Στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία!

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

«Στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία. Μπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα και με τα πιο μικρά. Με τα καθημερινότερα των καθημερινών.
Μου φτάνει που μ’αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.
Πολύ!
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.
Πολύ!
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι αυτούς!
Που δε φοβάμαι να θυμάμαι.
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω…μερικές φορές.
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν

Οδυσσέας Ελύτης

Δημοσιεύθηκε στη Γενικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Απαγόρευση Κυκλοφορίας

Ζωγράφική: Ντίνος Παπασπύρου ,Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, τέμπερα

αν είναι να χαθούμε για πάντα στο σκοτάδι,
τότε γιατί ανοίγει μέρα και νύχτα ο ουρανός.
γιατί η ψυχή μας δειλά προφέρει τα μυστικά
φωνήεντα, γιατί αλάνθαστα γνωρίζει την
πατρίδα.

αν είναι να χαθούμε για πάντα στο
σκοτάδι, γιατί ο δρόμος με τα χίλια αινίγματα,
η μουσική, τα χρώματα, η ποίηση γιατί. αν
είναι να χαθούμε για πάντα στο σκοτάδι,
τότε γιατί μας δόθηκε το φως

Τόλης Νικηφόρου

 Ήταν η πρώτη μέρα απαγόρευσης της κυκλοφορίας. Ποιος να το περίμενε λίγο καιρό πριν;

«Με εντολή της κυβερνήσεως απαγορεύεται η κυκλοφορία εκτός…»

   Αυτήν την πρωτάκουστη είδηση, την άκουσε το προηγούμενο βράδυ στο ραδιόφωνο, από τα χείλη ενός νεαρού μουσικού παραγωγού που αστειευόταν με το γεγονός, και εμψύχωνε τους ακροατές γιατί όπως έλεγε “ότι και να γίνει το ελληνικό καλοκαιράκι είναι δικό μας.”      

   Πέρα όμως από την επιπόλαιη αντιμετώπιση του νεαρού, το γεγονός ήταν πως από τις έξι το πρωί της επομένης, με εντολή του πρωθυπουργού είχε απαγορευθεί η ελεύθερη κυκλοφορία των πολιτών εκτός ειδικών εξαιρέσεων. Μετά την υιοθέτηση των αυξημένων περιοριστικών μέτρων που είχε λάβει η κυβέρνηση λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, σε όλη την χώρα απαγορεύονταν οποιαδήποτε άσκοπη κίνηση. Οι παραβάτες θα τιμωρούνταν με χρηματικό πρόστιμο 150 € και με αυστηρότατες διοικητικές κυρώσεις στην περίπτωση διασποράς του ιού. Λίγο αργότερα θα ανακοινώνονταν και οι ειδικές διαδικασίες που θα έπρεπε να ακολουθήσει κάποιος για να μπορεί να βγει για ειδικούς και μόνο λόγους.

   Για εκείνη ήταν σαν να μην άκουσε αυτή την είδηση, σαν να μην την αφορούσε ένα τόσο σημαντικό ζήτημα πιθανά, ζωής ή θανάτου…

Διήγημα του Τάσου Βαλμά
«Ιστορίες της Απομόνωσης»

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ http://tasosv.blogspot.com/2020/03/blog-post.html

Η συγγραφή αυτού του διηγήματος ξεκίνησε λίγο πριν την ανακοίνωση από τον πρωθυπουργό της απαγόρευσης της κυκλοφορίας λόγω του πανδημικού ιού COVID 19. Eίναι αφιερωμένο σε μια νεαρή κοπέλα που βασανίστηκε από τον καρκίνο για χρόνια. Τυχαία πριν δυο μήνες, καθώς περίμενα μέσα σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων, διάβασα την συνέντευξη αυτής της γυναίκας όπου εξιστορούσε όλη αυτήν την πορεία πόνου, μα και δύναμης, θέλησης για την ζωή. Ανέφερε ότι το Πάσχα του 2020, ο γιατρός την προετοίμασε ότι ίσως δεν θα το προλάβαινε. Καθώς όλοι συζητούσαν στην χώρα ότι θα απαγορευθεί η ελεύθερη κυκλοφορίας μας και θα έπρεπε οικειοθελώς να κλειστούμε στα σπίτια μας άγνωστο πόσο, η σκέψη μου έτρεξε σε εκείνη. Ελπίζω με όλη μου την ψυχή να ζει και εύχομαι μέσα από την καρδιά μου ένα ιατρικό θαύμα να της δώσει πολλά πολλά χρόνια ακόμη…

Δημοσιεύθηκε στη Γενικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 2020

Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου είναι μια εορτή που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου. Καθιερώθηκε από την Ι.Β.Β.Υ., τη Διεθνή Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα, το 1966, ημέρα των γενεθλίων του γνωστού Δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (2 Απριλίου 1805) και σκοπός της είναι να εμπνεύσει στα παιδιά την αγάπη για το διάβασμα και να κατευθύνει την προσοχή των μεγαλυτέρων στο παιδικό βιβλίο.

