1ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΓΛΥΚΩΝ ΝΕΡΩΝ

Τα παιδιά, πριν ακόμα περάσουν την πόρτα του Νηπιαγωγείου, έχουν ήδη πολλά βιώματα που αφορούν στους αριθμούς. Σχεδόν όλα άλλωστε γύρω μας βασίζονται στους αριθμούς… Παρ’ όλη όμως την τριβή με διεργασίες που κατά βάθος είναι μαθηματικές, τα παιδιά στα 3-4 έτη, συχνά δεν συνειδητοποιούν την αριθμητική ποσότητα. Μετρούν αλλά για αρκετά παιδιά αυτό σημαίνει απλώς πως απαγγέλουν λέξεις (που τυχαίνει να είναι αριθμοί) όπως θα έλεγαν ένα μικρό ποιηματάκι ή την αλφάβητο.

Εδώ λοιπόν έρχονται οι κυρίες, οι γονείς, αλλά και η πνευματική ωριμότητα των παιδιών (σε αναλογία με την ηλικία τους) στα 5 έτη, να τους δείξουν πως οι αριθμοί δεν είναι απλώς λέξεις που βάζουμε στη σειρά, αλλά ο ακρογωνιαίος λίθος μιας καλά δομημένης κατασκευής που ονομάζεται Αριθμητική! Ένα σημαίνει… τόσα! Δύο, σημαίνει.. τόσα (που είναι ένα παραπάνω από το ένα) και πάει λέγοντας. Μια εσωτερική διεργασία που για τον ενήλικο εγκέφαλο γίνεται αυτόματα, βρίσκεται τώρα στο επίπεδο της συνειδητοποίησης για ένα παιδί των 5 ετών.

Στο σχολείο μας λοιπόν έχουμε καταπιαστεί με την πρώτη πεντάδα (1-5), και είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσουμε μερικές από της δουλειές μας…

Αριθμός 1

Όσο ακόμα ήμασταν στο σχολείο μας είχαμε ξεκινήσει με τον αριθμό ένα.

Τον περπατήσαμε…

ασχοληθήκαμε με το ένα προς ένα…

κάναμε γραμμούλες μέσα στο ένα…

και κάναμε και εξατομικευμένες εργασίες για αυτόν τον αριθμό.

Αλλά μιας και έχουμε και καλλιτεχνική φύση, σκεφτήκαμε τι θα μπορούσε να είναι το “1” αν δεν ήταν “1”… Σας παρουσιάζουμε τις δημιουργίες μας στο παρακάτω video.

Αριθμός 2

Με τον ίδιο τρόπο περίπου κινηθήκαμε και για το “2”.

Ξανά τα παιδιά κλήθηκαν να ολοκληρώσουν εξατομικευμένες εργασίες για καλύτερη κατανόηση του πλήθους του αριθμού.

…και για μια ακόμη φορά ξεδίπλωσαν το φανταστικό τους ταλέντο…!

Αριθμός 3

Δυστυχώς το lock down μας έκλεισε στα σπίτια μας πριν την ολοκλήρωση του “3”, αλλά προλάβαμε να το περπατήσουμε τουλάχιστον…

Μιας και η δημιουργικότητα μας ακολουθεί παντού, και όχι μόνο στο σχολείο μας, τα παιδιά κατάφεραν να στολίσουν με όμορφους και ευφάνταστους τρόπους τον αριθμό “3” Μας έδειξαν ακόμα με τι τους μοιάζει το “3”. Μερικά από τα έργα τους μπορείτε να θαυμάσετε παρακάτω…

Αριθμός 4

Αφού μετρήσαμε στη διαδικτυακή μας τάξη, και προσπαθήσαμε να έρθουμε σε έμπρακτη επαφή με τον αριθμό “4”, κάναμε και πάλι αυτό που μας ευχαριστεί πολύ… Βάλαμε τη φαντασία μας να δουλέψει και να πλεχτεί με τις γνώσεις μας. Παρακάτω βλέπετε το αποτέλεσμα…

Αριθμός 5

Ο τελευταίος αριθμός αυτής της πεντάδας! Φυσικά οι μαθητές μας τον καλόπιασαν και αυτόν με τον μοναδικό τους τρόπο…

Έφτιαξαν και έναν όμορφο κλόουν με την πιο οικεία τους πεντάδα, τα δαχτυλάκια τους! Αυτός ήταν ένας από τους τρόπους μας να συνδέσουμε την αγαπημένη μας Αποκριά με το θέμα μας. Ορίστε το χαρούμενο αποτέλεσμα…

Ο πλανήτης μας, η Γη, λέγεται αλλιώς και γαλάζιος πλανήτης. Αν τον κοιτάξουμε από το διάστημα είναι εμφανές πως το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειάς του είναι καλυμμένο από νερό! Το νερό και το οξυγόνο είναι οι βασικοί λόγοι που ο πλανήτης μας φιλοξενεί οργανική ζωή… Το νερό λοιπόν είναι πολύ σημαντικό για όλα τα έμβια όντα και φυσικά και για εμάς τους ανθρώπους.

