Οδηγίες προς «τηλεκπαιδευόμενους» γονείς

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Οι μέρες που έχουμε κληθεί να ζήσουμε είναι πρωτόγνωρες και αρκετές φορές γίνονται δύσκολές και περίπλοκες. Η καθημερινότητα μας βομβαρδίζεται από αρνητισμό και ‘δύσκολες’ ειδήσεις. Ως ενήλικες είμαστε συναισθηματικά πιο ανθεκτικοί από τους μικρούς μας ήρωες.

Για εμάς τους «μεγάλους» οι μέρες της καραντίνας είναι δύσκολες αλλά είναι και μια ευκαιρία να ξεκουραστούμε, να δώσουμε χρόνο και χώρο στον εαυτό μας ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις οι δουλειές μας συνεχίζουν να τρέχουν. Δυστυχώς δεν ισχύει το ίδιο για τα παιδιά. Βιώνουν μια περίοδο χωρίς φίλους, χωρίς βόλτες, χωρίς σχολείο. Η προστασία όλων μας είναι πάνω απ’ όλα αλλά η ζωή προχωρά και τα παιδιά έχουν εξίσου πολλά δικαιώματα με εμάς που δεν πρέπει να καταπατώνται. Η πρόσβαση στο σχολείο είναι ένα από αυτά.

Ένας νέος πλέον όρος στην καθημερινότητα τόσο των παιδιών όσο και των γονιών είναι η «τηλεκπεύδευση». Πρόκειται, λοιπόν, για μια προσπάθεια να πραγματοποιηθούν τα μαθήματων μέσω ηλεκτρονικών συσκευών. Αν αναλογιστείτε πως αυτό μπορεί να γίνει, θα είναι να σας ταξιδέψατε με μια χρονομηχανή στο μακρινό μέλλον.

Έχοντας ήδη περάσει κάποιες μέρες από την ένταξη της τηλεκπαίδευσης στην καθημερινότητα μας θεώρησα σημαντικό να δώσουμε ορισμένα tips που θα βοηθήσουν την πιο ομαλή διεξαγωγή των μαθημάτωναπό το σπίτι.

1. Δωμάτιο σχολείου

Είναι πολύ σημαντικό να διαλέξετε μαζί με το παιδί σας, ποιο δωμάτιο του σπιτιού θα γίνει για λίγο το «σχολείο» του. Με τις συνεχείς εναλλαγές καθημερινά το παιδί θα δυσκολεύεται να οργανωθεί και θα αποσπάτε συνεχώς από τα τριγύρω ερεθίσματα. Είτε σε ένα μεγάλο είτε σε ένα μικρό σπίτι, λοιπόν, ορίστε τον χώρο που θα γίνονται τα μαθήματα. Φυσικά, το ίδιο ισχύει κι όταν υπάρχουν περισσότερα από ένα παιδιά στο σπίτι. Το κάθε παιδί πρέπει να ‘καταλάβει’ από ένα δωμάτιο ώστε να μην ενοχλείται από τους υπολοίπους.

2. Σύνδεση internet

Κάτι που μας λείπει από το ταξίδι στο μέλλον είναι η απίστευτη ταχύτητα του internet που δε θα κολλάει και δεν θα πέφτει η σύνδεση. Συνεπώς, η μεγαλύτερη ‘πληγή’ στο όλο εγχείρημα είναι το κατά πόσο μπορεί το σύστημα να αντέξει τις τόσες συνδέσεις και να μην κολλάει. Θα ήταν χρήσιμο να τοποθετήσετε την συσκευή που θα χρησιμοποιεί το παιδί σας δίπλα στο ρούτερ ή ακόμα καλύτερα να κάνετε ενσύρματη σύνδεση με αυτό. Μια κακή σύνδεση θα αποφέρει φασαρία, εντάσεις αλλά και άγχος για την επανασύνδεση μετά από ώρα στην ‘τάξη’.

3. Οργάνωση τραπεζιού

Είτε αποφασίσετε να γίνουν τα μαθήματα στο υπνοδωμάτιο, είτε στο σαλόνι, είτε στην κουζίνα είναι πολύ σημαντικό το τραπέζι να έχει επάνω μόνο τα απαραίτητα υλικά που θα χρειαστεί το παιδί. Οτιδήποτε άλλο μπορεί να διασπά την προσοχή του και να γίνει πόλος έλξης που θα τον απομακρύνει από το μάθημα.

4. Υλικά

Για τους ίδιους λόγους με τα παραπάνω είναι απαραίτητο το παιδί να έχει μαζί του όλα όσα θα χρειαστεί ώστε να μην σηκώνεται συνέχεια για να φέρει ότι ζητά η δασκάλα. Εδώ μπορείτε να προσθέσετε κι ένα μπουκάλι με νερό ώστε να μπορεί το παιδί να πίνει όποτε θέλει χωρίς να χρειάζεται συνέχεια να πηγαίνει στην κουζίνα για ένα ποτήρι νερό.

5. Ντύσιμο

Όσο περιττό κι αν σας ακούγεται δεν είναι. Όπως εμείς ντυνόμαστε καθημερινά ώστε να ξυπνά το σώμα μας μέσα στην ημέρα έτσι θα πρέπει να γίνει και με τα παιδιά. Πριν την είσοδο στην πλατφόρμα της τηλεκπαίδευσης ντύστε το παιδί σας όπως θα το ντύνατε για να πάει σχολείο. Το μυαλό μπαίνει σε ρυθμό πως πρέπει να εργαστεί. Αν αφήνουμε τα παιδιά με τις πιτζάμες είναι πιθανό να αποκτούν μια πιο χουχουλιάρικη διάθεση η οποία δεν θα βοηθήσει καθόλου.

6. Οδηγίες και βοήθεια

Είναι λογικό ένας εκ των δύο γονέων να βρίσκεται δίπλα στο παιδί ώστε να βοηθάει με της οδηγίες της δασκάλας ή σε τυχών τεχνικές δυσκολίες. Τα όρια όμως είναι πολύ λεπτά και πρέπει να προσέχετε αγαπητοί γονείς. Βοηθάω το παιδί μου δεν σημαίνει επαινώ συνεχώς ή νουθετώ συνεχώς το παιδί.

Αποφύγετε φράσεις: «Κοίτα τη δασκάλα σου», «Συγκεντρώσου στο μάθημα», «Κοίτα τα άλλα παιδιά πως κάθονται», «Γράφε πιο γρήγορα» κοκ. Το κάθε παιδί έχει τον ρυθμό του κι αυτό είναι φυσιολογικό. Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια. Μην πέφτετε στην παγίδα να γίνεται η δασκάλα ή ο δάσκαλος. Υπάρχει μαζί σας το αρμόδιο άτομο για να βοηθήσει. Ο δικό σας ρόλος είναι καθαρά βοηθητικός και επικουρικός.

7. Συναισθηματική εμψύχωση

Η κατάσταση που ζούμε είναι πολύ καινούργια για όλους. Για τα παιδιά όμως αποτελεί και μεγάλη πρόκληση. Το κίνητρο είναι απαραίτητο και φυσικά δεν αναφέρομαι στα υλικά κίνητρα αλλά στα λεκτικά. Μιλήστε με τα παιδιά σας για το πόσο όμορφο είναι τώρα που μπορούν να δουν τους φίλους τους και την δασκάλα τους χωρίς την μάσκα.

Εξηγήστε τους πως για όλο αυτό δεν φέρουν καμία ευθύνη και πως είναι μια προσωρινή κατάσταση από την οποία θα μάθουμε πολλά και στο μέλλον θα είμαστε κερδισμένοι έχοντας μάθει να χρησιμοποιούμε ηλεκτρονικές συσκευές κα. Είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά να συνεχίσουν να βλέπουν με θετική ματιά το μάθημα του κι όλο αυτό να μην γίνεται κουραστικά.

Η σωστή οργάνωση και η θετική ενέργεια είναι αυτά που χρειάζεστε για να τα καταφέρετε εκείνες τις ώρες. Προσπαθήστε να είστε θετικοί σε όλη αυτή την προσπάθεια γιατί είναι κάτι που λαμβάνουν τα παιδιά και σίγουρα μπορεί να τα βοηθήσει.

Μην ξεχνάτε να ευχαριστείτε τους δασκάλους που προσπαθούν να ανταπεξέλθουν σε μια κατάσταση για την οποία δεν είναι εκπαιδευμένοι αλλά προσπαθούν για το καλύτερο.

Σωτηρία Κάκου Λογοθεραπεύτρια 

ΠΗΓΗ: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/oikogeneia-kai-paidi/goneis/9746-odigies-pros-tilekpaidevomenous-goneis.html

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Κίνητρα και Μάθηση: Ενεργοποιώντας τον Αδιάφορο Μαθητή

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Λέγεται πολύ συχνά ότι το πιο δύσκολο κομμάτι στο επάγγελμα του εκπαιδευτικού είναι η προσέλκυση του μαθησιακού ενδιαφέροντος των παιδιών.

Πράγματι, πολλές φορές, το βασικότερο εμπόδιο στην επίτευξη των εκπαιδευτικών μας στόχων δεν είναι άλλο από την αδιαφορία των μαθητών για το διδακτικό μας αντικείμενο. Κι όντως, όχι σπάνια ακούμε τα παιδιά να διαμαρτύρονται που πρέπει να αφιερώσουν χρόνο στη μελέτη υλικού τη χρησιμότητα και την αξία του ίδιου δεν μπορούν να κατανοήσουν και να πρακτικοποιήσουν (Ames, 1992, Dweck, 2002).

Με τη σειρά μας, οι εκπαιδευτικοί μπροστά σ’ αυτή την έλλειψη ενδιαφέροντος για το μάθημα, οδηγούμαστε τελικά σε μια ακραία, αναποτελεσματική κι ωστόσο παραδοσιακή μέθοδο: εξαναγκάζουμε τα παιδιά να μελετήσουν άλλοτε με την πειθώ κι άλλοτε –συνηθέστερα- υπό την απειλή ενός χαμηλού βαθμού.

Τα αποτελέσματα της μεθόδου αυτής, που φαντάζει μονόδρομος, είναι λίγο έως πολύ γνωστά· ορισμένοι μαθητές θα ασχοληθούν με την ύλη εντελώς επιφανειακά, άλλοι θα παραμείνουν απαθείς και σιωπηλοί και κάποιοι θα προτιμήσουν να περάσουν την ώρα τους με πειράγματα, φασαρία και προκλήσεις. Πως, λοιπόν, μπορούμε εμείς να ενεργοποιήσουμε τον πλέον αδιάφορο μαθητή ώστε να εμπλακεί στη μαθησιακή διαδικασία βρίσκοντας παράλληλα κάποιο ενδιαφέρον στα διδασκόμενα; (Dweck, 2002, Fishbach etal., 2010, Marzano & Marzano, 2003).

Κατ’ αρχάς, ας το παραδεχθούμε: το σχολείο είναι ένας αναγκαστικός θεσμός. Το παιδί δεν επιλέγει τη σχολική του ρουτίνα, δεν έχει τη δυνατότητα να επιλέξει ένα πρωινό με video games στο σπίτι αντί του σχολείου, ούτε να διαλέξει από ένα πρόγραμμα σπουδών τα μαθήματα που του φαίνονται πιο γοητευτικά. Αυτός ο υποχρεωτικός χαρακτήρας της εκπαίδευσης τροφοδοτεί εξαρχής την αρνητική στάση: Δεν φθάνει που πρέπει να έρθω στο σχολείο, πρέπει να ασχοληθώ και με τις τέχνες των αρχαίων Ελλήνων από πάνω;

Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένα γενικά τρικ που μπορούν να μας βοηθήσουν να τραβήξουμε το ενδιαφέρον και να εμπλέξουμε και τον πιο βαριεστημένο μαθητή στο μάθημα.

1. Ας ενισχύσουμε την αυτονομία και την αυτενέργεια

Οι μαθητές τείνουν να κατανοούν καλύτερα μια πληροφορία, όταν συμμετέχουν ενεργά στην κατάκτηση, το χειρισμό και την επεξεργασία της. Παράλληλα, φαίνεται να αναγνωρίζουν συχνότερα τον εαυτό τους ως ενεργό συντελεστή της μάθησης και συνυπεύθυνο για την έκβαση του μαθήματος, όταν αποκτούν ξεκάθαρους και ενεργητικούς ρόλους στην τάξη.

Μια εκπαιδευτική δραστηριότητα που δίνει στο παιδί τη δυνατότητα να χειριστεί, να ερμηνεύσει και να παρουσιάσει με τον δικό του τρόπο μια πληροφορία μπορεί να ενισχύσει την αυτενέργεια σ’ ένα ευέλικτο, αλλά οριοθετημένο περιβάλλον, όπου ο εκπαιδευτικός φροντίζει να παραμείνουν οι ενέργειες των μαθητών εντός κανονιστικού πλαισίου και στοχοθεσίας (Marzano & Marzano, 2003).

2. Ας δώσουμε τη δυνατότητα επιλογής

Είναι γενικώς παραδεκτό ότι κάθε παιδί προσεγγίζει τη γνώση με διαφορετικό τρόπο. Η προσφορά εναλλακτικών δραστηριοτήτων ή πηγών (π.χ. μελέτη κειμένου, δημιουργία κολάζ, βίντεο κ.α.) για την προσέγγιση της διδακτέας ύλης και η δυνατότητα των παιδιών να επιλέγουν τον τρόπο που τους ταιριάζει αναβαθμίζει το ρόλο του μαθητή και συμβάλλει σε μια πιο… μοντέρνα προσέγγιση ακόμη και των θετικών ή αρχαιογνωστικών αντικειμένων (Ames, 1992).

3. Ας δείξουμε γνήσιο ενδιαφέρον

Η δημιουργία ενός θετικού κλίματος αλληλοσεβασμού κι εκτίμησης και η επίδειξη προσωπικού ενδιαφέροντος για κάθε μαθητή έχει παρατηρηθεί ότι ενισχύει το ενδιαφέρον για το μάθημα και τη μάθηση. Από την άλλη, η αδιαφορία για τον αδύναμο ή απαθή μαθητή μάλλον εντείνει, παρά επιλύει το πρόβλημα (Ames, 1992, Ferlazzo, 2015).

4. Ας δώσουμε ανατροφοδότηση

Η διαδικασία της μάθησης συχνά λογίζεται από τα παιδιά ως ένα ανοίκειο και σκοτεινό δωμάτιο στο οποίο πρέπει να προσανατολιστούν. Η ενημέρωση για το στόχο κάθε δραστηριότητας και η παροχή σαφούς ανατροφοδότησης στους μαθητές (τι έκαναν σωστά, τι δεν κατάφεραν να κάνουν τόσο καλά κλπ) μπορούν να λειτουργήσουν ως ένας φακός που θα τους βοηθήσει να βρουν το δικό τους δρόμο, να κατανοήσουν τους στόχους της μάθησης και να δράσουν αναλόγως. Σαφώς, όταν τα παιδιά ξέρουν τι θέλουμε από εκείνα και γιατί είναι πιθανότερο να ενεργοποιηθούν στο μάθημα (Fishbach etal., 2010).

5. Ας αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες για ευγενή άμιλλα

Τα παιδιά αγαπούν τη συνεργασία, τον συναγωνισμό και τον ανταγωνισμό. Η παροχή ευκαιριών για ανταγωνιστικές δραστηριότητες μάθησης, όπου επιβραβεύονται εξίσου η προσπάθεια και το αποτέλεσμα (π.χ. το καλύτερο κολάζ) με τους μαθητές να συμμετέχουν ομαδικά τόσο στα έργα και στην αξιολόγησή τους ενδέχεται να δημιουργήσει μια γνώριμη ατμόσφαιρα παιχνιδιού στο μάθημα, να τα απαλλάξει από το άγχος του τελικού βαθμού και γενικώς να κάνει το μάθημα μας πιο… «φιλικό προς το χρήστη» (Putwain & Remedios, 2014).

6. Το μάθημα μπορεί και πρέπει να είναι ευχάριστο

Μια τάξη με αθόρυβους και πειθήνιους μαθητές, μια τάξη με παιδιά υπάκουα, αγέλαστα και προσηλωμένα δεν μπορεί να αποτελεί ένδειξη αποτελεσματικής διδασκαλίας. Θυμούμενοι την βασική αρχή της παιδαγωγικής, ότι η εκπαίδευση θα πρέπει να σέβεται την παιδικότητα των μαθητών, χρειάζεται να φροντίζουμε για τη δημιουργία ενός οριοθετημένου μεν, αλλά χαρούμενου και ψυχαγωγικού κλίματος τάξης γύρω από το μάθημά μας σε συνεργασία με τα ίδια παιδιά και ζητώντας τις ιδέες και τις προτάσεις τους.

Στόχος είναι οι μαθητές να φθάνουν στη σχολική τάξη λιγότερο απρόθυμοι, να εμπλέκονται με μεγαλύτερο ενδιαφέρον και να ξεπεράσουν το κλισέ που θέλει το δάσκαλο να ικανοποιείται μόνο από «παιδιά-ρομπότ» (Marzano & Marzano, 2003, Putwain & Remedios, 2014).

Βασιλική Μπελογιάννη Φιλόλογος, MSc Παιδαγωγικής Ψυχολογίας και Εκπαίδευσης

Βιβλιογραφία:

  • Ames, C. (1992). Classrooms, goals, structures, and student motivation. Journal of Educational Psychology, 84, 261-271.
  • Dweck, C.S. (2002.). Self-theories: Their role in motivation, personality and development. Philadelphia: Taylor and Francis-Psychology Press.
  • Ferlazzo, L. (2015). Building a Community of Self-Motivated Learners. NY: Routledge.
  • Fishbach, A., Eyal, T. & Finkelstein, S. R. (2010). How Positive and Negative Feedback Motivate Goal Pursuit. Social and Personality Psychology Compass, 4(8), 517-530.
  • Marzano, J. & Marzano, R. (2003). The Key to Classroom Management. Building Classroom Relationships, 61(1), 6-13.
  • Putwain, D.& Remedios, R. (2014). The Scare Tactic: Do Fear Appeals Predict Motivation and Exam Scores?School Psychology Quarterly, 29 (4), 503–516.

ΠΗΓΗ:https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/sxoleio/mathisi/770-kinitra-ke-mathisi-energopiodas-ton-adiaforo-mathiti-tis-basilikis-beloyanni.html

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Όταν η αγάπη των γονέων απέναντι στο παιδί γίνεται υπερπροστατευτικότητα

επιλογή φωτογραφίας: Νίκος Δημητρίου

Αναμφισβήτητα η αγάπη που βιώνει κάθε γονέας για το παιδί του είναι απερίγραπτη, ατελείωτη και αμέτρητη.

Μία από τις βασικότερες υποχρεώσεις ενός γονέα είναι να φροντίζει το παιδί του και να το προστατεύει από τους κινδύνους. Είναι όμως αρκετές οι φορές που αυτή η αγάπη και η φροντίδα από την πλευρά των γονέων γίνονται υπερβολικά έντονες και οι συνέπειες δεν είναι καθόλου ευχάριστες για το παιδί μακροπρόθεσμα.

Μπορεί δηλαδή όταν το παιδί μας είναι σε μικρή ηλικία να χαίρεται με όλη αυτή τη φροντίδα και την υπερπροστασία, στην πραγματικότητα όμως έχει ήδη αρχίσει να είναι «φυλακισμένο» σε μία γυάλινη μπάλα, όπου πάντα θα υπάρχει ο σούπερ γονέας που θα το βοηθήσει και θα το προστατέψει.

Πως μπορεί λοιπόν ένας άνθρωπος να γίνει ανεξάρτητος, να πάρει τα ρίσκα του και να αναλάβει τις συνέπειες των πράξεων του όταν πάντα υπάρχουν από πίσω δύο γονείς που τρέχουν για όλα και βρίσκουν λύση για τα πάντα;

Ποιοι είναι λοιπόν οι λόγοι για τους οποίους η υπερπροστατευτικότητα των γονέων δημιουργεί προβλήματα στα παιδιά;

