Οι ζωγραφιές των παιδιών δεν είναι απλά μουτζούρες

Οι παιδικές ζωγραφιές δεν είναι απλά χαριτωμένες απεικονίσεις ή μουτζούρες χωρίς νόημα.

Σύμφωνα με τους ειδικούς κρύβουν πολλά μηνύματα και μέσα από αυτές μπορούμε να λάβουμε πληροφορίες για την νοητική αλλά και την συναισθηματική ανάπτυξη ενός παιδιού.

Παράλληλα μπορούμε να λάβουμε στοιχεία για την προσωπικότητά του, τα ενδιαφέροντα ή για οτιδήποτε μπορεί να το απασχολεί και αποφεύγει ή δεν μπορεί να το εκφράσει λεκτικά.

Ανεξάρτητα, όμως, από αυτό, όταν ένα παιδί μας δείχνει την ζωγραφιά του, μοιράζεται μαζί μας κάτι πολύ σημαντικό γι’ αυτό.

Μη κάνετε το λάθος και προσπεράσετε αυτή τη στιγμή λόγω των τρελών ρυθμών της ημέρας σας. Αφιερώστε λίγο χρόνο για να κοιτάξετε τη ζωγραφιά του, να τη θαυμάσετε κι ίσως και να συζητήσετε με το παιδί σας γύρω από αυτή, αν το επιθυμεί.

Σίγουρα θέλετε να είστε εσείς αυτός/ή που θα του δώσετε την ενθάρρυνση που χρειάζεται για να συνεχίσει!

Δείτε το παρακάτω animation μικρού μήκους με την ιστορία της μικρής Alice και θα καταλάβετε τι εννοούμε…

Δημοσιεύθηκε στη Γενικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

«Το πιο μεγάλο ευχαριστώ»

Μαθητές από την Ξάνθη στέλνουν μελωδικό μήνυμα αγάπης στους δασκάλους

Δάσκαλοι και καθηγητές αναγκάστηκαν να ανταποκριθούν ταχύτατα και να προσαρμοστούν άμεσα στις νέες συνθήκες τηλεκπαίδευσης που επέβαλε ο κορονοϊός. Πρόκειται για δύσκολες περιστάσεις και οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων συνεχίζουν να δίνουν αγώνα μέχρι και σήμερα. Οι μαθητές του 10ου Δημοτικού Σχολείου Ξάνθης και των Δημοτικών Διομήδειας και Ερασμίου αναγνώρισαν την τεράστια προσπάθεια που καταβάλλουν οι δάσκαλοί τους και θέλησαν να τους στείλουν ένα μελωδικό μήνυμα αγάπης.

Το τραγούδι ονομάζεται «το πιο μεγάλο ευχαριστώ» και απευθύνεται σε όλους τους εκπαιδευτικούς όλων των σχολείων και βαθμίδων της χώρας «για τον αγώνα και την προσπάθεια που κάνουν κάτω απ’ αυτές τις πρωτόγνωρες για όλους συνθήκες, ώστε να μη χαθεί όσο γίνεται η επαφή των μαθητών με τους συμμαθητές τους, τους δασκάλους τους και τα μαθήματά τους», όπως εξήγησε η αναπληρώτρια δασκάλα μουσικής του 10ου Δημοτικού Ξάνθης, Ιωάννα Αμπατζίδου μιλώντας στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Το τραγούδι είχε διδαχθεί από κοντά λίγο καιρό πριν κλείσουν ξανά τα δημοτικά σχολεία και στη συνέχεια ο κάθε μαθητής ξεχωριστά εργάστηκε και έστειλε το δικό του βίντεο από το σπίτι. Οι στίχοι και η μουσική ανήκουν στην Ιωάννα Αμπατζίδου, η οποία επίσης έπαιξε πιάνο για να συνοδεύσει τους μαθητές της, οι οποίοι με τη σειρά τους τραγούδησαν και έπαιξαν μεταλλόφωνο.

Την ομάδα επίσης πλαισιώνουν κι άλλοι δάσκαλοι και εθελοντές που θέλησαν να στηρίξουν τα παιδιά σε αυτή την πράξη ευγνωμοσύνης: στο βιολοντσέλο η Αθηνά Αμπατζίδου, στο βιολί η Μαρία Μανάνα -και οι δύο δασκάλες μουσικής στην Πρωτοβάθμια Ξάνθης- στην κιθάρα και το μπάσο ο Κώστας Βόιτσος, ο οποίος ανέλαβε την επεξεργασία του ήχου και όλο το υλικό από τα βιντεάκια που έστειλαν οι μαθητές προκειμένου να γίνει το τελικό βίντεο, το οποίο έχει ανέβει ήδη στην πλατφόρμα YouTube.

Η κα Αμπατζίδου εμπνεύστηκε το τραγούδι από τους ίδιους τους μαθητές και εξηγεί: «Τα παιδιά αγαπούν ιδιαίτερα το τραγούδι και το μάθημα της χορωδίας. Ωστόσο, τον τελευταίο χρόνο, λόγω της ιδιαίτερης κατάστασης που ζούμε με την πανδημία, μας έχουν δοθεί οδηγίες να προσπαθήσουμε στο μάθημα της μουσικής να τραγουδάμε όσο το δυνατόν λιγότερο, με σκοπό την όσο γίνεται μικρότερη επαφή των μαθητών με οποιοδήποτε τρόπο, έτσι και την επαφή μέσω του τραγουδιού. Είναι κάτι που είχε στεναχωρήσει εξαρχής τα παιδιά γιατί αυτό οδήγησε και στην παύση του μαθήματος της χορωδίας, το οποίο και δίδασκα εθελοντικά πέραν του σχολικού μου ωραρίου για 3 χρόνια. Μέσα σ’ αυτές τις νέες συνθήκες όμως μάθαμε να προσαρμοζόμαστε και εμείς αλλά και να προσαρμόζουμε τα αντικείμενα που διδάσκουμε».

Δεν είναι η μόνη μελωδική κίνηση αγάπης που έχουν κάνει τα παιδιά του 10ου Δημοτικού Σχολείου Ξάνθης. Πριν από μόλις δύο μήνες είχαν στείλει μελωδικές ευχές αγάπης στους ηλικιωμένους του γηροκομείου Ξάνθης για να τους στηρίξουν σε αυτές τις δύσκολες μέρες. Λαμβάνοντας μεγάλη ικανοποίηση και θετική ανατροφοδότηση από αυτή την πράξη, οι μαθητές ζήτησαν να συνεχίσουν σε ένα νέο τραγούδι- στόχο. Η κα Αμπατζίδου περιγράφει πώς προέκυψε η ιδέα: «Αυτό φυσικά με χαροποίησε και σκέφτηκα πως ίσως θα προκύψει κάτι αργότερα. Ωστόσο, στην ώρα του μαθήματος με τα μεγαλύτερα παιδιά, πολλές φορές γίνονται και συζητήσεις για το πώς βιώνουμε όλη αυτή τη νέα κατάσταση ο καθένας ξεχωριστά. Σε μια απ’ αυτές τις συζητήσεις, λοιπόν, τα παιδιά μίλησαν, εκδήλωσαν την εκτίμησή τους απέναντι στους δασκάλους τους, που προσπαθούν να είναι κοντά τους, έδειξαν κατανόηση για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν προσπαθώντας να κάνουν το μάθημα όσο γίνεται καλύτερο και ευχάριστο στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση και κάπου εκεί, προς μεγάλη μου έκπληξη, ζήτησαν να τραγουδήσουν κάτι ως ένδειξη σεβασμού σε όλη αυτή την προσπάθεια».

Και συνεχίζει λέγοντας: «Το θέμα το συζήτησα αρκετά με τις μεγαλύτερες τάξεις, συγκινήθηκα από τις αντιδράσεις τους, άκουσα λόγια αγάπης κι ένιωσα ότι τα παιδιά, παρ’ όλη τη μικρή τους ηλικία, αντιλαμβάνονται και ξέρουν να εκτιμούν. Κάπως έτσι γεννήθηκε το νέο αυτό τραγούδι το οποίο είναι αφιερωμένο σε κάθε εκπαιδευτικό, από τους παιδικούς σταθμούς μέχρι τα λύκεια καθώς και στο εκπαιδευτικό προσωπικό των ειδικών σχολείων».

ΠΗΓΗ: https://enallaktikidrasi.com/2021/03/mathites-xanthi-stelnoun-melwdiko-minima-agapis-daskalous/

Δημοσιεύθηκε στη Γενικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Αγκαλιά: Το καλύτερο φάρμακο άμεσης αγάπης και τρυφερότητας

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ας πάρουμε και ας ζητήσουμε αγκαλιές γιατί μόνο καλό μπορούν να κάνουν και είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης μας.

Κάποιες από τις κλασικές ερωτήσεις που κάνουμε, οι άνθρωποι μεταξύ μας, για να ανοίξουμε μια συζήτηση και για να δείξουμε το ενδιαφέρον μας στον συνομιλητή μας είναι κάποιες από αυτές: πώς είσαι , τί έφαγες σήμερα ή τι θα φας, πώς πήγε η δουλειά σου σήμερα;

Σχεδόν κανείς όμως δεν ρωτάει κάτι πολύ βασικό ΠΟΣΕΣ ΑΓΚΑΛΙΕΣ ΕΚΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ; ΘΕΣ ΑΛΛΗ ΜΙΑ;

Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η αγκαλιά είναι απαραίτητη σε κάθε αναπτυξιακό μας στάδιο και μάλιστα είναι καθοριστικής σημασίας για την ψυχική μας υγεία και ευτυχία.