Πως θα μπορούσαμε, εμείς στο σχολείο μας, να μην αναφερθούμε στο νεράκι μας; Αυτό μας ξεδιψά μετά από το παιχνίδι μας, αυτό μας δροσίζει, μας κρατά καθαρούς, μας χαρίζει ατελείωτες ώρες παιχνιδιού και χαράς στη θάλασσα, και άλλα πολλά…

Το νερό, αν και την περισσότερη ώρα είναι στην υγρά του μορφή, μπορούνε να το συναντήσουμε και σαν πάγο ή και χιόνι (στερεό), αλλά και σαν αέριο (ατμός).

Αυτός ο ατμός, του τον ονομάζουμε υδρατμό, είναι και μεγάλος βοηθός στην ανακύκλωση του νερού… Όμως, αν και τον βλέπουμε να δραπετεύει από την κατσαρόλα στην κουζίνα, δεν τον βλέπουμε να δραπετεύει από τη θάλασσα, τις λίμνες ή τα ποτάμια… Μήπως τελικά δε συμβαίνει έτσι; Είχαμε μερικές αμφιβολίες για το ζήτημα… Έπρεπε λοιπόν να το διαπιστώσουμε μόνοι μας. Αφού εμείς είμαστε μικροί επιστήμονες αποφασίσαμε να κάνουμε ένα πείραμα!

Σε ένα σακουλάκι βάλαμε λίγο νερό και το κολλήσαμε στο τζάμι. Εξατμίζεται το νερό με τη ζέστη που δέχεται από τις ακτίνες του ήλιου μόνο; Οι μαθητές μας, που έκαναν το πείραμα, ξέρουν την απάντηση… Δείτε μερικές φωτογραφίες που μας έστειλαν, και θα διαπιστώσετε και μόνοι σας.

Είναι αλήθεια λοιπόν… Οι ακτίνες του ήλιου έχουν τη δύναμη να κάνουν το νερό ελαφρύ, αυτό εξατμίζεται, και μετά ξανακολλά  στο σακουλάκι! Κάπως έτσι σχηματίζεται και η βροχή… Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…

Στην παρακάτω εικόνα θα δείτε ένα κατατοπιστικό σχήμα για το τί ακριβώς είναι ο κύκλος του νερού. Οι σελίδες αυτές είναι από το βιβλίο μιας μαθήτριάς μας που ήθελε να τις μοιραστεί μαζί σας.

Το νερό λοιπόν, από τις θάλασσες, τις λίμνες, τα ποταμάκια, γίνεται υδρατμός όταν το ζεσταίνει ο ήλιος, ανεβαίνει ψηλά, σχηματίζει σύννεφα. Όταν το νερό μέσα στα σύννεφα πυκνώσει και περάσει και ένας ψυχρός αέρας, οι σταγονούλες ξαναπέφτουν κάτω σαν βροχή.

Αν ο αέρας είναι λίγο πιο ψυχρός, οι σταγονούλες μας γίνονται χιόνι!

Κάποιες πέφτουν κατ’ ευθείαν στη θάλασσα για να ξαναρχίσουν το ταξίδι τους…

Κάποιες άλλες πέφτουν στο έδαφος, τις απορροφά το χώμα και ξεδιψάνε τα φυτά. Κάποιες άλλες πέφτουν στα βουνά, κυλάνε προς τα κάτω, σχηματίζουν ποταμάκια και κυλώντας όλες μαζί καταλήγουν στις λίμνες και τις θάλασσες. Από εκεί θα ξαναεξατμιστούν, και θα ξαναγίνουν σύννεφα και πάααααααλι από την αρχή….

Δύσκολο, ε; Δείτε αυτό το βίντεο που μας βοήθησε και εμάς να καταλάβουμε καλύτερα τη διαδικασία…

Οι μαθητές μας έκαναν και τη δική τους απόδωση του Κύκλου του Νερού… Απολαύστε μερικά από τα έργα τους.

Σας αφήνουμε με ένα όμορφο μελοποιημένο ποιηματάκι, που μιλά για τον Κύκλο του Νερού…

Και μιλώντας για Πόλους, κρύο και απέραντο λευκό, θαυμάστε το σχολείο μας ντυμένο στα λευκά! Τις φωτογραφίες αυτές μας τις έστειλε μια μαθήτριά μας. Τις τράβηξε τις ημέρες που χιόνιζε…

Το σχολείο μας όμως δεν είναι το πιο ψυχρό μέρος του κόσμου. Αυτόν τον τίτλο στον πλανήτη μας τον κατέχουν δυο άλλα μέρη. Οι δύο Πόλοι, Βόρειος και Νότιος, και οι περιοχές τριγύρω τους, η Αρκτική και η Ανταρκτική. Έτσι κι εμείς φροντίσαμε να μάθουμε για τη ζωή στα μέρη αυτά. Παρακολουθείστε κι εσείς αυτό το video για να μάθετε για τις συνθήκες που επικρατούν εκεί.