Ο ετήσιος αυτός εορτασμός βοηθάει στην καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και κεντρίζει το ενδιαφέρον των παιδιών και των νέων για τα βιβλία.

Το 2020 υπεύθυνο για το υλικό του εορτασμού είναι το Τμήμα της Σλοβενίας (Slovenská sekcia IBBY). Το φετινό μήνυμα γράφτηκε από τον Σλοβένο συγγραφέα Peter Svetina*, μεταφράστηκε στα ελληνικά, όπως κάθε χρόνο, από τη συγγραφέα Λότη Πέτροβιτς ενώ η αφίσα φιλοτεχνήθηκε από τον Σλοβένο εικονογράφο Damijan Stepančič**.

Το υπέροχο μήνυμα του Peter Sventina:

Εκεί που μένω, οι θάμνοι πρασινίζουν αργά τον Απρίλη ή νωρίς τον Μάη και σύντομα γεμίζουν με κουκούλια από πεταλούδες. Αυτά τα κουκούλια μοιάζουν με μπαλίτσες από βαμβάκι ή με κουφέτα και οι νύμφες τους καταβροχθίζουν φύλλο το φύλλο μέχρι που οι θάμνοι απογυμνώνονται. Όταν όμως οι νύμφες γίνουν πεταλούδες και πετάξουν, οι θάμνοι δεν είναι κατεστραμμένοι. Καθώς πλησιάζει το καλοκαίρι, ξαναγίνονται πράσινοι πάλι και πάλι.

Έτσι μοιάζει ο συγγραφέας, έτσι μοιάζει ο ποιητής. Κατασπαράζονται, μένουν κατάστεγνοι από ιστορίες και ποιήματα, που, όταν ολοκληρωθούν, πετούν μακριά, μπαίνουν μέσα σε βιβλία και βρίσκουν τους αναγνώστες τους. Αυτό γίνεται πάλι και πάλι.

Και τι συμβαίνει ν΄εκείνα τα ποιήματα και τις ιστορίες;

Ξέρω ένα αγόρι που έπρεπε να κάνει κάποια εγχείρηση στο μάτι του. Για δύο εβδομάδες μετά την εγχείρηση, έπρεπε να ξαπλώνει μόνο από τη δεξιά πλευρά και μετά δεν έπρεπε να διαβάζει τίποτα για έναν μήνα. Όταν τελικά ξαναπήρε στα χέρια του ένα βιβλία έπειτα από ενάμιση μήνα, ένιωσε σαν να κατάπινε λέξεις μ’ ένα κουτάλι από μια γαβάθα. Σαν να τις έτρωγε. Πραγματικά τις έτρωγε.

Ξέρω κι ένα κορίτσι που, όταν μεγάλωσε, έγινε δασκάλα. Μου είπε: “Τα παιδιά που οι γονείς τους δεν τους διάβασαν παραμύθια έχουν στερηθεί κάτι σημαντικό”.

Οι λέξεις στα ποιήματα και στις ιστορίες είναι τροφή. Όχι τροφή για το σώμα, όχι τροφή που μπορεί να γεμίσει το στομάχι σου. Τροφή όμως για το πνεύμα και τροφή για την ψυχή.

Όταν πεινάει κάποιος ή διψάει, το στομάχι του γουργουρίζει και το στόμα του στεγνώνει. Οι πεινασμένοι γυρεύουν να φάνε κάτι, ένα κομμάτι ψωμί, ένα πιάτο ρύζι ή δημητριακά, λίγο ψάρι ή μια μπανάνα. Όσο περισσότερο πεινούν, τόσο στενεύει ο οπτικός τους ορίζοντας, ώσπου παύουν να βλέπουν ό,τι δεν είναι τροφή για να τους χορτάσει.

Η πείνα για λέξεις εκδηλώνεται διαφορετικά. Μοιάζει με θλίψη, με λήθη, με αυθάδεια. Οι άνθρωποι που υποφέρουν από τέτοιου είδους πείνα δε νιώθουν πως η ψυχή τους τρέμει από το κρύο κι ότι προσπερνούν τους εαυτούς τους χωρίς να το προσέχουν. Ένα μέρος του κόσμου τους εξαφανίζεται χωρίς να το γνωρίζουν.

Αυτού του είδους η πείνα χορταίνεται με ποίηση και ιστορίες.

Υπάρχει όμως ελπίδα για όσους δεν έχουν ποτέ αφεθεί ν’ απολαύσουν τις λέξεις, για να χορτάσουν αυτή την πείνα;

Υπάρχει! Το αγόρι που είπαμε διαβάζει κάθε μέρα. Το κορίτσι έγινε δασκάλα και διαβάζει στους μαθητές της. Κάθε Παρασκευή. Κάθε βδομάδα. Αν κάποια φορά το ξεχάσει, της το θυμίζουν τα παιδιά.

