Το ιστολόγιό μας

Οι εργασίες του τμήματός μας (Β2) στην Ιλιάδα και συγκεκριμένα στην ενότητα “Σκηνές από τον Όλυμπο” της Α ραψωδίας. Αναρτήθηκε στο authorSTREAM από τον/την Thalassa

Αναρτήθηκε στο authorSTREAM από τον/την Thalassa

Αναρτήθηκε στο authorSTREAM από τον/την Thalassa

Αναρτήθηκε στο authorSTREAM από τον/την Thalassa

Αναρτήθηκε στο authorSTREAM από τον/την Thalassa

Αναρτήθηκε στο authorSTREAM από τον/την Thalassa

Αναρτήθηκε στο authorSTREAM από τον/την Thalassa

Αναρτήθηκε στο authorSTREAM από τον/την Thalassa


Οι εργασίες μας από την Α ραψωδία της Ιλιάδας και την ενότητα “Σκηνές από τον Όλυμπο”  (στίχοι 494-612). Οι μαθήτριες του Β1.

Αναρτήθηκε στο authorSTREAM από τον/την Thalassa

Αναρτήθηκε στο authorSTREAM από τον/την Thalassa

Αναρτήθηκε στο authorSTREAM από τον/την Thalassa

Αναρτήθηκε στο authorSTREAM από τον/την Thalassa

Αναρτήθηκε στο authorSTREAM από τον/την Thalassa


Δημιούργησα μία αφίσα με υγιεινές τροφές.  Στεργιάνα, Α2

ραψωδία Α στίχοι 54-306: Συνέλευση των Αχαιών. Η σύγκρουση  του Αχιλλέα με τον Αγαμέμνονα

• Μετά τη φιλονικία τους, ο Αγαμέμνονας και ο Αχιλλέας εκφράζουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Δημοσθένης – Αλέξης, Β2

          Σήμερα εννιά μέρες μετά τον λοιμό που έπεσε στο στρατόπεδό μας, ο Αχιλλέας συγκάλεσε συνέλευση. Αφού ο μάντης Κάλχας έριξε το φταίξιμο σε μένα, που κρατούσα τη Χρυσηίδα, αρχίσαμε έναν έντονο καβγά με τον Αχιλλέα. Ο Αχιλλέας με πρόσβαλλε μιλώντας μου προκλητικά, με ταπεινωτικούς χαρακτηρισμούς. Νομίζει πως επειδή είναι γενναίος στη μάχη, έχει το δικαίωμα να διατάζει εμένα τον αρχιστράτηγο! Ήθελε να αφήσει εμένα χωρίς λάφυρο, αφού πρέπει να επιστρέψω τη Χρυσηίδα. Αποφάσισα να του πάρω τη Βρισηίδα. Ξεχνάει ο Αχιλλέας ποιος είναι ο αρχηγός του στρατεύματος και θα πρέπει όλοι να με υπακούν. Με απείλησε ότι θα φύγει από την Τροία. Ας πάει στο καλό, αφού δε σέβεται τους ανωτέρους του. Εμείς θα μπορέσουμε να νικήσουμε τους Τρώες και χωρίς αυτόν.

Ο θυμός του Αχιλλέα
Ζακ Λουί Νταβίντ
(1748-1825)