Μάθαμε λοιπόν τι είδους φυσικό περιβάλλον υπάρχει στους Πόλους, αλλά ακόμα και ποια ζωάκια ζουν στην Αρκτική και ποια στην Ανταρκτική. Οι μαθητές μας δείχνουν αυτή ακριβώς την πληροφορία στην παρακάτω όμορφη κατασκευή…

Μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας κατέχει ο χαρτωμένος πιγκουίνος… Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένας, και μάλιστα όχι με τυχαία υλικά. Έτσι ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι που υπο άλλες συνθήκες θα πήγαινε στα σκουπίδια μεταμορφώθηκε στον φίλο μας τον πιγκουίνο και μας χάρισε ώρες παιχνιδιού και χαράς. Αυτό άλλωστε δεν είναι και το πραγματικό πνεύμα της ανακύκλωσης; Δείτε παρακάτω τους πιγκουίνους των μαθητών μας που ποζάρουν με άνεση στο φυσικό τους περιβάλλον.

Τόσο πολύ τους αγαπάμε που μέχρι και χορέψαμε με μια παρέα πιγκουίνων! Μπορείτε και εσείς ακούγοντας το παρακάτω παιχνιδοτράγουδο…

Αλλά δεν παραλείψαμε να μάθουμε και λίγα πράγματα για τους μόνιμους κατοίκους (του δικού μας είδους) της Αρκτικής. Έχουμε συνηθίσει να τους αποκαλούμε Εσκιμώους, αλλά εκείνοι αυτοαποκαλούνται Ινουίτ, που στη γλώσσα τους σημαίνει απλώς “άνθρωπος”. Αναφερθήκαμε και στα παραδοσιακά τους σπίτια που είναι χτισμένα από μεγάλα κομμάτια πάγου που σχηματίζουν έναν θόλο, τα γνωστά σε όλους μας ιγκλού. Τα παιδιά μας είχαν καλλιτεχνική άποψη και για αυτό το θέμα. Απολαύστε λοιπόν τα έργα τους με τα ιγκλού και τους Ινουίτ, που απολαμβάνουν την ασφάλεια του σπιτιού τους.

Δεν μπορούσαμε όμως να αφήσουμε μόνους τους πιγκουίνους μας, και έτσι τους φτιάξαμε και φιλαράκια! Τις πολικές αρκούδες (αν και δύσκολα θα τους βλέπαμε μαζί στην πραγματική ζωή γιατί τους χωρίζει σχεδόν ένας πλανήτης).

Η αρκουδίτσα μας άλλωστε είχε ανάγκη από λίγη διασκέδαση γιατί της συμβαίνει κάτι πολύ στενάχωρο… Το σπίτι της, οι τεράστιοι πάγοι, σιγά σιγά λιώνουν. Θέλετε και εσείς να μάθετε γιατί; Παρακολουθείστε αυτό το video και δείτε πως καταλήγουμε στην υπερθέρμανση του πλανήτη μας.

Εμείς οι άνθρωποι λοιπόν, με τις αμφίβολες επιλογές μας, ευθυνόμαστε για την άρρωστη Γη μας. Συζητώντας όμως με τα παιδιά, με χαρά ανακαλύψαμε πως ξέρουν πολλούς τρόπους για να εξοικονομούμε ενέργεια και να φερόμαστε πιο φιλικά προς το περιβάλλον! Αν οι μελλοντικοί πολίτες ξεκινούν του πλανήτη μας ξεκινούν γνωρίζοντας τη λύση του προβλήματος, μπορούμε να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες για το φυσικό μας περιβάλλον…

Τί να πούμε για τον παγωμένο Χειμώνα; Αυτόν που μας βάζει στα ζεστά μας σπιτάκια, μας επιτρέπει να φοράμε τις ζεστές μας μπότες και καμιά φορά κρατάει και την υπόσχεσή του για χιόνι;

Εμείς στο σχολείο μας αγαπάμε όλες τις εποχές γι’ αυτό που είναι. Και ο Χειμώνας ετούτος εδώ μας έδωσε πολλές ευκαιρίες να τον μάθουμε… Σας παρουσιάζουμε λοιπόν μερικά από τα πράγματα που μάθαμε ενώ περνούσαμε όμορφα στο σχολείο μας.

Α!Α!Α! Αρχίζει η παγωνιά!

Φυσικά ένα από τα πρώτα πράγματα που μάθαμε ήταν αυτό το τραγουδάκι, που με όμορφο τρόπο ζωγραφίζει εικόνες βγαλμένες από τη χειμωνιάτικη ζωή. Μπορείτε να το ακούσετε και εσείς πατώντας εδώ. Πέρα όπως από τη γλυκιά μελωδία και τις ζωγραφιές που δημιουργούνε στο μυαλό μας ακούγοντάς το, ξεχωρίζουν και μερικές γνώριμες φωνούλες! Κάποιοι θα τις γνωρίζετε ως φωνήεντα ίσως… Για εμάς ήταν τραγουδιστές φωνούλες που βαλθήκαμε να καταγράψουμε στο χαρτί.