Για τα βρέφη, η αγκαλιά, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο για την επιβίωσή τους και συντελεί στη ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξή τους. Όταν μια μαμά αγκαλιάζει το μωρό της τότε ένα αίσθημα ασφάλειας του δημιουργείται που η διάρκεια του δεν είναι παροδική, αφού έτσι το παιδί, αισθάνεται την οικειότητα και εκπαιδεύεται στις υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις που έχουν συστατικά την αποδοχή και την αγάπη.

Η αγκαλιά λοιπόν είναι πρωτίστης σημασίας και για αυτό υπάρχουν και εθελοντές αγκαλιάς για τα βρέφη που έχουν εγκαταλειφθεί ή για τα μωράκια των τοξικομανών, ώστε κανένα βρέφος να μη στερηθεί την θέρμη μιας αγκαλιάς.

Δεν είναι τυχαίο που τα παιδάκια όταν χτυπήσουν, φοβηθούν ή όταν είναι και ευτυχισμένα ζητούν αγκαλίτσες, την έχουν ανάγκη την αγκαλιά, η οποία γίνεται φορέας προστασίας, επικοινωνίας και ενισχύει και την αυτοεκτίμησή τους.

Ένας εναγκαλισμός σε έναν ασθενή με κατάθλιψη αλλά και σε κάθε άτομο που βρίσκεται στο στάδιο της ανάρρωσης είναι μια υποστήριξη και ένας τρόπος για να μειωθεί το άγχος και η θλίψη που βιώνει.

Ίσως και για αυτό η ωκυτοκίνη είναι γνωστή και με τα ονόματα «ορμόνη της αγάπης» ή «ορμόνη της αγκαλιάς». Παράγεται στον οπίσθιο λοβό της υπόφυσης του εγκεφάλου και η παραγωγή της βοηθάει στη μείωση των αισθημάτων ανησυχίας και την αύξηση των θετικών συναισθημάτων, συντελεί στην εγγύτητα και διώχνει μακρυά αισθήματα μοναξιάς και απομόνωσης και ενεργοποιείται η παραγωγή της και μέσω της αγκαλιάς.

Η αγκαλιά έχει την δική της γλώσσα και μπορεί να πει πολλά όπως «Σ΄άγαπάω», «Σε χρειάζομαι», «φοβάμαι», «Συγγνώμη», «Μου έλειψες».

Η αγκαλιά παρέχει ασφάλεια, καθησυχάζει, ηρεμεί , προσφέρει χαρά!

Έχει θεραπευτικές ιδιότητες!

Οι άνθρωποι χρειαζόμαστε 4 αγκαλιές την ημέρα για να επιβιώσουμε, 8 αγκαλιές για να συντηρηθούμε και 12 αγκαλιές για να αναπτυχθούμε, είπε χαρακτηριστικά η κορυφαία στο χώρο της οικογενειακής ψυχοθεραπείας Αμερικανίδα Βιρτζίνια Σατίρ.

Αυτό το διάστημα η αγκαλιά και το άγγιγμα απαγορεύτηκε και αναρωτιέμαι μπορεί να υπάρξει υποκατάστατο;

Υπάρχει καλύτερος τρόπος για να επικοινωνήσουμε όλα τα συναισθήματα μας από μια σφιχτή αγκαλιά;

Είναι ένα φάρμακο με άμεση δράση για να ¨σωπάσουν¨ οι ανησυχίες και να ενισχυθούν οι δεσμοί αγάπης.

Ας πάρουμε και ας ζητήσουμε αγκαλιές λοιπόν γιατί μόνο καλό μπορούν να κάνουν και είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης μας.

Όταν σας ζητάνε αγκαλιά μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ να απαντάτε.’ Λέει η Κική Δημουλά

Ευγενία Φαρμάκη Ψυχοθεραπεύτρια – Οικογενειακή σύμβουλος

ΠΗΓΗ: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxikis-ygeias/proagogi-psyxikis-ygeias/eveksia/10290-agkalia-to-kalytero-farmako-amesis-agapis-kai-tryferotitas.html

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Στις Γυναίκες όλου του κόσμου!!!

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η Γυναίκα είναι η αληθινή Δημιουργός της ζωής και σμιλεύει με αυτή τη δύναμή της την αρμονία σε όλα τα στάδια της ανθρώπινης υπόστασης.

«Γυμνή γυναίκα

το ρόδι που έσπασε

ήταν γεμάτο αστέρια».

«Tα δάχτυλά της

στο θαλασσί μαντήλι

κοίτα: κοράλλια».

Γιώργος Σεφέρης-“ΝΕΑ ΜΟΙΡΑ”

Άγαλμα γυναίκας με δεμένα χέρια

Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,

εγώ σε προσφωνώ γυναίκα κατευθείαν.

Στολίζεις κάποιο πάρκο. Από μακριά εξαπατάς.

Θαρρεί κανείς πως έχεις ελαφρά ανακαθήσει

να θυμηθείς ένα ωραίο όνειρο που είδες,

πως παίρνεις φόρα να το ζήσεις. Από κοντά, ξεκαθαρίζει το όνειρο:

 δεμένα είναι πισθάγκωνα τα χέρια σου

μ’ ένα σκοινί μαρμάρινο κι η στάση σου είναι η θέλησή σου

κάτι να σε βοηθήσει να ξεφύγεις την αγωνία του αιχμαλώτου.

Έτσι σε παραγγείλανε στον γλύπτη: αιχμάλωτη.

 Κική Δημουλά-«Σημείο Αναγνωρίσεως»

Επιλογή ποιημάτων : Νίκος Δημητρίου

Δημοσιεύθηκε στη Γενικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

«Βλέπετε στα αλήθεια το παιδί σας;»

Μεταφερθείτε σε μια μελλοντική στιγμή, όταν το παιδί σας ως ενήλικας πια, κοιτάζει πίσω και μιλάει για το παρελθόν του σε έναν φίλο, σύντροφο ή θεραπευτή. Μιλάει για το πως αισθανόταν ως παιδί με μεγάλη ειλικρίνεια. Μπορεί να λέει: Η μητέρα μου δεν ήταν τέλεια, αλλά ξέρω ότι με αγάπησε για αυτό που πραγματικά ήμουν. Ή, ο μπαμπάς μου ήταν πάντα πλάι μου ακόμα κι όταν έκανα λάθη. Θα πει όμως το παιδί σας κάτι τέτοιο ή θα καταλήξει να μιλάει για το ότι οι γονείς του ήθελαν πάντα να είναι κάτι άλλο; Μήπως θα λέει ότι οι γονείς του δεν έβρισκαν ποτέ χρόνο να καταλάβουν τι πραγματικά είχε ανάγκη; Αυτό το ερώτημα θέτουν στην εισαγωγή του κειμένου τους στους New York Times οι καθηγητές  Daniel J. Siegel και  Tina Payne Bryson.

Με άλλα λόγια, τα παιδιά μας αισθάνονται ότι τα βλέπουμε όπως πραγματικά είναι κι όχι μέσα από τα φίλτρα των δικών μας αναγκών και επιθυμιών;

Οι γονείς στις Ηνωμένες Πολιτείες -και σε όλο τον δυτικό κόσμο θα λέγαμε εμείς- αισθάνονται σήμερα αυξανόμενες πιέσεις για να είναι οι σούπερ γονείς.

Η πλειοψηφία τους γνωρίζει πως πρέπει να αφιερώσει χρόνο ποιοτικό στα παιδιά, αυτό που παρατηρούμε όμως είναι μια τάση κυρίως από τους πιο εύπορους γονείς, να ξοδεύουν μεγάλα ποσά για να δώσουν στα παιδιά τους εμπειρίες από σεμινάρια ή μαθήματα για διάφορα γούστα. Από όμποε έως αθλήματα που μαθαίνει κανείς ταξιδεύοντας.

Έρευνες δείχνουν όμως, ότι όλες αυτές οι εξαντλητικές  προσπάθειες μπορεί να μην είναι ο καλύτερος τρόπος για να μεγαλώσουν τα παιδιά. Στην πραγματικότητα, η δική μας έρευνά  και η εμπειρία μας δείχνουν ότι οι γονείς χρειάζεται να κάνουν μόνο ένα πράγμα: Να εμφανίζονται όταν τους έχουν ανάγκη τα παιδιά. Δεν χρειάζεται να βρείτε τις σπάνιες δραστηριότητες για να απασχοληθούν. Απλά εμφανιστείτε!

Αυτό σημαίνει να μεταφέρετε ολόκληρη την ύπαρξή σας – την προσοχή και την ευαισθησία σας – σε αυτήν τη στιγμή που μοιράζεστε με το παιδί σας. Είμαστε εμφανείς στο παιδί όταν  είμαστε πνευματικά και συναισθηματικά παρόντες για το παιδί μας εκείνη τη στιγμή. Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να το κάνει αυτό για όλη την ώρα, αλλά όπως εξηγούμε στο νέο βιβλίο μας, «Η δύναμη της εμφάνισης», η ιδέα είναι να είναι παρόν και να αφουγκράζεται τις ανάγκες, τις αλλαγές του παιδιού αλλά και το τι προκύπτει από την αλληλεπίδραση τους μαζί του.

Όλες οι έρευνες διαχρονικά που σχετίζονται με την ανάπτυξη των παιδιών δείχνουν ότι η ευτυχία, η επαγγελματική και προσωπική επιτυχία, οι ουσιαστικές σχέσεις που θα δομήσει στο μέλλον, έχουν άμεση σχέση με την συναισθηματική του ανάπτυξη. Αυτό που χρειάζεται είναι η παρακάτω τετράδα: 1. Βοηθήστε τα να αισθάνονται ασφαλή, προστατευμένα από απειλές 2. Κάντε τα να νιώσουν ότι τα αγαπάτε γι’ αυτό που είναι 3. Σιγουρευτείτε ότι νιώθουν χαλαρά γιατί ξέρουν ότι αν τραυματιστούν, αν απογοητευτούν θα είστε πλάι τους 4. Σίγουρα πως εσείς γνωρίζετε τον τρόπο να τα κάνετε να νιώσουν έναν συχνά αφιλόξενο κόσμο, σπίτι τους.