Και τι γίνεται με τον συγγραφέα και τον ποιητή; Καθώς έρχεται το καλοκαίρι, θα πρασινίσουν πάλι. Και πάλι θα στεγνώσουν από ιστορίες και ποιήματα, που θα πετάξουν μακριά προς κάθε κατεύθυνση. Πάλι και πάλι.”

* Ο Peter Svetina γεννήθηκε το 1970 στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας. Το 1995 τέλειωσε τις σπουδές του στην Σλοβένικη Γλώσσα και έκανε διατριβή πάνω στην παλαιά Σλοβενική Ποίηση το 2001 στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα. Είναι αναπληρωτής καθηγητής για τη σλαβική λογοτεχνία στο Ινστιτούτο Σλαβικών Γλωσσών στο Πανεπιστήμιο Alpen-Adria στο Κλάνγκεφουρτ στην Καρινθία της Αυστρίας. Γράφει για παιδιά, νέους και ενήλικες, αλλά το έργο του συχνά διασχίζει τα σύνορα μεταξύ διαφορετικών ακροατηρίων-στόχων και μπορεί να αναγνωστεί ως διηλικιακή λογοτεχνία-cross-over. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Γερμανικά, Ισπανικά, Κορεάτικα, Πολωνικά, Λετονικά, Εσθονικά και Λιθουανικά. Έχει λάβει μερικά από τα πιο αναγνωρισμένα εθνικά και διεθνή βραβεία και είναι εξαιρετικά δημοφιλής μεταξύ κριτικών και αναγνωστών.

** Ο Damijan Stepančič γεννήθηκε το 1969 στην Λουμπλιάνα της Σλοβενίας. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών στη Λιουμπλιάνα το 1996 και το δημιουργικό του έργο εστιάζεται στην απεικόνιση παιδικών βιβλίων και περιοδικών. Συμπεριλήφθηκε στον τιμητικό κατάλογο της IBBY το 2010. Κέρδισε το βραβείο Levstik δύο φορές, το 2003 για το βιβλίο Leteči krožnik na our vrtu και το 2011 για το Zgodba o sidru.
επιμέλεια παρουσίασης του άρθρου: Νίκος Δημητρίου

ΠΗΓΗ: https://www.irafina.gr/2-apriliou-2020-pagkosmia-imera-pedikou-vivliou/

Δημοσιεύθηκε στη Γενικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

“Χρόνος μπροστά στην οθόνη”

 

 

 

ΠΗΓΗ: https://saferinternet4kids.gr/fylladia/fylladio-screentime/

 

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Μουσικά ταξίδια…!!!

What’s the joke, what’s it like,
when you ‘re old, will it be all right.
What’s the joke, that’s been used,
I don’t mind, I could go for you.
What’s the joke, never used,
I don’t mind, I could go for you.

Saved.

What’s the joke, what’s the laugh,
never know, where you stick the dam.
What’s the joke and the miss,
keep awake and go on like this.

Saved,
never know what goes on,
it’s like everything else.
I’ve got nothinge to save,
they are all the same.

Saved (I ‘ve got nothing to save)
saved.

Καλή ακρόαση !!!                       

Νίκος Δημητρίου

Δημοσιεύθηκε στη Ψυχαγωγία | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Φαντασία !!!

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Φαντασία…
Ένα τραγούδι γραμμένο αυτό το διάστημα που όλοι μας βιώνουμε κάτι πρωτόγνωρο.

Ο Νικόλας ( Νίκος Φραγκάκης), φίλος και συνάδελφος ( υπηρετούμε μαζί στο 10ο Δ.Σ.Κορινθου) με την πένα του και τη μουσική του μας δίνει νότες αισιοδοξίας!

Να είσαι καλά φίλε και να δημιουργείς!!!
Νίκος Δημητρίου

Δημοσιεύθηκε στη Ψυχαγωγία | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Τρία χρόνια μετά τον Κορωνοϊό

Νικηφόρος, 8 χρονών -Μητέρα, 42 χρονών

Μεσημέρι Κυριακής, της Σταυροπροσκυνήσεως. Ο Νικηφόρος βλέπει φωτογραφίες στον υπολογιστή στην αγκαλιά της μαμάς του

-Μαμά, τι αστείος που είναι ο μπαμπάς με τη μάσκα! Πες μου πάλι εκείνη την ιστορία όταν ήμουν πέντε και βγήκε ένα νέο ζουζούνι που δεν το βλέπαμε και έκανε τους ανθρώπους να φτερνίζονται και να έχουν πυρετό και όλοι φοράγατε μάσκες…κονανινό;;;

-Κο-ρω-νο-ι-ό….και μας έκλεισε όλους στα σπίτια για καιρό. Ώστε να μην μπορεί ο νέος ιός να κάνει εύκολα βόλτες από τον έναν στον άλλον.

– Και τι κάνατε στο σπίτι, μαμά. Δουλειά δεν πηγαίνατε, ε; Ούτε εγώ νηπιαγωγείο.

– Όχι…Βλέπαμε και ακούγαμε στην τηλεόραση τις ανακοινώσεις των γιατρών και τα νέα για το τι γινόταν και σε άλλες χώρες που είχαν τον ιό.  Δεν ξέραμε τότε αυτά που ξέρουμε τώρα. Τις δουλειές τις συνεχίσαμε κάποιοι από το σπίτι. Όπως ο μπαμπάς, θυμάσαι;

– Και μετά;

– Από κάποια στιγμή, χαμηλώσαμε και τις τηλεοράσεις, εννοώ να ακούμε συνέχεια όλο το κακό που συνέβαινε σε ανθρώπους… Μόνο φόβο δημιουργούσαν.

– Εσύ μαμά είχες φόβο;….

– Κάποιες φορές, ναι. Όλοι είχαμε.Αφού το θέλεις να το πάρω από την αρχή….Ήταν, Άνοιξη, Σαρακοστή τότε όπως και τώρα. Θυμάμαι ήταν λίγες μέρες πριν την επέτειο του 1821 και ξέραμε ήδη από καιρό ότι δε θα γιορτάσουμε όπως συνήθως καθώς κι εκείνη τη μέρα ο κόσμος θα έμενε σπίτι, σχολεία και Εκκλησίες ήταν ήδη κλειστές.

Μετά από το πρώτο σοκ και αφού το πήραμε απόφαση (οι περισσότεροι) να ακούσουμε τους «στρατηγούς», αυτούς που οδηγούσαν στη μάχη με τον ιό-εχθρό, βρεθήκαμε ο καθένας…σπίτι του! Θυμάσαι που λέγαμε για τους στρατηγούς του ’21 που οδηγούσαν τους Έλληνες στη μάχη; Κι αυτή μάχη αλλά πρωτόγνωρη. Εμείς , οι «στρατιώτες» ακολουθήσαμε την εντολή να μείνουμε στο σπίτι. Για αυτό έκλεισαν και τα σχολεία! Μαζί με τους  μικρούς και οι  μεγάλοι.

Και ήταν σπουδαίο μάθημα για όλους.

  • Τι μάθημα δηλαδή; Σαν αυτά που μας κάνει η δασκάλα;
  • Μάθημα μέσα στην καρδιά των μεγάλων. Από αυτά που τα ξέρανε παλιά οι γιαγιάδες, σε κάτι παλιές και ξεχασμένες εποχές. Θυμήθηκα τη γιαγιά μου (την προγιαγιά σου την Ελπίδα) που μού έλεγε πριν πολλά χρόνια όταν ήμουν φοιτήτρια:

«Η ζωή θα φέρει και δύσκολες μέρες, όμως δε θα δειλιάσεις ούτε θα κρυφτείς από αυτές. Έτσι κάναμε κι εμείς και οι μανάδες μας στα χωριά τότε που και πολέμους ζήσαμε και αρρώστιες και πείνα. Φοβόμασταν κι εμείς και κλαίγαμε γιατί χάναμε και ανθρώπους αγαπημένους αλλά συνεχίζαμε μέρα με τη μέρα χωρίς μούτρα και νεύρα

«Πώς το καταφέρνατε αυτό γιαγιά; Εμάς και το παραμικρό να πάει στραβά χαλάμε τον κόσμο, δεν έχουμε υπομονή. Και όλο αγχωνόμαστε μέσα στη μέρα και μαλώνουμε».

Πώς το κατάφερναν….μέσα στην αβεβαιότητα, στις δυσκολίες με πόνο αλλά πάντα με ελπίδα…Άρχισα να το σκέφτομαι, Νικηφόρε. Και «είδα» με τα μάτια της φαντασίας μου τη γιαγιά μου νέα γυναίκα στο σπίτι στο χωριό, νέα μητέρα να ξυπνάει το πρωί, όταν όλοι κοιμούνταν και να πλησιάζει το εικονοστάσι στην κάμαρα. Να βάζει λάδι στο καντήλι και να το ανάβει. Να σηκώνει το βλέμμα στην εικόνα της Παναγίας με το Βρέφος και όπως Εκείνη αγκάλιαζε με τόση τρυφερότητα τον Υιό της να της ζητά να έχει την ίδια και όλη την οικογένεια και όλους γύρω από αυτήν στην αγκαλιά Της. Και στο τέλος, απλά, χωρίς πολλά λόγια να ευχαριστεί τον Θεό για αυτά -όσα και να’ ταν- που είχε και να ξεκινά τη μέρα της. Χωρίς σκέψεις και σκοτούρες. Και με πλημμύρισε μια ηρεμία…Και από τότε έγινε η δύναμή μου όλον εκείνο τον καιρό…

  • Μόνο στα χωριά ανάβαν τα καντήλια;
  • Όχι Νικηφόρε, τα ανάβουν και τώρα…Κι εκεί και στην πόλη, παντού όπου νοιώθει κανείς σαν ένα παιδί που θέλει να μιλήσει στον Πατέρα του. Χωρίς ντροπή, με θάρρος όπως ένα παιδί είναι σίγουρο για την αγάπη του πατέρα του.Έτσι ο ιός εκείνος ήταν αφορμή να ανάψουμε ξανά το ξεχασμένο καντηλάκι και να Προσευχηθούμε. Για μας, για όσους υπέφεραν και αγωνίζονταν στα νοσοκομεία και για εκείνους που πέθαναν.