Ζώα σε Χειμερία νάρκη

Όπως θα θυμάστε, ζητήσαμε από τους επιμελείς μας μαθητές να συλλέξουν πληροφορίες για μερικά ζωάκια… Ως συνήθως τα παιδιά δεν μας απογοήτευσαν, αφού φέρανε πληροφορίες και εικόνες. Τα μοιραστήκαμε όλα μέσα στην τάξη και κάθε παιδί που ήθελε, είχε την ευκαιρία να μεταμορφωθεί για λίγο σε δάσκαλο ή δασκάλα…

Χιονάνθρωποι στο καβαλέτο

Σε όλα τα παιδιά αρέσει να ζωγραφίζουν στο καβαλέτο. Εκτός από τις δεξιότητες λεπτής κινητικότητας που αναπτύσσονται καθώς και την αισθητική τους λοιπόν, αναδύεται και το πόσο σημαντικό είναι να έχουμε υπομονή και να περιμένουμε τη σειρά μας. Αυτό γιατί υπάρχει ένα μόνο καβαλέτο σε κάθε τάξη  και έτσι είναι αναγκαίο να συγκρατήσουμε τον ενθουσιασμό μας μέχρι να έρθει η ώρα να βρεθούμε εμείς στη θέση του ζωγράφου!

Αρκούδες στη σπηλιά τους

Μια όμορφη κατασκευή που είναι στην πραγματικότητα μια τρυφερή ιστορία που συμπληρώνει τις υπέροχες μας γνώσεις πάνω στο θέμα. Έτσι, εκτός από όλες τις πληροφορίες που γνωρίζουμε και έχουμε μάθει, αναγνωρίζουμε και την άλλη διάσταση. Η μαμά αρκούδα με το αρκουδάκι της βρίσκονται μέσα στη σπηλιά μέχρι να περάσει ο Χειμώνας.

Χειμωνιάτικο δέντρο

Ευκαιρία να μάθουμε μια ακόμα τεχνική! Με χαρτοταινία και τέμπερα φτιάξαμε αυτό το δέντρο γυμνό από φύλλα αλλά πλούσιο σε δημιουργικές γνώσεις.

Ρούχα του Χειμώνα

Δεν παραλείψαμε να αναφέρουμε και να αναγνωρίσουμε όλα τα κομμάτια της γκαρνταρόμπας που μπορούμε να φορέσουμε μόνο τον Χειμώνα, όταν κάνει πολύ κρύο… Διαλέξαμε μια όμορφη και χαρούμενη κατασκευή για να παρουσιάσουμε μερικά από αυτά!

Φυσικά, θα σας παρουσιάσουμε και τα έργα μας μετά μουσικής! Μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι και εκεί από όπου το βρήκαμε εμείς, πατώντας εδώ.

Αρχίζουμε ξανά τηλεκπαίδευση, από τις 11/2/2021. Καλή μας αρχή!!!

“Ρώτησαν την αμυγδαλιά αν υπάρχει Θεός και η αμυγδαλιά άνθησε.”

Ν. Καζαντζάκης

Ρομαντική και φορτωμένη με ροζ και λευκά ανθάκια, η αμυγδαλιά στολίζει τις παγερές ημέρες του χειμώνα, αλλά και τις τάξεις μας…

Τα παιδιά άκουσαν με προσοχή τον μύθο της Φυλλίδας και του Δημοφώντα, με τον οποίο οι αρχαίοι μας πρόγονοι προσπάθησαν να εξηγήσουν το γιατί ανθίζει αυτό το δέντρο στην καρδιά του χειμώνα… Μπορείτε παρακάτω να παρακολουθήσετε την όμορφη αυτή ιστορία όπως φιλοτεχνήθηκε από τα παιδιά ενός άλλου σχολείου.

Ο μύθος είναι βέβαια πολύ ρομαντικός, αλλά στην πραγματικότητα ο λόγος που ανθίζει η αμυγδαλιά τον χειμώνα είναι πολύ πιο λογικός.. Τα άνθη της , δεν θα προτιμούνταν από τα έντομα αν άνθιζαν όπως και όλα τα υπόλοιπα τον χειμώνα. Αυτό γιατί τα άνθη της θεωρούνται “ατελή”… Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το θέμα πατήστε εδώ ή και εδώ.

Επιστρέφοντας στα δικά μας τώρα…

Το όμορφο αυτό δεντράκι έγινε αντικείμενο της έμπνευσής μας για πολλές κατασκευές και εργασίες…

Αφού παρατηρήσαμε τα άνθη της πολύ καλά με τον μεγεθυντικό μας φακό…

προσπαθήσαμε να αποδώσουμε όλες τις πληροφορίες που συνέλεξαν τα ματάκια μας, ζωγραφίζοντας τον κορμό, τα κλαδιά και τα άνθη της.

Δεν ξεχάσαμε δε, να αντιγράψουμε και τη λέξη “ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ”.