          Σήμερα νευρίασα τόσο πολύ με τον αρχιστράτηγο των Αχαιών, τον Αγαμέμνονα. Αρχικά ρώτησα τον Κάλχα για ποιον λόγο έπεσε τέτοια κατάρα στο στρατόπεδο των Αχαιών. Απόρησα γιατί τον είδα διστακτικό και φοβισμένο. Με ξάφνιασε όταν ζήτησε την προστασία μου. Μάλλον φοβήθηκε ότι, αν έλεγε την αλήθεια, θα πάθαινε κακό. Φυσικά ορκίστηκα ότι δε θα πάθει τίποτα. Τότε ήταν που έπεσα από τα σύννεφα! Για όλα έφταιγε ο Αγαμέμνονας, αυτός και η αλαζονεία του. Είχα μείνει άφωνος. Ο Αγαμέμνονας άρχισε να βρίζει τον μάντη, να τον κατηγορεί ότι είναι ψεύτης και να προσπαθεί να τον διαψεύσει. Όταν όμως παραδέχτηκε ότι φταίει, υποστήριξε ότι δε θα έκανε ποτέ κάτι για να βλάψει τους Αχαιούς και ότι θέλει μόνο το καλό του στρατού. Εγώ δεν τον πίστεψα και ήμουν τόσο οργισμένος , αλλά δεν αντέδρασα. Όταν όμως είπε ότι δε θέλει να μείνει αδώρητος, απόρησα και ρώτησα πώς γίνεται να ξαναμοιράσουμε τα λάφυρα. Τότε μας ανακοίνωσε ότι θέλει κι αυτός λάφυρο για να μην προσβληθεί η τιμή του. Δεν άντεξα άλλο. Του είπα ότι θα φύγω από τη μάχη και μου είπε ότι θα πάρει το δικό μου λάφυρο. Δεν φτάνει που είναι όλη η αιτία του κακού, θέλει και τη Βρισηίδα! Καθώς έλεγε αυτά τα λόγια έβγαλα το ξίφος και … την κρίσιμη στιγμή ένιωσα ένα άγγιγμα στα ξανθά μου μαλλιά. Ήταν η θεά Αθηνά, η κόρη του Κρονίδη. Την έστελνε η Ήρα, γιατί δεν ήθελε να σκοτωθεί κανείς. Έτσι με συγκράτησε η Αθηνά και χωρίς δεύτερη σκέψη με βαρείς λόγους τον στόλισα και του είπα ότι ΠΟΤΕ δε θα ξαναγυρίσω στη μάχη. Αυτό δε θα τελειώσει έτσι. Θα δουν τώρα οι Αχαιοί τι τους περιμένει…

Σας παρουσιάζουμε τις αγαπημένες μας φίλες. Κωνσταντίνα-Πασχαλίνα, Β1

     Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

     σου γράφω για ακόμη μία φορά! Σήμερα θα ήθελα να σου μιλήσω για ένα άτομο που είναι πολύ σημαντικό για μένα. Ένα όνομα θα σου πω μόνο, Αντωνία. Είναι η πρώτη φορά που θα σου μιλήσω γι΄ αυτήν. Είναι η καλύτερή μου φίλη. Γνωριζόμαστε από τόσο δα μωράκια, αλλά καθώς άρχισε το Γυμνάσιο, ξεκινήσαμε να κάνουμε παρέα.

     Η Αντωνία είναι ψηλή και όμορφη. Έχει κατάξανθα μακριά μαλλάκια και μπλε γυαλιστερά μάτια. Το δερματάκι της είναι ανοιχτόχρωμο και απαλό σαν μετάξι. Δεν της αρέσει ούτε να ντύνεται πολύ κομψά, αλλά ούτε και πολύ απλά, προτιμάει συνήθως κάτι ενδιάμεσο. Είναι πολύ καλός άνθρωπος, συμπαθητική και φιλική με όλους. Της αρέσει να βοηθάει τους γύρω της, χωρίς να τη νοιάζει αν υπάρχει αντάλλαγμα. Δεν είναι καθόλου εγωίστρια. Εντάξει, δε λέω, νοιάζεται για τον εαυτό της, αλλά ενδιαφέρεται φυσικά και για όλους τους υπόλοιπους. Είναι δυναμική, δε φοβάται τίποτα και κανέναν, όταν βάζει στόχους θα κάνει οτιδήποτε περνάει από το χέρι της για να τους πετύχει. Έχει πολύ πείσμα!

     Έχουμε κάποιες διαφορές μεταξύ μας, δε μας νοιάζει όμως, οι ομοιότητες είναι που μετράνε! Μας αρέσουν τα ίδια φαγητά, τα ίδια αθλήματα, έχουμε το ίδιο γούστο στα αγόρια! Γενικότερα έχουμε ίδια ενδιαφέροντα. Είμαστε πολύ δεμένες. Δε συνηθίζουμε να μαλώνουμε αλλά και όταν συμβεί, πάντα το συζητάμε προκειμένου να βρούμε μια λύση και τα ξαναβρίσκουμε. Θεωρώ ότι εγώ και η Αντωνία είμαστε σε μια ηλικία που νιώθουμε ότι μεγαλώνουμε και αντιμετωπίζουμε δυσκολίες με όλους και με όλα, με την οικογένεια, με τους φίλους, με όλα! Όταν έχει προβλήματα και είναι στεναχωρημένη είμαι πάντα δίπλα της, τη στηρίζω, την κατανοώ και τη συμβουλεύω ώστε να νιώσει καλύτερα. Το ίδιο κάνει κι εκείνη όταν είμαι κι εγώ σε τέτοια φάση. Ποτέ δε θα μ΄ αφήσει να νιώσω μόνη. Αυτοί είναι κιόλας οι λόγοι που την αγαπάω και είναι κολλητή μου.

     Δε θα χωρίσουμε ποτέ, ό,τι κι αν γίνει, ό,τι κι αν συμβεί δε θα το αφήσουμε να μας χωρίσει, θα ξεπεράσουμε την κάθε δυσκολία. Έχουμε κάνει όνειρα να πάμε στο ίδιο λύκειο, να μπούμε στο ίδιο πανεπιστήμιο. Άσε, πού να σου λέω! Τώρα πρέπει να σε αφήσω αγαπημένο μου ημερολόγιο.

     Κωνσταντίνα

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

     Σήμερα θέλω να σου γνωρίσω την καλύτερή μου φίλη, την Παναγιώτα. Τη γνώρισα πριν από τέσσερα χρόνια, στο πάρτι γενεθλίων μου. Την είχε φέρει μαζί της η φίλη μου η Αθηνά. Μόλις γνωριστήκαμε αμέσως τη συμπάθησα, το ίδιο και αυτή! Καθώς περνούσαν οι μέρες δενόμασταν και πιο πολύ ώσπου γίναμε αχώριστες φίλες.

     Η Παναγιώτα είναι ξανθιά, με υπέροχα εκφραστικά καστανά μάτια. Αδύνατη και μετρίου αναστήματος. Είναι μία κούκλα!!! Είναι εχέμυθη, έμπιστη, ειλικρινής, γενναιόδωρη, με αρχές και έχει απίστευτο χιούμορ! Όταν είμαι στεναχωρημένη είναι η μόνη που μπορεί να μου φτιάξει τη διάθεση. Ακούμε την ίδια μουσική, πάμε μαζί χορό και διασκεδάζουμε τόσο πολύ όταν είμαστε μαζί.

     Καμία σχέση φυσικά δεν είναι τέλεια. Έτσι κι εμείς έχουμε τις ψιλοδιαφωνίες μας και τα μαλώματά μας, όμως δε στάθηκαν ικανά να καταστρέψουν τη φιλία μας. Και αυτό γιατί μοιραζόμαστε και τα άσχημα συναισθήματα που νιώθουμε εκτός από τα όμορφα. Έτσι τα λύνουμε όλα με αμοιβαίες υποχωρήσεις. Πολλές φορές μας φαντάζομαι να σπουδάζουμε μαζί, να είμαστε πλέον ολόκληρες γυναίκες, να έχουμε κάνει παιδιά η καθεμία και τα παιδιά μας να είναι τόσο καλές φίλες όσο εμείς! Θα είμαστε πάντα φίλες ό,τι και να γίνει! Την αγαπώ τόσο πολύ!!

     Πασχαλίνα

Με αφορμή το λαϊκό παραμύθι «Το πιο γλυκό ψωμί», έγραψα κι εγώ το δικό μου παραμύθι. Πρωταγωνιστής ο Ρουμπής, ένα αχάριστο σκαθάρι, που στο τέλος κατάλαβε πως οτιδήποτε αξιόλογο απαιτεί κόπο. Παναγιώτης, Α2

• Στο παραμύθι “Το πιο γλυκό ψωμί” ο φτωχός γέροντας βοήθησε τον βασιλιά να καταλάβει την αξία της εργασίας. Στο δικό μου παραμύθι με τίτλο “Η μοίρα του χωριού” ένας δράκος βοήθησε τον Νίκο να καταλάβει πως …

Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα μικρό χωριουδάκι που η μοίρα των μαθητών του ήταν να γίνουν άριστοι μαθητές, αλλιώς … δεν ήξερε κανείς τι θα συμβεί, γιατί γενιές και γενιές περνούσαν και κανείς τους δεν ήταν κακός μαθητής.

Όμως μετά από δύο αιώνες γεννήθηκε ένα παιδί που το λέγανε Νίκο, ο οποίος βαριόταν τα πάντα, δεν είχε όρεξη για τίποτα. Ήρθε λοιπόν ο καιρός να πάει σχολείο. Δε διάβαζε απολύτως τίποτα και ώρες ώρες αντέγραφε ή έκανε σκονάκια, για να φαίνεται πως προσπαθεί. Για την ακρίβεια οι δάσκαλοι δεν έπαιρναν χαμπάρι τι κάνει ο Νίκος και οι βαθμοί του ήταν αξιοπρεπείς.

Στο τέλος της μαθητικής διαδρομής όλα τα παιδιά έπαιρναν ένα βραβείο, όσα φυσικά ήταν άριστα, αν και μόνο άριστα παιδιά υπήρχαν. Για να μην τα πολυλογούμε, ο Νίκος πήγε να πάρει το βραβείο. Καθώς όμως περπατούσε προς τον δήμαρχο, ο οποίος μοίραζε τα βραβεία, δυνατός αέρας φύσηξε και τον εμπόδιζε να προχωρήσει. Όμως μπόρεσε και έφτασε. Δυστυχώς, μόλις ακούμπησε το βραβείο, εμφανίστηκε ένας δράκος και τον πήρε μακριά, σε ένα ψηλό και απομακρυσμένο λόφο.

Για εφτά χρόνια ο δράκος τον κράτησε εκεί και του δίδαξε όλα όσα έπρεπε να μάθει, πρωί-βράδυ με λίγα διαλείμματα για ξεκούραση.

Όλοι πίστευαν πως ο Νίκος δε ζούσε πια, τον είχαν ξεχάσει. Μια μέρα όμως, σαν εκείνη που τον είχε πάρει ο δράκος, πήγε και τον άφησε στη σειρά με τα παιδιά που περίμεναν να πάρουν το βραβείο. Όλοι παραξενεύτηκαν. Τελικά ο Νίκος πήρε το βραβείο που έπρεπε να είχε πάρει εδώ και εφτά χρόνια. Τότε έβγαλε στα παιδιά έναν λόγο: «Παιδιά μου, εύχομαι να μην κάνετε ποτέ ζαβολιές στη ζωή σας, γιατί όλα πληρώνονται με το ίδιο νόμισμα». Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.       Στεργιάνα, Α2      

• Και στο δικό μου παραμύθι πρωταγωνιστεί  ένας τεμπέλης βασιλιάς που αδιαφορεί για τον λαό του. Τι θα κάνει, όταν ο κίνδυνος του χτυπήσει την πόρτα;      

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας βασιλιάς που κυβερνούσε μία αχανή αυτοκρατορία που αποτελούνταν κυρίως από βάλτους, έλη και πυκνά δάση. Σε κάθε μέρος της αυτοκρατορίας επικρατούσαν μύθοι για τέρατα κάθε λογής που κατοικούσαν στα πιο σκοτεινά μέρη του βασιλείου. Όμως, το πιο φοβερό και τρομερό ήταν ένας Κύκλωπας τεραστίου μεγέθους, ο οποίος είχε για κατοικίδιό του έναν κόκκινο δράκο! Αυτός ο βασιλιάς ήταν τεμπέλης και όλη την ημέρα ήταν αραχτός στον θρόνο του, φρουρούμενος επί 24ωρου βάσεως. Δεν του καιγόταν καρφί για τα χωριά και τις πόλεις που κατέστρεψε ο Κύκλωπας με τον δράκο του. Όταν όμως έφτασε το τρομερό αυτό δίδυμο στην πρωτεύουσα, ο βασιλιάς πανικοβλήθηκε και ζήτησε να του φέρουν την πανοπλία του. Όμως οι φρουροί τού απάντησαν ότι τη δώσανε στον στρατηγό και ότι άμα ήθελε δικιά του, ας καθόταν και ας έφτιαχνε μία. Ο βασιλιάς ήταν εξοργισμένος, αλλά χωρίς άλλη επιλογή πήγε στον καλύτερο σιδερά και τον διέταξε να του φτιάξει μια πανοπλία. Και εκείνος του τα έψαλλε και του είπε να τη φτιάξει μόνος του. Για κακή τύχη του βασιλιά, σκοτώθηκε ο στρατηγός και οι στρατιώτες έχαναν το ηθικό τους. Ο βασιλιάς, μετά από σκληρή δουλειά πέντε ωρών, κατόρθωσε και έφτιαξε την πανοπλία του, τη φόρεσε και βγήκε στη μάχη. Μόλις τον είδε ο στρατός του, ξαναβρήκαν το ηθικό τους, όρμησαν στον εχθρό και τελικά νίκησαν και τον υποχρέωσαν σε φυγή. Μιλτιάδης, Α2

• Ο δικός μου βασιλιάς πιστεύει πως δε χρειάζεται τη βοήθεια κανενός, γι΄αυτό και ίδιος δε βοηθάει κανέναν. Τι θα γίνει όμως όταν κινδυνεύσει η ζωή του;

Ο βασιλιάς και ο φτωχός

Κάποτε ζούσε ένας βασιλιάς ο οποίος είχε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Περηφανευόταν για τα πλούτη του. Ισχυριζόταν ότι ποτέ δε θα ζητούσε   βοήθεια από κανέναν, μιας και είχε ό,τι χρειαζόταν. Μια μέρα μαζί με τους αυλικούς του πήγε στο δάσος για κυνήγι. Κάποια στιγμή συνάντησαν έναν φτωχό και ταλαιπωρημένο άνθρωπο, ο οποίος τους ζήτησε να του δώσουν κάτι να φάει. Ο βασιλιάς όμως αρνήθηκε και δεν άφησε ούτε και του αυλικούς του να βοηθήσουν τον άτυχο αυτόν άνθρωπο.

Μετά από λίγο καιρό ξέσπασε πόλεμος στο βασίλειο του άρχοντα. Μια μέρα ο βασιλιάς χτυπήθηκε στη μάχη και ζητούσε απεγνωσμένα βοήθεια. Για κακή του τύχη όμως κανείς δεν προσφέρθηκε, καθώς κανείς τους δεν είχε δεχτεί βοήθεια από τον ίδιο. Ο μόνος που προσφέρθηκε ήταν ένας λεπτοκαμωμένος άντρας τον οποίο αμέσως αναγνώρισε. Ήταν εκείνος τον οποίο είχε παρατήσει στο δάσος.

 Μετά το τέλος της μάχης ο βασιλιάς κάλεσε τον φτωχό και τον ρώτησε για ποιον λόγο τον είχε βοηθήσει, ενώ εκείνος του είχε φερθεί τόσο σκληρά. Τότε του αποκρίθηκε: «Βασιλιά μου, για να είναι κάποιος μεγαλόψυχος δε χρειάζεται να έχει σημαντική καταγωγή, ούτε πρέπει να περιμένει κάποιο αντάλλαγμα».

Ο βασιλιάς συγκινήθηκε με τον λόγο του και του πρόσφερε μια θέση δίπλα του για να τον συμβουλεύει. Ακόμα, από τότε πρόσφερε την βοήθειά του σε όποιον τη χρειαζόταν χωρίς να περιμένει κάποιο αντάλλαγμα. Αναστάσης, Α2

Στο παραμύθι “Το πιο γλυκό ψωμί” ο πλούσιος βασιλιάς στο τέλος συνειδητοποίησε γιατί το ψωμί που κουράστηκε για να φτιάξει μόνος του ήταν το πιο γλυκό ψωμί του κόσμου. Ο δικός μου ήρωας στο παραμύθι-ποίημα που έγραψα, το μικρό κακομαθημένο δρακάκι, θα καταλάβει γιατί έμεινε μόνο του, χωρίς φίλους; Ηλιάνα, Α2

Μια φορά κι έναν καιρό
ή δυο φορές και τρεις καιρούς
σε κάτι βάλτους μακρινούς
ζούσε ένα μικρό δρακάκι
κακομαθημένο
όσο δεν πάει ο νους!!!
Είχε τα πάντα
ό,τι ζητούσε
και για τα προβλήματά του
 κάποιος άλλος μεριμνούσε.
Τι φαΐ
και τι παιχνίδια
όλα τα ’χε
ακόμα κι ένα βάζο
 με δικά του στρείδια!
Μα σαν πέρασε ο καιρός οι φίλοι του μικρού μας δράκου
 κουράστηκαν να τον υπηρετούν
να του κάνουν τα χατίρια
κι όλο γκρίνιες να ακούν.
Έτσι το δρακάκι έμεινε μόνο
και άρχισε ν’ αναρωτιέται:
«Πώς θα ζήσω; Τι θα κάνω;
Μήπως πρέπει ν’ αγοράσω ένα πιάνο;
Μα τι να κάνω τ’ όργανο αν δεν έχω παρέα;
Με ποιον εγώ θα τραγουδώ
και θα περνάω ωραία;»
Και τότε συλλογίστηκε
και βρέθηκε η λύση:
έπρεπε να βρει δουλειά!
Καινούργιο κόσμο να γνωρίσει!
Άρχισε ευθύς να ψάχνει
στην εφημερίδα
έχοντας κοντά του πάντα
’κείνο το βάζο με τα στρείδια.
Και όταν βρήκε μια δουλειά
που να του ταιριάζει
άρχισε με ωράριο
χωρίς να τεμπελιάζει.
Αμέσως γνώρισε
ανθρώπους
ή καλύτερα τέρατα
που είχαν δόντια κοφτερά
και μακριά κέρατα.
Και όσο δούλευε από τότε
είχε πάντα πιστούς φίλους
που ήτανε καλύτεροι
κι από ένα μάτσο σκύλους!!!

Χάρη στο λαϊκό παραμύθι "Το πιο γλυκό ψωμί" μάθαμε τη διαδικασία που απαιτείται για την παρασκευή ψωμιού. Δημιουργήσαμε παρουσιάσεις με τα στάδια της διαδικασίας αυτής, κάποια από τα οποία πέρασε και ο πλούσιος βασιλιάς του παραμυθιού. Συγκρίναμε τον τρόπο παρασκευής ψωμιού τα παλιά και τα τωρινά χρόνια. Συγκεντρώσαμε πίνακες ζωγραφικής που αντιστοιχούν στο όργωμα, τη σπορά, το θέρισμα, το αλώνισμα, το λίχνισμα, το άλεσμα, το ζύμωμα και το ψήσιμο του ψωμιού και προσθέσαμε τα δικά μας σχόλια στους πίνακες αυτούς.

Κάποιος φίλος μας σκέφτεται να εγκαταλείψει το σχολείο. Προσπαθούμε να τον πείσουμε να μην το κάνει, τονίζοντας τους λόγους για τους οποίους πρέπει να το συνεχίσει.

Το σχολείο μου

• Δεν έχεις ακόμη αποφασίσει για το τι θα κάνεις στη ζωή σου, οπότε μην παίρνεις από τώρα αποφάσεις που θα τις μετανιώνεις μια ζωή. Σκέψου επίσης ότι κάποια παιδιά θα έκαναν τα πάντα για να πάνε σχολείο. Μη χάσεις αυτήν την ευκαιρία, ενώ την έχεις στα χέρια σου! Σκέψου το πριν πάρεις την τελική απόφαση. Ιουλία
• Θα σε κάνω να αλλάξεις γνώμη, καθώς εγώ πιστεύω πως είναι απλώς μια τρέλα της εφηβείας. Καταρχήν, το σχολείο σού δίνει δυνατά θεμέλια για το μέλλον σου. Μέσα από το σχολείο γίνεσαι πιο κοινωνικός και γνωρίζεις πολύ κόσμο. Έτσι διευρύνεις το κοινωνικό σου περιβάλλον. Ακόμα, οποιαδήποτε γνώση κι αν αποκτήσεις, θα είναι χρήσιμη. Εύη
• Έχεις δίκιο για το ότι οι καθηγητές μάς φορτώνουν με μαθήματα και για το ότι δεν έχουμε ελεύθερο χρόνο για πολλά πράγματα, όπως για διάφορα χόμπι που θέλουμε να κάνουμε. Αλλά ξέρεις κάτι, δε φταίνε και αυτοί! Πρέπει να μας διδάξουν μία συγκεκριμένη ύλη. Αν συγκεντρώνεσαι καθώς διαβάζεις, σίγουρα θα σου μένει και λίγος ελεύθερος χρόνος, για να κάνεις κάτι που αγαπάς. Επίσης το διάβασμα που θα κάνεις σήμερα, θα σου είναι εφόδιο για τη μετέπειτα ζωή σου. Αγαθή
• Στο σχολείο μαθαίνεις να σέβεσαι τον άλλο, να τον εκτιμάς και να ακούς την άποψή του. Γνωρίζεις φίλους με τους οποίους θα είσαι για πάντα μαζί. Μέσα από τον διάλογο που κάνεις μέσα στην τάξη διαμορφώνεις ιδέες, αντιλήψεις και απόψεις. Επιπλέον όταν έχεις πολλούς φίλους, διευρύνεις το κοινωνικό σου περιβάλλον. Ελπίζω να σε έπεισα. Μαρία
• Αν κάνεις οικογένεια, πώς θα βοηθάς το παιδί σου στο σχολείο; Θα του λες «δεν ξέρω» και θα το αφήσεις να πάει αδιάβαστο; Δε θέλεις το παιδί σου να σε θαυμάζει και να σε παίρνει ως παράδειγμα, για να σου μοιάσει; Δόμνα
• Στο σχολείο καθημερινά βλέπεις τους φίλους σου, μαθαίνεις και ανακαλύπτεις νέα πράγματα, γνωρίζεις νέους ανθρώπους και μπροστά σου ανοίγονται νέοι και ενδιαφέροντες ορίζοντες! Αναστασία Γ.
• Σκέψου πως θα κάθεσαι όλη μέρα σπίτι, θα βαριέσαι και δε θα κερδίζεις και τίποτα. Μόνο το σχολείο μπορεί να σου προσφέρει τη γνώση και τη μάθηση και φυσικά το εισιτήριό σου για το Πανεπιστήμιο. Μάγδα
• Δε λέω, έχεις δίκιο, το σχολείο έχει τις δυσκολίες του, αλλά εσύ πρέπει να αντισταθείς και να τις ξεπεράσεις και να νικήσεις. Μαρίνα
• Καλέ μου φίλε, μη σταματήσεις το σχολείο, γιατί από εκεί εξαρτάται το μέλλον σου και εσύ έχεις ακόμα πολύ δρόμο μπροστά σου. Χρήστος
• Εάν δε συνεχίσεις το σχολείο, δε θα αποκτήσεις τις γνώσεις που χρειάζεται. Δε θα σου είναι εύκολο στην καθημερινότητά σου. Δε θα μπορείς να αποφασίσεις τι θα κάνεις. Σκέψου ότι στην πορεία θα μετανιώσεις για τις αποφάσεις που πήρες. Ελπίζω να λογικευτείς. Αντωνία
• Δεν πρέπει να εγκαταλείψεις το σχολείο, πώς σου ήρθε; Σου μαθαίνει πολλά πράγματα, σου προσφέρει γνώσεις, σε κάνει έξυπνο και ώριμο άνθρωπο. Οι φίλοι σου δε θα σου λείψουν; Πασχαλίνα
• Ξέρω πως είναι λίγο δύσκολα τα πράγματα, αλλά δες το από την καλή του πλευρά. Πιστεύω πως άμα το αφήσεις, δε θα έχεις την ευκαιρία να μάθεις όλα αυτά που κρύβονται μέσα στα γράμματα. Θα είναι σαν να χάνεις τις παιδικές σου εμπειρίες. Νικόλας
• Υπάρχουν και καλές στιγμές στο σχολείο. Οι γιορτές, το χριστουγεννιάτικο παζάρι, οι απεργίες των καθηγητών, οι εκδρομές. Με τίποτα δε θα έχανα τις εκδρομές! Παρ’ όλες τις δυσκολίες, το διάβασμα, τις εξετάσεις, πρέπει να αγωνιστείς για τα όνειρά σου! Γεωργία
• Μιλάς σοβαρά; Θέλω να πιστεύω ότι δεν πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο. Αρχικά αν επιλέξεις να αφήσεις το σχολείο, θα κάνεις ένα μεγάλο λάθος, αφού μέσα από αυτό μαθαίνεις νέα πράγματα, τα οποία θα σου είναι πολύ χρήσιμα στο μέλλον. Μέσα από το σχολείο μπορείς να επιλέξεις το μέλλον σου για ένα καλύτερο αύριο. Επίσης θα αφήσεις πίσω όλους τους φίλους σου, που περάσατε τόσα μαζί. Η ζωής σου πρόκειται να γίνει βαρετή, αφού όλη μέρα θα κάθεσαι σε έναν καναπέ και δε θα κάνεις τίποτα. Ελπίζω με όλα όσα σου είπα να σε έπεισα να μην πάρεις αυτήν την απόφαση. Κωνσταντίνα

Διαβάζοντας Αρχαία…