Ποιοι είναι οι γονείς που δεν βλέπουν τα παιδιά τους; Είναι ο μπαμπάς που θέλει με το ζόρι να κάνει αθλητή έναν γιο που δεν αγαπά ιδιαίτερα τα αθλήματα. Η μητέρα που επιμένει να γίνει άριστο το παιδί στη γεωμετρία ενώ η κλίση του είναι αλλού. Είναι οι γονείς που δεν βλέπουν τα παιδιά τους.

Οι γονείς αυτοί συχνά βάζουν ετικέτες στα παιδιά. «Είναι ντροπαλή και καλλιτέχνης», «Είναι πεισματάρης όπως ο μπαμπάς του». Όταν όμως κατηγοριοποιούμε τα παιδιά, τα αποτρέπουμε από το να δουν ποιοι  πραγματικά είναι.

Ακόμη και στις πιο σημαντικές στιγμές μας, μπορεί να πέσουμε στην παγίδα της ελπίδας ότι τα παιδιά μας είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είναι. Μπορεί να θέλουμε το παιδί μας μελετηρό, σούπερ αθλητή, καλλιτέχνη κοκ. Αλλά τι γίνεται όταν δεν ενδιαφέρεται ή δεν μπορεί να σουτάρει μια μπάλα σε ένα δίχτυ; Αν δεν ενδιαφέρεται να παίξει φλάουτο; Αν δεν αισθάνεται ο εαυτός του όταν συμμορφώνεται με τα πρότυπα της παρέας;

Το να βλέπουμε τα παιδιά μας, σημαίνει να είμαστε πρόθυμοι να κοιτάξουμε πέρα από τις προθέσεις και τις ερμηνείες μας. Εάν το παιδί σας δεν ανοίγει κουβέντα με τον επισκέπτη σας, μπορεί να είναι ντροπαλό ή ανήσυχο. Αντί να διορθώσετε τους τρόπους του, παρατηρήστε τι αισθάνεται. Νιώσετε τι συμβαίνει μέσα του.

Παρατηρήστε το πρόσωπο του. Τι το γοητεύει; Τι το απωθεί;, τι το δυσκολεύει;

Αν δεν είμαστε εκεί να δούμε ποια είναι πραγματικά τα παιδιά μας πως μπορούμε να πούμε ότι τα αγαπάμε; Πως θα τα αγκαλιάσουμε ως άτομα;

Δεν χρειάζεται να είστε σούπερ γονείς. Δεν χρειάζεται να τα τρέχετε σε χίλιες δυο δραστηριότητες και να παριστάνετε τους τέλειους. Απλά εμφανιστείτε επιτρέποντας στα παιδιά σας να αισθάνονται ελεύθερα. έτσι θα τους διδάξετε πως αγαπάει κανείς και θα το πράξουν αργότερα και τα ίδια με τους άλλους ανθρώπους με τους οποίους θα σχετιστούν.

ΠΗΓΗ:https://tvxs.gr/news/gynaika-kai-paidi/blepete-sta-alitheia-paidi-sas

Δημοσιεύθηκε στη Γενικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Πανδημία και Διαδίκτυο

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η πρόσφατη πανδημία κορωνοϊού εξακολουθεί να αποτελεί μια συνεχή και απρόβλεπτη απειλή για το παγκόσμιο στερέωμα, επηρεάζοντας, ως φυσικό επακόλουθο, έντονα την ποιότητα της ζωής μας.

Οι επιπτώσεις της ήταν αρνητικές σε επίπεδο κοινωνικό με την κοινωνική αποστασιοποίηση (αναβολή ή και ακύρωση συναθροίσεων σε κοινωνικές εκδηλώσεις), σε επίπεδο οικονομικό με κλείσιμο επιχειρήσεων και σε μεγάλη ανεργία, στην ψυχική υγεία από την παρατεταμένη ανασφάλεια για το αύριο, τον δικαιολογημένο, εν μέρει, φόβο που προκαλεί η πιθανότητα μόλυνσης από τον ιό.

Οι επιπτώσεις της πανδημίας στην ψυχική υγεία

Σε μία μεγάλη έρευνα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα (2020) στο εγκυρότερο ιατρικό περιοδικό New England Journal of Medicine που αφορούσε τις επιπτώσεις των μεγάλων καταστροφών στην ψυχική υγεία των ατόμων, έδειξε ότι η συναισθηματική δυσφορία είναι πανταχού παρούσα στους πληγέντες πληθυσμούς και η οποία εκδηλώνεται με κατάθλιψη και αυτοκτονικές τάσεις.

Στα παιδιά από την άλλη αν και ο φόβος θνησιμότητας είναι μικρός δεν γνωρίζουμε ακόμα πόσο ζημιογόνες μπορεί να είναι οι ψυχολογικές και κοινωνικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη τους. Σε κάποιες αρχικές έρευνες έχει διαπιστωθεί μια μείωση στην ακαδημαϊκή τους πορεία σαν αποτέλεσμα της κατ’ οίκον εκπαίδευσης, με τα παιδιά που βρίσκονται σε χαμηλότερο οικονομικό και κοινωνικό status να διατρέχουν το μεγαλύτερο κίνδυνο.

Υπάρχουν επίσης ενδείξεις για αύξηση συμπτωμάτων άγχους και κατάθλιψης σε παιδιά και εφήβους που υποστηρίζει την ιδέα ότι αυτή η πανδημία είναι ένας σημαντικός παράγοντας πυροδότησης ψυχολογικών και κοινωνικών αντιξοοτήτων σε αυτήν την ηλικία.

Φανταστείτε ότι ο τρόπος λειτουργίας των σχολείων που αναγκάζει ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά να αλλάξουν σημαντικά τις συνήθειες επαφής τους με τα άλλα παιδιά δεν είναι απόλυτα κατανοητό στο παιδικό μυαλό, ενώ στην αντιδραστική εφηβική ηλικία οδηγεί σε υποτίμηση του κινδύνου και σε πιο δύσκολη υιοθέτηση των υποδεικνυομένων προφυλακτικών μέτρων.

Διαδίκτυο παιδιά και έφηβοι

Η μείωση των χόμπι ή των αθλητικών δραστηριοτήτων έχει κάνει τα περισσότερα παιδιά και εφήβους να αποσυρθούν στον ψηφιακό κόσμο με συνέπειες στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, στην κοινωνικότητα τους, στην διατροφή τους ακόμα και στον ύπνο τους. 

Η ενασχόληση βέβαια των νεαρών ενηλίκων και ανηλίκων με το διαδίκτυο δεν είναι μια τωρινή κατάσταση. Συνέβαινε και πριν την πανδημία.

Φαντάζει όμως τώρα τόσο τρομακτική γιατί για πρώτη φόρα η οικογένεια παρατηρεί, μιας και περνάει περισσότερο χρόνο μαζί, την προτίμηση των νεαρών ατόμων για τον εικονικό κόσμο, εκείνο των παιχνιδιών και των social media που τους προσφέρει έναν άλλο κόσμο πιο ελεγχόμενο, πιο ανώδυνο και πιο κοντά στην τελειότητα. Σε αυτόν τον κόσμο μπορούν να δημιουργήσουν μια άλλη ταυτότητα πιο αρεστή τόσο στους ίδιους όσο και στους άλλους.

Οφέλη από το διαδίκτυο

Σίγουρα τα οφέλη του διαδικτύου είναι πολλά. Στην σημερινή εποχή υπάρχει πρόσβαση σε ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών και γνώσεων τόσο σε ψηφιακές εγκυκλοπαίδειες όσο και σε διεθνείς βιβλιοθήκες κάτι που πριν 3 δεκαετίες δεν ήταν εφικτό. Αρκεί να σκεφτούμε ότι δισεκατομμύρια ανθρώπων τα τελευταία 20 χρόνια εμπιστεύονται τον αλγόριθμο αναζήτησης Google για να βρουν πληροφορίες και η ίδια λέξη της αναζήτησης έχει μεταφραστεί σε γκουγκλάρισμα.

Μέσα στις σελίδες της Google οι άνθρωποι ψάχνουν την αλήθεια τόσο σε θέματα ιστορίας, ιατρικής, θρησκείας, πολιτικής μέχρι και καθοδήγησης μέσα σε μια περιοχή  όπως είναι οι χάρτες Google.

Νέοι τρόποι επικοινωνίας

Ειδικά κατά την διάρκεια της πανδημίας οι άνθρωποι έχουν βρει ένα νέο τρόπο επικοινωνίας που μπορεί να τους φέρει κοντά, να επικοινωνήσουν χωρίς να αισθάνονται τόσο έντονα την μοναξιά και την απομόνωση. Το διαδίκτυο έχει καταφέρει να ακυρώσει τον περιορισμό του χώρου και του χρόνου.

Φανταστείτε ότι μπορεί κάποιος να βρίσκεται σε μια ξένη χώρα και να αισθάνεται μοναξιά ή φόβο την δεδομένη στιγμή και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα με μια βιντεοκλήση να βρεθεί στο σπίτι των γονιών του, μιλώντας μαζί τους και καθησυχάζοντας το φόβο του. Ή μπορεί να στείλει μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μήνυμα σε ένα φίλο του που έχει να τον δει πολλά χρόνια και να καλύψει αυτό το κενό του χρόνου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Οικονομική ζωή και διαδίκτυο

Τέλος, αποτελεί μοχλό οικονομικής ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού του κρατικού μηχανισμού και αυτό το βλέπουμε τόσο από τις δημοσιοποιήσεις των σημαντικών πληροφοριών για την οικονομική μας ζωή όσο από τις αυτοματοποιήσεις των συναλλαγών μας και τις εισαγωγές νέων μορφών οικονομικών δραστηριοτήτων όπως είναι για παράδειγμα το ηλεκτρονικό εμπόριο.