Σε επόμενη φάση, η αμυγδαλιά μας βοήθησε να επιδοθούμε σε μαθηματικές συγκρίσεις! Έτσι τα παιδιά , αφού πρώτα χρωμάτισαν τέσσερα διαφορετικά κλαδάκια αμυγδαλιάς, τα έκοψαν και τέλος τα κόλλησαν απο το μεγαλύτερο στο μικρότερο…

Διαφορετική τεχνική μας επέτρεψε να μάθουμε και το παρακάτω έργο, εμπνευσμένο από τον πίνακα “Ανθισμένη Αμυγδαλιά” του Vincent Van Gogh (1890).

Βοηθοί μας σε αυτό το εγχείρημα υπήρξαν το κλαδευτήρι της κυρίας,

και … ένα πλαστικό μπουκάλι από αναψυκτικό!

Τα παιδιά κατεύθυναν τις κυρίες για το πού θέλουν να κολληθούν τα μικρά ξυλαράκια (άλλωστε τα παιδικά χεράκια δεν πλησιάζουν ποτέ τη ζεστή σιλικόνη)

και στη συνέχεια βουτούσαν τον πάτο του μπουκαλιού σε ανακατεμένη ροζ και άσπρη μπογιά και έκαναν τύπωμα στο χαρτί που προσομοίαζε τα λουλούδια της αμυγδαλιάς.

Δεν μπορούσαμε να ξεχάσουμε και την κίτρινη λεπτομέρεια στη μέση!

Άλλο ένα έργο με επίκεντρο την αμυγδαλιά είναι εκείνο που μας θυμίζει ότι η αμυγδαλιά ανθίζει στη μέση του χειμώνα. Έτσι, στο ψυχρό φόντο (από όλα τα ψυχρά χρώματα) τα παιδιά ζωγράφησαν ένα φουντωτό μπουκέτο από άνθη αμυγδαλιάς. Το κλαδί είναι το αποτύπωμα του χεριού τους.

Τέλος, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να δουν πως αντιδρά η κηρομπογιά πάνω σε ένα είδος χαρτιού που δεν έχουν την ευκαιρία να ακουμπήσουν συχνά. Ζωγράφησαν λοιπόν σε ελεύθερο σχέδιο αμυγδαλιές πάνω σε βελουτέ χαρτί…

Ακούστε αυτό το όμορφο τραγούδι που ακούσαμε κι εμείς στην τάξη, ενώ θαυμάζετε τα όμορφα έργα των παιδιών…

Θα δείτε την πηγή του τραγουδιού αν πατήσετε εδώ.

Ένα όμορφο έθιμο, που μας θυμίζει τη σημασία της συλλογικότητας και την ανάγκη του ανοίκειν.  Σε ποιόν δεν αρέσει να τρώει αυτό το γευστικό γλύκισμα, και πόσο μάλλον αν υπάρχει και περίπτωση να κερδίσει και το κατιτίς του…!

Στο σχολείο μας λοιπόν βαλθήκαμε να τηρήσουμε το έθιμο και να το ζήσουμε στο έπακρον! Έτσι λοιπόν θελήσαμε, παιδιά, δασκάλες και προσωπικό, να φτιάξουμε οι ίδιοι τις 2 βασιλόπιτες που κόπηκαν στις τάξεις μας. Ειδοποιήθηκαν λοιπόν οι γονείς των μαθητών μας, που ποτέ δε λένε οχι στην προσφορά, και άρχισαν σιγά σιγά να συγκεντρώνονται τα υλικά της βασιλόπιτας. Όλοι έφεραν από κάτι… Αυγά, αλεύρι, βούτυρο, πορτοκάλια, αμύγδαλα, και ότι άλλο ζητήσαμε για να φτιάξουμε τις πίτες. Αλλά έφεραν και πιάτα, ποτήρια, χαρτοπετσέτες, χυμούς… Ακόμα και ένα φλουρί! Οι προσφορές ήταν τόσο πολλές, που μάλλον θα υπάρχει και συνέχεια γλυκών δημιουργιών… αν πούμε δυστυχώς, κανένας δεν θα το πιστέψει…

Μαζεύτηκαν λοιπόν όλα τα υλικά και αναλώσιμα που με χαρά έφερναν γονείς και παιδιά στο σχολείο. Έτσι λοιπόν, αφού κάτι προσφέρθηκε με τόση αγάπη, πώς να μη γίνει νόστιμη η βασιλόπιτά μας; Ήμασταν όμως ακόμα στις πρώτες ύλες! Έπρεπε να δουλέψουμε όλοι για να μπορέσουμε να γευτούμε τη νόστιμη πίτα. Με τη βοήθεια λοιπόν της κυρίας Ελένης και του έμπιστου μίξερ της, όλα αυτά τα υλικά μεταμορφώθηκαν…

Την Πέμπτη το κάθε τμήμα έφτιαξε τη βασιλόπιτα της τάξης του.

Όλα τα παιδιά έκαναν από κάτι. Με μεγάλη προσοχή άκουγαν τις προτροπές μας και συνεργαστήκαμε με επιτυχία!

Και φυσικά κάναμε και τις υποθέσεις μας για το πού μπορεί να βρίσκεται το φλουρί…

Μια δύσκολη στιγμή για εμάς ήταν όταν οι πίτες μπήκαν στο φούρνο για ψήσιμο. Οι μυρωδιά ήταν τόσο γεμάτη και γαργαλιστική που ήταν δύσκολο να της αντισταθείς. Φήμες λένε ότι μια κυρία το βρήκε πολύ απαιτητικό να περιμένει την ώρα της κοπής… Αλλά, η ζωή είναι σκληρή καμία φορά.

Ευτυχώς, δε χρειάστηκε να περιμένουμε πολύ, μιας και την Παρασκευή ήρθε η πολυπόθητη ώρα!

Οι πίτες, στολισμένες και μυρωδάτες, μπήκαν στις τάξεις όπου τα παιδιά τις υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό. Όση ώρα η πίτα χωριζόταν σε δίκαια κομμάτια, οι μαθητές μας είχαν την ευκαιρία να ακούσουν από που προέρχονται οι ρίζες αυτού του εθίμου. (Μπορείτε και εσείς να ακούσετε μια εκδοχή της ιστορίας πατώντας εδώ.)

Όταν επι τέλους μοιράστηκαν τα κομμάτια, επικράτησε πρωτοφανής ησυχία. Φυσικά το πρώτο μέλημα όλων ήταν να αναποδογυρίσουν το κομμάτι τους, για να δουν αν έχουν τύχει το φλουρί. Όλοι γνωρίζουν όμως, πως μόνο ένας μπορεί να είναι ο τυχερός για κάθε βασιλόπιτα… Στο το σχολείο μας λοιπόν οι δύο τυχεροί μαθητές βρήκαν το φλουρί  γρήγορα.

Ήταν πολύ όμορφο να βλέπεις τα δυο χαρούμενα παιδιά, ήταν όμως πολύ συγκινητικό να βλέπεις την αντίδραση των υπολοίπων παιδιών. Κανένα από τα παιδιά μας δεν εξέφρασε λύπη, ή θυμό που δεν έτυχε το φλουρί. Αντίθετα μάλιστα, έδωσαν συγχαρητήρια και αγκάλιασαν τους τυχερούς συμμαθητές τους όλο χαρά, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά τη μεγαλοψυχία των παιδιών. Αποδεικνύοντας ακόμη, ότι οι νικητές των φλουριών ήταν ήδη τυχεροί, αφού περιβάλλονται από τέτοιους φίλους.

Άλλωστε, κανένας δεν έμεινε παραπονεμένος.

Αφ’ ενός γιατί είχαν όλοι ένα πεντανόστιμο κομμάτι βασιλόπιτα για να φάνε, αφ’ εταίρου τα περισσότερα παιδιά είχαν ήδη τύχει το φλουρί σε άλλες βασιλόπιτες… τυχαία..! Κάποια το είχαν τύχει και περισσότερες από μία φορές! Κάποια το είχαν τύχει μισό-μισό με τα αδέρφια τους! Γενικά, τα παιδιά του σχολείου μας είναι πολύ τυχερά…

Ως είθισται παρ’ ολ’ αυτά, τα παιδιά που έτυχαν το φλουρί, πήραν ένα δωράκι, για να θυμούνται αυτή την όμορφη στιγμή που μοιράστηκαν με τους συμμαθητές και το προσωπικό του Νηπιαγωγείου μας.

Εμείς ευχόμαστε σε όλα τα παιδιά να είναι τυχερά και δυνατά, αλλά και να έχουν τη δύναμη να καταλαβαίνουν πως είναι τυχερά…

Όμορφες, τέλειες, εύθραυστες… Οι σχεδόν μαγικές χιονονιφάδες, που πέφτουν απ’ τον παγωμένο ουρανό και καταλήγουν κοντά μας (έστω και για λίγο), μπορούμε να πούμε πως είναι ένα από τα συνηθισμένα σύμβολα του Χειμώνα. Παρακάτω μπορείτε να παρακολουθήσετε τον σχηματισμό μερικών χιονονιφάδων στο μικροσκόπιο.

Το θέμα λοιπόν, δε μας αφήνει παγερά αδιάφορους στο σχολείο μας. Έτσι, όλα τα παιδιά έφτιαξαν από μία! Παρακολουθήστε το παρακάτω βίντεο για να δείτε πως μπορείτε να σχεδιάσετε μια χιονονιφάδα με χαρτί.

Το βίντεο είναι μεν στα Αγγλικά, αλλά η εικόνες τα λένε όλα… Και αυτός είναι και ο τρόπος που εργαστήκαμε! Κάποια παιδιά κατάφεραν να κόψουν τις χιονονιφάδες μόνα τους, αλλά για να είμαστε δίκαιοι, είναι ένα χαρτί διπλωμένο 8 φορές. Ήταν πολύ δύσκολο, μα ο σκοπός μας δεν ήταν να ταλαιπωρηθούμε αλλά να διασκεδάσουμε! Έτσι στο τέλος τα παιδιά διάλεγαν χιονονιφάδα και την κατοχύρωναν (γράφοντας το όνομά τους)!

Έπειτα, την άπλωναν πάνω σε ένα χαρτί και την ζωντάνευαν χρησιμοποιώντας μερικά από τα ψυχρά χρώματα (το μοβ, το μπλε και το γαλάζιο).  Αποφασίσαμε να αποφύγουμε το πράσινο, που είναι επίσης ψυχρό, γιατί κανένας μας δεν είχε δει πράσινη χιονονιφάδα!

Τα παιδιά λοιπόν βάλθηκαν να χρωματίζουν με τις νερομπογιές τις λευκές χιονονιφάδες, ακολουθώντας μερικές απλές παραδοχές…

• Οι νερομπογιές χρειάζονται νερό για να λειτουργήσουν. Αλλιώς δεν βάφουν!
• Όταν προσθέτεις πολύ νερό στη νερομπογιά βάφει πιο αχνά, πιο διάφανα.
• Όταν η νερομπογιά δεν έχει πολύ νερό, το χρώμα βγαίνει πιο πλούσιο πάνω στο χαρτί.
• Όταν βάζεις πολύ νερό σε ένα σημείο του χαρτιού, εκείνο μπορεί να τρυπήσει γιατί μαλακώνει…
• Όταν τα χρώματα είναι ακόμα υγρά πάνω στο χαρτί μπορείς να τα μπερδέψεις μεταξύ τους.
• Μπορείς να καλύψεις τα λίγα λευκά σημεία που σου έχουν μείνει απλώς βουτώντας το πινέλο στο νερό και πασαλείβοντας τα τριγύρω χρώματα.

Αρχίζουμε λοιπόν!

Σηκώνουμε μανίκια!

Βουτάμε το πινέλο στο νερό…

Ανακατεύουμε με το πινέλο τη νερομπογιά

Μεταμορφώνουμε την ολόλευκή μας χιονονιφάδα σε μια χρωματιστή χιονονιφάδα!

Κάνουμε και μερικές ζημιές στην πορεία απ’ όπου δεν υπάρχουν ντοκουμέντα, αλλά ήταν και αυτό πολύ διασκεδαστικό!

Θα παρατηρήσατε ίσως τι συμβαίνει στο λευκό χαρτί κάτω από τη χιονονιφάδα. Αυτό τοποθετήθηκε αρχικά για να μη λερώνουμε πολύ το τραπέζι, αλλά στην πορεία το χαρτί αυτό έγινε αφορμή για άλλο ένα χειμωνιάτικο έργο…

Επιστροφή στις χιονονιφάδες όμως…

Πλαστικοποιήθηκαν,

κόπηκαν κυκλικά, δέθηκαν σε διάφανες κλωστούλες (πετονιά), και τώρα διακοσμούν το ταβάνι του κοινόχρηστου χώρου, του χώρου δηλαδή που υποδέχεται τα παιδιά όταν έρχονται το πρωί…

Όταν τα παιδιά κοιτάζουν πάνω, βλέπουν πολλές χαρούμενες χιονονιφάδες να στροβιλίζονται πάνω από τα κεφαλάκια τους. Χαρούμενες χιονονιφάδες που τους θυμίζουν πόσο όμορφα πράγματα μπορούμε να δημιουργήσουμε με ένα κομμάτι χαρτί, λίγο χρώμα και πολλή καλή διάθεση.

Μπορείτε να δείτε το video απ’ όπου πήραμε τη μουσική πατώντας εδώ.

Ξεκινάμε με μια ερώτηση. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί τα περισσότερα παιδιά αγαπούν το Νηπιαγωγείο; Μήπως για τις κατασκευές; Μήπως για το παιχνίδι με τους φίλους τους; Μήπως για τα πολύχρωμα στολίδια που κοσμούν τους τοίχους; Μήπως για τα δεκάδες παιχνίδια με τα οποία μπορούν να παίξουν μέσα στην τάξη; Μήπως για τις χαμογελαστές (…συνήθως) δασκάλες; ‘Ίσως…

Δεν θα ήταν παράλογο να σκεφτεί κάποιος ότι τα παιδιά αγαπούν το Νηπιαγωγείο και πηγαίνουν εκεί με κέφι, γιατί διασκεδάζουν πολύ. Είναι αλήθειά άλλωστε. Τα παιδιά διασκεδάζουν όντως πολύ!

Και τότε, αν το Νηπιαγωγείο είναι κυρίως διασκέδαση για τα παιδιά, πως συμβάλει στην ολόπλευρη ανάπτυξή τους; Γιατί είναι τόσο σπουδαίο για την εξέλιξή τους; Ψυχολογική, κοινωνική και ακαδημαϊκή..;

Θα απαντήσουμε αυτό το δεύτερο ερώτημα με ένα παράδειγμα.

Τι βλέπετε στην παρακάτω φωτογραφία;

Η προφανής απάντηση είναι… ένα ευφάνταστο δέντρο! Και είναι αλήθεια…

Κοιτάζοντας όμως την ίδια φωτογραφία, μια Νηπιαγωγός, βλέπει μια ευκαιρία! Η μάλλον, βλέπει πολλές ευκαιρίες! Βλέπει σχήματα, βλέπει μεγέθη, βλέπει ψυχρά χρώματα.  Το πιο μαγικό απ’ όλα όμως είναι ότι βλέπει όλα αυτά, πριν καν υπάρξει το δέντρο!

Έτσι, κατά την κατασκευή του πρωτότυπου αυτού δέντρου τα παιδιά καταπιάστηκαν με τα σχήματα προφανώς του κύκλου και του τριγώνου. Τα σχεδίασαν, τα έκοψαν, παρατήρησαν τα χαρακτηριστικά τους, τα σύγκριναν και βρήκαν τις διαφορές τους.

Ακόμα, αν κοιτάξετε καλύτερα τη φωτογραφία, θα διαπιστώσετε ότι κάθε ένα από τα κυκλικά “φρούτα” πάνω στο δέντρο αποτελείται από τέσσερις διαφορετικούς ως προς το μέγεθος κύκλους. Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να συγκρίνουν τα μεγέθη τους και να τα ταξινομήσουν με βάση αυτό τους το χαρακτηριστικό. Τέλος, κλήθηκαν να τοποθετήσουν τους κύκλους με τέτοιον τρόπο ώστε να φαίνονται όλοι. Με τον ίδιο τρόπο εργάστηκαν και με τα τρίγωνα.

Επίσης είχαν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με τα ψυχρά χρώματα τα οποία, όπως θα μπορούσαν να σας ενημερώσουν και τα παιδιά, είναι τα χρώματα που για να φτιαχτούν χρειάζονται πολύ μπλε. Έτσι, εκτός από τα προφανή γαλάζιο και μπλε, ψυχρά χρώματα είναι και το πράσινο αλλά και το ψυχρό μοβ (δηλαδή το μοβ που έχει μέσα του περισσότερο μπλε σε σχέση με κόκκινο).

Θα μπορούσαμε να εξηγούμε για πολλή ώρα τα ωφέλη που έχουν τα παιδιά μέσα από μια τέτοια δημιουργία (λεπτή κινητικότητα, φωνολογική ενημερότητα, μαθηματικές έννοιες, κοινωνικές δεξιότητες, αυτορύθμιση κ.α.) όμως στην ερώτηση “Τι κάνατε σήμερα στο σχολείο;” κάθε ένα από τα παιδιά που συμμετείχαν στην όμορφη αυτή κατασκευή θα απαντήσει “Περάσαμε πολύ ωραία! Φτιάξαμε ένα δέντρο.”. Και είναι και αυτό αλήθεια! Περάσαν όντως ωραία, και φτιάξανε στ’ αλήθεια ένα δέντρο…

Εσείς, γνωρίζοντας όλα τα παραπάνω, βλέπετε το ίδιο δέντρο στη φωτογραφία;

Δείτε μερικά ντοκουμέντα από την κατασκευή της επιγραφής…

Με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό, αλλά διαφορετικά σχήματα και χρώματα, εργάστηκαν ξανά τα παιδιά, αυτή τη φορά για να δημιουργήσουν ένα χωριό γεμάτο ζεστασιά…

Δούλεψαν λοιπόν με τα θερμά χρώματα (που έχουν ως βάση το κόκκινο) και χρησιμοποίησαν το παραλληλόγραμμο, το τετράγωνο αλλά και το ιδιαίτερο τραπέζιο για να χτίσουν τα σπιτάκια του χωριού τους.

Μέσα σε κάθε σπιτάκι ζωγράφισαν την δική τους ζεστασιά.. Την οικογένειά τους, που ακόμα και στον πιο βαρύ χειμώνα κρατά τις καρδούλες τους ζεστές και χαρούμενες!

Απολαύστε το και σε video…

Πριν μας χωρίσουν οι συνθήκες, στο τέλος του φθινοπώρου, οι δασκάλες και τα παιδιά είχαν στα σκαριά ένα πολύ όμορφο σχέδιο… Άκρως ταιριαστό με το χαρακτηριστικό της εποχής, τη βροχή. Θα σας δώσουμε ένα στοιχείο… Τι είναι αυτό που μας βοηθά να μη βραχούμε όταν βρέχει; Σίγουρα το μαντέψατε σωστά… Η ομπρέλα!

Ως γνωστόν, δεν αφήνουμε ποτέ μισοτελειωμένες δουλειές στο σχολείο μας. Τελειώνουμε πάντα ότι αρχίζουμε, και αυτό ακριβώς κάναμε και αυτή τη φορά!

Μικρές ή μεγάλες, πολύχρωμες ή μονόχρωμες, χαρούμενες ή μελαγχολικές… Τόσο μοναδικές, όσο και τα χεράκια που τις κρατάνε. Οι δικές μας ομπρέλες πήραν ζωή όταν συναντήσαμε το έργο του Γιώργου Ζογγολόπουλου, “Ομπρέλες”.

Παρακολουθήστε το βίντεο που ακολουθεί για να απολαύσετε τα έργα των παιδιών αλλά και για να μάθετε τη διαδικασία που ακολουθήσαμε για να φτάσουμε σε αυτό το αποτέλεσμα (και ας μας πήρε τρεις μήνες λόγω του κλεισίματος των σχολείων)…