Στα Νηπιαγωγεία, για το σχολικό έτος 2025-26, θα φοιτήσουν μαθητές/τριες που την 31η Δεκεμβρίου του έτους εγγραφής συμπληρώνουν την ηλικία των τεσσάρων (4) ετών (γεννημένοι/ες το 2021).
Οι αιτήσεις εγγραφών στα δημόσια Νηπιαγωγεία Γενικής Παιδείας, για το σχολικό έτος 2025-26 θα πραγματοποιηθούν από 5 έως 24 Μαρτίου 2025. Εγγραφές μετά την 24η Μαρτίου θεωρούνται εκπρόθεσμες.
Οι αιτήσεις εγγραφών γίνονται με υποβολή ηλεκτρονικής αίτησης μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας Πρώτη Εγγραφή του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης στην ηλεκτρονική διεύθυνση:proti-eggrafi.services.gov.gr/
Την Ηλεκτρονική Αίτηση Εγγραφής υποβάλλουν οι γονείς/κηδεμόνες για το Νηπιαγωγείο που ανήκει το προνήπιο, βάσει της διεύθυνσης κατοικίας τους.
Ο Μάρτιος, γνωστός και ως Μάρτης, είναι ο πρώτος μήνας της άνοιξης και ο τρίτος μήνας του έτους. Το όνομά του προέρχεται από τον ρωμαϊκό θεό του πολέμου, Μαρς (Άρης). Σύμφωνα με την παράδοση, οι ιδρυτές της Ρώμης, Ρωμύλος και Ρέμος, ονόμασαν τον πρώτο μήνα του χρόνου προς τιμήν του θεού Άρη, που θεωρούσαν γενάρχη των Ρωμαίων.
Εκτός από θεός του πολέμου, ο Μάρτης θεωρούνταν επίσης προστάτης των ανέμων που φυσούσαν την άνοιξη, συμβάλλοντας στη βλάστηση της γης. Ο μήνας έχει αποκτήσει διάφορα παρατσούκλια, όπως Κλαψομάρτης και Κλάψας, λόγω του άστατου και βροχερού καιρού του. Ονομάζεται επίσης Πεντάγνωμος, Γδάρτης και Παλουκοκαύτης, καθώς η μεταβαλλόμενη φύση του τον κάνει άλλοτε να φέρνει καλοκαιρία και άλλοτε κακοκαιρία.
Ένα από τα πιο γνωστά λαϊκά γνωμικά για τον Μάρτιο είναι: “Ο Μάρτης πότε κλαίει και πότε γελάει”, που εκφράζει τις συνεχείς καιρικές μεταβολές του. Θεωρείται επίσης μήνας των χελιδονιών και των πελαργών, αλλά και της ανθοφορίας, αν και χαρακτηρίζεται από έντονες αντιθέσεις και απότομες αλλαγές.
Το έθιμο της κλωστής του Μάρτη
Την παραμονή του μήνα, συνήθως η γιαγιά της οικογένειας ετοιμάζει την παραδοσιακή κλωστή του Μάρτη, που αποτελείται από κόκκινη και άσπρη κλωστή. Τα παλαιότερα χρόνια τη συνδύαζαν ακόμα και με μια τρύπια δεκάρα, δημιουργώντας βραχιόλια για τα μέλη της οικογένειας.
Το έθιμο αυτό έχει βαθύτερο συμβολισμό:
Το άσπρο χρώμα αντιπροσωπεύει την αγνότητα και τη συνοχή της οικογένειας.
Το κόκκινο συμβολίζει την αγάπη.
Ο συνδυασμός τους εκφράζει την πίστη στη θρησκεία και τον άρρηκτο δεσμό μεταξύ οικογένειας και παράδοσης.
Η κλωστή του Μάρτη φοριέται για εννέα ημέρες και στη συνέχεια κρεμιέται σε δέντρα, ώστε να την πάρουν τα χελιδόνια και οι πελαργοί. Πίστευαν πως τα πουλιά θα τη μετέφεραν στον Θεό, ο οποίος θα αντάμειβε τους ανθρώπους με όσα επιθυμούσαν.
Σε κάποιες περιοχές, η κλωστή διατηρούνταν μέχρι τις 25 Μαρτίου, ημέρα με διπλή σημασία για τον Ελληνισμό, καθώς συνδυάζει τη θρησκευτική γιορτή του Ευαγγελισμού με την εθνική επέτειο. Οι άνθρωποι την κρεμούσαν στα κλαδιά, πιστεύοντας πως σηματοδοτεί την επίσημη είσοδο στην άνοιξη και τον ερχομό των πρώτων χελιδονιών.
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος γιορτάσαμε την Αποκριά με πολύ κέφι και χαρά, φορώντας τις αποκριάτικες στολές μας. Όλοι, μικροί και μεγάλοι, ντυθήκαμε μασκαράδες και διασκεδάσαμε με την ψυχή μας. Χορέψαμε στους ρυθμούς αποκριάτικης μουσικής, τραγουδήσαμε χαρούμενα τραγούδια και συμμετείχαμε σε διασκεδαστικά παιχνίδια.
Ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων είχε φροντίσει για την οργάνωση της εκδήλωσης, προσφέροντας στα παιδιά νόστιμα φαγητά και γλυκίσματα. Παράλληλα, είχε ετοιμάσει μια σειρά από παιχνίδια και δραστηριότητες, που πραγματοποιήθηκαν στην αυλή του σχολείου μας, δημιουργώντας μια γιορτινή και ξέγνοιαστη ατμόσφαιρα.
Όλοι απολαύσαμε τη μέρα αυτή, γεμάτη γέλια, χαρά και ξέφρενο γλέντι. Ήταν μια μοναδική εμπειρία που μας γέμισε όμορφες αναμνήσεις και μας έκανε να ανυπομονούμε για την επόμενη Αποκριά!
Φέτος στο νηπιαγωγείο μας αφιερώσαμε χρόνο σε δημιουργικές κατασκευές, φτιάχνοντας πολύχρωμες μάσκες, χαρούμενους κλόουν και πολλά άλλα αποκριάτικα έργα. Μέσα από αυτές τις δραστηριότητες, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να εκφραστούν καλλιτεχνικά, να πειραματιστούν με διαφορετικά υλικά και να αναπτύξουν τη φαντασία τους. Παράλληλα, μέσα από το παιχνίδι και τις κατασκευές, γνώρισαν τα έθιμα της Αποκριάς, βίωσαν τη χαρά της δημιουργίας και απόλαυσαν την εορταστική ατμόσφαιρα με ενθουσιασμό!
Στο σχολείο μας γιορτάσαμε την Τσικνοπέμπτη με έναν βιωματικό και διασκεδαστικό τρόπο, προσφέροντας στα παιδιά μια ξεχωριστή εμπειρία που τα έφερε σε επαφή με το έθιμο. Δύο γονείς προσφέρθηκαν να φέρουν τα σουβλάκια, ενώ με τη συμβολή και την ενεργή συμμετοχή των υπόλοιπων μελών του συλλόγου γονέων οργανώθηκε η όλη διαδικασία. Στήθηκε η ψησταριά στην αυλή του σχολείου, δημιουργώντας μια εορταστική ατμόσφαιρα γεμάτη μυρωδιές και χαρούμενες φωνές.
Τα παιδιά, ντυμένα ως μικροί μάγειρες, είχαν την ευκαιρία να συμμετάσχουν ενεργά στο ψήσιμο, μαθαίνοντας έτσι τη διαδικασία αλλά και τη σημασία της Τσικνοπέμπτης. Μέσα σε ένα ζωντανό και χαρούμενο περιβάλλον, τηρήθηκε το έθιμο με κέφι και ενθουσιασμό. Χόρεψαν παραδοσιακούς χορούς, τραγούδησαν, έφαγαν νόστιμα εδέσματα και διασκέδασαν με την ψυχή τους. Ήταν μια μέρα γεμάτη γέλια, χαρά και όμορφες στιγμές που σίγουρα θα μείνουν αξέχαστες σε όλους όσοι συμμετείχαν.
Το όνομά του προέρχεται από το λατινικό ρήμα februare (εξαγνίζω, καθαίρω), λόγω των τελετών εξαγνισμού και καθαρμού που τελούνταν στη Ρώμη (Februa και Feralia), από τις οποίες προέρχονται οι μεταγενέστερες γιορτές των Απόκρεω και οι εκδηλώσεις του Καρνάβαλου.
Για να δικαιολογηθούν οι λιγότερες μέρες του Φεβρουαρίου σε σχέση με τους άλλους μήνες, είναι γνωστή η λαϊκή παράδοση ότι ο Μάρτιος δανείστηκε από τον Φεβρουάριο τις τρειςτελευταίες ημέρες του, τις πιο χειμωνιάτικες, για να τιμωρήσει την γριά τσοπάνισσα των βουνών που καυχήθηκε ότι τελειώνοντας ο Μάρτιος δεν μπόρεσε να της κάνει κακό.
Η εμβόλιμη εξάλλου ημέρα στον μήνα αυτόν κάθε τέσσερα χρόνια κάνει όλο τον χρόνο δίσεκτο (bis-sectum στα λατινικά) και, κατά την λαϊκή παρετυμολογία, «δύστυχο», με όλα τα δεισιδαιμονικά επακόλουθα που επέφερε η παρανόηση αυτή. Παρ’ όλα αυτά, ο Φεβρουάριος δημιουργεί αισιοδοξία, ως τελευταίος μήνας τού χειμώνα, σχετική η παροιμία «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει».
Μάθαμε για το πολύγωνο, μετρήαμε τις γωνίςε , τις πλευρές του, μάθαμε που μπορούμε να δούμε ένα πολύγωνο. Διαβάσαμε και μια ιστορία σχετικά με το πολύγωνο.
Ο Πολύς το Πολύγωνο και το Μαγικό Ταξίδι της Ανακάλυψης
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια πολύχρωμη χώρα γεμάτη σχήματα, ζούσε ο Πολύς το Πολύγωνο. Ο Πολύς ήταν ένα ιδιαίτερο σχήμα. Σε αντίθεση με τα τρίγωνα, που είχαν τρεις πλευρές, και τα τετράγωνα, που είχαν τέσσερις, εκείνος μπορούσε να έχει πέντε, έξι ή και περισσότερες πλευρές!
Παρόλο που ήταν χαρούμενος, συχνά σκεφτόταν: «Γιατί είμαι τόσο διαφορετικός; Γιατί δεν έχω πάντα τον ίδιο αριθμό πλευρών, όπως τα άλλα σχήματα;»
Η Απόφαση του Πολύ
Μια μέρα, ο Πολύς πήρε μια μεγάλη απόφαση. «Θα ταξιδέψω στον κόσμο των σχημάτων για να βρω τη θέση μου!» είπε ενθουσιασμένος.
Έτσι, ξεκίνησε το ταξίδι του. Πρώτη στάση: η Πλατεία των Τετραγώνων. Εκεί συνάντησε τον σοβαρό και σταθερό Στέλιο το Τετράγωνο.
— «Γεια σου, Πολύ!» είπε ο Στέλιος. «Τι σε φέρνει εδώ;»
— «Ψάχνω να βρω πού ανήκω. Νιώθω πως δεν μοιάζω με κανένα άλλο σχήμα.»
Ο Στέλιος χαμογέλασε. «Εγώ έχω τέσσερις ίσες πλευρές, γι’ αυτό είμαι πολύ σταθερός. Βοηθάω στο να φτιάχνονται σπίτια, κουτιά και πλακάκια. Εσύ έχεις πολλές πλευρές! Αυτό σημαίνει ότι μπορείς να ταιριάξεις σε πολλά διαφορετικά μέρη!»
Ο Πολύς προβληματίστηκε, αλλά δεν ήταν σίγουρος ακόμα.
Το Τρίγωνο και το Βουνό
Συνέχισε το ταξίδι του και έφτασε στο Λιβάδι των Τριγώνων, όπου ζούσε η Τριγωνία το Τρίγωνο.
— «Γεια σου, Πολύ!» είπε η Τριγωνία. «Τι σε απασχολεί;»
— «Ψάχνω να βρω ποια είναι η θέση μου στον κόσμο.»
Η Τριγωνία γέλασε. «Εγώ έχω τρεις πλευρές και είμαι πολύ δυνατή. Χωρίς εμένα, οι σκεπές των σπιτιών δε θα ήταν σταθερές! Ακόμα και τα βουνά έχουν τριγωνικό σχήμα!»
— «Κι εγώ; Τι μπορώ να κάνω;» ρώτησε ο Πολύς.
— «Εσύ μπορείς να κάνεις ακόμα περισσότερα! Οι χαρταετοί, οι κρύσταλλοι και τόσα άλλα πράγματα έχουν σχήμα πολυγώνου!» είπε η Τριγωνία.
Ο Πολύς χαμογέλασε, αλλά ήθελε να μάθει περισσότερα.
Ο Κύκλος και το Φεγγάρι
Περπατώντας πιο πέρα, βρήκε την Κύκλω την Κύκλο, που έπαιζε χαρούμενη με μια μεγάλη, πολύχρωμη μπάλα.
— «Γεια σου, Πολύ! Τι κάνεις εδώ;»
— «Προσπαθώ να βρω πού ανήκω. Εσύ φαίνεσαι τόσο χαρούμενη!»
Η Κύκλω γέλασε. «Εγώ δεν έχω γωνίες καθόλου! Μα χωρίς εμένα, δεν θα υπήρχαν ρόδες, μπάλες και φεγγάρια!»
— «Άρα κάθε σχήμα έχει τον ρόλο του… Αλλά ποιος είναι ο δικός μου;» αναρωτήθηκε ο Πολύς.
Η Κύκλω του έδειξε τον ουρανό, όπου ένα μεγάλο αστέρι έλαμπε.
— «Κοίτα! Ακόμα και τα αστέρια μοιάζουν με πολύγωνα! Είσαι παντού γύρω μας, απλά δεν το έχεις προσέξει ακόμα!»
Η Μεγάλη Ανακάλυψη
Καθώς συνέχιζε το ταξίδι του, ο Πολύς έφτασε σε μια παιδική χαρά. Εκεί, τα παιδιά έφτιαχναν πολύχρωμους χαρταετούς – και μάντεψε τι σχήμα είχαν!
— «Μα… είναι πολύγωνα!» φώναξε με ενθουσιασμό.
— «Φυσικά!» είπε η Τριγωνία, που είχε φτάσει μαζί του. «Χωρίς εσένα, οι χαρταετοί δε θα μπορούσαν να πετάξουν!»
Ξαφνικά, ο Πολύς ένιωσε ευτυχισμένος. Κατάλαβε πως δεν χρειαζόταν να μοιάζει με κανένα άλλο σχήμα. Ήταν μοναδικός και πολύτιμος, ακριβώς όπως ήταν!
Γύρισε πίσω στη Χώρα των Σχημάτων γεμάτος αυτοπεποίθηση. Τώρα ήξερε ότι κάθε σχήμα – είτε τρίγωνο, είτε τετράγωνο, είτε κύκλος – είχε τη δική του ομορφιά και σημασία.
Και έτσι, έζησε χαρούμενος για πάντα, βοηθώντας τον κόσμο με τις πολλές του πλευρές!
🎈 Τέλος! 🎈
Στη συνέχεια φτιάξαμε τα δικά μας πολύγωνα όπως τα φανταστήκαμε
Το σπουργίτι και τα φτερά του της Λότη Πέτροβιτς- Ανδρουτσοπούλου
Η νεράιδα κάποιου δάσους έχασε μια φορά το μαγικό ραβδί της. Έψαξε, έψαξε, μα τίποτα! Το ραβδί πουθενά δε βρισκόταν. Κι η νεράιδα ήταν απαρηγόρητη, που δεν μπορούσε πια να κάνει μάγια. Ένα σπουργίτι όμως, καθώς πετούσε εδώ κι εκεί, είδε το ραβδί πεσμένο σ’ ένα χαντάκι. Πέταξε, λοιπόν, χαμηλά χαμηλά, το άρπαξε με το ράμφος του και το πήγε γρήγορα στη νεράιδα. Εκείνη, πολύ ευχαριστήθηκε που ξαναβρήκε τη δύναμή της τη μαγική και θέλησε να το ανταμείψει.
-Ζήτησέ μου, καλό σπουργίτι, κάτι που να επιθυμείς πολύ, του είπε, κι αμέσως θα γίνει.
Το σπουργίτι σκέφτηκε λίγο κι έπειτα φώναξε με λαχτάρα:
-Θα ήθελα να είχα χρυσά, ολόχρυσα φτερά!
Η νεράιδα το άγγιξε τότε με το ραβδί της, και μεμιάς τα φτερά του εξαφανίστηκαν και δυο καινούρια χρυσά, που άστραφταν και λαμποκοπούσαν, φύτρωσαν στη θέση τους!
Θαμπώθηκε από τη λάμψη τους το σπουργίτι! Δεν πίστευε στα μάτια του! Κι ετοιμάστηκε να τρέξει αμέσως, να τα δείξει σ’ όλα τα πουλιά και τα ζώα του δάσους.
-Μα, δυστυχία του!
Τα χρυσά φτερά ήταν τόσο βαριά, που δεν μπορούσε διόλου να φτερουγίσει! Ούτε να τα κουνήσει καλά καλά δε γινόταν. Άρχισε τότε να φωνάζει απελπισμένο τη νεράιδα. Κι εκείνη, καλή όπως ήταν, παρουσιάστηκε πάλι μπροστά του.
-Τι με θέλεις; ρώτησε.
-Καλή μου νεράιδα, κλαψούρισε το σπουργίτι, μετάνιωσα. Δεν τα θέλω τα χρυσά φτερά. Ωραία, βέβαια είναι, δε λέω, μα πολύ βαριά, και δεν μπορώ να πετάξω. Μήπως γίνεται να μου τα κάνεις βελουδένια;
-Μετά χαράς, αποκρίθηκε η νεράιδα.
Και στη στιγμή, τα χρυσά φτερά εξαφανίστηκαν και στη θέση τους φύτρωσαν δυο άλλα από παχύ παχύ βελούδο.
Τρελάθηκε από τη χαρά του το σπουργίτι! Τ’ ανοιγόκλεισε περήφανα, έκανε μια βόλτα, να τα δοκιμάσει, κι έπειτα έτρεξε στο δάσος, για να τα δουν και να τα θαυμάσουν όλα τα ζώα και τα πουλιά.
Όμως, ξαφνικά, χοντρές στάλες βροχής άρχισαν να πέφτουν. Και σε λίγο ξέσπασε μια μπόρα γερή. Το σπουργίτι δεν πρόφτασε να κρυφτεί… Και τα βελουδένια φτερά του έγιναν μούσκεμα!
Όταν σταμάτησε η βροχή και βγήκε ο ήλιος, βρεγμένο καθώς ήταν, στάθηκε σ’ ένα κλαράκι κι άπλωσε τα φτερά του, να τα στεγνώσει. Μα τι φτερά ήταν τούτα! Το βελούδο είχε χαλάσει, κι η γυαλάδα του είχε φύγει. Δεν ήταν τώρα παρά ένα άθλιο πανί.
Το σπουργίτι απελπισμένο άρχισε πάλι να φωνάζει τη νεράιδα. Κι εκείνη, που είχε χρυσή καρδιά, έτρεξε πρόθυμα κοντά του.
-Μετάνιωσα, νεράιδά μου! μουρμούρισε. Κοίταξε με τη βροχή πως κατάντησαν τα βελουδένια φτερά μου! Μήπως γίνεται να μου τα κάνεις μεταξένια; Το μετάξι, έχω ακούσει πως δε χαλάει από τη βροχή.
-Και βέβαια, αποκρίθηκε η νεράιδα.
Και στο λεπτό, το σπουργίτι απόκτησε δυο κατακόκκινα μεταξωτά φτερά.
-Α, μα τούτα τα θαυμάσια φτερά πρέπει να τα δει ο κόσμος όλος, φώναξε το πουλί.
Και πέταξε ψηλά, να πάει στην πόλη.
Είχε φτάσει κοντά στα πρώτα σπίτια, όταν το είδαν μερικά παιδιά που πήγαιναν σχολείο.
-Ένα πουλάκι με κόκκινα φτερά! φώναξαν απορημένα.
-Α, τι ωραίο!
-Και τι παράξενο που είναι! Θα πρέπει να είναι σπάνιο!
-Ελάτε να το πιάσουμε, να το βάλουμε σ’ ένα κλουβί!
Κι όλα μαζί άρχισαν να το κυνηγούν. Κάποιο μάλιστα έλεγε πως θα ήταν καλύτερα να το χτυπήσουν με σφεντόνα κι έπειτα να το βαλσαμώσουν!
Τρομάρα που την πήρε το καημένο το πουλί! Και τι τρεχάλα έκανε για να ξεφύγει! Πέταξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε και γύρισε στο δάσος. Στάθηκε λαχανιασμένο σ’ ένα κλαράκι, να ξανασάνει κι έπειτα –τι να κάνει;- φώναξε πάλι τη νεράιδα.
-Συγχώρα με, που όλο σε φωνάζω, καλή μου φίλη, της είπε σαν παρουσιάστηκε, μα πάλι το μετάνιωσα. Ωραία έγιναν τα φτερά μου, μα έτσι κατακόκκινα και γυαλιστερά καθώς είναι, με κάνουν να φαντάζω πολύ. Οι άνθρωποι νομίζουν πως είμαι πουλί σπάνιο! Με κυνηγούν και θέλουν να με πιάσουν!
-Αποφάσισε, λοιπόν, σαν τι φτερά θα ήθελες να έχεις επιτέλους! άρχισε να χάνει την υπομονή της η νεράιδα.
Το σπουργίτι στάθηκε κάμποσο σκεφτικό και στο τέλος είπε:
-Απ’ ό, τι βλέπω, τα δικά μου φτερά πρέπει να προτιμήσω, νεράιδά μου. Τι τα θέλω εγώ τα μεγαλεία! Με τα δικά μου πετώ μια χαρά! Είναι ελαφριά, γερά, η βροχή δεν τα καταστρέφει, κι οι άνθρωποι το βλέπουν πως είμαι σπουργίτι και μ’ αφήνουν να πετώ ελεύθερα. Δώσε μου, λοιπόν, πάλι τα δικά μου τα φτερά, και σου υπόσχομαι τίποτε πια να μην ξαναζητήσω.
Κι η νεράιδα η καλή έκανε το θέλημά του. Έτσι, το μικρό πουλί έμεινε με τα φτερά του. Και χαιρότανε πολύ, λεύτερα, το πέταγμά του.
Στο 2ο εργαστήριο δεξιοτήτων μιλήσαμε για τα δάση, τη χρησιμότητα και συγκεκριμένα εστιάσαμε στα ελληνικά δάση. Μιήσαμε για τα δέντρα, τα ζώα και ότι άλλο μπορούμε να συναντήσουμε σε ένα δάσος. Χωριστήκαμε σε ομάδες και ζωγραφίσαμε τα δάση όπως τα φανταζόμαστε στις τρεις εποχές: Φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