Έκτος όμως από τις θετικές πλευρές, η χρήση του διαδικτύου όταν δεν γίνεται με σύνεση κυοφορεί άπειρους κινδύνους για τους ανθρώπους και ειδικά για την νέα γενιά που δεν έχει αναπτύξει ακόμα βασικές γνωστικές δεξιότητες για να μπορεί να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις των άπειρων πληροφοριών. Το συγκεκριμένο θέμα είναι πολύ μεγάλο αλλά ας αναφέρουμε τις πιο βασικές παγίδες.

Σύγχυση και αποπροσανατολισμός λόγω διαδικτύου

Ο έφηβος δυσκολεύεται μέσα στο τεράστιο όγκο των πληροφοριών να ξεχωρίσει τα σημαντικά από τα ασήμαντα, τα επικίνδυνα από τα ακίνδυνα, τα λογικά από τα παράλογα. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβουμε αυτό όταν αυτή τη στιγμή τα fake news έχουν τόσο μεγάλη διάδοση.

Επιπλέον, εξαιτίας της έλλειψης των μηχανισμών ελέγχου, έχουν πρόσβαση σε πολύ ακραίες και φανατικές απόψεις τόσο πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές που μπορούν να οδηγήσουν στην εκδήλωση παραβατικών συμπεριφορών. Το πιο απλό παράδειγμα που μπορούμε να αναφέρουμε είναι η ευκολία που πληκτρολογούνται σχόλια με χολή, μνησικακία και επιθετικότητα.

Δια ζώσης οι περισσότεροι άνθρωποι θα δυσκολεύονταν να εκφραστούν έτσι. Όμως πίσω από την οθόνη μπορούμε να βγάλουμε όλη της επιθετικότητα μας ειδικά βέβαια και αν έχουμε και οπαδούς.

Έλλειψη ουσιαστικής ελευθερίας

Το διαδίκτυο έχει φέρει στη ζωή μας τεράστια ελευθερία επιλογών με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να κάνουμε επιλογές. Φανταστείτε το εξής. Στην δεκαετία του 90 για να δει κάποιος μια ταινία ή να ακούσει ένα δίσκο έπρεπε να μπει στην διαδικασία της αγοράς με ρίσκο ακόμα και να μην έχει κάνει σωστή επιλογή. Το πρόβλημα μας τώρα δεν είναι πια αυτό.

Όπως πολύ εύστοχα το ανέλυσε ο Καθηγητής Τάσης στο βιβλίο του εικονιστική κοινωνία:

 « η πληθωριστική ελευθερία είναι αυτή που αυξάνει τόσο εκθετικά έτσι ώστε η ίδια η ελευθερία να βιώνεται με νευρωτικό άγχος παραλύοντας το υποκείμενο. Στην εικονιστική κοινωνία η διαχείριση της πληθωριστικής ελευθερίας ανατίθεται σε ψηφιακούς αλγόριθμους.

Έτσι ακούμε την μουσική που προτείνει ο αλγόριθμος του Spotify με βάση τα κομμάτια που έχουμε ακούσει, βλέπουμε τις ταινίες που προτείνει ο αλγόριθμος του Netflix με βάση τις σειρές που έχουμε ήδη δει, αγοράζουμε τα προϊόντα που προτείνει ο αλγόριθμος της Amazon με βάση τις αγορές που έχουμε κάνει.

Χάριν ευκολίας, ταχύτητας και λόγω οκνηρίας, ενημερωνόμαστε, επισκεπτόμαστε εστιατόρια, επιλέγουμε καφετέριες κατοικίες και ερωτικούς συντρόφους με βάση τις προτάσεις εξειδικευμένων  αλγορίθμων.»

Αποξένωση από την κοινωνική ζωή

Περιορίζει τα ενδιαφέροντα των ατόμων και τους καθιστά μονοδιάστατους με αποτέλεσμα να προσκολλώνται στην εικονική ζωή, να γίνονται εσωστρεφείς και να αποξενώνονται από το κοινωνικό τους περιβάλλον. Χάνουν την ουσία των πραγματικών διαπροσωπικών σχέσεων που ναι μεν μπορεί να είναι δύσκολες όμως είναι αυθεντικές και προσφέρουν την πραγματική εμπειρία των αληθινών συναισθημάτων και ερεθισμάτων.

Σύγχυση της πραγματικής ταυτότητας του εαυτού

 Οι νέοι αλλά και οι ενήλικες πέφτουν στην παγίδα  του να χτίσουν ένα ψηφιακό εαυτό που θα είναι πιο αρεστός και προσιτός στους άλλους. Τα likes, οι selfie και η προβολή του ωραιοποιημένου τους εαυτού γίνεται αυτοσκοπός με αποτέλεσμα να εξασφαλίζει την προσοχή των ακολούθων του instagram και του facebook.

Με αυτό τον τρόπο γίνονται ταυτόχρονα θύματα και θύτες της εικόνας εαυτού. Γιατί θύματα; Πρώτον, διότι βρίσκονται σε ένα μόνιμο άγχος συντήρησης του ψεύτικου προφίλ τους και με την λανθασμένη πεποίθηση ότι είναι κάτι που ελέγχεται και δεύτερον, γιατί παραμελούν να φροντίζουν το δια ζώσης εαυτό τους.

Ναρκισσισμός

Προφίλ τα προηγούμενα χρόνια είχαν μόνο οι εγκληματίες, όμως τώρα δυστυχώς δημιουργείται μια γενιά με προφίλ όχι εγκληματικό αλλά ναρκισσιστικό.   

Βέβαια, εύλογα κάποιος θα αναρωτιόταν μήπως αυτός ο ναρκισσισμός είναι και μια άμυνα επιβίωσης. Στην σημερινή εποχή η ανθρωπότητα έχει χάσει την πίστη της σε όλα αυτά που τα προηγούμενα χρόνια θεωρούσε ως σταθερές. Η τεχνολογία της πληροφορίας μας φέρνει αντιμέτωπους με τις μεγαλύτερες προκλήσεις που έχει συναντήσει ποτέ το ανθρώπινο είδος.

Όπως έχει πει και ο Harari  στο βιβλίο του 21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα οι αλγόριθμοι των μεγάλων δεδομένων δημιουργούν ψηφιακές διδακτορίες στις οποίες όλη η εξουσία βρίσκεται συγκεντρωμένη στα χέρια κάποιας ελίτ, ενώ η πλειονότητα υποφέρει όχι από την εκμετάλλευση, αλλά από την ασημαντότητα της. Μήπως τελικά αυτή είναι η δική μας απάντηση απέναντι σε αυτήν την καινούργια πραγματικότητα;

Αικατερίνη Τζανοπούλου Καβουσανού – Ψυχολόγος

ΠΗΓΗ: https://www.psychology.gr/diafora-themata-psychologias/5475-pandimia-kai-diadiktyo.html

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Η σχέση των παιδιών με τον παππού και τη γιαγιά

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Οι περισσότεροι άνθρωποι θα γίνουν παππούδες, γιαγιάδες για περίπου το 1/3 της ζωής τους. Με την υπογεννητικότητα και τη δημογραφική γήρανση των δυτικών βιομηχανικών κοινωνιών, τα οικογενειακά δίκτυα αλλάζουν από ευρείες-οριζόντιες σε στενές-κάθετες δομές, στις οποίες οι παππούδες έχουν ένα αυξανόμενα σημαντικό ρόλο να παίξουν.

Στις μέρες μας οι παππούδες έχουν πληρέστερη εκπαίδευση, λιγότεροι ζουν μαζί με το εγγόνι στο ίδιο σπίτι και ο ρόλος τους είναι αυτός του βοηθού παρά αυτού που επιβάλλει την αυστηρή πειθαρχία.

Όσοι από εσάς είχατε την τύχη να ζήσετε τους παππούδες και τις γιαγιάδες, ξέρετε πόσο επηρέασαν την ανάπτυξή σας. Αν είστε παππούς ή γιαγιά, πρόκειται να εκτιμήσετε αυτό το ρόλο, πιθανόν πιο πολύ απ’ όλους όσους είχατε ως τώρα. Η απόκτηση εγγονών είναι για πολλούς μια σημαντική πηγή πληρότητας.

Οι 5 τύποι παππούδων

  • 1. Τυπικός παππούς-γιαγιά: ακολουθεί ό,τι θεωρείται κατάλληλο για το ρόλο του που περιλαμβάνει την παροχή υπηρεσιών και τη διατήρηση του ενδιαφέροντος για το εγγόνι, αποφεύγοντας την υπερβολική ανάμειξη.

2. Κυνηγός διασκέδασης: ο ρόλος του έγκειται στην αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου και πρωταρχικά προάγει το θέμα της διασκέδασης των εγγονών.

3. Αναπληρωματικός γονέας: αναπληρώνει τον γονέα και αναλαμβάνει το ρόλο της γονεϊκής φροντίδας.

4. Δεξαμενή οικογενειακής σοφίας: η κεφαλή της οικογένειας που δίνει συμβουλές και πόρους αλλά επίσης ελέγχει τους γονείς.

5. Απόμακρη φιγούρα: έχει σπάνιες επαφές με τα εγγόνια και εμφανίζεται μόνο στις γιορτές και τι οικογενειακές περιστάσεις.

Δυστυχώς, για τους πιο πολλούς παππούδες, η επαφή με τα εγγόνια τους μειώνεται σταθερά στην αρχή της ενηλικίωσης των εγγονών, ιδιαίτερα όταν αφήνουν το σπίτι των γονιών τους και αρχίζουν από μόνα τους μια ανεξάρτητη ζωή. Οι παππούδες που είναι αδύναμοι να διατηρήσουν επαφή με τα εγγόνια τους εξαιτίας ενός διαζυγίου των γονέων ή καβγάδων μέσα στην οικογένεια συχνά υποφέρουν από ασθένειες, συμπεριλαμβανομένης της κακής ψυχικής και σωματικής υγείας, κατάθλιψης, αρνητικών συναισθημάτων και έχουν φτωχότερη ποιότητα ζωής. Επομένως, τους παππούδες τους χρειαζόμαστε και μας χρειάζονται.

Επίδραση των παππούδων στην ανατροφή των παιδιών.

Η επιρροή των παππούδων μπορεί να είναι άμεση, που προκύπτει από την επαφή και την πρόσωπο με πρόσωπο αλληλεπίδραση ή έμμεση που μεσολαβείται από άλλα μέσα, όπως για π.χ τη συμπεριφορά των γονέων. Μια πηγή έμμεσης επιρροής των παππούδων είναι μέσω της οικονομικής υποστήριξης.

Παραδείγματα ευθείας επικοινωνίας των παππούδων είναι η προσφορά δώρων, η συντροφιά που παρέχουν και η στενή σχέση, η παροχή συναισθηματικού στηρίγματος ή η απορρόφηση κατά καιρούς του στρες της οικογένειας, η εισαγωγή στην οικογενειακή ιστορία και τις εθνικές παραδόσεις και η λειτουργία τους ως πρότυπα για το μεγάλωμα και την ωρίμανση.

Επίσης, παππούδες και εγγόνια συχνά αλληλοδιαπλέκονται σε συνεργιστικές εκπαιδευτικές διαντιδράσεις, όπου οι παππούδες μπορεί να μαθαίνουν στα εγγόνια τη γλώσσα και την πολιτισμική κληρονομιά και τα εγγόνια να μαθαίνουν στους παππούδες τη χρήση των υπολογιστών. Συμπερασματικά, η γιαγιά και ο παππούς μπορεί να φανούν χρήσιμοι όταν προκύπτουν προβλήματα και μπορεί να διατηρήσουν οικογενειακές αξίες και να διασφαλίσουν την οικογενειακή συνέχεια.

Κίνδυνοι από την καθημερινή επαφή των παππούδων με τα εγγόνια.

Οι γονείς μπορεί να επαναπαυθούν στο μεγάλωμα και τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους από τους γονείς τους με αποτέλεσμα να ενισχυθεί η απειρία και η ανασφάλεια που νιώθουν και να αδυνατούν να αναλάβουν ενεργό δράση ή πρωτοβουλίες στην ανατροφή των παιδιών τους. Οι γονείς δεν πρέπει να φοβούνται τα λάθη που μπορεί να κάνουν στο μεγάλωμα των παιδιών τους. Μόνο η έκθεσή τους στα λάθη θα τους βοηθήσουν να αποκτήσουν την εμπειρία ώστε στο μέλλον να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις για το παιδί τους.

Οι ρυθμοί ζωής, οι πολλές υποχρεώσεις των γονέων, η ενασχόληση με την σταδιοδρομία και την εξέλιξη μπορεί να οδηγήσει τους γονείς στην εκχώρηση ρόλων στους παππούδες που δεν θα έπρεπε να έχουν (π.χ μελέτη και προετοιμασία για το σχολείο, καθημερινό πρόγραμμα διατροφής, συνοδεία σε εξωσχολικές δραστηριότητες) χάνοντας έτσι ένα σημαντικό κομμάτι της ανατροφής των παιδιών τους. Οι παππούδες σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αντικαθιστούν τους γονείς. Τα παιδιά είναι υποχρεωτικό να παίρνουν ποιοτικό χρόνο με τους γονείς για να αναπτυχθούν υγιώς.

Σε κάποιες περιπτώσεις, οι παππούδες δένονται τόσο πολύ με τα εγγόνια τους, με αποτέλεσμα να παραμελούν τον εαυτό τους και τις ανάγκες τους και όταν τα εγγόνια τους μεγαλώνουν, νιώθουν πιο έντονη τη μοναξιά.

Συχνά, οι κανόνες των παππούδων είναι πιο χαλαροί, μπορεί να είναι υπερβολικά επιτρεπτικοί προς τα εγγόνια με αποτέλεσμα να οδηγούνται σε συγκρούσεις με τους γονείς για τους κανόνες διαπαιδαγώγησης, κυρίως όταν τα παιδιά δεν συμμορφώνονται με τους κανόνες που θέτουν οι γονείς τους επικαλούμενα την ανοχή των παππούδων.

Κάποιες φορές μπορεί να υπονομεύουν άθελά τους την ωρίμανση των εγγονών τους με την υπερπροστασία που επιδεικνύουν (π.χ, δεν το αφήνουν να ντυθεί μόνο του, το ταΐζουν στο στόμα) με αποτέλεσμα το παιδί να μην αυτονομείται έγκαιρα και να μη δείχνει επιθυμία να αναλάβει τον έλεγχο της ζωής του.

Ο διάλογος, η κατανόηση, η καλή θέληση, η ξεκάθαρη θέσπιση ορίων μπορεί να βοηθήσει στην αρμονική συνύπαρξη παππούδων-γονέων-παιδιών ώστε όλες οι πλευρές να απολαύσουν τα μεγάλα οφέλη της αλληλεπίδρασης των γενεών.

Ελίνα Τσιούλη  Ψυχολόγος

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  1. HagestadG.O. (2000). AdultintergenerationalrelationshipsGenerations and Gender Programme: Exploring future research and data collection options (chapter 4). New York and Geneva: United Nations.
  2. Jessel, J., Gregory, E., Arju, T., Kenner, C. & Ruby, M. (2004). Children and their grandparents at home. English Quarterly, 36, 16–23.
    ΠΗΓΗ:https://www.psychology.gr/psychologia-paidiou/2834-sxesi-paidion-me-ton-pappoy-kai-ti-giagia.html
Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Μήπως οι γονείς δε φταίνε για όλα;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Οι γονείς μπορούν μόνο να διδάξουν στα παιδιά τους αυτά που ξέρουν, αυτά που δέχτηκαν και έμαθαν στη ζωή τους, ειδικά όσα είδαν, άκουσαν και δέχτηκαν στην παιδική τους ηλικία. Οι γονείς σου ποτέ δεν θα μπορέσουν να σου μάθουν αυτά που δεν ξέρουν ή που δεν έζησαν. Όλοι κάνουμε τα πράγματα όσο καλύτερα ξέρουμε. Ακόμα και οι λεγόμενοι «κακοί» άνθρωποι κάνουν τα πράγματα όσο καλύτερα ξέρουν.

Ο καθένας δίνει ό,τι έχει πάρει και ό,τι δει στο περιβάλλον του όταν ήταν μικρός. Εγώ πάντα λέω ότι δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι, μόνο άνθρωποι οι οποίοι υποφέρουν και δε ξέρουν πώς να διαχειριστούν τον πόνο ή οι οποίοι δεν πήραν την αγάπη ή την προσοχή που χρειάζονταν όταν ήταν μικροί.

Ο παιδικός εν εξέλιξη εγκέφαλος

Τα παιδιά, στα πρώτα επτά χρόνια της ζωής τους λόγω της ανάπτυξής τους τα παίρνουν όλα κυριολεκτικά καθώς ακόμη δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως ο εγκέφαλός τους και οι γνωστικές τους λειτουργίες προκειμένου να έχουν διάκριση ανάμεσα στο κυριολεκτικό και μεταφορικό. Μετά μαθαίνουν σιγά σιγά. Με αυτό θέλω να εξηγήσω πως όλα τα παιδιά βγάζουν κάποια λανθασμένα συμπεράσματα στην παιδική τους ηλικία, γιατί μέχρι τα επτά τους χρόνια ο εγκέφαλός τους συνεχίζει να αναπτύσσεται.

Από τη στιγμή της σύλληψής του, η ψυχή του μωρού δέχεται όλα όσα νιώθει η μητέρα και επικοινωνεί τηλεπαθητικά μαζί της. Έχει επίγνωση όλων όσων συμβαίνουν γύρω του. Η ψυχή του παιδιού αντιλαμβάνεται αν είναι επιθυμητό ή όχι, ή αν ήρθε πρόωρα, αν φτάνει σε ένα περιβάλλον γεμάτο αγάπη ή σε μια ασταθή οικογένεια. Το σύστημα των πεποιθήσεών μας αρχίζει να παγιώνεται από τη στιγμή της σύλληψής μας.

Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό μια εγκυμονούσα να αντιμετωπίζει τον εαυτό της με τρυφερότητα, να τον αγαπάει, να χαϊδεύει την κοιλιά της, να αγαπάει το μωρό της και να του το λέει κάθε μέρα.

Διαμόρφωση υποσυνείδητων πεποιθήσεων

Επίσης, είναι πολύ σημαντικό να έχει στο πλευρό της τον πατέρα του μωρού, να του μιλάει κι εκείνος, να χαϊδεύει την κοιλιά της μητέρας και να της φέρεται με μεγάλη τρυφερότητα. Όταν το παιδί γεννιέται, ξεχνάει ποιος είναι και η εμπειρία του στη ζωή αρχίζει από το μηδέν, 100% υποσυνείδητα.

Το συνειδητό του ακόμα δεν έχει σχηματιστεί. Γι’ αυτό δεν ξεχωρίζει, δεν έχει αίσθηση του χιούμορ, τα παίρνει όλα κυριολεκτικά. Όσο μεγαλώνει, διαμορφώνεται το συνειδητό του.

Κατά την παιδική ηλικία οι ερμηνείες του παιδιού παγιώνονται πεποιθησιακά και μετατρέπονται σε απόλυτες αλήθειες για εκείνο.

Ένα παιδί χρειάζεται υπομονή και πολλή αγάπη, και πρέπει να του επαναλαμβάνουν και να δείχνουν έμπρακτα και αυθεντικά ότι το αγαπούν, ότι είναι πολύ γενναίο και να του εξηγούν τα πάντα με πολλή αγάπη, ώστε να το βοηθήσουν να διαμορφώσει σωστά το σύστημα των πεποιθήσεών του.

Όλα όσα βλέπουν και ακούν τα παιδιά στα πρώτα επτά χρόνια της ζωής του αποτελούν τη «βάση δεδομένων» τους. Τα παιδιά αναπαράγουν συνήθως τα οικονομικά, επαγγελματικά, ερωτικά και υγειονομικά μοντέλα των γονιών τους. Ή στην περίπτωση που απορρίπτουν τα μοντέλα αυτά, περνούν στο άλλο άκρο, με τα αντίστοιχα φορτία από τις περιοριστικές πεποιθήσεις τους.

Για τον λόγο αυτό, πολλές φορές αναπαράγονται τα ίδια ερωτικά προβλήματα και οι ίδιες ασθένειες από γενιά σε γενιά, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, γιατί είναι αυτοματοποιημένα μοντέλα σκέψης και συμπεριφοράς που επαναλαμβάνονται ασυναίσθητα από κάθε γενιά.

Μοτίβα συμπεριφοράς στο σύστημα της οικογένειας

Όταν ένας πελάτης μού μιλά για τον χωρισμό του ή για μια ασθένεια, πάντα ρωτάω αν η σχέση των γονιών του ήταν κακή ή αν πέρασε κάποιος από την οικογένεια τού την ασθένεια αυτή, και πολλές φορές αυτό ισχύει. Μέχρι να αφυπνιστεί κάποιος, μέχρι να συνειδητοποιήσει αυτό που πρέπει, να πάρει το μάθημα ενυπάρχει σε αυτή την εμπειρία και να σπάσει το μοτίβο της συμπεριφοράς που κληρονόμησε.

Τα πρώτα χρόνια που εργαζόμουν ως αρχιτέκτονας των συναισθημάτων, πέρασα πολύ χρόνο με την οικογένειά μου και δούλεψα και με κάποιους μακρινούς συγγενείς. Μου είπαν πολλές ιστορίες από την παιδική τους ηλικία, και αυτό μου επέτρεψε να μάθω πολύ περισσότερα για τη ζωή των προπάππων και των παππούδων μου. Οι συμπτώσεις ήταν απίστευτες.

Ένα συγκεκριμένο μοντέλο συμπεριφοράς είχε υιοθετηθεί από όλες τις γυναίκες της οικογένειάς μου. Ένα μοντέλο συμπεριφοράς που το αναγνώρισα ακόμα και σ’ εμένα.

Οι ειδικοί του βιονευροσυναισθήματος (bioneuroremocion) λένε πως τα συναισθήματα κληρονομούνται έως και τέσσερις γενιές. Όχι μόνο δημιουργούμε μοντέλα, αλλά κληρονομούμε και συναισθήματα, όλες εκείνες τις εμπειρίες, δηλαδή, που προκάλεσαν κάποιο συναισθηματικό σοκ στους παπούδες ή τους προπάππους μας – για παράδειγμα, οι στερήσεις, οι ανθρώπινες απώλειες ή η σκληρότητα ενός πολέμου μπορούν να μεταφερθούν μέχρι και σε τέσσερις γενιές.

Με άλλα λόγια, όλα εκείνα τα συναισθήματα που δεν απελευθερώθηκαν, όπως ο πόνος, η θλίψη ή ο φόβος, μεταφέρονται στην επόμενη γενιά, έως ότου κάποιος συνειδητοποιήσει ότι μπορεί να απαλλαγεί από αυτά και να το καταφέρει.

Θεραπεύοντας εμάς θεραπεύουμε το σύστημα

Στην οικογένειά μου, όπως και σε πολλές άλλες, η γυναίκα ήταν εργατική και εξυπηρετική, αφοσιωμένη στον άντρα και στα παιδιά της, ενώ δεν είχε ιδιαίτερη αναγνώριση. Έφευγε από το πατρικό της για να παντρευτεί, χωρίς να έχει χρόνο να γνωρίσει τον εαυτό της και χωρίς να βιώνει την ελευθερία της. Έχανε τον εαυτό της για να κάνει ευτυχισμένη την οικογένειά της. Παρ’ όλα αυτά, δεν είχε την αναγνώριση που της άξιζε.

Γυναίκες πολύ δυνατές, πολύ δραστήριες, που όμως υπέφεραν πολύ γιατί δεν είχαν αφιερώσει στον εαυτό τους τον χρόνο που τους άξιζε. Ήταν εποχές πολύ διαφορετικές από τη δική μας. Γνωρίζοντας καλύτερα την οικογένειά μου, μπόρεσα να γνωρίσω περισσότερο τον εαυτό μου.

Νομίζω ότι επιλέγουμε τους γονείς μας πριν γεννηθούμε, γιατί γνωρίζουμε ότι θα μας βοηθήσουν να μάθουμε αυτό που «επιλέξαμε» να κάνουμε στη ζωή. Γνώρισα πολλούς ανθρώπους που αυτά τα χρόνια χρειάστηκε να επιστρέψουν για ένα διάστημα στο σπίτι των γονιών τους λόγω ενός χωρισμού ή εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων. Πολλοί το βιώνουν ως κάτι αρνητικό ή ως ένα πισωγύρισμα. Εγώ πάντα τους παροτρύνω να το δουν ως μια εμπειρία απαραίτητη για την ανάπτυξη και την εξέλιξη τους σε αυτή τη ζωή.

Η συγχώρεση θεραπεύει

Για παράδειγμα, αν θέλεις να συναντήσεις τον άντρα ή τη γυναίκα της ζωής σου και θέλεις να δημιουργήσεις μια σπουδαία θέση και μια υπέροχη οικογένεια, πρώτα πρέπει να θεραπεύσεις τη σχέση σου με τους γονείς σου.

Γιατί όσο δεν καταλαβαίνεις ότι έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν και δεν τους συγχωρείς, θα μεταφέρεις αυτή την έλλειψη συγχώρεσης στις μελλοντικές σου σχέσεις.

Υπάρχουν πόρτες που δεν μπορούν να ανοίξουν, μέχρι να εγκαταλείψεις το παρελθόν με αγάπη.

Για να φτάσεις σε ένα καινούριο στάδιο της ζωής σου, είναι απαραίτητο να εγκαταλείψεις τα προηγούμενα. Είναι απαραίτητο να αρνηθείς συγκεκριμένες σκέψεις και συμπεριφορές, ώστε να φέρεις νέα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, αν θέλεις να δημιουργήσεις ένα ευτυχισμένο σπιτικό, πρώτα πρέπει να ευχαριστήσεις τους γονείς σου για ό,τι έκαναν για εσένα.

Είναι απαραίτητο να συγχωρήσεις τα λάθη τους και να καταλάβεις πως όλα όσα δεν σου αρέσουν σε εκείνους είναι και μοτίβα συμπεριφοράς που έχεις υιοθετήσει και εσύ, και πρέπει πρώτα να τα αναγνωρίσεις, να τα αποδεχτείς και να τα συγχωρέσεις στον εαυτό σου, ώστε να μπορέσεις να τα συγχωρέσεις και σε εκείνους.

Το παρόν άρθρο αποτελεί αδειοδοτημένο απόσπασμα από το βιβλίο Κάνε τα όνειρά σου πραγματικότητα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο.

ΠΗΓΗ: https://www.psychology.gr/selfhelp/5421-mipos-oi-goneis-de-ftaine-gia-ola.html

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Ποιες είναι οι κατάλληλες συνέπειες για τα παιδιά

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Είναι πολύ σημαντικό για τα παιδιά, οποιασδήποτε ηλικίας, να είναι οι γονείς τους συνεπείς σε θέματα πειθαρχίας. Όταν οι γονείς δεν είναι συνεπείς στις δηλώσεις και τις πράξεις τους, τα παιδιά είναι πιθανό να τους μιμηθούν.Τι σημαίνει όμως πειθαρχώ ένα παιδί; Ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος ένα παιδί να αντιληφθεί το λάθος στην συμπεριφορά του;

Η επιλογή των κατάλληλων συνεπειών (δε θα χρησιμοποιήσουμε τη λέξη τιμωρία, καθώς δε θεωρώ πως είναι η κατάλληλη), είναι ένα πολύ σημαντικό μέρος της διαμόρφωσης της συμπεριφοράς στα παιδιά. Είναι αρκετά δύσκολο για ένα νέο γονιό να επιλέξει τις σωστές συνέπειες για κάθε κατάσταση ξεχωριστά.

Η κατηγοριοποίηση των κατάλληλων συνεπειών για τα παιδιά

Οι «κατάλληλες συνέπειες», λοιπόν, έχουν θετικό αντίκτυπο στα παιδιά, μιας και τα διδάσκουν πως τα ίδια έχουν τον έλεγχο της δικής τους συμπεριφοράς, ακόμη και όταν δεν είναι εκεί οι γονείς τους. Φυσικά είναι σημαντικό οι συνέπειες να ταιριάζουν στην αναπτυξιακή φάση που βρίσκεται το παιδί.

Αν μπορούσαμε να κατηγοριοποιήσουμε αυτές τις συνέπειες, θα τις κατατάσσαμε σε δύο κατηγορίες.

  • Φυσικές συνέπειες, είναι όσα συμβαίνουν χωρίς παρέμβαση, ως αποτέλεσμα της συμπεριφοράς των παιδιών. Για παράδειγμα, όταν δεν διαβάσουν για ένα τεστ η φυσική συνέπεια είναι η κακή βαθμολογία.
  • Λογικές συνέπειες είναι όσα κάνουν οι γονείς, ώστε να βοηθήσουν τα παιδιά να αντιληφθούν ότι η επιλογή τους να πράξουν με έναν άσχημο τρόπο, φέρει κάποιες δυσάρεστες παρενέργειες. Οι λογικές συνέπειες, δεν είναι σε καμία περίπτωση επιβλαβείς σωματικά ή ψυχικά. Στόχος είναι να διδάξουμε τα παιδιά για το σωστό και το λάθος. Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να είναι, όταν τα παιδιά αρνούνται να πέσουν για ύπνο την ώρα που πρέπει, να τα βάζετε λίγο νωρίτερα για ύπνο. Αυτή η συνέπεια, έχει άμεση σχέση με τη δική τους συμπεριφορά και είναι απόλυτα λογική με βάση την κατάσταση. Για τα παιδιά είναι δυσάρεστη αρκετά και φυσικά δε θα επιθυμούν τη συνέπεια αυτή επαναλαμβανόμενα. Έτσι, εξυπηρετεί ως κίνητρο, ώστε αλλάξουν την συμπεριφορά.

H επιλογή μιας συμπεριφοράς συνεπάγεται και επιλογή της αντίστοιχης συνέπειας

Και στις 2 παραπάνω περιπτώσεις, τα παιδιά βλέπουν πως τη στιγμή που επιλέγουν μία συμπεριφορά, την ίδια στιγμή επιλέγουν και τη συνέπειά της. Η αντίληψη αυτή από τα παιδιά μπορεί να γίνει με δύο τρόπους. Ο πρώτος είναι να συζητηθούν οι συνέπειες μπροστά στα παιδιά. Δεν πρέπει ποτέ να αποτελεί μυστήριο για τα παιδιά τι θα συμβεί αν πράξουν με ένα συγκεκριμένο τρόπο, καθώς αυτό θα τους δημιουργήσει ανασφάλεια και άγχος. Θα πρέπει να έχουν ξεκάθαρα στο μυαλό τους τι θα συμβεί με βάση τους κανόνες που θέτει η κάθε οικογένεια. Εφόσον πλέον γνωρίζουν τι θα συμβεί, μπορούν να δούν πως η αποφυγή μίας αρνητικής συμπεριφοράς θα είναι επωφελής για τα ίδια. Ο δεύτερος και πολύ σημαντικός τρόπος για τα παιδιά είναι να διατηρούμε την ηρεμία μας, όταν τα παιδιά συμπεριφερθούν με λάθος τρόπο. Όταν θυμώνουμε, αυτόματα για τα παιδιά γινόμαστε εμείς το θέμα και όχι τα ίδια. Όταν παραμένουμε ήρεμοι, τα παιδιά κλονίζονται και αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα της κατάστασης. Επίσης, η ηρεμία εξαλείφει τον αγώνα εξουσίας που πολλές φορές αποσπά την προσοχή των παιδιών, έτσι εστιάζουν σε αυτό που έχει πραγματικά σημασία και που ξεκίνησε την αλυσίδα των συνεπειών και αυτό είναι η δική τους συμπεριφορά.

Η αντιστοίχιση των συνεπειών στο κάθε ηλικιακό γκρουπ

Όπως προανέφερα, οι συνέπειες πρέπει να ταιριάζουν στην ηλικία του παιδιού, αλλιώς δεν μπορεί να τις αντέξει και να τις κατανοήσει σωστά.

Τα βρέφη δεν πρέπει να τιμωρούνται. Όταν επιθυμούμε να αλλάξουμε μία συμπεριφορά σε ένα τόσο μικρό παιδί, καλό είναι να αλλάξετε τον τόνο της φωνής σας, καθώς τα βρέφη είναι πολύ ευαίσθητα στον τόνο της φωνής που χρησιμοποιείται, και συνήθως αρκεί ένα απlό «όχι» σε συνδυασμό με την ανακατεύθυνση. Μία ανακατεύθυνση θα μπορούσε να τραβήξεi την προσοχή του με κάτι διαφορετικό.

Τα νήπια, εάν δεν καταφέρετε να τα ανακατευθύνετε, όπως αναφέρθηκε πριν, μία συνέπεια που μπορεί να βοηθήσει είναι να ορίσετε ένα συγκεκριμένο σημείο μέσα στο σπίτι, είτε αυτό είναι μία καρέκλα, ένα σκαμπό και να βάλετε το παιδί εκεί για κάποια λεπτά. Η διάρκεια παραμονής εκεί, δεν πρέπει να είναι μεγάλη. Το βασικό είναι πως όση ώρα διαρκεί ο χρόνος στην καρέκλα, δεν πρέπει να ασχοληθείτε με το παιδί, ώστε να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Σε ό,τι αφορά τη διάρκεια, καλό είναι να αντιστοιχεί στην ηλικία του παιδιού. Για παράδειγμα, αν το παιδί είναι 3 ετών, η παραμονή στην καρέκλα θα πρέπει να είναι 3 λεπτά.

Στις ηλικίες 6-8 ετών τα χρονικά όρια και οι συνέπειες είναι επίσης αποτελεσματικές στρατηγικές πειθαρχίας για αυτήν την ηλικιακή ομάδα. Πρέπει να παραμένετε σταθεροί στις συνέπειες, αλλιώς διακινδυνεύετε να υπονομεύσετε την συνέπεια σας ως γονείς. Τα παιδιά πρέπει να πιστεύουν πως όσα λέτε τα εννοείτε, φυσικά αυτό δεν σημαίνει να μην δίνετε περιθώριο λάθους στα παιδιά αλλά ως επί το πλείστον πρέπει να λειτουργείται με βάση όσα λέτε.

Είναι σημαντικό να μην κάνετε μη ρεαλιστικές δηλώσεις τιμωρίας. Η αξιοπιστία είναι πολύτιμη για έναν γονιό και δεν πρέπει να τη χάνετε, ακόμη και σε ένα πλαίσιο συνεπειών δημιουργείτε ασφάλεια στο παιδί όταν όσα λέτε τα τηρείτε. Οι υπερβολικές τιμωρίες μπορεί να σας αποδυναμώσουν και να δημιουργήσουν στο παιδί την αίσθηση πως δεν έχει κίνητρο να αλλάξει.

Στην προεφηβική ηλικία τα παιδιά ζητούν περισσότερη ανεξαρτησία και ευθύνη, οπότε το να τους επιτρέψουμε να αναλάβουν την ευθύνη είναι σημαντικό μάθημα για τα παιδιά. Όταν το παιδί επιλέγει να μην τελειώσει μία εργασία για το σχολείο, θα πρέπει να του επιτρέψετε να απολογηθεί στην δασκάλα του ή να υποστεί την κακή βαθμολογία. Οι γονείς είναι φυσικό να επιθυμούν να προλάβουν μία τέτοια κατάσταση που θα φέρει σε δύσκολη θέση το παιδί τους, αλλά μακροπρόθεσμα είναι σημαντικό να αφήσουμε τα παιδιά να αποτύχουν μερικές φορές, ώστε να αντιλαμβάνονται ποιες είναι οι υποχρεώσεις τους και ποιες οι συνέπειες. Ωστόσο, αν το παιδί σας δε φαίνεται να μαθαίνει από φυσικές συνέπειες, δημιουργήστε μερικές τις δικές σας, για να βοηθήσετε να αλλάξετε τη συμπεριφορά. Η αφαίρεση των προνομίων, όπως τα ηλεκτρονικά, μπορεί να αποτελέσει αποτελεσματική συνέπεια αυτής της ηλικιακής ομάδας (για κάποιο λογικό χρονικό διάστημα).

Μέχρι την εφηβεία, έχουν τεθεί οι βάσεις και το παιδί γνωρίζει τι είναι οι συνέπειες. Φυσικά, δε σημαίνει πως ο ρόλος σας ως γονείς τελείωσε εδώ και πως δεν πρέπει πλέον να υπάρχουν όρια. Η συμπεριφορά σας θα πρέπει να είναι σταθερή και να τη διέπει η συνέπεια.

Χρειάζεται να υπάρχουν κανόνες (όπως στις συναντήσεις με φίλους, στη παραμονή του εκτός σπιτιού) και αυτοί οι κανόνες να έχουν συζητηθεί επαρκώς με τον έφηβο, ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Το πιστεύετε ή όχι, οι έφηβοι εξακολουθούν να θέλουν και να χρειάζονται να ορίσετε όρια και να επιβάλλετε την τάξη στη ζωή τους, ακόμα και όταν τους παρέχετε μεγάλη ελευθερία και υπευθυνότητα. Θυμηθείτε να δώσετε στον έφηβο κάποιο έλεγχο πάνω στα πράγματα. Όχι μόνο αυτό θα περιορίσει τον αριθμό των αγώνων εξουσίας που έχετε, αλλά θα βοηθήσει τον έφηβό σας να σέβεται τις αποφάσεις που πρέπει να πάρει. Θα μπορούσατε να επιτρέψετε σε έναν νεαρότερο έφηβο να λάβει αποφάσεις σχετικά με τα ρούχα του σχολείου, τα είδη μαλλιών ή ακόμα και την κατάσταση του δωματίου του.

Η δύναμη της θετικής ενίσχυσης

Το σημαντικότερο όλων, όμως, είναι τα παιδιά να γνωρίζουν εκτός από το τι δεν πρέπει να κάνουν, τι κάνουν σωστά! Τα παιδιά, ακόμη και αν δεν το δείχνουν, αποζητούν την έγκριση και την ενίσχυσή σας. Θέλουν την αναγνώριση από εσάς.

ΠΗΓΗ: https://www.psychology.gr/psychologia-paidiou/3321-katalliles-synepeies-paidia.html

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Η ανάγκη για θετική αναγνώριση

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η ανάγκη για θετική αναγνώριση είναι μια βασική ψυχολογική ανάγκη που έχουν όλοι οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι, εκτός από την κάλυψη των βασικών τους αναγκών που τους διατηρούν στη ζωή όπως είναι η τροφή, το νερό και η στέγη, χρειάζονται μια εξίσου σημαντική ψυχολογική εμπειρία που αφορά στο σεβασμό και την αποδοχή των άλλων, δηλαδή τη θετική τους αναγνώριση από τους άλλους και κυρίως τους σημαντικούς άλλους.

Η σημαντικότητα της έννοιας της θετικής αναγνώρισης

Η έννοια της θετικής αναγνώρισης είναι το βασικό συστατικό μιας υγιούς σχέσης και είναι τόσο σημαντική που καθίσταται μια ισχυρή λειτουργία της προσωπικότητας. Είναι η βασική ψυχολογική τροφή του ανθρώπου προκειμένου να διατηρήσει την αυθεντικότητα του ως εγγενές του στοιχείο, και να την αναπτύξει.

Ωστόσο, επειδή ακριβώς είναι τόσο ουσιαστική για την ψυχολογική επιβίωση του ατόμου, μπορεί να γίνει τόσο πιεστική που μπορεί να απομακρύνει την προσοχή κάποιου από εμπειρίες που έχουν προσωπική αξία, από την έκφραση και καλλιέργεια δηλαδή της αυθεντικότητας του και την αυτοπραγμάτωση του.

Οι άνθρωποι, επομένως, μπορούν να χάσουν την επαφή με τα δικά τους αληθινά αισθήματα και τις δικές τους αξίες στην επιδίωξη τους για θετική αναγνώριση, δηλαδή να αναπτύξουν αισθήματα αποξένωσης καθώς παραβλέπουν ή διαστρεβλώνουν τις εμπειρίες των δικών τους αισθημάτων και επιθυμιών προκειμένου να τους δοθεί κάποιου είδους «θετικής» αναγνώρισης.

Η θετική αναγνώριση στην ανάπτυξη του παιδιού

Αυτή η ανάγκη για θετική αναγνώριση κατέχει ιδιαίτερη θέση στην ανάπτυξη του παιδιού. Το βρέφος χρειάζεται την αγάπη των γονέων, τη στοργή και την προστασία τους. Οι γονείς, στην παιδική μας ηλικία μας δίνουν πληροφορίες για το τί αντιμετωπίζεται θετικά, κυρίως δια μέσου της στάσης τους και της αντίδρασης τους απέναντι στις δικές μας ενέργειες. Δηλαδή η δική τους στάση διαμορφώνει σταδιακά τη δική μας γνώση και συμπεριφορά.

Πρώτιστης σημασίας ζήτημα είναι το κατά πόσο οι γονείς δίνουν στο παιδί απεριόριστη θετική αναγνώριση, δηλαδή, κατά πόσο δείχνουν ότι σέβονται, αποδέχονται και επιβραβεύουν το παιδί τους ασχέτως από οτιδήποτε άλλο.

Ωστόσο, συχνά οι γονείς δείχνουν μεγαλύτερο σεβασμό και αγάπη για το παιδί μόνο αν το τελευταίο υιοθετεί κάποιες συγκεκριμένες μορφές συμπεριφοράς και όχι άλλες. Αυτό ονομάζεται αποδοχή υπό όρους, που κάνουν το παιδί να νιώθει άξιο ως άτομο μόνο αν έχει συγκεκριμένες σκέψεις και αισθήματα, αλλά όχι άλλα.

Αν το παιδί λαμβάνει θετική αναγνώριση χωρίς προϋποθέσεις, τότε δεν υπάρχει ανάγκη να αρνηθεί τις ψυχολογικές του εμπειρίες και τα συναισθήματα που βιώνει. Όταν όμως αντιμετωπίζει ένα περιβάλλον που του θέτει αξιολογικούς όρους, τότε χρειάζεται να εξισορροπήσει τις δικές του φυσικές τάσεις με την ανάγκη του για θετική αναγνώριση από τους γονείς του. Σε αυτή την περίπτωση ενδεχομένως να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα αρνούμενο μια πτυχή των εμπειριών του, ουσιαστικά αρνούμενο ή διαστρεβλώνοντας ένα γνώρισμα του αληθινού του εαυτού ή αλλιώς της αυθεντικότητας του, όπως για παράδειγμα ο θυμός που είναι αρκετά συνηθισμένος στις μικρές ηλικίες των παιδιών.

Πράττοντας λοιπόν με αυτό τον τρόπο οι γονείς έχουν δημιουργήσει ένα διαπροσωπικό περιβάλλον που κάνει το παιδί να αποξενωθεί από τον εαυτό του, ή αλλιώς να μη σημειώνει την απαραίτητη συμφωνία ανάμεσα σε αυτό που αισθάνεται και βιώνει, με αυτό που του επιτρέπεται, ή με αυτό που είναι αποδεκτό να αισθανθεί και να βιώσει.

Εμπειρία και Αποδοχή

Η συμφωνία ανάμεσα στην εμπειρία και στην αποδοχή από το περιβάλλον είναι η «βασιλική οδός» για την αυτοπραγμάτωση του ατόμου ως παιδιού, και αργότερα ως ενήλικου ατόμου, φτάνει η αποδοχή να έχει υπάρξει σε ικανοποιητικό βαθμό κατά την ανάπτυξη του προκειμένου να γίνει η μήτρα μέσα στην οποία θα κυοφορηθεί ελεύθερα ο εκκολαπτόμενος εαυτός.

Η υγιής βιοψυχοκοινωνική ανάπτυξη, λοιπόν, του παιδιού μπορεί να γίνει μέσα σε κλίμα ασφάλειας, από την άποψη ότι το παιδί μπορεί να βιώνει πλήρως τον εαυτό του και να τον αποδέχεται όπως προηγουμένως γίνεται αποδεκτή η μοναδικότητα του ως ατόμου από το περιβάλλον του ακόμα και όταν κάποιοι τύποι συμπεριφοράς του δεν γίνονται αποδεκτοί. Πρόκειται για τη διαφορά ανάμεσα στο γονιό που λέει «Δεν μου αρέσει αυτό που κάνεις» και σε αυτόν που λέει «Δεν μου αρέσεις εσύ».

Στην πρώτη περίπτωση, ο γονιός αποδέχεται το παιδί και στέκεται αρωγός στη διαμόρφωση μιας κοινωνικά αποδεκτής συμπεριφοράς του που θα το βοηθήσουν να νιώσει και εκείνο αποδοχή για τον εαυτό του και, κατ’ επέκταση, αργότερα και για τους άλλους.

Στη δεύτερη ωστόσο περίπτωση, όταν ο γονιός δεν εστιάζει στη συμπεριφορά του παιδιού αλλά χαρακτηρίζει αρνητικά το ίδιο, τότε το παιδί νιώθει ότι η αναγνώριση κάποιων συναισθημάτων του, όπως αναφέρθηκε για παράδειγμα προηγουμένως ο θυμός, θα ήταν ασυνεπής με την εικόνα του αγαπητού και αξιαγάπητου παιδιού που έχει σχηματίσει για τον εαυτό του, με αποτέλεσμα να αρνείται και να διαστρεβλώνει αυτά τα συναισθήματα που είναι μια πτυχή του αυθεντικού του εαυτού. Μπαίνει σε μια κατάσταση άμυνας όπου αρνείται σε σημαντικές αισθητήριες και συναισθηματικές εμπειρίες να γίνουν συνειδητές. Συγκεκριμένα, οι ασύμφωνες εμπειρίες με τη δομή του εαυτού συλλαμβάνονται υποσυνείδητα ως απειλητικές και είτε γίνονται αντικείμενο άρνησης είτε διαστρεβλώνονται με αποτέλεσμα να προκύπτει η ασυμφωνία που οδηγεί σε μια άκαμπτη υπεράσπιση του εαυτού απέναντι στις εμπειρίες που απειλούν την αυτοαντίληψη. Παραποιώντας τις εμπειρίες του το άτομο έχει χάσει την ακριβή αίσθηση του αληθινού του εαυτού και έχει δυστυχώς παρεκκλίνει από το μονοπάτι που οδηγεί στην αυτοπραγμάτωση.

Η υγιής ανάπτυξη λοιπόν, της προσωπικότητας καλλιεργείται με την μετάδοση απεριόριστης θετικής αναγνώρισης, μέσα από τον σεβασμό και την αποδοχή του ατόμου, έτσι το άτομο να είναι σε θέση να βιώνει μια συμφωνία ανάμεσα στον εαυτό του και τις εμπειρίες στη δομή του εαυτού του, προκειμένου να καλλιεργήσει την πραγματική του φύση που συνάδει με την ιδέα της προσωπικής ωρίμανσης και αυτοπραγμάτωσης.

Δήμητρα Καλογεροπούλου-Ψυχολόγος

Βιβλιογραφία:

DeRobertis, E. M. (2006). Deriving a humanistic theory of child development from the works of Carl R. Rogers and Karen Horney. The Humanistic Psychologist, 34(2), 177-199.

Rogers, C. R. (1995). On becoming a person: A therapist’s view of psychotherapy. Houghton Mifflin Harcourt.

Maté, G., & Neufeld, G. (2019). Hold on to your kids: Why parents need to matter more than peers. Random House.

ΠΗΓΗ: https://www.psychology.gr/psychologia-paidiou/3787-i-anagki-gia-thetiki-anagnorisi.html

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε