Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Υπάρχουν σίγουρα φορές που όλοι μας θέλουμε να τεμπελιάσουμε και να μην πάμε το πρωί στη δουλειά. Την ίδια επιθυμία έχουν αρκετές φορές και τα παιδιά μόνο που αυτή αφορά το σχολείο. Έτσι, γκρινιάζουν και εκλιπαρούν τους γονείς να μείνουν σπίτι για να κάνουν οτιδήποτε αρκεί να γλιτώσουν το βαρετό σχολικό πρόγραμμα. Το ερώτημα όμως είναι, πώς επηρεάζονται τα παιδιά από τις συχνές απουσίες και γιατί θεωρείται σημαντική η τακτική προσέλευση στο σχολείο;

Έρευνες δείχνουν πως οι μαθητές που χάνουν ημέρες, βδομάδες ή και μήνες ενός σχολικού έτους, θα δυσκολευτούν να καλύψουν τα μαθησιακά κενά που θα προκύψουν από τις απουσίες, καθώς επίσης και να φτάσουν το μαθησιακό επίπεδο των συμμαθητών τους. Φανταστείτε, πως οι μαθητές πρώτης δημοτικού που λείπουν μόνο οκτώ ημέρες σε ένα σχολικό τρίμηνο, μέχρι το τέλος του δημοτικού σχολείου θα έχουν χάσει μια χρονιά σχολικής εκπαίδευσης.

Ερευνητές τονίζουν πως αν το παιδί δεν παρακολουθεί σε τακτική βάση το σχολικό πρόγραμμα και ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια του σχολείου, θα υπολείπεται στην εκμάθηση βασικών δεξιοτήτων με αποτέλεσμα να υπάρχει αυξημένη πιθανότητα να αναπτύξει μαθησιακά προβλήματα στα επόμενα χρόνια. Για τους μαθητές μεγαλύτερων τάξεων οι παρατεταμένες απουσίες μπορεί να δυσκολέψουν την αποφοίτηση από το λύκειο.

Επίσης, έχει βρεθεί πως εκτός από το μαθησιακό κομμάτι που επηρεάζεται αρνητικά, αρνητικά επηρεάζεται και η συμπεριφορά των παιδιών από τη μη τακτική παρακολούθηση του σχολικού προγράμματος έχοντας περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν αντικοινωνική και παραβατική συμπεριφορά.

Τα πλεονεκτήματα της καθημερινής παρακολούθησης.

Όταν οι γονείς δείχνουν στα παιδιά πόσο σημαντική είναι η καθημερινή προσέλευση στο σχολείο και δεσμεύονται σε αυτήν, στέλνουν το μήνυμα ότι η εκπαίδευση αποτελεί προτεραιότητα για την οικογένεια και η καθημερινή παρακολούθηση του σχολείου αποτελεί κρίσιμο κομμάτι της σχολικής επιτυχίας. Επίσης, βοηθούν τα παιδιά να καταλάβουν πόσο σημαντικό είναι να αναλαμβάνουν τους ευθύνες τους και σε αυτές συμπεριλαμβάνεται η παρουσία στο σχολείο.

Για να έχουν τα παιδιά καλές επιδόσεις στο σχολείο, είναι πολύ βασικό να μη χάνουν μαθήματα και διδακτικές ώρες. Έρευνες έχουν δείξει πως η παρουσία στο σχολείο είναι ο μεγαλύτερος παράγοντας που επηρεάζει τη σχολική επιτυχία, όπως επίσης η τακτική προσέλευση είναι και αυτή που βοηθά τα παιδιά να επιτύχουν γενικότερα αργότερα στη ζωή τους.

Η καθημερινή παρακολούθηση του σχολικού προγράμματος καθιστά ευκολότερη τη μάθηση των παιδιών και τα βοηθά να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν φιλίες με άλλα παιδιά. Ταυτόχρονα, τα παιδιά με την παρουσία τους στο σχολείο συμμετέχουν στη σχολική κοινότητα, μαθαίνουν πολύτιμες κοινωνικές δεξιότητες καθώς και αναπτύσσουν μια ευρύτερη άποψη για τον κόσμο.

Δεν είναι όμως μόνο η καθημερινή παρουσία στο σχολείο εξαιρετικά σημαντική. Είναι εξίσου σημαντική και η έγκαιρη άφιξη στο σχολείο και στην τάξη. Όταν τα παιδιά φτάνουν στο σχολείο στην ώρα τους εξασφαλίζεται η παρακολούθηση του προγράμματος κατά τις πρωινές ώρες οι οποίες εμπεριέχουν σημαντικές μαθησιακές δραστηριότητες καθώς τα παιδιά βρίσκονται σε μεγαλύτερη εγρήγορση.

Επίσης, τα παιδιά μαθαίνουν τη σημασία της έγκαιρης προσέλευσης και έτσι αποκτούν συνήθειες που θα τα βοηθήσουν να είναι συνεπείς και σε άλλες συνθήκες όχι μόνο τώρα, αλλά και αργότερα στη ζωή τους.

Τέλος, η έγκαιρη προσέλευση δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να περνούν χρόνο για να χαιρετήσουν τους φίλους τους πριν μπουν στην τάξη, κάτι που μειώνει την πιθανότητα ενοχλητικής και ζωηρής συμπεριφοράς μέσα στην τάξη.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Οι γονείς είναι σημαντικό να ενθαρρύνουν την καθημερινή παρακολούθηση των παιδιών στο σχολείο τονίζοντας και εξηγώντας τη σημασία της στα παιδιά.

Οι γονείς δε θα πρέπει να υποκύπτουν στις πιέσεις των παιδιών να μην πάνε σχολείο όταν έχουν γενέθλια, ή για να πάνε για ψώνια, για κούρεμα, για δευτερεύοντα οικογενειακά συμβάντα ή για να μην ξυπνήσουν. Αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος, θα πρέπει να δείξουν στα παιδιά πως η τακτική και με συνέπεια προσέλευση στο σχολείο είναι σημαντική.

Για να διευκολύνουν τα παιδιά προς αυτή την κατεύθυνση, είναι σημαντικό να καθιερώσουν μια ορισμένη ώρα για να σηκώνεται το παιδί από το κρεβάτι όπως επίσης και μια ορισμένη ώρα για να πηγαίνει για ύπνο. Η παρακολούθηση της τηλεόρασης θα πρέπει να ελέγχεται ή να απαγορεύεται τις βραδινές ώρες καθώς και τις πρωινές όταν ετοιμάζεται το παιδί για το σχολείο.

Τα ρούχα που θα φορέσει και η σχολική τσάντα μπορούν να είναι έτοιμα από το προηγούμενο βράδυ. Γενικότερα, η καθιέρωση ρουτίνας είναι σημαντική και ιδιαίτερα βοηθητική για να προσαρμοστεί το παιδί στο σχολικό ωράριο.

Αν το παιδί χρειαστεί να απουσιάσει από το σχολείο, είναι σημαντικό να ενημερώσουν οι γονείς το σχολείο και να εξηγήσουν τον λόγο για την απουσία του. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά αντιλαμβάνονται πως όλες οι απουσίες πρέπει να αιτιολογούνται και παράλληλα εξασφαλίζεται η καλή επικοινωνία μεταξύ σπιτιού και σχολείου.

Όταν οι γονείς δείχνουν στα παιδιά πως το σχολείο είναι προτεραιότητα, τα βοηθούν να βρεθούν ένα βήμα πιο κοντά στη σχολική επιτυχία και καλλιεργούν την υπευθυνότητα. Αυτό που πρέπει να θυμούνται επομένως οι γονείς είναι πως κάθε μέρα μετράει!

ΠΗΓΗ: parentshelp.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών είναι ένα βαρύ και δύσκολο στοίχημα για τους γονείς. Μέσα σε μια δυσβάσταχτη και γεμάτη απαιτήσεις καθημερινότητα, οι γονείς καλούνται να πειθαρχήσουν και να μεταδώσουν διάφορες αξίες στα παιδιά τους. Αυτό συνήθως τους καταβάλλει, δημιουργώντας αισθήματα ανεπάρκειας αποκαλώντας τους εαυτούς τους ως «κακούς γονείς».

Κατά συνέπεια, πέφτουν στην παγίδα του να ευχαριστούν τα παιδιά τους συνεχώς και να τα επαινούν δίνοντας τους ανταμοιβές, που στην ουσία κάθε άλλο παρά ωφέλιμο είναι.   

Ένα από τα βασικά συστατικά της διαδικασίας πειθάρχησης των παιδιών είναι η σωστή και αμοιβαία σχέση επικοινωνίας μεταξύ γονέων- παιδιών. Μέσα στο μεγάλο κεφάλαιο της επικοινωνίας, υπάρχει ένας θεμέλιος λίθος πάνω στον οποίο στηρίζονται όλες οι υπόλοιπες τεχνικές διαπαιδαγώγησης, ο περιγραφικός έπαινος.

Τι είναι ο περιγραφικός έπαινος;

Είναι η διαδικασία αναγνώρισης και περιγραφής με ακρίβεια του τι κάνει το παιδί, που είναι σωστό ή για κάτι που δεν έκανε με λάθος τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι οι γονείς θα πρέπει να σταματήσουν αυτό που κάνουν την ίδια στιγμή και να δώσουν σημασία και προσοχή σε αυτό που κάνει το παιδί. Για παράδειγμα, εάν το παιδί τρώει το μεσημεριανό του χωρίς φασαρία, απλά περιγράψτε ακριβώς τι σας αρέσει σε αυτή τη συμπεριφορά «Τρως το φαγητό σου χωρίς να διαμαρτύρεσαι.» ή  «Δοκίμασες τα φασόλια, αυτό είναι πολύ θαρραλέο εκ μέρους σου.» Αυτός είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος να μεταδώσετε τις αξίες που θέλετε στο παιδί σας όπως το να εκτιμά το φαγητό παρά να διαμαρτύρεται και να δοκιμάζει ότι έχει στο πιάτο του ακόμα κι αν νομίζει ότι δεν του αρέσει.

Ο περιγραφικός έπαινος δίνει στα παιδιά να καταλάβουν τι θέλουν οι γονείς από τα ίδια και τι όχι. Κατ’ επέκταση, είναι σε θέση να καταλάβουν πώς να πάρουν θετική σημασία και προσοχή από τους γονείς τους. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά θα ακούσουν και θα δουν πολλές φορές την μέρα πόσο ευχαριστημένοι είναι οι γονείς μαζί τους και  αυτό με τη σειρά του τα κινητοποιεί στο να προσπαθούν περισσότερο να συμπεριφέρονται σωστά.

Όταν οι γονείς αφιερώνουν χρόνο στο να παρατηρήσουν και να περιγράψουν με λεπτομέρεια αυτό που κάνει το παιδί τους, τότε το παιδί παίρνει χρήσιμες πληροφορίες χτίζοντας την αυτοπεποίθηση του. Παραδείγματος χάριν, εάν το παιδί κάθεται στο τραπέζι για να διαβάσει κρατώντας το μολύβι στο χέρι του αλλά δεν συγκεντρώνεται, παρά οι γονείς να του πούνε «Συγκεντρώσου», καλύτερα , « Κρατάς το μολύβι σου, είσαι έτοιμος να γράψεις».

Τι προσφέρει ο περιγραφικός έπαινος;

Ο περιγραφικός έπαινος μειώνει την εμφάνιση ενοχλητικών συμπεριφορών όπως το δάγκωμα νυχιών, το πιπίλισμα αντίχειρα, τα παράπονα, οι αντιπαραθέσεις με τα αδέρφια, η αγνόηση οδηγιών. Όλα αυτά που οι περισσότεροι γονείς καλούνται να αντιμετωπίσουν καθημερινά μέσα από τη συναναστροφή τους με τα παιδιά τους και που πολλές φορές εμφανίζονται ως ένα απύθμενο και γεμάτο κύματα πέλαγος.  Εάν οι γονείς αρχίζουν να παρατηρούν πότε τα παιδιά τους δεν κάνουν αυτές τις συμπεριφορές τότε μπορούν να χρησιμοποιήσουν τον περιγραφικό έπαινο. Ο στόχος εξάλλου δεν είναι να τονίζουμε τις αρνητικές συμπεριφορές των παιδιών, αλλά να ενισχύσουμε τις θετικές τους πλευρές και αντιδράσεις.

Παράλληλα, η θετική σχέση που θα αναπτυχθεί από τις πρώτες κιόλας μέρες ανάμεσα στους γονείς και το παιδί, θα σηματοδοτήσει την έναρξη μιας νέας περιόδου ζωής, κατά την οποία το παιδί θα είναι πιο ευτυχισμένο και πιο πρόθυμο να υπακούσει. Η αίσθηση ότι οι γονείς μου με βλέπουν όχι μόνο όταν κάνω ζαβολιές, αλλά και όταν συγυρίζω ή διαβάζω ή παίζω ήρεμα με το αδερφάκι μου, βοηθά τα παιδιά να νιώσουν ασφάλεια και αποδοχή, δύο ορόσημα για τη σωστή συναισθηματική ανάπτυξη τους.

Η χρήση του περιγραφικού επαίνου, ειδικά όταν εμπεριέχει κάποιες φράσεις που αφορούν ποιοτικές, συναισθηματικές και συμπεριφορικές έννοιες όπως η συνεργασία, η γενναιοδωρία, η υπομονή, η αυτοπεποίθηση, η ευελιξία, η ειλικρίνεια, το θάρρος και ο αυτοέλεγχος, η προσοχή στις λεπτομέρειες, η δημιουργικότητα και η επιμονή, μπορεί να επιφέρει μεγαλύτερη και θετικότερη επίδραση στο τρόπο αντίδρασης των παιδιών. Όσο περισσότερο οι γονείς χρησιμοποιήσουν τις έννοιες αυτές όταν επαινούν τα παιδιά τους τόσο πιο πολύ ικανό, συνεργάσιμο και θαρραλέο βλέπουν τον εαυτό τους τα παιδιά. Για παράδειγμα, «Θυμήθηκες την ρουτίνα μας για τον ύπνο, και έκανες κάποια πράγματα από μόνος σου ενώ εγώ τηλεφωνούσα. Είσαι πολύ ανεξάρτητος.»

Πώς μπορούν οι γονείς να εφαρμόσουν τον περιγραφικό έπαινο;

Όπως κάθε νέα τεχνική και πρακτική, έτσι και ο περιγραφικός έπαινος ίσως θεωρηθεί κάτι δύσκολο προς τους γονείς. Εντούτοις, με τη καλή θέληση και την υπομονή, οι γονείς θα συνειδητοποιήσουν ότι έχουν ένα πανίσχυρο όπλο στα χέρια τους για τη σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους και για να μεταφέρουν όλες τις ηθικές και κοινωνικές αξίες στα παιδιά τους.

1. Σταματήστε ότι κάνετε και δώστε την προσοχή σας στο παιδί.

2. Παρατηρήστε με λεπτομέρεια αυτό που κάνει (το οποίο είναι σωστό).

3. Ξεκινήστε τη πρόταση σας με το «Έχω παρατηρήσει …» και αποφύγετε τις φράσεις «Τέλεια, φανταστικά».

4. Μπορείτε να καταγράψετε δύο αρνητικές συμπεριφορές του παιδιού σας που θα θέλατε να βελτιώσετε και να παρατηρήσετε τι κάνει καλό το παιδί σε κάθε περίπτωση. Πάνω σε αυτό μπορείτε να το επαινέσετε.

5. Τονίστε τις περιπτώσεις που το παιδί σας δεν κάνει την ενοχλητική συμπεριφορά.

6. Αποφύγετε τις υπερβολές.  Η χρήση υπερθετικού βαθμού για τον έπαινο δεν βοηθά γιατί τα παιδιά αντιλαμβάνονται ότι ο υπόλοιπος κόσμος δεν βλέπει πόσο καταπληκτικά ή τέλεια είναι (όπως τους λένε οι γονείς τους). Έτσι συμπεραίνουν ότι αυτά που τους λένε οι γονείς τους δεν αντιπροσωπεύουν την επίδοση τους αλλά ότι είναι μια ένδειξη της αγάπης τους. Επίσης, ο υπερβολικός έπαινος μπορεί να μειώσει τα κίνητρα των παιδιών και την επίδοση τους.

7. Χρησιμοποιείστε τον περιγραφικό έπαινο για τουλάχιστον 10 φορές την ημέρα για τη βελτιωμένη συμπεριφορά του παιδιού.

Μέσα από τον περιγραφικό έπαινο, τα παιδιά σας έχουν να κερδίσουν πολλά εχέγγυα για την μεταγενέστερη πορεία τους στη ζωή. Εσείς είστε ο αρωγός και ο κύριος παράγοντας προσφοράς αυτών των τονωτικών βοηθημάτων, ξεκινώντας από τον περιγραφικό έπαινο. 

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

“Πιστεύω ότι μπορώ!”, “Αν προσπαθήσω, θα τα καταφέρω!”. Οι φράσεις αυτές υποδηλώνουν μια στάση ζωής που όλοι οι γονείς θέλουν να έχουν τα παιδιά τους. Να είναι σε θέση να αντιμετωπίζουν τις αντιξοότητες, να μαθαίνουν από τις αποτυχίες και να μην τα παρατούν όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με δύσκολες προκλήσεις.

Όλα αυτά απαιτούν από το παιδί να έχει αυτό-αποτελεσματικότητα – να έχει δηλαδή τη δυνατότητα να καθορίζει ένα στόχο, να επιμένει σε αυτόν και να θεωρεί τον εαυτό του ικανό για την επίτευξή του.

Ο διαχωρισμός της αυτό-αποτελεσματικότητας από την αυτοεκτίμηση…

Όταν τα παιδιά νιώθουν αναστατωμένα με κάτι είναι φυσικό να θέλουμε να νιώσουν καλύτερα. Για να το πετύχουμε αυτό, συνήθως το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να προσπαθούμε να ενισχύσουμε την αυτοεκτίμησή τους με λέξεις όπως “Τα πήγες περίφημα”, “Όλα θα πάνε καλά”, “Νομίζω πως έκανες το καλύτερο”. Αυτός ο τρόπος ενίσχυσης της αυτοεκτίμησης αν και κατευνάζει τα παιδιά δεν ενισχύει την αυτό-αποτελεσματικότητα, και αυτό γιατί πρόκειται για δύο διαφορετικές έννοιες.

Η αυτοεκτίμηση είναι το αίσθημα που σε κάνει να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου. Από την άλλη πλευρά η αυτό-αποτελεσματικότητα έχει να κάνει με την πεποίθηση πως έχεις τις δεξιότητες στις οποίες μπορείς να βασιστείς για να πετύχεις τους στόχους σου. Έχει τεράστια σημασία να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου, αλλά ο καλύτερος τρόπος για να κάνουμε ένα παιδί να αισθανθεί καλά με αυτό που είναι, είναι να του παρέχουμε ευκαιρίες για να μάθει ποια είναι τα δυνατά του σημεία και να το βοηθήσουμε να καλλιεργήσει την πεποίθηση ότι μπορεί να στηριχτεί στις δικές του δυνάμεις όταν αντιμετωπίζει μια πρόκληση.

Η αυτό-αποτελεσματικότητα και η σχολική επίδοση…

Πολυάριθμες έρευνες δείχνουν πως οι μαθητές με ισχυρή αίσθηση της αποτελεσματικότητας είναι πιο πιθανό να “αντέχουν” στις προκλήσεις και να έχουν την πεποίθηση ότι μπορούν να ολοκληρώσουν με επιτυχία το έργο τους με βάση τις ικανότητές τους και την προηγούμενη εμπειρία. Οι μαθητές αυτοί τείνουν να καταβάλουν μεγάλο βαθμό προσπάθειας προκειμένου να ανταποκριθούν στις δεσμεύσεις τους και αποδίδουν την αποτυχία σε πράγματα τα οποία μπορούν να ελέγξουν παρά σε εξωτερικούς παράγοντες.

Επίσης, τείνουν να ανακάμπτουν γρήγορα μετά από μια αποτυχία με αποτέλεσμα να είναι πιο πιθανό να επιτύχουν τους προσωπικούς τους στόχους, έχουν καλύτερες στρατηγικές μάθησης, μεγαλύτερες πιθανότητες για μελλοντικές ακαδημαϊκές επιτυχίες, πιο θετικές κοινωνικές συμπεριφορές και μειωμένες πιθανότητες να βιώσουν συναισθήματα κατάθλιψης και ματαίωσης.

Από την άλλη πλευρά, μαθητές με χαμηλή αυτό-αποτελεσματικότητα πιστεύουν πως δεν μπορούν να πετύχουν και είναι λιγότερο πιθανό να κάνουν μια συντονισμένη, εκτεταμένη προσπάθεια και μπορεί να βλέπουν τις προκλήσεις ως απειλές που πρέπει να αποφύγουν. Έτσι, έχουν χαμηλές προσδοκίες που μπορούν να οδηγήσουν σε απογοητευτικές σχολικές επιδόσεις μπαίνοντας σε έναν αυτοεκπληρούμενο κύκλο ανάδρασης – “Είναι δύσκολο, γιατί να προσπαθήσω αφού δεν θα τα καταφέρω. Καλύτερα να απέχω”.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Οι γονείς είναι σημαντικό να βοηθούν τα παιδιά να ορίζουν στόχους, ιδίως βραχυπρόθεσμους. Όταν τα παιδιά επικεντρώνονται σε συγκεκριμένους, άμεσους και με έναν ικανοποιητικό βαθμό δυσκολίας στόχους, τα βοηθά να αποδείξουν πως μπορούν να ολοκληρώσουν ένα συγκεκριμένο έργο και μετά να εσωτερικεύσουν την πεποίθηση ότι μπορούν να ενεργήσουν με παρόμοιο τρόπο την επόμενη φορά.

Ο σχεδιασμός στρατηγικής για να επιτευχθούν οι στόχοι που έχουν τεθεί είναι εξίσου σημαντικός. “Ποια βήματα πρέπει να ακολουθήσω;” “Ποιες ικανότητές μου μπορώ να χρησιμοποιήσω;”

Οι γονείς μπορούν να διδάξουν στα παιδιά να εντοπίζουν και να αμφισβητούν τις αρνητικές σκέψεις που υπονομεύουν την πίστη στις ικανότητές τους. Να τους βοηθήσουν να δουν γιατί η αρνητική τους σκέψη είναι ανακριβής και πώς να την αντικαταστήσουν με μια θετική και ρεαλιστική σκέψη.

Η παρατήρηση και η ανάλυση μιας επιτυχίας, βοηθά ιδιαίτερα στην αύξηση της αυτό-αποτελεσματικότητας. Για παράδειγμα, τα παιδιά μπορούν να κρατούν ένα ημερολόγιο επιτυχίας και να καταγράφουν τις επιτυχίες, τις δεξιότητες, τα ταλέντα και τις στρατηγικές που χρησιμοποίησαν για να φέρουν το θετικό αποτέλεσμα. Αυτό όχι μόνο θα βοηθήσει να χτίσουν τα παιδιά μια θετική εικόνα για τον εαυτό τους, αλλά θα δημιουργήσει και θετικά συναισθήματα τα οποία με τη σειρά τους θα οδηγήσουν σε πιο δημιουργική σκέψη και στην ικανότητα επίλυσης προβλημάτων.

Ο έπαινος θα πρέπει να επικεντρώνεται στην προσπάθεια και στις στρατηγικές που χρησιμοποίησαν τα παιδιά για να επιτύχουν ένα καλό αποτέλεσμα (πχ, “Τα πήγες καλά γιατί επέμενες και προσπάθησες με διαφορετικούς τρόπους να λύσεις το πρόβλημα”). Αυτός ο τρόπος θα οδηγήσει στη βελτίωση δεξιοτήτων, στην αύξηση της επιμονής και της επίτευξης σε αντίθεση από το να λέγαμε απλώς σε ένα παιδί “Είσαι έξυπνος” ή “Είσαι αστέρι”. Δίνοντας έμφαση στην προσπάθεια και στη στρατηγική βοηθάμε τα παιδιά να εστιάσουν την προσοχή τους σε μεταβλητές που μπορούν να ελέγξουν.

Όταν ένα παιδί αποτυγχάνει σε κάτι, το να προσποιούμαστε ότι δεν συνέβη ή να υποτιμούμε τα συναισθήματα που βιώνει δεν είναι ιδιαίτερα βοηθητικό. Αντίθετα, είναι προτιμότερο να αναγνωρίζουμε τη δυσκολία και να είμαστε ειλικρινείς “Αυτό πρέπει να ήταν πραγματικά δύσκολο. Μπορώ να καταλάβω γιατί είσαι απογοητευμένος”, και στη συνέχεια να προσδιορίζουμε συγκεκριμένες δυνάμεις και δεξιότητες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν την επόμενη φορά.

Όταν βοηθάμε τα παιδιά να επικεντρώνουν την προσοχή τους στις δεξιότητες και τις δυνάμεις τους, και όταν τα βοηθάμε να δουν πώς να τις χρησιμοποιούν περισσότερο, στην πραγματικότητα τους διδάσκουμε την αυτό-αποτελεσματικότητα. Ένα εργαλείο που εγγυάται την επιτυχία και μαθαίνει στα παιδιά ότι τα καταφέρνουν, όσοι πιστεύουν πως μπορούν!

ΠΗΓΗ: parentshelp.gr
Βιβλιογραφία : Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York: Freeman.
Maddux, J. (2002). Self-efficacy: The Power of Believing you Can. In C. R. Snyder & S. J. Lopez (Eds.), Handbook of Positive Psychology (pp. 277–287). New York: Oxford University Press.
Zimmerman, J. B. (2000). Self-efficacy: An Essential Motive to Learn. Contemporary Educational Psychology, 25, 82-91.

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

“Το μεγαλύτερο λάθος που μπορείς να κάνεις στη ζωή σου, είναι να φοβάσαι συνεχώς ότι θα κάνεις λάθος” – Elbert Hubbard, Αμερικανός συγγραφέας

Τα λάθη όταν μαθαίνουμε κάτι καινούριο είναι αναπόφευκτα και μάλιστα ιδιαίτερα βοηθητικά γιατί μας δείχνουν που πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας για να τα διορθώσουμε. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους μαθητές δεδομένου πως καθημερινά έρχονται σε επαφή με τεράστιο αριθμό νέων δεδομένων. Έχουν να μάθουν ορθογραφία, πώς να λύνουν μαθηματικές πράξεις, την προπαίδεια, θεωρητικά μαθήματα και άλλα τόσα.

Και όμως, τις περισσότερες φορές οι μαθητές δεν αντιλαμβάνονται τα λάθη σαν ένα πολύτιμο εργαλείο που θα τα οδηγήσει στη μάθηση, αλλά σαν κάτι που προκαλεί ντροπή. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν μπορούν να σκεφτούν το λάθος λογικά, αλλά το σκέφτονται συναισθηματικά. Η αίσθηση της ντροπής είναι συναίσθημα και προκαλεί τη λογική αντίδραση της αποφυγής στο ερέθισμα που την προκαλεί. Οπότε θα αποφύγουν να σηκώσουν το χέρι τους μέσα στην τάξη μήπως και γελοιοποιηθούν, θα αποφύγουν να διορθώσουν μήπως και δεν τα καταφέρουν, θα κρύψουν το τετράδιο και το τεστ μήπως και αντιμετωπίσουν την επικριτική στάση των γονιών.

Σε αυτή την αντίδραση συχνά συμβάλλουν και οι ίδιοι οι γονείς γιατί δεν θέλουν να βλέπουν και να ακούν τίποτε αρνητικό για τα παιδιά τους. Μπορεί για παράδειγμα να φτάσει το τετράδιο της ορθογραφίας στο σπίτι και η πρώτη αντίδραση αν δεν τα δουν όλα σωστά, να είναι αρκετά επικριτική και αποθαρρυντική για το παιδί. Ή μπορεί να τους ζητήσουν να πουν το μάθημα και αν παραλείψουν κάτι, να δείξουν απογοήτευση ακόμα και θυμό.

Το θέμα όμως είναι πως όλες αυτές οι αντιδράσεις είναι μη αποτελεσματικές για κάποιον που θέλει να βελτιωθεί – και πιστέψτε με, κανένα παιδί δεν θέλει να μένει στάσιμο, τα παιδιά από τη φύση τους αναζητούν την πρόοδο μιας και από τη πρώτη στιγμή που έρχονται στον κόσμο είναι μαθητές της ίδιας της ζωής!

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να θυμούνται οι γονείς, είναι πως τα αρνητικά σχόλια το μόνο που προσφέρουν είναι να μειώνουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού και να το κάνουν να αισθάνεται άσχημα με τον εαυτό του. Η στάση και τα λόγια των γονιών επομένως πρέπει να αποπνέουν θετικότητα για να κερδίσουν τα παιδιά από την παρέμβασή τους και να μάθουν απ’ αυτήν.

Στόχος των γονιών στο επικείμενο λάθος θα πρέπει να είναι να καθησυχάσουν το παιδί λέγοντάς του πως ακόμα κι αν δεν τα καταφέρουν σε κάτι τόσο καλά, είναι απόλυτα φυσιολογικό και αυτό που μετράει για αυτούς είναι η προσπάθεια, η ενασχόληση και η συμμετοχή.

Οι γονείς θα πρέπει να θυμούνται ακόμα, πως η παρέμβασή τους θα πρέπει να διορθώνει το λάθος και όχι το ποιο είναι το παιδί. Εκφράσεις όπως αδιάβαστος, κακός μαθητής, αδιάφορος, αποτρέπουν την ενασχόληση των μαθητών με το γνωστικό αντικείμενο. Το παιδί πρέπει να καταλαβαίνει πως έχει τη συνεχή αποδοχή μας, αλλά ταυτόχρονα να κατανοεί πως υπάρχει τρόπος να βελτιωθεί την επόμενη φορά.

Επίσης σημαντικό είναι να εστιάσουν την προσοχή τους στον τρόπο που δούλεψε το παιδί και να συζητήσουν εναλλακτικές μεθόδους αν δουν πως κάτι δεν απέδωσε όπως θα έπρεπε, ακόμα κι αν πήρε μια αρνητική αξιολόγηση ή χαμηλό βαθμό.

Όταν οι γονείς παρατηρήσουν ένα λάθος και θέλουν να βοηθήσουν το παιδί να το ξαναδεί για να το διορθώσει, πρέπει να είναι συγκεκριμένοι. Αν για παράδειγμα υπάρχουν λάθη στην ορθογραφία στις καταλήξεις των ρημάτων, θα πρέπει να εστιάσουν στην κατανόηση των κανόνων κι όχι να πουν απλά έχεις τέσσερις λέξεις λάθος, είσαι αδιάβαστος. Αν δεν δώσουν μια ολοκληρωμένη απάντηση στο μάθημα της Ιστορίας, θα πρέπει να εστιάσουν στη συγκεκριμένη πληροφορία ανατρέχοντας στο βιβλίο, κι όχι να πουν απλά πες το μάθημα απ’ την αρχή.

Από έρευνες αποδεικνύεται πως η σχολική επιτυχία εξαρτάται πρώτα από το πώς οι μαθητές χειρίζονται τα λάθη τους και όχι από το πόσο έξυπνοι είναι. Στόχος επομένως τόσο των γονιών όσο και των εκπαιδευτικών θα πρέπει να είναι να αλλάξουν τον τρόπο που νιώθουν τα παιδιά για αυτά εξασφαλίζοντας πρωτίστως τον υγιή συναισθηματικό τους κόσμο!
ΠΗΓΗ: parentshelp.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

H επικοινωνία μεταξύ γονέων και παιδιών, σε κάθε γενιά όπως παρατηρείται, αποτελεί τις περισσότερες φορές ένα συνεχόμενο πεδίο σύγκρουσης μέσω της διαφορετικότητας του κάθε ατόμου.  Ακόμα κι αν θεωρείτε τον εαυτό σας, έναν γονέα πρότυπο που δείχνει να έχει πλήρη κατανόηση, στοργή και αρκετή υπομονή  δεν φαίνεται να είναι αρκετό, όσο πρόθυμοι και αν είστε.

Στα μάτια των παιδιών υπάρχει ένας άλλος κόσμος, όπου βλέπει τα πράγματα από την δική του οπτική γωνία, ενδεχομένως όχι η σωστή ή η ενδεδειγμένη σύμφωνα με τα καθιερωμένα πρότυπα της ατομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς. Όμως αυτό έχει να κάνει καθαρά με το επίπεδο ωριμότητας, αντίληψης και ενσυνείδησης  του κάθε παιδιού ανάλογα με τα βιώματα του.

Τις περισσότερες φορές οι γονείς χρησιμοποιούν τυποποιημένες και επαναλαμβανόμενες εκφράσεις που δεν ικανοποιούν τα θέλω των παιδιών όπως:  «Σου έχω πει από πριν ότι δεν μπορείς να το κάνεις αυτό , αυτό δεν είναι σωστό ή δεν με ακούς τόση ώρα , ή απαγορεύεται αυτό..κτλ». 

Από την άλλη πλευρά τα παιδιά αισθάνονται την δεδομένη στιγμή που τους συμβαίνει κάτι, ότι αντιμετωπίζονται με έντονη κριτική διάθεση, καταπίεση ή και εκφοβισμό από τους γονείς τους. Σε κάθε περίπτωση γνωρίζετε εκ των προτέρων τις πιθανές απαντήσεις που θα λάβετε όταν ένα παιδί δεν συμφωνεί μαζί σας. Απαντήσεις γνωστές όπως: «δεν υπάρχει νόημα να μιλάμε ή αφού δεν με καταλαβαίνεις..» και αυτό οδηγεί την σχέση γονέων και παιδιών σε ένα συναισθηματικό τέλμα, εκφρασμένο μέσα από συναισθήματα άρνησης, απογοήτευσης, θυμού, οργής και μερικές φορές όταν δεν υπάρχει καλή πρόθεση και από τις δυο πλευρές για την επίλυση ενός προβλήματος ή μιας διαφορετικής γνώμης που μπορεί να έχουν, τότε δημιουργείται ένα πραγματικό αδιέξοδο.

Αυτή η χρόνια αδυναμία της επικοινωνίας με τα παιδιά μας, δείχνει να χειροτερεύει από γενιά σε γενιά, καθώς τα παιδιά σήμερα έχουν την δική τους ταυτότητα, επιβάλλονται πολύ περισσότερο απ’ ότι σε παλαιότερες εποχές λόγω των εξωτερικών ερεθισμάτων που δέχονται και πολλών άλλων παραγόντων που συνθέτουν την σύγχρονη κοινωνική δομή μας.

Μέσα στα ευρύτερα κοινωνικά πλαίσια της εποχής μας, οι σχέσεις των ανθρώπων γίνονται όλο και πιο δύσκολες και  πιο απόμακρες. Δεχόμαστε καθημερινά εξωτερικά μηνύματα μέσα από το περιβάλλον το οποίο ζούμε, τα οποία στην κυριολεξία μας βομβαρδίζουν, άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά. Και αυτό δείχνει φανερά την πραγματική έλλειψη επεξεργασίας τους και την μόνιμη αδυναμία των ανθρώπων να εκφρασθούν, να προσαρμοσθούν και να επικοινωνήσουν.

Τα ουσιαστικά πρότυπα που καθορίζουν και διαμορφώνουν την ζωή ενός ανθρώπου, δείχνουν πλέον να έχουν χαθεί, από τις σημερινές δομές και αυτό επηρεάζει σίγουρα και την σύνθεση και την μορφή της κάθε οικογένειας δημιουργώντας προβλήματα με σχεδόν μόνιμες συμπεριφορές κυρίως αντιπαράθεσης ή διαφορετικότητας προβάλλοντας ο κάθε ένας το δικό του Εγώ.

Οι γονείς στην προσπάθεια τους να επικοινωνήσουν εποικοδομητικά με τα παιδιά τους, αισθάνονται συχνά ανεπαρκείς, με ένα αίσθημα κενού που προκύπτει από την άρνηση νιώθοντας ότι, βαδίζουν σε ένα ατέρμονο δρόμο και παρ’ όλο που προσπαθούν να διατηρήσουν τις καλές προθέσεις,  οι ισορροπίες δείχνουν οριακές και κλονίζονται κάθε φορά που δεν συμφωνούν με τα θέλω ενός παιδιού. Η μετρίαση έντονων συναισθημάτων και από τις δυο πλευρές αντιμετωπίζεται με μια καλή αίσθηση του χιούμορ, ότι τίποτε δεν είναι τραγικό άρα επιλύσιμο.

Ο χρυσός κανόνας είναι η σταθερότητα στις απόψεις σας, που θα δημιουργήσει τα σωστά και κατάλληλα πλαίσια προς αποφυγή παρεξηγήσεων και σίγουρα ένα πνεύμα συγκαταβατικότητας που θα δημιουργήσει τις κατάλληλες προϋποθέσεις για μια αρμονική συνύπαρξη γονέων και παιδιών.

Ελέγξτε τις δικές σας απαντήσεις

Τα παιδιά όταν έρχονται σε αντιπαράθεση με τους γονείς τους, δεν έχουν ως πρωταρχικό στόχο την σύγκρουση και την απογοήτευση απέναντι στους γονείς τους. Στην πραγματικότητα προσπαθούν υποσυνείδητα να εκπληρώσουν κάθε γονική προσδοκία, με μοναδικό σκοπό να αγαπηθούν, όσο τίποτε άλλο και να δώσουν το αίσθημα της ικανοποίησης στους ανθρώπους που τους έφεραν στον κόσμο. Κανένα παιδί δεν είναι κακό, αν εμείς οι μεγάλοι δεν το ενοχοποιήσουμε.

Οι συζητήσεις με το παιδί σας, θα πρέπει να είναι διαρκώς γόνιμες και δημιουργικές, τονίζοντας τα υπέρ και τα κατά κάθε κατάστασης που προκύπτει και δημιουργεί ένα συγκεκριμένο πρόβλημα. Μόνο τότε θα συμβάλλουν αποτελεσματικά και θα δώσουν την ευκαιρία να αναπτυχθούν συναισθήματα εκτίμησης και αλληλοσεβασμού.

Η ανάπτυξη των δεξιοτήτων κάθε παιδιού ανάλογα με τον χαρακτήρα του, είναι πολύ σημαντικές για την μετέπειτα εξέλιξη του. Ενθαρρύνετε τα παιδιά σας και δώστε τους φτερά να πετάξουν με τα πολύτιμα εφόδια που θα τους προσφέρετε.

Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να θυμάστε είναι ότι όταν λέτε κάτι στο παιδί σας, αναφέρεστε στο ίδιο άτομο εκείνη την δεδομένη στιγμή. Το να έχει κανείς επίγνωση και ορθή αντίληψη είναι πολύ σημαντικό στα μηνύματα που θέλετε να περάσετε στο ίδιο σας το παιδί.  Τα επιχειρήματα σας πρέπει να είναι σαφή και να έχουν ακρίβεια, έτσι ώστε να αποφύγετε κάθε σκόπελο που θα εμφανιστεί με την μορφή εναντίωσης βασιζόμενοι σε ρεαλιστικά πρότυπα και κοινά αποδεκτές συμπεριφορές.

Ακούστε τα Παιδιά σας

Ακούστε τα παιδιά σας πάντα με ανοιχτό μυαλό. Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να ξεκινήσει ένας παραγωγικός διάλογος, είναι να ακούσετε προσεκτικά τι έχει να σας πει το άλλο πρόσωπο που στέκεται απέναντι σας και δη μια παιδική ψυχή, που σε κοιτάζει πάντα στα μάτια, εξετάζοντας σε προσεκτικά, μέχρι να δει πόσος αληθινός είναι αυτός που έχει απέναντι του και διεκδικεί να διαδραματίσει έναν ενεργό ρόλο στη ζωή του.

Θεωρώ ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη δοκιμασία από αυτή, όλοι οι γονείς αισθάνονται κατά βάσει ανασφάλεια σε περίπτωση που αποτύχουν να εκφρασθούν με το σωστό τρόπο. Ποιος όμως είναι ο σωστός τρόπος; Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές στην επικοινωνία με τα παιδιά μας.

Κάθε φορά χρειάζεται πραγματική παρότρυνση και ενθάρρυνση για να βγάλετε τα εσώψυχα έξω μιας παιδικής ψυχής και πόσο μάλλον τα δικά σας. Σίγουρα δεν είναι μια εύκολη υπόθεση για κάθε πλευρά. Κάθε παιδί που μεγαλώνει, αντιλαμβάνεται διαφορετικά τον ρόλο του του και την υπόσταση του, στον χώρο τον οποίο ζει.

Το πρώτο βήμα είναι η υπομονή του γονέα απέναντι στο παιδί του. Όσο ένα παιδί αγωνίζεται να αρθρώσει το συναίσθημα του ή την οποία διαφορετικότητα του απέναντι σε εσάς, χρειάζεται χρόνο που θα του επιτρέψει να εξερευνήσει το πρόβλημα του και να ανακαλύψει πιθανά λάθη του.

Κάθε παιδί έχει την ανάγκη να κάνει και λάθος για να μπορέσει να αντιληφθεί αν έπραξε σωστά ή όχι. Η αποστολή των γονέων είναι να είναι κοντά στα παιδιά τους και να τα στηρίζουν σε κάθε τους βήμα, τονώνοντας την αυτοπεποίθηση τους και δίνοντάς τους το δικαίωμα της άποψης είτε εσφαλμένης είτε όχι, δεν έχει σημασία, σημασία έχει η πρωτοβουλία που θα δώσει εκείνη την ώθηση για να αναπτυχθεί σωστά ένας δυνατός χαρακτήρας.

Ασφαλώς, όλοι μαθαίνουμε από τα λάθη μας πόσο μάλλον τα ίδια μας τα παιδιά που βλέπουν καθημερινά δυσκολίες στη ζωή των μεγάλων. Σε ένα παιδικό μυαλό φανταστείτε πόσο πελώριο μπορεί να μοιάζει, το κάθε τι που τους χαλά την αίσθηση της ψυχικής ισορροπίας και ηρεμίας τους. 

Εάν πραγματικά μπορούσαμε να καταλάβουμε  πως αισθάνεται ένα παιδί εκείνη την ώρα που παρακολουθεί μια οξεία αντιπαράθεση ή που δέχεται κριτική, τότε πραγματικά θα μπορούσαμε να διακρίνουμε την δική του επανάσταση, απέναντι σε κάθε τι ψεύτικο που υπάρχει γύρω του. Αυτός είναι ένας πραγματικός κίνδυνος που οδηγεί στην αποξένωση.

Τα αθώα μάτια ενός παιδιού δεν συγχωρούν εύκολα. Αυτή είναι μια αδιαμφισβήτητή πραγματικότητα. Γίνονται ακόμη αυστηρότεροι κριτές όταν οι ίδιοι ενηλικιωθούν, ανάλογα με τα βιώματα που έχει αποκτήσει το κάθε ένα από αυτά. Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή.

Ο καλύτερος τρόπος για να ακούσετε και να αντιμετωπίσετε πραγματικά το παιδί σας περιλαμβάνει τα ακόλουθα βήματα:

• Δώστε στο παιδί σας την αμέριστη και πλήρη προσοχή που μπορεί να έχει. Θα καταλάβει σίγουρα αν είστε ειλικρινείς μαζί του, απλά κοιτάζοντας σας.
• Ακούστε το προσεκτικά. Αναγνωρίστε κάθε ελαφρυντικό, δεδομένου της απειρίας και του νεαρού της ηλικίας του. 
• Θα πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψιν κάθε φορά, όλα τα δεδομένά και να εξετάζονται με μια σχετική αντικειμενικότητα. Μπορείτε να το κάνετε σχηματικά κουνώντας το κεφάλι σας και διατηρώντας μονιμά την οπτική επαφή σας.
• Μην επιχειρήσετε άμεσα να δώσετε μια συμβουλή ή μια προτεινόμενη λύση γιατί έτσι θα πάρετε το πρόβλημα του παιδιού μακριά από τις σκέψεις του και τα συναισθήματα του και δεν θα μπορέσει να το αντιμετωπίσει ουσιαστικά.
• Δώστε του όλα τα περιθώρια προκειμένου να το κατανοήσει. 
• Βοηθήστε το να εκφράσει το βαθύτερο συναίσθημα του.
• Αναγνωρίστε του κάθε πρωτοβουλία, που θα τον κάνει να αισθανθεί αποδεκτός.

Πολλοί γονείς γίνονται υπερπροστατευτικοί στην έκθεση ενός πιθανού κινδύνου. Πιστέψτε με, όποια προστατευτική διάθεση και να έχετε εκείνη την ώρα που διατρέχει τον κίνδυνο ένα παιδί,  η ισορροπία του θα διαταραχθεί περισσότερο με τον πανικό που μπορεί να του προκαλέσετε,  κάνοντας τα πράγματα τελικά χειρότερα απ’ ότι καλύτερα.

Περιμένοντας τον κατάλληλο χρόνο

Τίποτε δεν είναι πιο καθησυχαστικό για ένα παιδί, όταν ξέρει ότι ενδιαφέρεστε και νοιάζεστε για αυτό. Προσπαθήσετε να του δείξετε ότι το κατανοείτε και ότι δεν λειτουργείται βιαστικά βγάζοντας πρόωρα συμπεράσματα που θα οδηγήσουν σε πιθανό θυμό ή εκνευρισμό.

Δείξτε του με κάθε τρόπο και με κάθε λέξη το συναίσθημα σας  λέγοντας του: «Δεν υπάρχει κανένας άλλος σαν και εσένα και σε αγαπώ πάρα πολύ».
Πιστέψτε με είναι αρκετό, για να το διαβεβαιώσετε για τα αισθήματα σας, δίνοντας του μια ζεστή αγκαλιά.
Ακούστε τα παιδιά σας, με την δέουσα προσοχή που τους αρμόζει.
Κρίνετε τα πάντα με επιείκεια.
Κάντε τα να αισθανθούν ασφαλή με τις επιλογές τους.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη και πιο ανιδιοτελής αγάπη από την αγάπη των γονέων προς τα παιδιά. Τα παιδιά μας, είναι ότι πολυτιμότερο και ιερότερο μας έδωσε η ίδια η ζωή.  Είναι η συνέχεια μας. Κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και μοναδικό, για αυτό ακούστε τα πάντα με την φωνή της καρδιάς σας.

ΠΗΓΗ: www.e-psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Αφιερωμένο στις γυναίκες όλου του κόσμου, σήμερα 8 Μαρτίου ,παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας, που συνεχίζει να δίνει τον αγώνα της για την υποστήριξη της ισότητας και την αξιολόγηση της θέσης της στην κοινωνία.
Νίκος Δημητρίου

Γυναίκα, αν θες αντρίκεια να δουλέψεις

για τον ξεσκλαβωμό σου, δε σε φτάνει

να κάψεις, να σκορπίσεις, να ξοδέψεις

το χρυσάφι, τη σμύρνα, το λιβάνι

στο νέο βωμό. Μέσα σου πρώτα κάψε

το τριπλό ξόανο που τους δούλους κάνει,

Συνήθεια, Κέρδος, Πρόληψη. Και σκάψε,

και του παλιού καιρού τα παραμύθια,

κι ας ειν’ όμορφα, μια για πάντα θάψε.

Α! τα μεστά καμαρωτά σου στήθια

βραχνάς τα πνίγει, πνίχ’ τον, πολεμίστρα

για την Αγάπη και για την Αλήθεια.

Πάντα μαζί σου κ’ η Ομορφιά η μεθύστρα.

Κωστής Παλαμάς