Να γνωριστούμε ξανά μεταξύ μας οι άνθρωποι και με τον Θεό

Αυτό ήταν ένα σπουδαίο μάθημα, που δεν θα ξεχάσουμε ξανά….ελπίζω

Έλενα Μοναχολάκου-Ψυχολόγος, Υπεύθυνη Εκπαιδευτικών προγραμμάτων στο Λαογραφικό Μουσείο ΛΙΝΟΣ- www.linosmuseum.gr

Δημοσιεύθηκε στη Γενικά | Σχολιάστε

Άνθρωποι διπρόσωποι…

επιλογή φωτογραφίας:Νίκος Δημητρίου

Πολλές φορές θα συναντήσουμε στη ζωή μας ανθρώπους που άλλα λένε όταν είμαστε παρόντες κι άλλα όταν λείπουμε. Είναι πολύ λυπηρό να διαπιστώνεις πόση υποκρισία μπορεί να κρύβεται πίσω από μια συμπεριφορά. Στην αρχή δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις κι αναρωτιέσαι μήπως έχει γίνει κάποιο λάθος. Όταν, όμως, επιβεβαιώνεσαι σοκάρεσαι και στη συνέχεια απογοητεύεσαι. Απογοητεύεσαι, γιατί δεν το περίμενες από τα συγκεκριμένα άτομα, γιατί αισθάνεσαι ότι δεν έχεις κάνει κάτι ώστε να αξίζεις μια τέτοια αντιμετώπιση.

Μετά την πρώτη «ψυχρολουσία» ψάχνεις να βρεις τη δική σου αντίδραση σε αυτό που συμβαίνει. Να μιλήσεις, να προκαλέσεις, να σιωπήσεις, να αγνοήσεις ή να απομακρυνθείς; Ό,τι και να διαλέξεις, μέσα σου γνωρίζεις ότι τίποτα δεν θα είναι το ίδιο πια. Αποστασιοποιείσαι συναισθηματικά κι από εδώ και πέρα είσαι πάντα πιο προσεκτικός ως προς το τι κάνεις και ως προς το τι λες. Χάνεις, δηλαδή, τη δική σου αυθεντικότητα και τον αυθορμητισμό. Νιώθεις πιο σφιγμένος, πιο μαζεμένος. Αρχίζεις, δυστυχώς, και εσύ να σκεφτεσαι καχύποπτα και δεν νιώθεις άνετα να μένεις πολύ ώρα με αυτούς τους ανθρώπους.           

Αναρωτιέσαι ποια είναι εκείνη η αιτία που κάνει τα άτομα να προσποιούνται, να λένε άλλα από αυτά που εννοούν, ενώ θα μπορούσαν να είναι πιο ευθείς, πιο ειλικρινείς. Αν δεν συμπαθείς κάποιον, δεν χρειάζεται να του δείχνεις καταναγκαστικά ότι τον συμπαθείς. Με ευγενικό και διακριτικό τρόπο μπορείς να απέχεις και να αποφεύγεις. Δεν υπάρχει λόγος να γίνεσαι καυστικός, κακοπροαίρετος πίσω από την πλάτη του.

Οι ανθρώπινες σχέσεις πλήττονται από το ψέμα, την υποκρισία, την ανεντιμότητα. Γιατί τόσος κόπος, όμως, να διατηρήσουμε σχέσεις που δεν μας αρέσουν ή δεν μας ταιριάζουν; Γιατί μπαίνουμε στη διαδικασία να δώσουμε μια διαφορετική εικόνα στον άλλο από εκείνη που πραγματικά ισχύει;

Μπορεί να θέλουμε να κερδίσουμε κάτι, να θέλουμε να αποφύγουμε τσακωμούς και φασαρίες ή μπορεί να μην γίνεται να χαλάσουμε σχέσεις συγγενικές ίσως. Ό,τι και να ισχύει, το μόνο σίγουρο είναι ότι στο τέλος με κάποιον τρόπο η αλήθεια θα αποκαλυφθεί. Κάποια στιγμή θα γίνει αντιληπτό αν κάποιος πραγματικά μας φέρεται αυθεντικά ή καταβάλλει προσπάθεια να φανεί «σωστός» απέναντί μας.

Παρά τα όσα θα συναντήσουμε, παρά τις απογοητεύσεις που θα βιώσουμε, δεν θα πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να βλέπουμε όλους τους ανθρώπους καχύποπτα. Όποιας κατηγορίας ανθρώπους και να συναντήσουμε, εμείς οφείλουμε να παραμείνουμε πιστοί στην αλήθειά μας.

Δεν χρειάζεται να υιοθετήσουμε το μοντέλο που ακολουθούν οι άλλοι. Δε χρειάζεσαι τα ψέματα για να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, για να εξελιχθείς, για να επιβιώσεις. Είναι πιο έντιμο να είσαι ειλικρινής και να πορευτείς χωρίς την ανάγκη να αρέσεις σε όλους. Υπερασπίζεσαι αυτό που είσαι –δεχόμενος φυσικά και την καλοπροαίρετη κριτική-, αλλά δεν θα πρέπει να επιδιώκεις διακαώς να γίνεις συμπαθής από όλους ή να τα έχεις καλά με όλους.

Με «όπλα» την ευγένεια, τη διακριτικότητα, την αξιοπρέπεια, την ακεραιότητα και την ωριμότητά σου μπορείς να αντιμετωπίσεις κάθε λογής ανθρώπους. Δεν είναι εύκολο να παραμείνεις αυθεντικός. Ωστόσο, αν το χάσεις αυτό, κινδυνεύεις να χάσεις την αλήθειά σου, την ουσία σου.

Αν έχεις ανάγκη από κολακίες και ψεύτικα λόγια, μπορεί εύκολα να παρασυρθείς και να αναζητάς συνεχώς την επιβεβαίωση, ακόμα κι αν βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι δεν είναι αληθινή. Αν, όμως, αντέχεις την απόρριψη, τη μη αποδοχή από ανθρώπους που ίσως τελικά ούτε και εσύ θα ήθελες να έχεις στη ζωή σου, τότε δεν χρειάζεται να στεναχωριέσαι για σχέσεις που αποδεικνύονται ανάξιες των προσδοκιών σου.

Άλλωστε, δεν χρειαζόμαστε πολλούς ανθρώπους γύρω μας, αλλά μόνο αυτούς που το ενδιαφέρον τους, ο λόγος τους, η έγνοια τους για σένα είναι τόσο γνήσια που δεν γίνεται να μην το νιώσεις. Η καλοσύνη και η αγάπη σε «διαπερνούν» και σε «αγγίζουν» τόσο πολύ που σε κάνουν να ξεχωρίζεις οτιδήποτε άλλο είναι ψεύτικο και προσποιητό. Ας εστιάσουμε, λοιπόν, στις σχέσεις που μας γεμίζουν και μας εμπνέουν κι ας αφήσουμε όλους τους άλλους που κακοπροαίρετα μιλούν για εμάς να παραμείνουν αυτό που είναι, γιατί ίσως αυτό έχουν μάθει να είναι…

Γράφει η ψυχολόγος, Msc Μαρία Καρίκη

ΠΗΓΗ: https://www.rodiaki.gr/article/361770/anthrwpoi-diproswpoi

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Δεν είμαι ο εαυτός μου

επιλογή φωτογραφίας: Νίκος Δημητρίου

Πολλές φορές νιώθεις την αίσθηση πως δεν είσαι ο εαυτός σου. Το συναίσθημά σου μπορεί να έχει διακυμάνσεις που δεν κατανοείς, οι σκέψεις σου ίσως είναι αυτόματες και νιώθεις πως δεν έχεις τον έλεγχό τους και η συμπεριφορά σου έχει αλλαγές που δεν αντιλαμβάνεσαι. Οι άλλοι γύρω σου φαίνεται να μην αναγνωρίζουν και να αποδέχονται τις ικανότητες και τα επιτεύγματά σου κάτι που σε κάνει να νιώθεις δυσάρεστα. Όλα μοιάζουν να είναι συγκεχυμένα μέσα σου, μοιάζεις μπερδεμένος και απογοητευμένος.

Είναι μια αίσθηση πως κάτι κάνεις λάθος, πως δρας συμπεριφέρεσαι και αντιδράς με έναν τρόπο που έρχεται σε σύγκρουση με το μέσα σου. Δυσκολεύεσαι πολύ να προσδιορίσεις τι ακριβώς σου συμβαίνει και ίσως χρειαστεί χρόνος για να εντοπίσεις τους λόγους που σε κάνουν να νιώθεις δυσάρεστα. Πολλές φορές αυτή η δυσάρεστη συνθήκη μπορεί να είναι ακόμα και αιτία για κάποιες ψυχολογικές πιέσεις που βγαίνουν με την μορφή της κατάθλιψης, του άγχους κ.α.

Πώς δημιουργείται η απόσταση από τον εαυτό;

Η προσέγγιση της ανθρωπιστικής Σχολής του Carl Rogers μας δίνει μια εξήγηση στο παραπάνω ερώτημα. Κάθε άνθρωπος έχει μια συγκεκριμένη εικόνα που διαμορφώνει για τον εαυτό του, την λεγόμενη αυτοεικόνα του. Την έννοια της αυτοεικόνας τη σχηματίζει σταδιακά μέσα από τα βιώματα και τις εμπειρίες καθώς και μέσα από τον ιδιαίτερο τρόπο που αλληλοεπιδρά και σχετίζεται με τους σημαντικούς άλλους. Κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη για αποδοχή.Η αποδοχή των σημαντικών άλλων είναι σημαντική για να χτίσει την αυτοαποδοχή μέσα του (Tudor,E.l., et al,2004, Rogers, 1951).

Τι γίνεται όμως όταν το άτομο δεν λάβει την αποδοχή που χρειάζεται από τους άλλους σε πρώιμα αναπτυξιακά στάδια και αργότερα στην μετέπειτα εξέλιξη του;

Τι συμβαίνει όταν οι εμπειρίες και τα βιώματα είναι μη συμβατά με την αυτοεικόνα του; 

Τότε αντιλαμβάνεται τις εμπειρίες που δεν είναι συμβατές με την αυτοεικόνα του ως απειλητικές και δυσάρεστες και προσπαθεί να τις αποφύγει ή να τις απωθήσει στο ασυνείδητο με αποτέλεσμα να βιώνει ενδοψυχικές συγκρούσεις (Kitschenbaum et al 1990, Hjelle & Ziegler, 1981). Ως αποτέλεσμα όταν αυτή η συνθήκη συμβαίνει σε έντονο και διαρκή ρυθμό, είναι να νιώθει το άτομο πως χάνει την σχέση με τον εαυτό του.

Φαίνεται τότε σε αυτήν την περίπτωση πως προσπαθεί να κερδίσει την αποδοχή των άλλων με αποτέλεσμα να καθορίζει την αξία του μέσα από τους άλλους, αποκτώντας εξωτερικούς όρους αξίας. Ως αποτέλεσμα δρα, συμπεριφέρεται και αντιδρά με σκοπό να πάρει την θετική αναγνώριση από τους άλλους ακόμα και αν καταπιέζει τα βαθύτερα θέλω και τις ανάγκες του. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να απομακρυνθεί απ’ το μέσα του και να δημιουργεί ψευδείς εαυτούς που προσαρμόζει στην γνώμη και την κριτική των άλλων. Η παραπάνω συνθήκη επιφέρει ψυχική σύγκρουση του εγώ και δίνει στο άτομο την αίσθηση χασίματος από τον ίδιο του τον εαυτό.

Χτίζοντας την έννοια της αυτοαποδοχής

Μπορεί να είναι ωφέλιμη η αίσθηση αποδοχής από τους άλλους προς εμένα και να δημιουργεί ένα αίσθημα ικανοποίησης μέσα μου αλλά όταν αυτό αποτελεί για μένα υψηλής σημαντικότητας παράγοντα για να καθορίσω την αξία μέσα μου τότε αυτό το σημείο γίνεται αρκετά δυσλειτουργικό για την ζωή μου και την σχέση με τον εαυτό μου. Συνεπώς δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανακούφιση και ελευθερία από το να μπορεί κανείς να κατακτήσει την αυτοαποδοχή μέσα του.

Η αυτοαποδοχή αυτή βασίζεται στην βαθιά αγάπη, το σεβασμό, την εμπιστοσύνη για τον ίδιο τον εαυτό. Αυτό σημαίνει πως ακούω αλλά δεν περιμένω την γνώμη των άλλων για να καθορίσω την αξία μου διότι την αξία μου την αντλώ από δικές μου εσωτερικές πηγές και είναι ανεξάρτητη από την θετική ή την αρνητική κριτική που αντλώ από το εξωτερικό περιβάλλον. Έχω αποκτήσει με άλλα λόγια ένα εσωτερικό σύστημα αξιολόγησης που είναι πιο κοντά στην ουσία και την αυθεντικότητα του εαυτού μου. Με αυτόν τον τρόπο επίσης δεν είμαι τόσο ευάλωτος και εύθραυστος στην αρνητική κριτική των άλλων που είναι αναπόφευκτη κάποιες φορές με αποτέλεσμα να έχω καλύτερο έλεγχο και περιφρούρηση του Εγώ μου. 

Το ερώτημα εδώ είναι πώς θα μπορούσα να προσεγγίσω τον ίδιο μου τον εαυτό και πώς θα μπορούσα να δημιουργήσω μια καλή σχέση με εμένα με όσο το δυνατόν λιγότερες εσωτερικές συγκρούσεις και μεγαλύτερη αυτοαποδοχή;

Γνωριμία με τον εαυτό μου

Για να αποδεχτώ τον εαυτό μου χρειάζεται να τον μάθω, να τον γνωρίσω και να καλλιεργήσω μια σχέση μαζί του. Γνωρίζω τον εαυτό μου μπορεί να σημαίνει πως γνωρίζω τις ανάγκες, τις αξίες και τις προσδοκίες μου. Σημαίνει να γνωρίζω τους στόχους και τα όρια μου. Είμαι όσο περισσότερο μπορώ σε επαφή με τα συναισθήματά μου, με τις σκέψεις και την συμπεριφορά μου και αναγνωρίζω όσο είναι εφικτό τις εσωτερικές διεργασίες που επισυμβαίνουν μέσα μου. Χρειάζεται δηλαδή να είμαι πιο συνειδητός σε σχέση με διάφορες διαστάσεις του εαυτού μου.

Δεν αρκεί όμως μόνο να τα γνωρίζω όλα αυτά αλλά χρειάζεται να μάθω να δρω, να εκφράζω και να επικοινωνώ όλες αυτές τις προεκτάσεις μου με τους άλλους με τρόπο που να αποκομίζω ικανοποίηση στις διάφορες διαστάσεις της ζωής μου. Είμαι σε αρμονία με εμένα σημαίνει να μπορώ να επικοινωνώ την εσωτερική μου αλήθεια με τους άλλους και να βιώνω αρμονικές και σταθερές σχέσεις με τους σημαντικούς άλλους της ζωής μου. Είμαι ο εαυτός μου σημαίνει να νιώθω την αίσθηση πως δρω, συμπεριφέρομαι και σκέφτομαι με τρόπο που είναι σε αρμονία με το μέσα μου, κάτι που σημαίνει πως βιώνω λιγότερες ενδοψυχικές συγκρούσεις και αντιθέσεις μέσα μου.

Είμαι σε αρμονία με εμένα σημαίνει να μπορώ να αντλώ ικανοποίηση στην ζωή μου και να είμαι ευχαριστημένος με την πραγματικότητα που βιώνω ακόμα και αν δεν είναι η ιδεατή.

Γνωρίζω και αποδέχομαι τον εαυτό μου σημαίνει να γνωρίζω τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά σημεία της προσωπικότητάς μου και να μπορώ να αγκαλιάζω τόσο τα δυνατά όσο και τα αδύνατα κομμάτια μου. Να αποδεχτώ τόσο τα επιτεύγματά μου όσο και τα λάθη και τις ανεπάρκειές μου. Με λίγα λόγια σχηματίζω μια ρεαλιστική εικόνα του εαυτού μου που δεν είναι ούτε εξιδανικευμένη αλλά ούτε και υποτιμημένη με αποτέλεσμα να μην περιφέρομαι στα άκρα. Νιώθω ο εαυτός μου μπορεί να σημαίνει η διαρκής και δυναμική διαδικασία εξέλιξης και βελτίωσης με στόχο την αυτοπραγμάτωσή μου.

Ο δρόμος της Ψυχοθεραπείας

Η ψυχοθεραπεία είναι μια οδός που μπορεί να βοηθήσει να επιτύχεις τα παραπάνω και να αποκτήσεις ένα βαθμό αυτοαποδοχής, αυτοεκτίμησης και αυτογνωσίας που να σου εξασφαλίσει μια ποιοτικότερη σχέση με τον εαυτό σου, κάτι που θα έχει επίδραση και στον τρόπο που σχετίζεσαι με τους άλλους. Η γνωριμία με τον εαυτό μπορεί να σου δώσει την αίσθηση της ασφάλειας, της σιγουριάς και να τονώσει την αυτοπεποίθησή σου αλλά το σημαντικότερο να μειώσει τις ενδοψυχικές συγκρούσεις και αντιθέσεις μέσα σου. Το ζητούμενο είναι να μπορείς να δώσεις την ευκαιρία σε σένα να νιώσεις πως είσαι ο εαυτός σου στις διάφορες διαστάσεις την ζωής σου ως ενιαίος και ολόκληρος εαυτός και να βιώσεις μια πιο αρμονική, βαθιά και ουσιαστικότερη σχέση με αυτόν τον άγνωστο εαυτό σου.

Σχετική βιβλιογραφία

Rogers, C. (1959). A theory of therapy, personality and interpersonal relationships as developed in person centered framework In Kirschenbaum, H. & V.l. Henderson (eds), The Carl Rogers Reader (pp.236-257). London: Constable

Hjelle,.L,.Ziegler,.D (1981)The phenomenological perspective in personality theory: Carl Rogers. Chapter. 11. Singapore: Mc Graw Hill

Freire,E (2007). Empathy.in M.Cooper, M.O’Hara, P.Schmid & G.Wyatt(eds), The Handbook of person centered Psychotherapy and Counselling. New York: Palgrave Mc Millan

Tudor,E.l., Keemar, K., Tudor, K., Valentine, J., Worral, M.(2004). First principles. In E.L. Tudor, K. Keemar, K.Tudor, J.Valent ine, M.,Worral (eds), The person-centered approach: A contemporary introduction. (pp. 21-34). UK:Palgrave

Μαίρη Δέδε – Ψυχολόγος

ΠΗΓΗ: https://www.psychology.gr/personality/4446-den-eimai-o-eaftos-mou.html

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Αξίζει να το δούμε και να προβληματιστούμε…

ΠΗΓΗ: http://trikkipress.gr/

Δημοσιεύθηκε στη Γενικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε