Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Αν και όλοι κάνουμε λάθη και αναγνωρίζουμε πως κανένας μας δεν είναι τέλειος, το να ζητήσουμε συγγνώμη μας φαίνεται κάτι αρκετά δύσκολο. Οι περισσότεροι από εμάς δεχόμαστε με ευχαρίστηση μια ειλικρινή συγνώμη, αλλά μοιάζει διαφορετικό το λαμβάνω από το δίνω. Κάποιες φορές μπορεί να μη μας αρέσει να παραδεχόμαστε ότι είμαστε λάθος, άλλες φορές να φοβόμαστε πως θα απορριφθεί η συγγνώμη μας, κάποιες άλλες να αισθανόμαστε πως είναι σημάδι αδυναμίας ή πως θα χάσουμε την εξουσία μας και το κύρος μας, ή μπορεί να σκεφτόμαστε πως η συγγνώμη ισοδυναμεί με ταπείνωση.

Ακόμα όμως και αν είναι δύσκολο να ζητήσουμε συγγνώμη, φαίνεται πως είναι απαραίτητη στη δημιουργία υγιών σχέσεων γιατί η φύση μας είναι ατελής και λανθάνει συνεχώς – κάτι που ισχύει απόλυτα και στη σχέση μας με τα παιδιά!

Η σημασία της συγγνώμης στα παιδιά…

Το να παραδεχόμαστε το λάθος μας όταν έχει να κάνει με παιδιά, η αλήθεια είναι πως δεν είμαι μέρος της κουλτούρας μας. Αυτό συμβαίνει είτε γιατί πολλοί γονείς δεν συνειδητοποιούν τη σημασία της συγγνώμης για τα παιδιά, είτε γιατί πιστεύουν πως δεν πρέπει να παραδέχονται τα λάθη τους μπροστά τους για να χρειαστεί να ζητήσουν συγγνώμη. Στην πραγματικότητα όμως, τρεις απλές λέξεις “Συγγνώμη, έκανα λάθος”, έχουν σημαντικό αντίκτυπο στα παιδιά και προσφέρουν μαθήματα ζωής.

Τα παιδιά μπορεί να δυσκολεύονται να το εκφράσουν, αλλά συχνά αναγνωρίζουν τα λάθη των γονιών τους. Όταν οι γονείς έχουν ενεργήσει εσφαλμένα και δεν αναγνωρίζουν τα λάθη τους, είναι σαν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους. Για παράδειγμα, όταν ζητούν από τα παιδιά τους να μη φωνάζουν ή να μιλούν άσχημα και στη συνέχεια φωνάζουν και βρίζουν οι ίδιοι χωρίς συγγνώμη για το λάθος τους, στέλνουν ένα μικτό μήνυμα στα παιδιά.

Αντίθετα, όταν οι γονείς ζητούν συγγνώμη στα παιδιά για το λάθος τους, ενισχύουν τη σχέση γονιού – παιδιού και παρέχουν την αίσθηση της ασφάλειας. Ταυτόχρονα, μεταφέρουν στα παιδιά ένα σύστημα αξιών και την πεποίθηση πως οι άνθρωποι κάνουν λάθη και ως εκ τούτου είναι ατελείς. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για να καταφέρουν τα παιδιά να αποδεχτούν τον εαυτό τους με τα όποια λάθη τους.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη να καταλάβουν πως το να κάνεις λάθος δεν είναι το ίδιο με το να είσαι αδύναμος. Το να ζητάς συγχώρεση και να αποδέχεσαι τα σφάλματά σου, δεν είναι μόνο πιο σημαντικό από το να καλύψεις το λάθος σου, αλλά σημάδι δύναμης και ανδρείας. Ζητώντας συγγνώμη επομένως οι γονείς, διδάσκουν στα παιδιά πως το ψέμα είναι χειρότερο από το να παραδέχεσαι το λάθος σου.

Τέλος, οι γονείς μέσα από τη συγγνώμη τους λειτουργούν ως μοντέλα συμπεριφοράς δείχνοντας πως η αποδοχή της ευθύνης μετά από ένα λάθος είναι πιο σημαντικό από το ίδιο το λάθος και έτσι βοηθούν τα παιδιά να κάνουν το ίδιο. Όταν οι γονείς παραδέχονται το σφάλμα τους, δείχνουν στα παιδιά πως αισθάνονται αρκετά καλά με τον εαυτό τους για να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των πράξεών τους. Προωθούν δηλαδή μια υγιή αυτοεκτίμηση η οποία λειτουργεί ως μοντέλο για να την αναπτύξει και το ίδιο το παιδί.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Οι γονείς πρέπει να θυμούνται πως λέγοντας συγγνώμη δεν χάνουν κάτι από τον ρόλο τους ως γονείς. Ο στόχος δεν είναι να κυριαρχούν απέναντι στα παιδιά, αλλά να καθοδηγούν και να λειτουργούν ως παράδειγμα για το πώς να αλληλεπιδρούν με τους άλλους ανθρώπους. Οι γονείς πρέπει να διδάξουν στα παιδιά πως η συγγνώμη προϋποθέτει μεγάλη δύναμη για να δοθεί αβίαστα και από την καρδιά μας. Είναι αυτή που μας επιτρέπει να έχουμε συναίσθηση του κακού που κάναμε και μας οδηγεί στη βελτίωση. Η συγγνώμη των γονιών επομένως, είναι απαραίτητη για να εισπράξουν τα παιδιά το σεβασμό και την ασφάλεια, να δεχτούν την ατελή τους φύση, αλλά και να διδαχτούν πως η έκφραση της συγγνώμης είναι χαρακτηριστικό των δυνατών και όχι των αδυνάτων!

ΠΗΓΗ: Parentshelp.gr

Πηγές:Hall M. (2013). Four Reasons to Say “I’m Sorry” to Your Children. Go Nannies.com
Roberts K. (2013). When Parents Say “I’ m Sorry,” They Are Saying So Much More. Savvy Parenting.

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Λένε πως η γονεική αγάπη είναι το υψηλότερο και αγνότερο είδος αγάπης, καθώς προορίζεται για να δίνει, χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα. Μπορεί ο εραστής να αγαπά και να περιμένει ανταπόδοση από τον αγαπημένο, το ίδιο και ο φίλος, ένας γονέας, όμως, αγαπά το παιδί του και του προσφέρει χωρίς περιορισμούς, μετέχοντας έτσι στο πιο αλτρουιστικό και ανιδιοτελές είδος της αγάπης.

Παρά τις επιμέρους διαφορές της αγάπης, ανάλογα με τον αποδέκτη της (εραστής, φίλος γονέας), ένα σημαντικό κοινό γνώρισμά τους είναι πως, σε κάθε περίπτωση, το άτομο ενδιαφέρεται ενεργά για το αντικείμενο της αγάπης του, και φροντίζει για την ανάπτυξή του στα διάφορα επίπεδα (κοινωνικό, προσωπικό, πνευματικό, κτλ).

Γονείς και λάθη

Κάθε γονέας, βέβαια, κάνει λάθη, των οποίων η σοβαρότητα ποικίλλει, από αμελητέα με μικρή ή και καθόλου επίδραση, μέχρι πολύ σοβαρά, με επίδραση ίσως και σε όλη τη μετέπειτα ζωή του ατόμου. Υπάρχουν, για παράδειγμα, γονείς που περιμένουν διαφόρων ειδών ανταλλάγματα από τα παιδιά τους, όπως το να σπουδάσουν ένα συγκεκριμένο αντικείμενο, να κάνουν σχέση ή να παντρευτούν με ένα συγκεκριμένο άτομο, να τους επιτρέπουν να εμπλέκονται στη ζωή τους με τον/την σύζυγό τους, και λοιπά. Κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει το παιδί σε έναν δρόμο που δεν είναι ο δικός του, αλλά υπαγορεύεται από τις επιθυμίες του γονέα, με αποτέλεσμα να μειώνονται τα αισθήματα ικανοποίησης και ευτυχίας στη ζωή του.

Μπορεί, ακόμη, να δημιουργήσει προβλήματα στις σχέσεις του με τους άλλους, στις οποίες επιθυμούν να εισβάλλουν ή να ελέγξουν οι γονείς.

Επιπλέον, υπάρχουν γονείς που, αντί να επιδιώκουν την ανεξαρτησία των παιδιών τους και να χαίρονται όταν αυτά την πλησιάζουν, αντιθέτως, θα την υποδαυλίσουν ή θα φροντίσουν εξ’ αρχής να παρατείνουν την περίοδο εξαρτησίας των παιδιών από τους ίδους. 

Άλλοι είναι εξαιρετικά χειριστικοί, προκειμένου να κατευθύνουν τη συμπεριφορά του παιδιού τους προς το αποτέλεσμα που οι ίδιοι επιθυμούν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο εκβιασμός ότι θα σταματήσουν να στηρίζουν το παιδί οικονομικά, εάν δε συμμορφωθεί με τις επιθυμίες του.

Ας σημειωθεί ότι ο όρος ”παιδί” στο κείμενο δεν υποδηλώνει την ηλικία, παρά μόνο το ρόλο του ατόμου, σε σχέση με το γονέα.

Αναγνώριση λαθών από το παιδί

Παρά τα εκάστοτε λάθη των γονέων, όμως, υπάρχει μια δυσκολία στο να αναγνωρίζονται αυτά από τα παιδιά τους. Το γεγονός αυτό είναι λογικό, αν αναλογιστεί κανείς τη θέση των γονέων στην ψυχοσύνθεση των παιδιών. Αναλυτικότερα, οι πρώτοι κατέχουν μία εξιδανικευμένη θέση στο μυαλό των τελευταίων, και μόνο με το πέρασμα των χρόνων αρχίζουν να παίρνουν τις αντικειμενικές τους διαστάσεις. Όσο, όμως, περιβάλλονται από το σύννεφο της εξιδανίκευσης, είναι δύσκολο για το παιδί, ανεξαρτήτως ηλικίας, να τους δει καθαρά και να διακρίνει τα λάθη τους.

Θεωρώ, όμως, αναγκαίο να αναγνωρίσει κανείς τα λάθη των γονιών του, καθώς, όπως μας υπενθυμίζει και η φράση ”αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα”, τα λάθη αυτά είναι πολύ πιθανό να ταλαιπωρήσουν το παιδί στο μέλλον. Μπορεί, ακόμη, να ταλαιπωρήσουν και τους δικούς του απογόνους. Ο μόνος τρόπος να μη συμβεί κάτι τέτοιο, είναι το άτομο να αναγνωρίσει αυτά τα λάθη, μαζί με το είδος της επίδρασης που έχουν στον ψυχισμό του, και στη συνέχεια να τα αντιμετωπίσει ή να τα ελέγξει. Διαφορετικά, αν τα αφήσει στο σκοτάδι της άγνοιας, είναι πιθανό να μη μπορέσει να τα διορθώσει, αλλά ούτε και να ελέγξει την επίδρασή τους πάνω του.

Ο ρόλος των γονέων είναι, αδιαμφισβήτητα, κομβικός, σε μια πληθώρα εκφάνσεων της ζωής και της προσωπικότητας του ατόμου. Οι ίδιοι, έχουν την ευκαιρία, αλλά και την πρόκληση, να σμιλεύσουν ένα μοναδικό ον, ανεξάρτητο, δυναμικό και ικανό να αντιμετωπίζει μόνο του τις προκλήσεις τις ζωής, αλλά και να ακολουθεί υπεύθυνα τον δικό του, προσωπικό δρόμο. Τα λάθη σε μια τόσο δύσκολη και απαιτητική διαδικασία είναι αναπόφευκτα, πολλές φορές, όμως, είναι και ιδιαίτερα σημαντικά, ώστε να μπορεί κανείς να τα παραβλέψει.

Η ευθύνη του παιδιού-ενήλικα

Σε αυτό ακριβώς το σημείο, η ευθύνη μετατοπίζεται στο παιδί, το οποίο, ως πλέον ώριμος και ενήλικας άνθρωπος, καλείται να τα αναγνωρίσει και να τα αντιμετωπίσει, έτσι ώστε να εμποδίσει την επίδρασή τους στο ίδιο, αλλά και στους σημαντικούς άλλους της ζωής του. Του δίνεται, μάλιστα, η δυνατότητα να τα μετουσιώσει σε προσωπική του ψυχική ανθεκτικότητα, αλλά και μαθήματα ζωής για τα δικά του παιδιά.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Τι είναι

Ο “Βιβλιοδανός” αποτελεί μια εύκολη και πρακτική ηλεκτρονική υπηρεσία για τη διαχείριση κάθε σχολικής δανειστικής βιβλιοθήκης. Με δυνατότητα εισαγωγής νέων βιβλίων, τροποποίησης ή διαγραφής παλαιών και την καταχώρηση ημερομηνιών δανεισμού μπορεί ο εγγεγραμμένος χρήστης – χωρίς να απαιτούνται ειδικές τεχνικές γνώσεις – να ελέγχει απόλυτα την δανειστική βιβλιοθήκη του δίχως να χρησιμοποιεί έντυπα μέσα.

Προσφέρεται ΔΩΡΕΑΝ για όλους δίχως οποιαδήποτε υποχρέωση!

Πού απευθύνεται

Ο “Βιβλιοδανός” απευθύνεται κυρίως σε εκπαιδευτικούς και σχολεία με ανάγκη τη διαχείριση και οργάνωση της δανειστικής βιβλιοθήκης τους. Επιπλέον, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από οποιονδήποτε επιθυμεί ακόμα και για ιδιωτικά σωματεία, ενώσεις, κερδοσκοπικούς οργανισμούς χωρίς οικονομική επιβάρυνση.

Πώς λειτουργεί

Ουσιαστικά μετά την εγγραφή σας θα μπορείτε να εισαχθείτε μέσω της περιοχής σύνδεσης σε ένα περιβάλλον όπου θα χρειαστεί την πρώτη φορά να εισάγετε τα βιβλία που έχει η δανειστική σας βιβλιοθήκη. Αυτό χρειάζεται για να μπορείτε στη συνέχεια να ορίζετε δανειζόμενους ώστε να έχετε αρχείο παρουσίας των βιβλίων σας. Οποιαδήποτε στιγμή το επιθυμείτε μπορείτε να εισέρχεστε στον “Βιβλιοδανό” για να βλέπετε τον κατάλογο των βιβλίων σας και να τον ενημερώνετε με νέα βιβλία, για επιστροφές (από δανεισμό) ή για να ορίσετε νέους δανεισμούς.

Επιπλέον μετά την εγγραφή:

• Μαζική Εισαγωγή Τίτλων
  Αν διαθέτετε κατάλογο των τίτλων σας σε ψηφιακή μορφή αναλάμβάνουμε την εισαγωγή εκ μέρους σας.
• Αυτόματη Ενημέρωση του Ιστοτόπου σας
  Με πολύ απλό κώδικα μπορείτε να συνδέσετε την βιβλιοθήκη με το site σας.

ΠΗΓΗ:www.bibliodanos.gr

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2017, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος προσκαλεί σχολεία, βιβλιοθήκες, κέντρα δημιουργικής απασχόλησης και άλλους φορείς να συμμετέχουν στο πρόγραμμα «Σημεία Ανάγνωσης», υλοποιώντας μία ξεχωριστή σειρά δημιουργικών εργαστηρίων για παιδιά και ενήλικες! Τα αποτελέσματα των εργαστηρίων θα αποσταλούν ταχυδρομικά από κάθε γωνιά της χώρας στο νέο σπίτι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος προκειμένου να συνθέσουν την έκθεση «Σημεία Ανάγνωσης» που θα εγκαινιαστεί εκεί στις 15 Ιουνίου 2017.

Τι διαβάζουμε;
Γιατί διαβάζουμε;
Πώς διαλέγουμε τι θα διαβάσουμε;
Πού βρίσκεται ο αγαπημένος μας χώρος ανάγνωσης;
Πότε είναι η στιγμή που γινόμαστε αναγνώστες;
Ποιες είναι οι αναμνήσεις μας από τα βιβλία που διαβάσαμε;

Το πρόγραμμα οργανώνεται γύρω από έξι ενότητες οι οποίες αντιπροσωπεύουν τις όψεις της ανάγνωσης ως εμπειρία και ως περιεχόμενο, αναδεικνύοντας τί, πού, πώς, πότε και γιατί διαβάζουμε. Απευθύνεται σε διαφορετικές ηλικίες με κείμενα διαφορετικής δυσκολίας, παροτρύνοντας μικρούς και μεγάλους να απαντήσουν σε συγκεκριμένες ερωτήσεις με ένα κείμενο, μια ζωγραφιά, μια φωτογραφία ή ένα βίντεο.

H Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος διαθέτει ανοιχτά το υλικό για την υλοποίηση του εργαστηρίου από κάθε ενδιαφερόμενο φορέα.

ΚΛΙΚ ΕΔΩ> Φάκελος Προγράμματος «Σημεία Ανάγνωσης»

O φάκελος περιλαμβάνει:

• Οδηγίες για συμμετοχή στο πρόγραμμα
• Κάρτες Ερωτήσεων
• Έντυπα Απαντήσεων
• Λογοτεχνικά Αποσπάσματα
• Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
• Ερωτηματολόγιο Ενηλίκων
• Ανακοίνωση Έκθεσης «Σημεία Ανάγνωσης»
• Έντυπο γονικής συγκατάθεσης (σε περίπτωση αποστολής οπτικοακουστικού υλικού από παιδιά)

Εκπαιδευτικοί, βιβλιοθηκονόμοι, εμψυχωτές κ.ά που επιθυμούν να διοργανώσουν το δημιουργικό εργαστήριο “Σημεία Ανάγνωσης” στην κοινότητα τους παρακαλούνται να δηλώσουν συμμετοχή στο πρόγραμμα συμπληρώνοντας την φόρμα στον σύνδεσμο http://bit.ly/2pUnzeU

Τα αποτελέσματα των εργαστηρίων θα πρέπει να αποσταλούν ταχυδρομικά στη νέα διεύθυνση της Εθνικής Βιβλιοθήκης πριν τις 20 Μαΐου 2017 προκειμένου να γίνει η επιλογή και η επιμέλεια του περιεχομένου της έκθεσης “Σημεία Ανάγνωσης”:

υ/ο Πάμελας Μίνη
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Λεωφόρος Συγγρού 364
176 74 Καλλιθέα, Αττική     

Καλή επιτυχία!

ΠΗΓΗ:network.nlg.gr/

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ένα πολύ συχνό παράπονο των γονέων είναι πως τα παιδιά τους δεν είναι συγκεντρωμένα τόσο στο σχολείο όσο και κατά την διάρκεια μελέτης στο σπίτι. Τι μπορούν να κάνουν όμως οι γονείς για να βοηθήσουν ένα παιδί που δεν συγκεντρώνεται εύκολα πριν απευθυνθούν σε κάποιον ειδικό;

Αρχικά θα πρέπει οι ίδιοι να δημιουργήσουν ένα κλίμα θετικό για μελέτη την ώρα που το παιδί διαβάζει μαθήματα του. Θα πρέπει να κυριαρχεί σχετική ησυχία μέσα στο σπίτι, χωρίς δυνατές φωνές, μουσική, ραδιόφωνα ή τηλεοράσεις ανοιχτές, στοιχεία που θα αποσπάσουν την προσοχή ενός παιδιού.

Επίσης ο χώρος μελέτης ενός παιδιού θα πρέπει να είναι ένας συγκεκριμένος, τακτοποιημένος και ήσυχος χώρος. Καλό είναι τα παιδιά να διαβάζουν στο δωμάτιό τους ή σε κάποιο δωμάτιο γραφείου και να ξέρουν πως το διάβασμά τους γίνεται πάντα σε αυτό το σημείο. Ένα καθαρό και ταχτοποιημένο γραφείο και κατ’ επέκταση δωμάτιο, παίζουν  πολύ σημαντικό ρόλο στην συγκέντρωση. Το δωμάτιο και το γραφείο του παιδιού θα πρέπει να είναι λιτά διακοσμημένα, χωρίς πολλά αντικείμενα ώστε να μην δημιουργούν χαοτική αίσθηση στο παιδί.

Επίσης, το πρόγραμμα του σχολείου αλλά και γενικότερα της ημέρας  θα πρέπει να είναι γραμμένο και ξεκάθαρο ώστε το παιδί να μπορεί εύκολα να ανατρέξει και να δει τι έχει να διαβάσει ή τι άλλο έχει να κάνει κατά τη διάρκεια της ημέρας. Βασικό είναι οι γονείς να έχουν ξεκαθαρίσει με τα παιδιά τους πως οποιαδήποτε εξωσχολική δραστηριότητα θα πραγματοποιηθεί μόνο μετά την ολοκλήρωση της μελέτης για την επόμενη μέρα.

Τα βιβλία και τα τετράδια  του παιδιού είναι απαραίτητο να είναι οργανωμένα και έχουν συγκεκριμένες θέσεις στην βιβλιοθήκη ώστε να είναι εύκολο να τα βρει το παιδί, να μην τα χάνει και να μην τα ξεχνάει ενώ η σχολική τσάντα θα πρέπει να ετοιμάζεται για την επόμενη ημέρα μόλις ολοκληρωθεί η μελέτη.     

Οι γονείς θα πρέπει να παροτρύνουν τα παιδιά τους να σημειώνουν τα μαθήματα που έχουν για το σπίτι σε ένα πρόχειρο τετράδιο που θα είναι οργανωμένα γραμμένο ανά ημέρα ώστε να μην μπερδεύεται και να μην « χάνεται» ψάχνοντας μέσα στα βιβλία και τα τετράδια τι έχει να διαβάσει στο σπίτι ενώ κατά την διάρκεια της μελέτης καλό θα είναι να γίνονται ολιγόλεπτα   διαλείμματα αν το παιδί έχει κουραστεί ή διαβάζει ένα δύσκολο μάθημα πολλή ώρα.  Γενικότερα, η οργάνωση του χώρου, του χρόνου και των μαθημάτων του παιδιού είναι  πολύ σημαντικός παράγοντας συγκέντρωσης.
Η ρουτίνα και η σταθερότητα στην καθημερινότητα βοηθούν πολύ τα παιδιά να μην αποσπούνται από το διάβασμά τους και να μένουν συγκεντρωμένα κατά την διάρκεια της μελέτης τους.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

“Τα πάθη τα σεπτά, η παρούσα ημέρα,
ως φώτα σωστικά,
ανατέλλει τω κόσμω”

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ο Άγγλος ποιητής Alexander Pope έλεγε ότι «το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο, το να συγχωρείς θεϊκό».

Μπορεί οι δεκαετίες να περνούν, ωστόσο, όπως φαίνεται, η συγχώρεση παραμένει  ακόμα η κορυφή του υψηλότερου βουνού, που χρειάζεται χρόνος και μόχθος για να την πατήσεις και βλέποντας τη από τη γη, απλά δυσανασχετείς για το αν θα τα καταφέρεις κ εν τέλει οπισθοχωρείς.

Τι είναι, όμως, αυτό που καθιστά τόσο δύσκολη τη συγχώρεση; Πολλοί πιστεύουν ότι όσοι συγχωρούν είναι ευάλωτοι και αφήνουν τον εαυτό τους ανοιχτό και εκτεθειμένο σε νέες πληγές. Με το να μη συγχωρούμε θεωρούμε πως προστατευόμαστε, χωρίς, ωστόσο, να αντιλαμβανόμαστε ότι ουσιαστικά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, μιας και επιτρέπουμε στο θυμό και την πικρία να μας εξουσιάζουν και να μας πληγώνουν βαρύτερα, καθιστώντας μας ακόμα πιο αδύναμους.

Στην πραγματικότητα ο ορισμός της συγχώρεσης προκύπτει από την ίδια την ετυμολογία της λέξης. Συν + χωρώ σημαίνει «δίνω (επιπλέον) χώρο» ή «χωράμε και οι δυο μαζί» είτε «βρίσκεις χώρο μέσα μου» στο μυαλό και στη σκέψη μου, έτσι ώστε αυτή να μπορέσει, δηλαδή, να χωρέσει και άλλες απόψεις πέρα από τη δική μου, δηλαδή δύο ενδεχόμενες ερμηνείες που αφορούν το ίδιο γεγονός. Αυτό προϋποθέτει να κατανοήσω την αντίθετη άποψη και όχι απαραίτητα να την εγκολπωθώ ή να την επικροτήσω. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, χρειάζεται να  λειτουργούμε πάντα με γνώμονα ότι εμείς οι ίδιοι έχουμε την κυριότητα του εαυτού μας, ότι αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τη ζωή και τις υποθέσεις μας, απεκδυόμενοι συνάμα το μανδύα του πληγωμένου μας εαυτού.

Ένα σύγχρονο ρητό λέει: «Συγχώρεση είναι να απελευθερώνεις έναν φυλακισμένο και να ανακαλύπτεις ότι ο φυλακισμένος ήσουν Εσύ!» . Πολλοί/ές κάνουν το λάθος να πιστεύουν πως η συγχώρεση είναι αδυναμία. Κι όμως, δεν είναι! Είναι απλή αποδοχή των πραγμάτων «ως έχουν». Όλοι κάνουμε λάθη και κανείς δεν είναι τέλειος.  Οπότε μένει μόνο να προσπαθείς να απαγκιστρώνεσαι από αυτά που σε πονάνε…

Η συγχώρεση και η μη συγχώρεση, ίσως είναι το πιο κρίσιμο θέμα στη ζωή όλων μας. Ειδικοί επιστήμονες κάθε είδους καταλήγουν ότι έχουν δει την έλλειψη συγχώρεσης, ως πηγή πολλών ασθενειών, σχεδόν όλων. Μπορεί να μη συγχωρούμε τον εαυτό μας ή τους άλλους, που μας έβλαψαν με κάποιο  τρόπο, αλλά έτσι μπλοκάρουμε την ευτυχία και την ευημερία μας, χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε.

Κάθε φορά μπορεί να κάνω κάτι που δεν έπρεπε, απλά κρατώ το “μάθημα” σαν κέρδος μου, χωρίς να βασανίζω τον εαυτό μου με την σκληρή και αμετάκλητη κριτική μου στάση.

Η συγχώρεση έρχεται μόνο, όταν καταφέρουμε να ταυτιστούμε  με τους άλλους και να παραδεχτούμε ότι έχουμε κι εμείς αδυναμίες και την ίδια δυνατότητα να κάνουμε λάθη. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι έχει αναγορευτεί σε χαρακτηριστικό των ισχυρών προσωπικοτήτων. Είναι σαν μια πηγαία κινητήρια δύναμη που προέρχεται από την αγάπη για τον εαυτό μας.

Τελικά, το θεμέλιο μιας ζωής γεμάτης υγεία και ευτυχία σε όλους τους τομείς, είναι η τέχνη της συγχώρεσης.  Μόνοι  σας θα διαπιστώσετε ότι η πράξη της συγχώρεσης κάνει θαύματα στη ζωή μας, εφόσον την κάνετε «κτήμα» σας.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η μάθηση και το σχολείο δεν είναι ένα μέγεθος που ταιριάζει σε όλους. Αν και όλα τα παιδιά μαθαίνουν μέσω της ουσιαστικής εμπειρίας, της αφής, της κίνησης, της παρατήρησης και της ακοής, παρατηρώντας τα καλύτερα θα διαπιστώσουμε κάποιες δυνάμεις και προτιμήσεις οι οποίες δηλώνουν τον τύπο μάθησης που υπερτερεί.

Ο τύπος μάθησης ουσιαστικά αναφέρεται στους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους μαθαίνουμε, επεξεργαζόμαστε και διατηρούμε τις πληροφορίες. Κάποια παιδιά τα πηγαίνουν καλύτερα στα πρακτικά πράγματα, και άλλα λειτουργούν καλύτερα στα γλωσσικά. Άλλα κατανοούν καλύτερα, και άλλα αποστηθίζουν πολύ εύκολα. Η κατανόηση του πώς μαθαίνει ένα παιδί, μπορεί να κάνει την εκπαίδευσή του μια καλύτερη εμπειρία για όλους. Όταν οι γονείς γνωρίζουν τον καλύτερο τρόπο μάθησης του παιδιού, μπορούν να το βοηθήσουν να μαθαίνει πιο αποτελεσματικά (περισσότερο από 50% σύμφωνα με έρευνες) και με λιγότερη προσπάθεια!

Οι τύποι μάθησης…

Οι έρευνες δείχνουν πως το μαθησιακό στυλ των παιδιών αρχίζει και διακρίνεται στις ηλικίες των 6 ή 7 χρόνων, στη διάρκεια της σχολικής περιόδου. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, υπάρχουν αρκετοί τρόποι διαφοροποίησης των τύπων μάθησης, αλλά συνηθέστερα αναφέρονται τρεις βασικοί τύποι: οπτικός (μάθηση μέσω της όρασης), ακουστικός (μάθηση μέσω ακοής), κιναισθητικός τύπος (μάθηση μέσω της πράξης και της κίνησης).

Οπτικός τύπος:

Το παιδί που χρησιμοποιεί πιο πολύ τον οπτικό τύπο μάθησης μαθαίνει κυρίως μέσω της όρασης. Του αρέσει να απεικονίζει τα πράγματα, έχει ανεπτυγμένη φαντασία και μαθαίνει μέσα από εικόνες (μπορεί να θυμάται τις εικόνες σε μια σελίδα). Απολαμβάνει τη ζωγραφική και το σχέδιο, διαβάζει χάρτες και διαγράμματα, δείχνει ενδιαφέρον για μηχανές και εφευρέσεις, παίζει με παιχνίδια κατασκευών, lego και παζλ.

Τα παιδιά που χρησιμοποιούν πιο έντονα την οπτική επεξεργασία για να μάθουν, τείνουν να παρατηρούν τη γλώσσα του σώματος του γονιού ή του δασκάλου και τις εκφράσεις των προσώπων. Μαθαίνουν κυρίως μέσω της αναπαράστασης και της περιγραφής. Στην τάξη μπορεί να δείχνουν ονειροπόλοι και αφηρημένοι. Η έντονη κινητικότητα (είτε μέσα στην τάξη είτε στο χώρο μελέτης) μπορεί να προκαλέσει εύκολα απόσπαση προσοχής.

Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι γονείς; Για να ενθαρρύνουν οι γονείς αυτόν τον τρόπο σκέψης, μπορούν να προτείνουν στο παιδί να φτιάχνει τις δικές του εικόνες καθώς διαβάζουν και να τις φωτογραφίζει στο μυαλό του. Τα βιβλία με εικόνες (ακόμα και όταν μεγαλώνει το παιδί) μπορεί να αποτελέσουν ένα πολύ καλό κίνητρο για να διαβάζει. Επίσης, η ενθάρρυνση της γραφής και της υπογράμμισης με διαφορετικά χρώματα μπορεί να ενισχύσει το ενδιαφέρον του. Τα σχεδιαγράμματα και οι μνημονικοί χάρτες θα βοηθήσουν ιδιαίτερα στη μάθηση και την ανάκληση σύνθετων πληροφοριών.

Ακουστικός τύπος:

Το παιδί που χρησιμοποιεί πιο πολύ τον ακουστικό τύπο μάθησης μαθαίνει κυρίως μέσω της ακοής. Σκέφτεται με λέξεις, αντιλαμβάνεται εύκολα έννοιες, είναι καλός αναγνώστης, θυμάται με ακρίβεια ημερομηνίες και ονόματα, του αρέσει η μουσική (συχνά έχει μουσικό ταλέντο) και τα παιχνίδια λέξεων.

Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι γονείς; Οι ακουστικοί τύποι μαθαίνουν συμμετέχοντας σε συζητήσεις και όταν μιλάνε για τις νέες πληροφορίες. Οι προφορικές οδηγίες μπορούν να τους βοηθήσουν να αποσαφηνίσουν τις γραπτές εντολές ή πληροφορίες. Ο πολύ δυνατός θόρυβος μπορεί να αποσπάσει την προσοχή τους για αυτό και μαθαίνουν καλύτερα σε ένα ήσυχο περιβάλλον. Η ηχογράφηση των μαθημάτων την ώρα που διαβάζετε τα μαθήματα και η μετέπειτα αναπαραγωγή μπορεί να φανεί ιδιαίτερα χρήσιμη στην κατάκτηση της γνώσης. Το ίδιο ισχύει και με τη χρήση ηχητικών βιβλίων.

Κιναισθητικός τύπος:

Το παιδί που χρησιμοποιεί πιο πολύ τον κιναισθητικό τύπο μάθησης μαθαίνει κυρίως μέσω της αφής, της κίνησης και της πράξης. Η διεργασία της γνώσης γίνεται μέσα από τις φυσικές αισθήσεις του σώματος. Απολαμβάνει τα αθλήματα ή άλλες δραστηριότητες που επιτρέπουν τη συνεχόμενη κίνηση και συνήθως δυσκολεύεται να μείνει σε μια θέση για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Η πρακτική εμπειρία της γνώσης του επιτρέπει να συμμετέχει ενεργά στην ανακάλυψη του κόσμου και έτσι μαθαίνει καλύτερα.

Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι γονείς; Η κίνηση βοηθάει γενικά αυτά τα παιδιά, για αυτό είναι καλό να τους επιτρέπονται τα διαλείμματα μετά από ένα χρονικό διάστημα όταν μελετούν. Το μάσημα μαστίχας, η σχεδίαση ή απασχόληση των χεριών με ένα αντικείμενο μπορούν να βοηθήσουν στη συγκέντρωση. Η ενεργή μάθηση μέσα από δραστηριότητες, πειράματα, εικαστικές εργασίες, επαφή με τη φύση, βοηθάει να “αισθάνονται” τις νέες πληροφορίες και να κατακτούν πιο εύκολα τη γνώση.

Τέλος, οι γονείς θα πρέπει να θυμούνται πως δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τύπος μάθησης. Όλοι μαθαίνουμε με διαφορετικό τρόπο και η καλύτερη μέθοδος για να καταλάβουν οι γονείς το στιλ μάθησης του παιδιού είναι μέσω της παρατήρησης. Οι δραστηριότητές του, τα ενδιαφέροντά του, οι προτιμήσεις του, δίνουν ενδείξεις για τον τρόπο που επεξεργάζεται πληροφορίες. Έχοντας γνώση οι γονείς επομένως, μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να καταλάβει καλύτερα τις δυνάμεις του και να αυξήσει τα κίνητρά του για μάθηση!

ΠΗΓΗ: Parentshelp.gr

Βιβλιγραφία:Bertrand, C. (2002). What We Know About How People Learn. California Journal of Science Education, Vol.2, Issue 2.
Carbo, M. (1986). Teaching Students to Read Through Their Individual Learning Style. Prentice Hall, NJ.
Oxford, R. L. (2006). Language Learning Styles and Strategies: Concepts and Relationships. International Review of Applied Linguistics in Language Teaching, 41, 4.