  • Αρχικά, αναστέλλεται η μάθηση. Οι υπερπροστατευτικοί γονείς «φυλακίζουν» τα παιδιά στο ίδιο τους το σπίτι. Όλοι γνωρίζουμε πως η εξερεύνηση του κόσμου και των αντικειμένων αποτελεί χαρακτηριστικό της υγιούς ψυχοσυναισθηματικής εξέλιξης ενός παιδιού. Όταν οι γονείς είναι συνεχώς πίσω από το παιδί, δεν του δίνουν την ευκαιρία να μάθει να διαχειρίζεται τις καταστάσεις μόνο του. Αντί το ίδιο το παιδί να ψάχνει τις απαντήσεις μόνο του, κοιτάζει τους γονείς περιμένοντας την απάντηση από αυτούς.
  • Τα επίπεδα ευτυχίας είναι μειωμένα. Όταν οι γονείς έχουν φτιάξει ένα περιβάλλον, όπου όλα λειτουργούν ρολόι, το παιδί δεν έχει καθόλου χώρο για να εκφραστεί και να νιώσει ελεύθερο. Τα παιδιά σε αντίθεση με το ασφαλές και προστατευμένο περιβάλλον στο οποίο ζουν, βιώνουν έντονο άγχος για να μη χαλάσουν τίποτα από την τελειότητατου σπιτιού, δεν μπορούν να χαλαρώσουν και υποχρεώνουν τον εαυτό τους να κάθεται ήσυχα για να μη χαλάσει τίποτα από την αρμονική εικόνα του σπιτιού.Έτσι, παίρνουν το μήνυμα ότι ευτυχία είναι το τέλειο και καθαρό σπίτι, χωρίς αυτό να μας κάνει να χαμογελάμε.
  • Δεν αναπτύσσεται η αυτοεκτίμηση του παιδιού. Όλοι μας νιώθουμε αυξημένη αυτοεκτίμηση όταν πετυχαίνουμε τους δύσκολους στόχους που βάζουμε και όταν εκπληρώνουμε τις επιθυμίες μας. Ξέρουμε όμως πως απαιτείται μεγάλη προσπάθεια, κούραση και πολλές φορές απογοήτευση για να καταφέρουμε τελικά αυτό που θέλουμε. Όταν οι υπερπροστατευτικοί γονείς που δε θέλουν να δουν το παιδί τους να απογοητεύεται, προλαβαίνουν τα λάθη του, κάνουν κινήσεις οι ίδιοι για να μην απογοητευτεί το παιδί, ουσιαστικά του δίνουν το μήνυμα ότι το ίδιο είναι ανίκανο να διαχειριστεί την οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση, ότι δεν το εμπιστεύονται και έτσι σταματά να πιστεύει στον εαυτό του. Πώς μπορεί λοιπόν ένα μικρό παιδί να επιβιώσει μεγαλώνοντας στον κόσμο των ενηλίκων που είναι πολύ σκληρός και απαιτεί πίστη στον εαυτό;
  • Επιβραδύνεται η ψυχική ανάπτυξη. Όταν οι γονείς κάνουν τα πάντα για τα παιδιά τους δεν τα αφήνουν να ωριμάσουν και να γίνουν ανεξάρτητοι άνθρωποι. Μαθαίνουν έτσι να μην αναλαμβάνουν τις συνέπειες των πράξεών τους, γιατί πάντα θα είναι εκεί ο μπαμπάς και η μαμά για να βοηθήσουν. Πως μπορεί όμως ένα τέτοιο παιδί να επιβιώσει αργότερα σε έναν κόσμο πολύ απαιτητικό;

Παραπάνω αναφέρθηκαν οι βασικότεροι λόγοι για τους οποίους η υπερπροστασία μπορεί να αποδειχθεί επιβλαβής για την υγιή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Δεν υπάρχει γονέας που να μη νοιάζεται και να μην αγαπάει το παιδί του, να θυμάστε πως «τα καλύτερα δώρα που μπορείτε να κάνετε στο παιδί σας είναι οι ρίζες της υπευθυνότητας και τα φτερά της ανεξαρτησίας»!

ΠΗΓΗ: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/oikogeneia-kai-paidi/goneis/2572-otan-i-agapi-ton-goneon-apenanti-sto-paidi-ginetai-yperprostateftikotita.html

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Ξεχάσαμε να εκτιμάμε…

επιλογή φωτογραφίας: Νίκος Δημητρίου

Παρατηρώ τους γύρω μου και διαπιστώνω πως συχνά δεν εκτιμάμε καταστάσεις και συμπεριφορές, δεν δείχνουμε ευγνωμοσύνη στους ανθρώπους που μας βοηθούν και γινόμαστε αχάριστοι…

Αποτέλεσμα αυτής της συμπεριφοράς είναι να χάνουμε την επαφή μας με ανθρώπους που κάποτε ήταν πάντα εκεί για εμάς…

Και όταν το συνειδητοποιήσουμε το πιο πιθανό να είναι αργά να διορθωθεί η σχέση…

Και τότε μάλλον θα πονέσουμε πολύ για την λανθασμένη συμπεριφορά που επιδείξαμε με τόση ευκολία!

Η εκτίμηση και η ευγνωμοσύνη είναι τα συναισθήματα που θα έπρεπε να μας απασχολούν στις περιπτώσεις που παρατηρούμε πως απομακρύνονται από εμάς οι φίλοι και συγγενείς.

Η εκτίμηση είναι κάτι που κερδίζεται όπως και η εμπιστοσύνη. Ξεκινάει από μηδενικής βάσεως και σταδιακά καλλιεργείται είτε θετικά είτε αρνητικά ανάλογα με την επικοινωνία και την συναναστροφή. Δεν είναι δεδομένη στις διαπροσωπικές επαφές, θα πρέπει να δουλευτεί και αναλόγως θα υπάρχει η αντίστοιχη συμπεριφορά.

Αντίπαλο δέος της εκτίμησης είναι ο εγωισμός. Η εκτίμηση είναι σχεδόν ταυτόσημη με τον σεβασμό. Για να δείξεις πως εκτιμάς τον άλλον, θα πρέπει να το σέβεσαι. Για να τον σέβεσαι, θα πρέπει να παραμερίσεις τον εγωισμό σου και να συμμετέχεις στο «παιχνίδι» της σχέσης και της επαφής με τους άλλους με τους ίδιους κανόνες. Δεν είσαι ανώτερος τους… δεν είσαι κατώτερος τους. Είστε δύο άνθρωποι που οφείλετε να έχετε αμοιβαία εκτίμηση και σεβασμό για να εξελιχτεί αρμονικά και ώριμα η σχέση σας.

Ο άνθρωπος που θα σέβεται τις πράξεις των άλλων, που νιώθει ευγνωμοσύνη, που κατανοεί πότε θα πρέπει να επιδείξει εγωισμό για να μην χάσει τον εαυτό του… Αυτός είναι ο άνθρωπος που θα ξέρει να εκτιμάει και όταν εκτιμάς δεν χάνεις… Δεν χάνεις ούτε τον φίλο σου, ούτε τον σύντροφο σου, ούτε κανέναν!

Πολύ κρίμα που ξεχάσαμε να εκτιμάμε…

Το άρθρο συνυπογράφουν οι ψυχολόγοι του Κέντρου Συμβουλευτικής & Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή», Γιάννης Ξηντάρας, Ράνια Λεμονή, Αγλαΐα Κρητικού, Κατερίνα Καλλιακούδη, Χάρης Παλίδης και Μαντώ Κωνσταντουλάκ

ΠΗΓΗ: https://www.o-klooun.com/psychology/ksexasame-na-ektimame

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Δώδεκα Κανόνες για να Είναι Κάποιος Καλός Γονέας

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Τι  χρειάζεται για να γίνει κάποιος καλός γονέας; Η Βασιλική Παππά, Ψυχολόγος MSc, PhD, μοιράζεται δώδεκα πολύτιμους κανόνες.

1. Γονιός δε γεννιέσαι αλλά γίνεσαι. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να αποδεχθείς την ατελή σου φύση αλλά και να διεκδικήσεις το δικαίωμά σου να μαθαίνεις και να εξελίσσεσαι διαρκώς μέσα από τα λάθη σου, τα οποία θα αναγνωρίζεις με ευθύνη και κατανόηση.

2. Ο γονιός διδάσκει κυρίως με το παράδειγμά του, όχι με τα λόγια του. Κάθε γονιός χρειάζεται να εφαρμόζει πρώτα ο ίδιος όσα ζητά από το παιδί του, να αποτελεί ένα θετικό πρότυπο γι’ αυτό.

3. Κάθε γονιός είναι υπεύθυνος για τη σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών του, για τη φυσική και συναισθηματική τους ασφάλεια. Ωστόσο η ευθύνη αυτή δεν πρέπει να μετατρέπεται σε υπερπροστασία και σε ασφυκτικό έλεγχο. Κάθε παιδί έχει ανάγκη από προστασία αλλά και από αυτονόμηση, σε όποιο αναπτυξιακό στάδιο κι αν βρίσκεται.

4. Η σχέση γονιού–παιδιού χρειάζεται να είναι μια σχέσης αποδοχής. Κάθε σχέση αγάπης χρειάζεται να βασίζεται στην αποδοχή χωρίς όρους. Μια σχέση αποδοχής με όρους δεν είναι γνήσια σχέση αγάπης.

5. Ο γονιός χρειάζεται να εμπιστεύεται το παιδί του. Όπως έχτισε τη σχέση με το παιδί του πάνω στη βασική εμπιστοσύνη από τον πρώτο χρόνο της ζωής του, όπως με την έμπρακτη έκφραση της διαθεσιμότητάς του έκανε το παιδί να τον εμπιστεύεται, έτσι και μετέπειτα χρειάζεται να είναι διαθέσιμος, επιδεικνύοντας εμπιστοσύνη.

6. Ο γονιός χρειάζεται να ασκεί μέτριο έλεγχο και να εκδηλώνει άπλετη στοργή. Χρειάζεται να θέτει κανόνες και να οριοθετεί, αλλά και να εκφράζει την αγάπη του όσο και όποτε μπορεί. Τα παιδιά δεν κινδυνεύουν από την πολλή αγάπη. Κινδυνεύουν από έλλειψη ορίων και από υπερβολική επιείκεια ή από άκαμπτα όρια, και από υλικά αγαθά που χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατα της αγάπης.

7. Ο γονιός είναι σημαντικό να σέβεται το παιδί και να του παρέχει ένα συνεκτικό σύστημα αξιών. Αξίες όπως η συνεργασία, ο αλτρουισμός, η υπομονή, η δικαιοσύνη, η εντιμότητα, η ελευθερία, η ευγένεια είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχει να του χαρίσει.

8. Κάθε γονιός χρειάζεται να ενδιαφέρεται για τα συναισθήματα του παιδιού του, να το αφουγκράζεται και να επιδεικνύει προσοχή σε όσα λέει και στον τρόπο που τα λέει. Δεν απαγορεύει τα συναισθήματα του παιδιού, ούτε τα κατακρίνει. Αυτό που προσπαθεί να ελέγξει δεν είναι τα ίδια τα συναισθήματα, είναι η ανεπιθύμητη συμπεριφορά που πηγάζει από αυτά.

9. Καλός γονιός είναι ο γονιός που μπορεί να ακούει χωρίς να παρεμβαίνει. Να δίνει χρόνο στην προσεκτική ακρόαση του παιδιού του με διακριτικότητα και υπομονή.

10. Κάθε γονιός χρειάζεται να εμπλέκεται ενεργά στη ζωή του παιδιού του. Να ενδιαφέρεται να μάθει πώς περνά τη μέρα του, ποιοι είναι οι φίλοι του, τι του αρέσει. Να διαθέτει χρόνο για συζήτηση, αλλά και χρόνο για να συμμετέχει ως φυσική παρουσία στις δραστηριότητες του παιδιού, στις γιορτές του σχολείου, στα καλέσματα των φίλων του κτλ.

11. Ο γονιός χρειάζεται να μην ξεχνά ότι δεν είναι μόνο γονιός. Είναι σύντροφος, φίλος, παιδί, συνάδελφος. Ο γονικός ρόλος απορροφά σημαντικό μέρος του χρόνου και της ενέργειας ενός ενηλίκου, δεν πρέπει ωστόσο να απορροφά όλο του τον χρόνο. Ας μην ξεχνάμε, εξάλλου, ότι το παράδειγμα ενός τέτοιου γονιού μακροπρόθεσμα δεν αποβαίνει προς όφελος του παιδιού, ούτε αποτελεί θετικό πρότυπο για τη δική του ενήλικη ζωή.

12. Να μην ξεχνά ότι δεν είναι τέλειος κι ότι δεν μπορεί να γίνει τέλειος. Μπορεί όμως να καταφέρει να κατακτήσει την ψυχραιμία και να φροντίζει να είναι συνεπής με όσα λέει και κάνει. Τα παιδιά πείθονται με τη σοφία των μεγάλων, όχι με την επίδειξη της δύναμής τους. Τέλος, ο καλός γονιός δεν ξεχνά ποτέ να αγαπά τον εαυτό του.

Βιβλιογραφική παραπομπή
Παππά, Β. (2016). Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα Γονικής Ταυτότητας (EPPI). Εγχειρίδιο για ειδικούς. Αθήνα.

ΠΗΓΗ: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/oikogeneia-kai-paidi/goneis/2185-dodeka-kanones-gia-na-einai-kapoios-kalos-goneas.html

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ: Παιδικά Παραμύθια και Δραστηριότητες

Παιδικά Παραμύθια και Δραστηριότητες για τον Κορονοϊό

Ζούμε μία πολύ δύσκολη εποχή και αυτές τις ημέρες καλούμαστε να μείνουμε σπίτι όχι μόνο για να μην κολλήσουμε τον COVID-19 αλλά και για να μην τον μεταδώσουμε. Στο πνεύμα των ημερών τα παρακάτω παραμύθια που δημιουργήθηκαν για να ενισχύσουν τη γνώση και να νικήσουν τον φόβο μαθαίνοντας οι μικροί μας φίλοι για τον “τρομερό” Κορονοϊό:

– Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΑΠΟΣΤΑΣΗ (η ιστορία της πριγκίπισσας απόστασης στην εποχή του κορωνοϊού) της Ντέμη Ρούσσα

– ΓΕΙΑ ΣΟΥ, ΜΕ ΛΕΝΕ ΚΟΡΩΝΑ (μία ιστορία για παιδιά με δραστηριότητες, ένα εγχειρίδιο για τον κορωνοϊό που μετέφρασε και επιμελήθηκε στα Ελληνικά ο Σύλλογος Ελλήνων Ψυχολόγων) της Βελγίδας ψυχολόγου Lies Scaut

– ΕΝΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΨΑΧΝΕΙ ΣΠΙΤΙ (η ιστορία της Λυδίας και του χελιδονιού την εποχή του κορωνοϊού) της Νίκης Σκεύα

– ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ (παραμύθι για τον Κορονοϊό) της Βασιλικής Νίκου

– ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΩ ΤΟΝ ΚΟΡΟΝΟΪΟ (παιδικός οδηγός για τον Covid19) της της Δέσποινας Χριστοφορίδου

– ΚΟΡΩΝΑ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (παραμύθι για τον Κορωνοϊό με δραστηριότητες) των: Στέλλα Τριανταφύλλου, Τίμου Χαλκιά

– ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ (Ένα βιβλίο για τα παιδιά) των Elizabeth Jenner, Kate Wilson, Nia Roberts

– Η ΜΑΓΙΣΣΑ ΤΑΡΑΝΤΟΥΛΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΟΝ ΥΙΟ ΤΗΣ ΚΟΡΩΝΑΣ (παραμύθι για τον Κορονοϊό) της Τζένης Κοσμίδου

– ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΜΙΚΡΟΒΙΟΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΕΣ (μικρός οδηγός για παιδιά από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος)

– ΤΟ ΣΤΕΜΜΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ (ο ιός με την κορόνα) της Αναστασίας Θ. Τσούνη

– ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ (ανάγνωσμα και δραστηριότητες για τον κορονοϊό) της Ζέττας Χαριάτη

– Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ (παραμύθι για τον Κορονοϊό & δραστηριότητες) της Γιώτας Στανελούδη

– ΓΙΝΕ Ο ΜΑΧΗΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ (παιδικό ανάγνωσμα με οδηγίες για τον κορονοϊό) της Songju Ma Daemicke

– ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΙΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ της Βασιλική Χουρσίδου

– Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΚΥΡΑ (παραμύθι δραστηριοτήτων για τον Κορονοϊό) της Δέσποινας Χριστοφορίδου

– ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ (θεατρικό έργο για τον Κορονοϊό) της Αναστασίας Ξηρομερίτου

– ΕΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ: Ο ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ της Χριστίνας Δαμιανού Μπόγλου

– ΙΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΟΡΩΝΑ (παραμύθι για τον Κορωνοϊό) της Γεωργίας Καλύβα

– ΕΝΑΣ ΙΟΣ ΜΕ ΚΟΡΩΝΑ (παραμύθι για τον Κορονοϊό) της Χαράς Πάτρα

– ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ (βιβλίο δραστηριοτήτων για τον Κορονοϊό) της Manuela Molina

Tags: 

ΠΗΓΗ:https://www.ebooks4greeks.gr/paidika-vivlia-gia-ton-koronoio

Δημοσιεύθηκε στη Ψυχαγωγία | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Εγώ μιλάω, εσύ με ακούς?

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η σημασία του αυτιού στη ζωή και την ψυχή μας.
Τα αυτί είναι το όργανο που σχετίζεται με μια από τις πέντε αισθήσεις μας, αυτήν της ακοής. Σύμφωνα με τον καθηγητή Alfred Tomatis, η ακουστική ιδιότητα του αυτιού είναι μόλις η τρίτη σε σημασία.

Η πρώτη αφορά τη λειτουργία του ως «δυναμό» καθώς φορτίζει ηλεκτροχημικά τον εγκέφαλο ενώ η δεύτερη σχετίζεται με την ικανότητα να στεκόμαστε όρθιοι (ως homo erectus), με την αίσθηση του χώρου, του χρόνου του διαστήματος, της αλληλουχίας, με την αίσθηση της βάδισης αλλά και της ταυτότητας δηλαδή της σωματικής αυτοεικόνας.

Ο ψυχολόγος Rene Spitz απέδειξε με πειράματα ότι το αυτί ευθύνεται για την αίσθηση της όρθιας στάσης. Χρησιμοποίησε δύο ομάδες φοιτητών οι οποίοι κλείστηκαν σε ηχομονωμένα δωμάτια και ανέλυσε τις αντιδράσεις τους. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα παρατήρησε ότι έχαναν την ικανότητα που έχει το μάτι να βλέπει ολότητες δλδ. την ικανότητα να βλέπουμε μια εικόνα ως ενιαίο σύνολο κι όχι σαν κατακερματισμένο παζλ. Οι φοιτητές δε μπορούσαν να δουν το σύνολο αλλά έβλεπαν αποσπασματικά. Επιπλέον έχασαν την ικανότητα να στέκονται όρθιοι κι άρχισαν ένας-ένας να κάθονται κάτω και να ξαπλώνουν. Έχασαν την αίσθηση του χώρου, του χρόνου, του διαστήματος και στο τέλος έχασαν την αίσθηση του εαυτού, του «εγώ» του «ποιος είμαι». Τότε ο Spitz σταμάτησε για ηθικούς λόγους τα πειράματά του ενώ σε κάποιες φυλακές χρησιμοποιηθήκαν παρανόμως για σωφρονιστικούς λόγους κι έγιναν γνωστά ως τα «λευκά κελιά».
Σε παρόμοια κατάσταση ηχομόνωσης μπορεί ασυνείδητα να μας βάλει κι ίδιος μας ο εαυτός.

ΑΚΟΥΩ Η ΑΚΡΟΩΜΑΙ
Το αυτί του εμβρύου είναι οντογονικά ολοκληρωμένο ως όργανο από τον 5ο μήνα της κυήσεως. Η ακοή μάλιστα, είναι η τελευταία από τις αισθήσεις που μας εγκαταλείπει κατά το θάνατο. Ο μυς του αναβολέα του αυτιού πεθαίνει τελευταίος. Ασθενείς που ανένηψαν αναφέρουν ότι μπορούσαν να ακούσουν λίγα λεπτά μετά από τη στιγμή που πιστοποιήθηκε ο θάνατός τους. Είναι δυνατόν να μην ακούει κάποιος όταν υπάρχει μια βιολογική αιτία πχ. βαρηκοΐα. Όταν όμως δεν ακροώμαι μπορεί υπάρχουν άλλοι λόγοι.

Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα μικρό παιδί που γίνεται μάρτυρας των ομηρικών καυγάδων μεταξύ των μελών της οικογένειάς του. Το άγχος και η ανησυχία που βιώνει το ωθούν να αμυνθεί κι ασυνείδητα να «κατεβάσει ρολά». Τότε το νοσηρό οικογενειακό περιβάλλον κλείνει τα αυτιά του παιδιού που δεν θέλει να ακούει τις φασαρίες και τους καυγάδες τους. Άλλες φορές μιλούν όλοι μαζί, επαναλαμβάνουν συνέχεια το ίδιο πράγμα, τάχα για να τους καταλάβει το παιδί. Στη συνέχεια το παιδί πηγαίνει στο σχολείο και η διαδικασία του κατεβάσματος των ρολών συνεχίζεται κι εκεί όπου όμως είναι αχρείαστη αφού δεν λειτουργεί πια ως αμυντικός μηχανισμός αλλά ως συνήθεια.

Ο δάσκαλος μεταφέρει στους γονείς την εικόνα του παιδιού μέσα στην τάξη ως αδιάφορου ή υπέρμετρα ζωηρού που μιλάει στο διπλανό του και δεν παρακολουθεί την παράδοση, είναι στον κόσμο του κλπ. Το παιδί από την άλλη ενώ θέλει να παρακολουθήσει και να συγκεντρωθεί στο μάθημα δε τα καταφέρνει. Έτσι αποσύρει την ακουστική προσοχή του και σκέφτεται άλλα πράγματα πιο ευχάριστα για αυτό και πιο ενδιαφέροντα.

Πρόκειται για μια νευροαισθητηριακή άμυνα, μια θωράκιση που βοηθά το άτομο να επιβιώσει. Οι επιβιωτικοί μηχανισμοί είναι απαραίτητοι αφού προστατεύουν από τον ψυχικό πόνο που μπορεί να βιωθεί κατά τη διάρκεια μιας συναισθηματικής κρίσης. Το παιδί στο προηγούμενο παράδειγμα ασυνείδητα επιλέγει να κλείσει το δεξί του αυτί που σχετίζεται με το λόγο και την αποκωδικοποίηση του και να αφήσει ανοιχτό το αριστερό το οποίο είναι υπεύθυνο για την ακρόαση της μουσικής και των συναισθηματικών ερεθισμάτων.

Πολλά παιδιά παραπέμπονται από τους δασκάλους για διερεύνηση πιθανής δυσλεξίας ενώ δεν καταφέρνουν τελικά να πάρουν διάγνωση ότι είναι δυσλεκτικά. Οι γονείς «πελαγώνουν» κι απογοητεύονται αφού η διάγνωση της δυσλεξίας δίνει την προοπτική μιας λύσης και μιας θεραπείας.

ΑΚΟΥΣΤΙΚΟΨΥΧΟΦΩΝΟΛΟΓΙΑ
Ο Γάλλος ωτορινολαρυγγολόγος Alfred Tomatis, ανακάλυψε την μέθοδό της ακουστικοψυχοφωνολογίας το 1950. Ασχολήθηκε όχι με την ακοή σαν αίσθηση αλλά με την ακρόαση δλδ την ακουστική ανάλυση, την ακουστική αποκωδικοποίηση και τη σχέση του αυτιού με τη φωνή.

Η ψυχολόγος και μαθήτριά του, κα Τώνη Μαχά-ευαγγελοπούλου την ορίζει ως την «παιδαγωγική της ακρόασης«. Η μέθοδος αυτή προσπαθεί να δώσει στον άνθρωπο την ικανότητα όχι να ακούει απλά με το αυτί του αλλά να ακροάται, να αποκωδικοποιεί κι εν τέλει να επικοινωνεί. Η σωστή ακρόαση είναι η προϋπόθεση της ανθρώπινης επικοινωνίας. Όταν δεν ακροώμαι δεν ακούω τι μου λέει ο άλλος κι έτσι δεν επικοινωνώ σωστά μαζί του. Συνήθως μιλάει κι εγώ σκέφτομαι τι θα του απαντήσω χωρίς να ακροώμαι τι μου λέει. Αυτή είναι μια παθογένεια που υπάρχει στις σχέσεις των μελών της ελληνικής οικογένειας.

Με διαγνωστικά τεστ μπορεί να βρεθεί ποιο είναι το ηγετικό και κατευθυντήριο αυτί του ατόμου που χρειάζεται βοήθεια. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί έτσι μπορεί να διαγνωστεί η ιδιαιτερότητα που εμποδίζει τη σωστή ακρόαση. Αυτή έγκειται στην βιολογική κατασκευή κάποιων ατόμων που ακούν με το αριστερό αυτί δλδ το έχουν ως ηγετικό και κατευθυντήριο, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται στην αποκωδικοποίηση και τη μεταφορά των πληροφοριών στον εγκέφαλο. Το αριστερό αυτί είναι πιο αργό στην αποκωδικοποίηση σε σχέση με το δεξί γιατί συνδέεται με το αριστερό παλίνδρομο νεύρο που είναι κατά πολύ μακρύτερο σε σχέση με το δεξί παλίνδρομο νεύρο.

Έτσι η πληροφορία κάνει πολύ μεγαλύτερη διαδρομή και χρειάζεται πολύ περισσότερο χρόνο να φτάσει στον εγκέφαλο. Ένα παιδί λοιπόν που έχει αριστερή ακουστική πλεύριση, έχει βραδύτητα στα αντανακλαστικά και βραδύτητα στην αντίληψη. Όταν βρεθεί σε σχολική αίθουσα κατά την παράδοση του μαθήματος από το δάσκαλο, θα ακούσει την πρώτη πρόταση, η οποία θα πάει στον εγκέφαλο από την μακρινή διαδρομή του αριστερού παλίνδρομου νεύρου και θα γυρίσει πίσω στο αυτί αποκωδικοποιημένη όταν πια ο δάσκαλος θα έχει προχωρήσει στην τρίτη, τέταρτη κλπ πρόταση. Μοιραία το παιδί αυτό θα αποσύρει την ακουστική προσοχή του από την παράδοση του μαθήματος και θα επικεντρωθεί σε ζωγραφιές, κουβέντες με το διπλανό κλπ. αφού χάνει τον ειρμό του λόγου του δασκάλου και τελικά δε βγάζει νόημα στο μάθημα που παραδίδει. Οι δυσκολίες του συνεχίζονται σε κάθε ηλικία ενώ με την κατάλληλη διάγνωση μπορούν να θεραπευθούν.

ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΜΑΘΗΣΗ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ
Κάθε γλώσσα έχει το δικό της ακουστικό προνομιούχο διάφραγμα το οποίο σχηματίζεται ενδομήτρια. Εφόσον το άτομο γεννηθεί και μεγαλώσει στο ακουστικό περιβάλλον όπου μιλιέται η γλώσσα κι ακούει τους γονείς του να την μιλούν αλλά και τους άλλους ανθρώπους γύρω του, θα αναπτύξει την ικανότητα να μιλάει τη γλώσσα αυτή.

Η διαφορά στην τονικότητα και στο ακουστικό διάφραγμα των διαφόρων γλωσσών έχει μελετηθεί ότι διαφέρει μεταξύ των νεογνών και του κλάματος τους. Αλλιώς δηλαδή κλαίνε τα νεογνά στη Γαλλία (σε πιο υψηλούς τόνους, όπως ακούγεται και η γαλλική γλώσσα) κι αλλιώς στην Γερμανία.

Πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν πρόβλημα στην εκμάθηση ξένων γλωσσών γενικά ή μιας συγκεκριμένης γλώσσας, ενώ κάποιοι έχουν αντίθετα μεγάλη ευχέρεια. Ο ηθοποιός Ζεράρ Ντεπαρτιέ αναφέρθηκε κάποτε στην δυσκολία του να μάθει να μιλάει αγγλικά. Του φαινόταν σαν ακατανόητοι και μπερδεμένοι ήχοι κι αυτό γιατί υπάρχει σαφής διαφορά στην προνομιούχο περιοχή των δύο γλωσσών δλδ στα διαφορετικά επίπεδα των hertz όπου εκπέμπουν. Η ελληνική γλώσσα για παράδειγμα έχει προνομιούχο περιοχή κοντά με την ιταλική γλώσσα γιαυτό είναι εύκολο για έναν Έλληνα να μιλήσει ιταλικά και το ίδιο ισχύει για ένα Ιταλό. Οι Ελληνες επιπλέον μπορούν να μιλήσουν με ευχέρεια τα αμερικάνικα κι όχι τα αγγλικά λόγω αυτής της διαφορετικότητας στην τονικότητα. Οι Σερβοι θεωρούνται ο λαός που μπορεί να μιλήσει τις περισσότερες γλώσσες με ευκολία.

Με κατάλληλη θεραπεία σε ακουστικοψυχοφωνολογικό κέντρο, μπορεί κάποιος να δει μεγάλη βελτίωση στην εκμάθηση μιας γλώσσας που τον δυσκολεύει.

Συγγραφή – Επιμέλεια Άρθρου: Ζωή Σκόρδα – Σύμβουλος Ψ.Υγείας
Πηγές άρθρου:

1. https://www.youtube.com/watch?v=MYaMRgFoKD8
2. Madaule, Paul. Με Ανοιχτά Αυτιά. Ελληνικά Γράμματα.
3. Tomatis, Alfred. Το Αυτί και η Ζωή. Εκδόσεις Π. Χιωτέλλη.
4. Tomatis, Alfred. Το Αυτί και η Φωνή. Ελληνικά Γράμματα.
5. Tomatis,Alfred. Εννέα Μήνες στον Παράδεισο. Εκδόσεις Ρέω.
6. Tomatis, Alfred. Μαθησιακές Δυσκολίες. Εκδόσεις Ρέω.
7. Tomatis, Alfred. Το Μυστικό των Ξένων Γλωσσών. Εκδόσεις Ρέω.​

ΠΗΓΗ: https://www.psychology.gr/diafora-themata-psychologias/2216-ego-milao-esy-me-akoys.html

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Η δύναμη των λέξεων στη ζωή μας

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Είναι αλήθεια ότι η χρήση της δύναμης των λέξεων μπορεί να επιφέρει εκπληκτικά οφέλη στη ζωή μας. Πράγματι, σε μια καθημερινότητα που τρέχει κι εμείς με τη σειρά μας τρέχουμε να την προλάβουμε, συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε τις ίδιες παλιές, χιλιοειπωμένες λέξεις, κατά μέσο όρο, κάθε μέρα.

Για παράδειγμα, αν είμαστε κουρασμένοι, απλώς περιγράφουμε αυτό το αίσθημα με τον ίδιο τρόπο που κάναμε χθες ή την προηγούμενη μέρα. Και έτσι, δίνουμε δύναμη σε αυτές τις λέξεις, οι οποίες με τη σειρά τους, δίνουν λιγότερη δύναμη σε εμάς.

Αξιοποιώντας τη δύναμη των λέξεων

Ο λόγος για τον οποίο η λέξη «κουρασμένος» αφαιρεί τη δύναμη από τη ζωή μας είναι ότι θεωρείται αρνητικός όρος. Και όπως πιθανώς ήδη γνωρίζετε, η αρνητικότητα και η θετικότητα μπορούν να καθορίσουν σημαντικά τη ζωή μας.

Χρειαζόμαστε δύναμη σε αυτά που λέμε, επομένως οι αρνητικές λέξεις δεν πρέπει να κυριαρχήσουν εδώ. Ας ρίξουμε μια ματιά σε μερικούς τρόπους για να χρησιμοποιήσουμε τη δύναμη της ομιλίας για να κάνουμε αλλαγές στη ζωή μας.

«Τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου» – Ludwig Wittgenstein

Επέκταση λεξιλογίου και θετικές εκφράσεις

Μια σημαντική πληροφορία που ίσως δεν γνωρίζετε: Η ελληνική γλώσσα, έχει κατά μέσο όρο 1.200.000 λέξεις, στις οποίες συνήθως χρησιμοποιούμε μόνο περίπου 2.000. Αυτό είναι μόνο το 2% της γλώσσας. Αυτή η έλλειψη στη χρήση της γλώσσας μάς επηρεάζει και συναισθηματικά.

Φαινόμαστε τεμπέληδες, πέφτοντας στον ίδιο γύρο λέξεων για να εκφράσουμε την καθημερινή μας ζωή. Έτσι, για να δημιουργήσετε μεγάλη αλλαγή στη ζωή σας, θα πρέπει να προσπαθείτε να επεκτείνετε τη γλώσσα σας, λίγο περισσότερο κάθε μέρα.

Μάθετε για τη μητρική σας γλώσσα, για τον αριθμό των λέξεων που αυτή έχει και, στη συνέχεια, προσπαθήστε να διευρύνετε τα όρια στο λεξιλόγιό σας.

Κατανοήστε τη δόνηση των λέξεων

Μην ξεχνάτε ποτέ ότι οι λέξεις μπορούν να δημιουργήσουν απίστευτα νοήματα και να συνοδεύσουν μοναδικές εμπειρίες. Οι θετικές και αρνητικές λέξεις πηγαίνουν σε δύο διαφορετικές κατευθύνσεις.

Εάν επιλέξετε να χρησιμοποιείτε αρνητική γλώσσα όλη την ώρα, πιθανότατα θα υποφέρετε. Από την άλλη πλευρά, αν επιλέξετε να μιλήσετε θετικά, η ζωή σας θα βελτιωθεί.

Είναι τόσο απλό. Για να έχετε μια ισχυρή γλώσσα, πρέπει να εξασκηθείτε δίνοντας ζωή στα λόγια σας. Και η αλήθεια είναι ότι οι «αναζωογονητικές» λέξεις μπορούν να σας βοηθήσουν έμμεσα στο να αντεπεξέλθετε στα προβλήματα της ζωής.

Σωπάστε τον εσωτερικό σας κριτή

Ο εσωτερικός σας κριτής είναι ο τύπος που σας δείχνει συνεχώς τα λάθη που κάνετε από μέρα σε μέρα. Εάν ακούσετε και επιλέξετε να υπακούσετε άκριτα αυτή τη φωνή, η ζωή σας δεν μπορεί να εξελιχθεί.

Ωστόσο, αν μάθετε να λέτε σε αυτόν τον τύπο να σταματήσει όταν αυτό χρειάζεται, η ζωή σας μπορεί να αλλάξει δραστικά και γρήγορα.

Όταν ο εσωτερικός κριτής αρχίζει να πολυλογεί, ισχυρές λέξεις που ενσαρκώνουν τη θετικότητα θα πρέπει να σηκωθούν για να του εναντιωθούν. Πείτε στον εαυτό σας ότι είστε άξιοι, δημιουργικοί, έξυπνοι και ευγενικοί. Αυτές οι λέξεις θα σας βοηθήσουν να βελτιωθείτε όταν αναλαμβάνετε δράση.

Αλλάξτε τις ερωτήσεις σας

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέστε τον εαυτό σας, «Γιατί δεν μπορώ να κάνω τα σωστά πράγματα;» Ναι, αυτή η ερώτηση εξηγεί γιατί δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα. Ρωτάτε αρνητικές ερωτήσεις αντί θετικές. Εάν αλλάξετε τις ερωτήσεις που κάνετε, τότε θα λάβετε καλύτερες απαντήσεις που μεταφράζονται ως κίνητρα.

Με την πάροδο του χρόνου, κάνοντας θετικές ερωτήσεις, τα πράγματα στη ζωή σας θα αρχίσουν να κινούνται προς μια θετική κατεύθυνση. Για παράδειγμα, αντί να θέτετε αυτήν την αρνητικά προκατειλημμένη ερώτηση, αναρωτηθείτε αυτήν την ερώτηση: «Τι μπορώ να πετύχω σήμερα που θα με φέρει ένα βήμα πιο κοντά στους στόχους μου;» Κάντε αυτήν την ερώτηση, βρείτε μια απάντηση και μετά δώστε ζωή στην απάντηση.

Οι ευθύνες είναι προνόμια

Ένας ενδιαφέρον τρόπος για να χρησιμοποιήσετε τη δύναμη των λέξεων είναι ο εξής.

Αντί να πείτε ότι πρέπει να κάνετε κάτι, δοκιμάστε να πείτε ότι θα ξεκινήσετε να κάνετε κάτι. Ο χαρακτήρας του «πρέπει» είναι σίγουρα πιο καταναγκαστικός και σας προδιαθέτει αρνητικά.

Έτσι, όταν εφαρμόζετε αυτήν τη μικρή αλλαγή στον τρόπο που μιλάτε, μπορείτε να αλλάξετε τον τρόπο που αισθάνεστε για τις ευθύνες σας. Μπορεί να μην αλλάξει τα πράγματα από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά θα αλλάξει τις προοπτικές σας όταν χρησιμοποιείτε με συνέπεια.

Απαντήστε, μην αντιδράσετε

Αντί να αντιδρούμε αμέσως στα λόγια ή τις ενέργειες ενός άλλου ατόμου, θα πρέπει να αφιερώσουμε χρόνο για να κατανοήσουμε χωρίς πίεση και θυμό, και στη συνέχεια να δώσουμε μια νηφάλια απάντηση. Αυτή η περίοδος αναμονής μας αποτρέπει από το να θυμώσουμε υπερβολικά και μας επιτρέπει να εξετάσουμε τα ζητήματα της ζωής μας ώριμα. Τότε μπορούμε να διατυπώσουμε ισχυρές λέξεις για να δώσουμε λογικές απαντήσεις.

Υπάρχει δύναμη στα λόγια

Προτού μπορέσουμε να αλλάξουμε οτιδήποτε, πρέπει να κατανοήσουμε τη δύναμη των λέξεων. Είναι πιο εύκολο από ό, τι νομίζετε να πείτε πράγματα που έχουν τέτοια επιρροή και επηρεάζουν τους άλλους.

Η ουσία είναι η εξής, πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε δύο φορές και να μιλάμε μία φορά. Πρέπει να μάθουμε να ακούμε προσεκτικά και να απαντάμε όταν είμαστε έτοιμοι. Όταν χρησιμοποιούμε σωστά τις λέξεις, μπορούμε να αλλάξουμε σημαντικά και τη ζωή μας.

Κωνσταντίνα Παν. Αρβανίτη – Ψυχολόγος

ΠΗΓΗ: https://www.psychology.gr/selfhelp/4966-i-dynami-ton-lekseon-sti-zoi-mas.html

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Δεν αντέχω να πάω πάλι στη δουλειά, αλλά και η ανεργία με τρομάζει

Image credit: «Εργασιακό άγχος και Αϋπνίες» – Πανδώρα Καρτσωνάκη

Βάλε προτεραιότητα τον εαυτό σου και να θυμάσαι ότι όποιος/α κι αν είσαι, δεν αξίζεις καμία κακοποιητική ή τοξική συμπεριφορά. Αξίζεις να είσαι παραγωγική/ός, δημιουργικός/ή και ήρεμος/η σε ένα υγιές εργασιακό περιβάλλον!

Ξυπνάω κάθε πρωί εδώ και 3 μήνες και εύχομαι να αρρωστήσω για να πάρω αναρρωτική, έχω ημικρανίες σχεδόν κάθε μέρα και κοιμάμαι κλαίγοντας ..δεν θέλω να πάω ξανά στο γραφείο με τις φωνές, τα κουτσομπολιά και τις προσβολές…τι τους φταίω; Από τότε που πάτησα το πόδι μου και έμαθα ότι τη θέση μου την προόριζε η προϊσταμένη για την ανιψιά της, κατάλαβα γιατί μου έχει κάνει το βίο αβίωτο! Δεν γίνεται να παραιτηθώ, δεν θα βρω άλλη δουλειά και πως θα ζήσω; Με το ταμείο; Αδύνατον, τα έξοδα για τα παιδιά, το σπίτι, οι λογαριασμοί;! Τι να κάνω; δεν αντέχω άλλο εκεί μέσα! [1]

Δεν μπορώ να κοιμηθώ από τη μέρα που ο manager είπε ότι θα υπάρξουν αλλαγές στο προσωπικό..συρρίκνωση λέει της εταιρείας γιατί δεν έχουμε πετύχει τους στόχους! Έχω τόσο θυμό με όλους! Κάθε μέρα ακούω ότι αποκλείεται να απολύσουν όσους έχουν παιδιά και οικογένειες, ή πολλά χρόνια στην εταιρεία ή είναι πάνω των 40 ετών…εμείς που δεν έχουμε παιδιά δηλαδή αλλά έχουμε 2 μεταπτυχιακά και δουλεύουμε 10ωρα, φυσικά θα πρέπει να απολυθούμε…στα 37 σου είναι εύκολο να βρεις άλλη δουλειά;;! Και πως θα κάνω παιδιά χωρίς δουλειά;! Και δεν αντέχω κάθε μέρα τα κουτσομπολιά, τα ίδια και τα ίδια..τι να κάνω όμως;! Έχω χάσει την όρεξη για να κάνω οτιδήποτε..μόνο θυμό και αδικία νιώθω! [1]

Αυτές είναι μόνο δύο από τις πολλές μαρτυρίες που μου έχουν εμπιστευτεί θεραπευόμενες/-οι με PTSD- μετατραυματικό στρες, καταθλιπτική συμπτωματολογία, συμπτώματα εργασιακής εξουθένωσης (burnout)κρίσεις πανικού, αϋπνίες, ιλίγγους, ημικρανίες, πόνους στη μέση ή στο στομάχι και άλλα επίπονα συμπτώματα ψυχικής και σωματικής υγείας.

Συχνά, αυτά τα συμπτώματα είναι αποτέλεσμα του εργασιακού εκφοβισμού, της εργασιακής επισφάλειας, της έλλειψης οργανωσιακής δικαιοσύνης και κατ’ επέκταση της έλλειψης ενός υγιούς εργασιακού πλαισίου.

Οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι σε δυσλειτουργικές επαγγελματικές σχέσεις, καθώς συνήθως βρίσκονται εκεί μετά από συνέντευξη, από ανάγκη για βιοπορισμό, και χωρίς να επιλέγουν ούτε να γνωρίζουν το πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ των εργαζομένων, των υπευθύνων, των στελεχών και γενικά την πολιτική των ιδιοκτητών του μαγαζιού, του οργανισμού ή της εταιρείας.

Συνήθως, δεν γίνεται αντιληπτή η σταδιακή αύξηση του άγχους, της απελπισίας, της απόγνωσης, της ματαίωσης και όλων των αρνητικών συναισθημάτων που προκύπτουν από το τοξικό και κακοποιητικό εργασιακό περιβάλλον μέχρι να διαμαρτυρηθεί το σώμα με τα «πρώτα καμπανάκια» ήπιων συμπτωμάτων και ξαφνικά οι σκέψεις για παραίτηση ή αναρρωτική άδεια γίνονται καθημερινές ως τη μοναδική διέξοδο.

Οι πρωτόγνωρες συνθήκες πανδημίας Covid-19 έχουν επηρεάσει δυσχερώς πολύπλευρα τους πολίτες, αλλά και την οικονομία και την ανάπτυξη της χώρας. Η συνεχώς αυξανόμενη ανεργία από το 2008 έχει σοβαρό αρνητικό αντίκτυπο στη σωματική και ψυχική υγεία στην Ελλάδα, κυρίως στις γυναίκες, σύμφωνα με μία έρευνα για την περίοδο 2008-2013. [1].

Σε περιπτώσεις που γίνονται περικοπές, μειώσεις ωραρίων και μισθών, απολύσεις ή γενικά ανακατατάξεις, οι εργαζόμενοι/ες που παραμένουν στο εργασιακό περιβάλλον συχνά βιώνουν εργασιακή ανασφάλεια τόσο για τις άμεσες επιπτώσεις των αλλαγών όσο και για τις πιθανές μελλοντικές επιπτώσεις (π.χ. απόλυση, αιφνίδια πτώχευση εταιρείας).

Πολυάριθμα τα επιστημονικά δεδομένα διεθνώς και για την Ελλάδα σχετικά με τις αρνητικές επιπτώσεις των εργασιακών συνθηκών, της επισφάλειας, της ανεργίας και της οικονομικής κρίσης στην ψυχική και σωματική υγεία των πολιτών. Ήδη από το 2017 ίσως και εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, η Ελλάδα κατείχε την τρίτη υψηλότερη θέση στην Ευρώπη, με ποσοστό 13%, σε ό,τι αφορά τον εργασιακό εκφοβισμό (workplace bullying[2].

Πολύ εύστοχα έχουν αναφερθεί στις προεκτάσεις του φαινομένου οι ομιλητές σε σχετική ημερίδα που διοργανώθηκε από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Δήμου Κηφισιάς σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Κοινωνικής Δυναμικής [2]: «η ύπαρξη και η διατήρηση σε έναν εργασιακό χώρο παραγόντων ευνοϊκών για την ανάπτυξη κακών ψυχοκοινωνικών συνθηκών έχει σοβαρή αρνητική επίδραση στην υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων καθώς και στα αποτελέσματα της επιχείρησης ή του οργανισμού. Ο προβληματικός σχεδιασμός και οργάνωση της εργασίας αλλά και το αρνητικό ψυχοκοινωνικό περιβάλλον επιδρούν αρνητικά στη δημιουργικότητα των εργαζομένων και κατ’ επέκταση στην απόδοση ενός οργανισμού και αποτελούν τροχοπέδη για την αποτελεσματική ανάπτυξη του και την παραγωγή των μέγιστων δυνατών αποτελεσμάτων [..].»

Η εργασιακή ανασφάλεια έχει επιστημονικά αποδειχθεί ότι επιβαρύνει σωματικά και ψυχικά τις/τους εργαζόμενους/ες με έκπτωση της λειτουργικότητάς τους στην εργασία τους αλλά και συνολικά στη ζωή τους. Χαρακτηριστική είναι η Ελληνική μελέτη [3] σχετικά με τις βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις της εργασιακής ανασφάλειας τη χρονική περίοδο 2012 που με νέα νομοθεσία (ν.4023/2012) ανακοινώθηκε η μετάταξη και η μεταφορά 2000 μόνιμων δημοσίων υπαλλήλων σε άλλες υπηρεσίες [3,4].

Σύμφωνα με αυτή τη μελέτη, οι εργαζόμενοι/ες που ήταν στη φάση μετάταξης συγκριτικά με όσους δεν ήταν, είχαν σημαντικά χειρότερα σκορ στα ερωτηματολόγια στρες, άγχους, κατάθλιψης, αρνητικού συναισθήματος, κοινωνικής στήριξης, δυσμενέστερες οικογενειακές σχέσεις, σωματικά συμπτώματα και συχνότερα μυοσκελετικούς πόνους [3].

Το 2019, η τραγική είδηση του αιφνίδιου θανάτου ενός εργαζομένου από έμφραγμα στο σπίτι του και η πρωτοφανής απόφαση του Πρωτοδικείου (1358/2018) ότι είναι εργατικό ατύχημα εξαιτίας του έντονου εργασιακού άγχους, αποδεικνύουν τις τραγικές συνέπειες που μπορεί να έχουν για τις/ τους εργαζομένους/ες όλες οι προαναφερθείσες ψυχοπιεστικές και εξουθενωτικές συνθήκες εργασίας [5].

Εάν είστε άνθρωποι σε θέσεις με οργανωτικό/ διοικητικό ρόλο ή σε θέση εξουσίας, μερικές μέρες άδειας από την εργασία σας θα σας βοηθήσουν να αποστασιοποιηθείτε και με ηρεμία να αναλογιστείτε την ευθύνη σας στη διατήρηση ενός κακοποιητικού ή/και ψυχοπιεστικού εργασιακού περιβάλλοντος και να σχεδιάσετε προσεκτικά το νέο πλάνο για τη βελτίωση και την αποκατάσταση της οργανωσιακής δικαιοσύνης προς όφελος των εργαζομένων και συνολικά της εταιρείας/του οργανισμού/κ.ά.

Εάν είστε άνθρωποι που βιώνετε ψυχοπιεστικές και κακοποιητικές συνθήκες εργασίας, ακολουθούν μερικές πρακτικές συμβουλές διαχείρισης.

6 βήματα διαχείρισης εργασιακού εκφοβισμού και άγχους

  • Άμεση αντίδραση: Παθητική, συμφιλιωτική, διεκδικητική ή επιθετική συμπεριφορά; Τις πρώτες φορές ίσως δοκιμάσεις και τις 4 αυτές συμπεριφορές για να διαχειριστείς την κακοποιητική ή άδικη συμπεριφορά που δέχτηκες από συναδέλφους ή κάποιον εργοδότη. Ανάλογα με τη συχνότητα των γεγονότων, κάποιες μέρες θα προτιμάς να τους αγνοήσεις, ή μπορεί με ένα αστείο και δείχνοντας καλή πρόθεση να προσπαθήσεις να βελτιώσεις τη σχέση σας, ενώ άλλες φορές ίσως αντιδράσεις θυμωμένα. Κάποιες άλλες μέρες ίσως επιλέξεις να εκφράσεις ήρεμα και ευγενικά την ενόχλησή σου στον θύτη ή σε κάποιον ανώτερο (manager, ιδιοκτήτη, κ.ά.) και σίγουρα αξίζει τον κόπο να το προσπαθήσεις. Αν λύθηκε τόσο απλά το θέμα μάλλον ήταν μεμονωμένο γεγονός και δεν χρειάζεται να ανησυχείς. Εάν όμως δεν λύθηκε, τότε θα χρειαστείς άμεσα ένα πιο δραστικό πλάνο διαχείρισης.
  • Καταγραφή των γεγονότων και συλλογή αποδείξεων (εμαιλ, μαρτυρίες από συναδέλφους, προφορικές ανακοινώσεις πιθανόν απολύσεων, κ.ά): Η τήρηση ημερολογίου θα σε βοηθήσει να συνειδητοποιήσεις τη συχνότητα και τη σοβαρότητα των περιστατικών που σου συμβαίνουν, όπως και να θυμάσαι λεπτομέρειες που πιθανόν από τη στενοχώρια, το θυμό ή/και το άγχος να τις ξεχάσεις σε λίγο καιρό. Δεν είναι χαζό να τα καταγράψεις ούτε τους δίνεις μεγαλύτερη διάσταση έτσι! Δυστυχώς, είναι η πραγματικότητα ότι αν συμβεί μία φορά να σου φερθούν κακοποιητικά και υποτιμητικά, σύντομα θα συμβεί και δεύτερη και τρίτη και πολλές ακόμα φορές.
  • Αναζήτηση υποστήριξης: Η αναζήτηση υποστήριξης και βοήθειας από συναδέλφους που υφίστανται τις ίδιες ή παρόμοιες καταστάσεις, ή από ειδικούς και θεσμικά όργανα εντός του πλαισίου (π.χ. τμήμα ανθρωπίνου δυναμικού, σύλλογοι εργαζομένων) ή εκτός (π.χ. επιθεώρηση εργασίας, ΓΣΕΕ, εργατολόγοι) θα σε βοηθήσουν να μην απομονωθείς και να μη «βουλιάξεις» σε φαύλους κύκλους ενοχών, άγχους, θλίψης, σκέψεων για προσωπική υπαιτιότητα, αποτυχίας, αναξιότητας και ανεπάρκειας, αλλά αντίθετα θα συνειδητοποιήσεις ότι κι άλλοι νιώθουν το ίδιο, ότι οι υπαίτιοι είναι όσοι διατηρούν και αποφασίζουν για τέτοιες δυσάρεστες εργασιακές συνθήκες τόσο στη συγκεκριμένη δουλειά αλλά και γενικότερα.
  • Νομική συμβουλή: Μία επίσκεψη σε δικηγόρο που εμπιστεύεσαι ή είναι ειδικός σε Εργατικό δίκαιο θα είναι πολύ διαφωτιστική πριν πάρεις οποιαδήποτε απόφαση για παραίτηση ή συναινετική απόλυση. Για παράδειγμα, μία επιλογή είναι η υποβολή μήνυσης για παραβίαση της αρχής ίσης μεταχείρισης, καθώς και για επιμέρους στοιχειοθετούμενα αδικήματα του ποινικού κώδικα, όπως η εξύβριση (361 ΠΚ), και η συκοφαντική δυσφήμιση (363 ΠΚ).

  • Δραστικές λύσεις: Εάν η κατάσταση παραμένει η ίδια ή επιδεινώνεται, θα χρειαστεί να αποφασίσεις για δραστικές λύσεις. Κατέγραψε τις επιλογές σου σε ένα χαρτί από το καλύτερο σενάριο στο χειρότερο, και στο τέλος πρόσθεσε και όσες θα σκεφτόσουν αν συμβούλευες ένα φίλο σου ή μια φίλη σου. Η συζήτηση με έμπιστους ανθρώπους στο περιβάλλον σου ίσως να σε βοηθήσει να προχωρήσεις στην εύρεση ουσιαστικών λύσεων για τη δική σου προστασία και φροντίδα, ακόμα κι αν χρειαστεί να εξαντλήσεις τρόπους και να συγκρουστείς με συναδέλφους ή/και εργοδότες ώστε να γίνει κάτι πιο δραστικό. Αξίζει να το δοκιμάσεις, καθώς ακόμα κι αν παραιτηθείς από τη δουλειά σου, είναι σημαντικό να είναι συνειδητή η απόφαση αυτή και τότε είναι πολύ πιθανό ψυχικά να έχεις λιγότερα ή και καθόλου τραύματα.
  • Γνωσιακή- Συμπεριφοριστική Ψυχοθεραπεία: Η ψυχοθεραπεία θα σε βοηθήσει να ανακτήσεις ή να διατηρήσεις την ψυχική σου ανθεκτικότητα καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας και να μην ενταθούν τα ψυχικά συμπτώματα του άγχους, της απελπισίας και της απόγνωσης που βιώνεις. Η φροντίδα και η θωράκιση της υγείας σε προσωπικό επίπεδο θα επηρεάσει τον τρόπο που νοηματοδοτείς τις δεδομένες συνθήκες και τους παράγοντες που έχουν διαμορφώσει ένα τοξικό- κακοποιητικό εργασιακό περιβάλλον ή την εργασιακή επισφάλεια. Η διεκδικητικότητά σου και το πως να θέτεις τα προσωπικά σου όρια, επίσης, μπορούν να ενισχυθούν και να βελτιωθούν στο πλαίσιο της ψυχοθεραπείας με εξειδικευμένες τεχνικές. Όσο νωρίτερα ξεκινήσεις ψυχοθεραπεία τόσο καλύτερα για τη ψυχική και σωματική σου υγεία!

Τέλος, να θυμάσαι ότι όσο καθυστερείς και αποφεύγεις να διαχειριστείς την κατάσταση, υποφέρεις μάταια και το πρόβλημα δεν λύνεται. Ο φόβος και το άγχος που θα έχεις ήδη βιώσει θα εντείνεται καθημερινά και μόνο στη σκέψη ότι μπορεί να σου συμπεριφερθούν έτσι ξανά και ξανά.

Πάρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνα από σήμερα να κάνεις κάποια από τα παραπάνω βήματα καθημερινά από λίγο πριν οδηγηθείς σε κάτι πιο δραστικό. Εάν φοβάσαι να το διαχειριστείς, κινητοποιήσου πρώτα σε κάποια από τα προαναφερθέντα βήματα που αφορούν την αναζήτηση υποστήριξης και συμβουλών. Βάλε προτεραιότητα τον εαυτό σου και να θυμάσαι ότι όποιος/α κι αν είσαι, δεν αξίζεις καμία κακοποιητική ή τοξική συμπεριφορά. Αξίζεις να είσαι παραγωγική/ός, δημιουργικός/ή και ήρεμος/η σε ένα υγιές εργασιακό περιβάλλον!


Ευχαριστώ πολύ την εικαστικό Πανδώρα Καρτσωνάκη για τη δημιουργία και την παραχώρηση του εικαστικού έργου της με τίτλο «Εργασιακό άγχος και Αϋπνίες» εμπνευσμένο από το άρθρο μου. Περισσότερες πληροφορίες για το έργο της θα βρείτε στο https://www.linkedin.com/in/panagiota-kartsonaki-b56b7012a και στο Instagram profile: pandora_kartsonaki

[1] Έχει διασφαλιστεί η ανωνυμία των προσώπων

Μαρία Ξανθάκη Ψυχολόγος MSc -Γνωσιακή Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεύτρια Ενηλίκων

Πηγές και άλλοι χρήσιμοι ιστότοποι

  1. Drydakis, N. (2015). The effect of unemployment on self-reported health and mental health in Greece from 2008 to 2013: A longitudinal study before and during the financial crisis. Social Science & Medicine, 128: 43-51. https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0277953614008338
  2. https://www.iefimerida.gr/news/343295/triti-stin-eyropi-i-ellada-sto-ergasiako-bullying-i-krisi-epideinose-tin-katastasi
  3. https://www.hindawi.com/journals/bmri/2015/673623/
  4. https://www.e-forologia.gr/lawbank/document.aspx?digest=799DF24548E489B0.21E447CC04&version=2017/07/31
  5. https://www.lawspot.gr/nomika-nea/enypekk-ergatiko-atyhima-o-thanatos-toy-ergazomenoy-apo-emfragma-sto-spiti-toy-logo//https://www.voria.gr/article/dikastiki-apofasi—stathmos-ergatiko-atichima-to-stres
  6. https://www.ypakp.gr/uploads/docs/5153.pdf
  7. https://www.ypakp.gr/uploads/docs/10857.pdf
  8. http://www.mlsi.gov.cy/mlsi/dli/dliup.nsf/All/69FE35342D7E7E96C2257DF00036C157?OpenDocument
  9. Bjørkelo, B.(2013). Workplace bullying after whistleblowing: future research and implications. Journal of Managerial Psychology, 28 (3):306-323. https://doi.org/10.1108/02683941311321178

ΠΗΓΗ: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/ergasia/ergasiako-bullying/9276-den-antexo-na-pao-pali-sti-douleia-alla-kai-i-anergia-me-tromazei.html

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Πως να χειρίζεστε την αρνητική κριτική

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Μετρήστε μέχρι το 10 πριν μιλήσετε… ή μέχρι το 20…
Αν δέχεστε μια άσχημη κριτική ίσως η πρώτη σας σκέψη και αντίδραση είναι να την αντικρούσετε αμέσως, να την αρνηθείτε και να κάνετε ότι μπορείτε για να πείσετε τον συνομιλητή σας ότι έχει άδικο.  Δεχόμενοι αρνητική κριτική αισθανόμαστε συνήθως προσβεβλημένοι, θιγμένοι, θυμωμένοι, αδικημένοι κ.ο.κ.

Η αντίδραση μας λοιπόν – ειδικά αν είναι άμεση – καθοδηγείται σε μεγάλο βαθμό από τον πληγωμένο μας εγωισμό και όχι από τη λογική μας. Με αυτόν τον τρόπο λέμε πράματα που συχνά μετανιώνουμε εκ των υστέρων, καθώς μπορεί να μην έχουν καμία απολύτως σχέση με αυτό για το οποίο δεχθήκαμε την κριτική.

Δώστε στον εαυτό σας λίγο χρόνο να ηρεμήσει και ανακτήσει την ψυχραιμία του. Μετά μιλήστε.

Μην το δέχεστε 
Ένας άνδρας διέκοψε τον Βούδα ενώ έβγαζε κάποιο κήρυγμα και τον έβρισε. Ο Βούδας περίμενε μέχρι να τελειώσει ο άνδρας και του είπε:

  • «Αν κάποιος σου προσφέρει ένα δώρο και το αρνηθείς, σε ποιον ανήκει το δώρο;»
  • «Σε αυτόν που το πρόσφερε» απάντησε ο άνδρας
  • «Τότε αρνούμαι να δεχθώ τις προσβολές σου και σου ζητώ να τις κρατήσεις για τον εαυτό σου», του απάντησε ο Βούδας

Αν θεωρείτε ότι η κριτική κάποιου, είναι προϊόν κακόβουλης σκοπιμότητας και έχει ως στόχο απλά να σας προσβάλει, έχετε πάντα την επιλογή…. να μην προσβληθείτε. Άλλωστε πολλές φορές τα λόγια λένε κάτι για αυτόν που τα λέει και όχι για αυτόν στον οποίο απευθύνονται…

Αντιμετωπίστε το ίδιο τον έπαινο και την κριτική
Αν οι έπαινοι σας κάνουν να νιώθετε περήφανοι και σας γεμίζουν με χαρά και θετικά συναισθήματα τότε η αρνητική κριτική θα σας καταρρακώνει. Αυτό σημαίνει ότι αφήνετε την γνώμη των άλλων να επηρεάζει τη συναισθηματική σας κατάσταση είτε προς τη θετική είτε προς την αρνητική κατεύθυνση.
Το υγιές είναι να έχετε αναπτύξει ένα εσωτερικό κριτήριο για να αξιολογείτε τον εαυτό σας αλλά και την κριτική που δέχεστε. Οι άνθρωποι εκφράζουν τις προσωπικές τους απόψεις μέσα από την κριτική που ασκούν. Αλλά είναι μόνο αυτό: Οι προσωπικές του απόψεις. Δεν είναι απαραίτητο να ταυτίζεται και η δική σας η γνώμη με αυτές.  Αξιολογείστε αυτό που σας λένε και διερωτηθείτε αν έχει κάποια δόση αλήθειας και κατά πόσο μπορεί να συμβάλει στην προσωπικά σας βελτίωση.

Μπείτε σε λεπτομέρειες
Αντί να ανταποδώσετε τα πυρά εκφράζοντας ισάξιες η και μεγαλύτερες κατηγορίες, ζητείστε με ήρεμο τρόπο διευκρινήσεις.
Για παράδειγμα αν κάποιος σας πει: «Είσαι πολύ αφελής»
Ρωτήστε: 

  •  Γιατί με θεωρείς αφελή;
  • Τι έχω κάνει που να δείχνει αφέλεια; ή
  • Τι θεωρείς ότι θα έπρεπε να είχα κάνει διαφορετικά;

Καλλιεργώντας την επικοινωνία δίνετε στο διάλογο μια ευκαιρία και αποφεύγετε τη σύγκρουση. Μέσα από τις ερωτήσεις μπορεί να διαπιστώσετε ότι ο χαρακτηρισμός που σας προσάπτει ο άλλος είναι ανεδαφικός καθώς δεν έχει συγκεκριμένα παραδείγματα για να τον υποστηρίξει. Υπάρχει πάντα βέβαια η πιθανότητα αυτό που σας λένε να έχει μια δόση αλήθειας και ρωτώντας είναι η ευκαιρία σας να μάθετε περισσότερα πράγματα για τον εαυτό σας που πιθανόν αγνοούσατε ή για τα οποία απλά εθελοτυφλούσατε. Η κριτική είναι συχνά πιο σίγουρος δρόμος για την αυτοβελτίωση από τον έπαινο

Δώστε σημασία στα μη λεκτικά στοιχεία
Η κριτική δεν είναι απλώς θέμα λέξεων. Ο τόνος της φωνής, η γλώσσα του σώματος, η στίξη, το βλέμμα είναι όλα στοιχεία που συνθέτουν το μήνυμα που προσπαθεί να περάσει κάποιος μέσα από τα λόγια του. Για το λόγο αυτό τα μηνύματα σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter κτλ), σε κινητά και σε mail είναι γενικά αναξιόπιστα όσον αφορά το ύφος και τις προθέσεις του αποστολέα. Η κριτική είναι καλό να μην ασκείται μέσω αυτών αλλά και να μην απαντάτε σε τέτοιου τύπου μηνύματα καθώς ενέχεται συχνά ο κίνδυνος της παρεξήγησης.  

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε