Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, που τιμάται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου, το Γυμνάσιο Σπετσών αφιέρωσε το μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας σε μια ξεχωριστή δημιουργική δράση. Η ημέρα αυτή συμπίπτει με την πρώτη μέρα της Άνοιξης και μας υπενθυμίζει πως η ποίηση έχει τη δύναμη να φωτίζει τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου.
Στο πλαίσιο αυτό, οι μαθητές και οι μαθήτριες γνώρισαν την τεχνική της blackout poetry (ή αλλιώς «ποιητική συσκότιση»). Πρόκειται για μια σύγχρονη μορφή δημιουργικής γραφής, κατά την οποία οι δημιουργοί χρησιμοποιούν ένα ήδη υπάρχον κείμενο (όπως μια σελίδα βιβλίου ή άρθρου) και «σβήνουν» ή καλύπτουν τις περισσότερες λέξεις, αφήνοντας ορατές μόνο εκείνες που συνθέτουν ένα νέο, αυτόνομο ποίημα. Με αυτόν τον τρόπο, το παλιό κείμενο μεταμορφώνεται, και μέσα από τη σιωπή των σβησμένων λέξεων αναδύεται μια νέα ποιητική φωνή.
Οι μαθητές ανταποκρίθηκαν στη δραστηριότητα και δημιούργησαν ευρηματικά ποιήματα, αξιοποιώντας τη φαντασία και την ευαισθησία τους. Κάθε έργο αποτέλεσε μια μοναδική απόδειξη ότι η ποίηση μπορεί να γεννηθεί παντού — ακόμη και μέσα από τις λέξεις που αρχικά φαίνονται ξένες ή δεδομένες. Σε μια εποχή όπου ο λόγος συχνά γίνεται βιαστικός και επιφανειακός, η ποίηση συνεχίζει να φέρνει φως, να και να ανοίγει δρόμους προς μια βαθύτερη κατανόηση του εαυτού και του κόσμου.
Η 25η Μαρτίου αποτελεί κάθε χρόνο μια ξεχωριστή ημέρα ιστορικής μνήμης. Φέτος, οι μαθητές του Γυμνασίου Σπετσών συμμετείχαν με σεβασμό στις εκδηλώσεις τιμής για την εθνική επέτειο, αποδεικνύοντας πως η νέα γενιά κρατά ζωντανές τις αξίες της ιστορίας μας.
Η ημέρα ξεκίνησε με τη δοξολογία, όπου μαθητές και εκπαιδευτικοί στάθηκαν με ευλάβεια, τιμώντας τους αγώνες των προγόνων μας. Ακολούθησε η κατάθεση στεφάνων, μια λιτή αλλά βαθιά συμβολική πράξη μνήμης και ευγνωμοσύνης. Η κορύφωση των εκδηλώσεων ήρθε με την παρέλαση, όπου οι μαθητές μας, με πειθαρχία και περηφάνια, τίμησαν την πατρίδα και το σχολείο τους.
Ιδιαίτερα για τις Σπέτσες, έναν τόπο άρρηκτα συνδεδεμένο με την Ελληνική Επανάσταση, η σημερινή ημέρα αποτελεί πηγή υπερηφάνειας, θυμίζοντάς μας τη συμβολή των νησιωτών στον αγώνα για την ελευθερία.Η 25η Μαρτίου είναι όμως και διπλή γιορτή, καθώς τιμούμε παράλληλα και τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Σε αυτή τη σημαντική ημέρα, ευχόμαστε σε όλους υγεία, δύναμη και αισιοδοξία! Ας κρατήσουμε ζωντανά τα ιδανικά της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας, αντλώντας έμπνευση από το παρελθόν για να χτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον!
Αφίσα της Ειρήνης Σ.Αφίσα που έφτιαξαν οι μαθητές της Γ’ τάξης: Λάζαρος Μ.,Πέρσα Ζ. , Σταματίνα Α.Αφίσα της μαθήτριας Μαριτίνας Σ. , Β’ Γυμνασίου
Το Γυμνάσιο Σπετσών συμμετέχει ενεργά στην καμπάνια της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά κατά της σχολικής βίας, με τίτλο «Πώς κάνεις έτσι; Μια πλάκα έκανα». Στο πλαίσιο αυτής της πρωτοβουλίας, οι μαθητές και οι μαθήτριες του σχολείου μας είχαν την ευκαιρία να προσεγγίσουν το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού μέσα από την παρακολούθηση επιλεγμένου οπτικοακουστικού υλικού.
Ακολούθησε γόνιμη και ουσιαστική συζήτηση, κατά την οποία τα παιδιά εξέφρασαν σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμούς σχετικά με τις μορφές, τις αιτίες και τις συνέπειες της βίας στο σχολικό περιβάλλον. Μέσα από τον διάλογο αναδείχθηκε η σημασία του σεβασμού, της ενσυναίσθησης και της υπευθυνότητας στη διαμόρφωση ενός ασφαλούς και υποστηρικτικού σχολείου για όλους.
Στη συνέχεια, οι μαθητές αξιοποίησαν δημιουργικά τα ερεθίσματα που δέχτηκαν, παράγοντας πρωτότυπο υλικό, όπως άρθρα, ποιήματα και αφίσες, με στόχο την ευαισθητοποίηση της σχολικής κοινότητας. Η δράση αυτή αποτελεί ένα σημαντικό βήμα στην καλλιέργεια στάσεων και αξιών που προάγουν τη συνεργασία, την αποδοχή και τη μηδενική ανοχή στη βία.
Ποίημα που έγραψε ο Νίκος Χ., μαθητής της Β΄Γυμνασίου
Πλάκα: Μια λέξη. Δύο σημασίες.
Εν τέλει, όμως, ίδιο αποτέλεσμα. Δε διαφέρουν.
Όπως οι πλάκες που κάνουμε με τους φίλους,
έτσι και οι πλάκες της γης
διαδραματίζονται όμοια.
Μια πλάκα με φίλους ξεκινά συνήθως
ως ένα απλό αστείο
χωρίς συνέπειες και παρατράγουδα.
Παρομοίως και οι πλάκες της γης…
μετακινούνται με έναν φυσιολογικό τρόπο
χωρίς καταστροφές.
Όμως, όσο οι πλάκες μετακινούνται,
κάποια στιγμή συναντιούνται και συγκρούονται
με αποτέλεσμα εντάσεις, σεισμούς, τσουνάμι.
Η πλάκα μεταξύ ατόμων έχει ίδια κατάληξη.
Όταν ξεπεράσει τα όρια του αστείου,
κάποιον τον πληγώνει, άλλον τον θυμώνει
ή τον οδηγεί σε μάταιο τέλος.
Μία είναι όμως η διαφορά:
η πορεία των λιθοσφαιρικών πλακών δεν αλλάζει.
Εμείς, όμως, μπορούμε να κόψουμε τις άλλες πλάκες.
Γιατί δεν το κάνουμε;
όλα ξεκινούν από εμάς
και τελειώνουν σε εμάς.
Δώσε ένα τέλος στην πλάκα!
Δεν είναι αστείο!
Αλλιώς θα υπάρξουν σεισμοί…
Δεν είσαι μόνος!
Ποίημα που έγραψε η Άρτεμις Ν., μαθήτρια της Β’ Γυμνασίου
Στις αυλές που κάποτε γελούσαν παιδιά
μια σκιά βαριά απλώνεται σιωπηλά.
Λόγια κοφτερά σαν σπασμένα γυαλιά
χαράζουν καρδιές που δεν φταίνε πουθενά.
Ένα βλέμμα σκυφτό,μια φωνή που σωπαίνει,
ένα «αστείο», από το οποίο μέσα της πόνο μαζεύει.
Μα κανείς δεν γεννήθηκε για να πονά
ούτε για να ζει με φόβο σε κάθε γωνιά.
Σήκωσε το κεφάλι, δεν είσαι μόνος εσύ!
Η αξία σου λάμπει, δε σβήνει στη γη.
Κι αν δεις κάποιον δίπλα σου να λυγίζει σιγά ,
γίνε φως, γίνε χέρι που τον κρατά.
Γιατί ο κόσμος αλλάζει με μια αγκαλιά,
με μια λέξη καλή που νικά τη σκιά.
Κι εκεί που ο φόβος υψώνει φωνή,
η αγάπη απαντά: « Είσαι αρκετός, μπορείς να σταθείς εκεί.».
Ειρήνη στα σχολεία
Ποίημα της μαθήτριας Άσπας Δ.- Γ΄Γυμνασίου
Έχασα τη ζωή μου
στον φόβο βυθισμένη
για έναν μόνο θύτη
που με είχε σταμπαρισμένη.
Έβγαλε το μαχαίρι
που κράταγε στο χέρι
και το έφερε με δύναμη
στο αθώο περιστέρι.
Γιατί να γίνεται αυτό;
Πώς έχουμε πια καταντήσει;
Ειρήνη ζητάμε στα σχολεία
όχι ξυλοδαρμό και φασαρία.
Ο σχολικός εκφοβισμός δεν είναι πλάκα
Άρθρο της μαθήτριας Κατερίνας Μ. της Β΄ Γυμνασίου με θέμα τον σχολικό εκφοβισμό
Ο σχολικός εκφοβισμός αποτελεί ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα της σχολικής ζωής, καθώς επηρεάζει βαθιά την ψυχολογία και την καθημερινότητα των μαθητών. Πρόκειται για μια επαναλαμβανόμενη επιθετική συμπεριφορά, η οποία μπορεί να είναι λεκτική, σωματική ή ακόμα και διαδικτυακή και στοχεύει στην πρόκληση φόβου και ντροπής σε κάποιον πιο αδύναμο ή στην απομόνωσή του.
Οι αιτίες του σχολικού εκφοβισμού είναι ποικίλες. Συχνά, τα παιδιά που εκφοβίζουν βιώνουν ανασφάλεια ή έλλειψη προσοχής από από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Άλλες φορές επηρεάζονται από αρνητικά πρότυπα που παρακολουθούν μέσω διαδικτύου ή από έλλειψη αξιών, όπως ο σεβασμός και η αποδοχή της διαφορετικότητας.
Οι συνέπειες για τα θύματα είναι ιδιαίτερα σοβαρές. Μπορεί να εμφανίσουν άγχος, φόβο για το σχολείο και χαμηλή αυτοεκτίμηση, ενώ μειώνεται και η σχολική τους επίδοση. Παράλληλα, και οι θύτες βιώνουν αρνητικές συνέπειες και συνηθίζουν να λύνουν τις διαφορές τους με τη βία.
Η αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτεί συνεργασία. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να δημιουργούν ένα ασφαλές περιβάλλον και οι γονείς να στηρίζουν και να καθοδηγούν τα παιδιά τους. Σημαντικό ρόλο έχουν οι μαθητές, οι οποίοι πρέπει να μάθουν να σέβονται και να μη μένουν αμέτοχοι σε ένα αντίστοιχο περιστατικό βίας.
Συνοψίζοντας, ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα που χρειάζεται άμεση αντιμετώπιση. Με σωστή παιδεία και συνεργασία μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα σχολείο στο οποίο κάθε παιδί θα νιώθει ασφάλεια και αποδοχή.
Ο σχολικός εκφοβισμός: Μια βαθιά πληγή
Άρθρο του μαθητή της Β΄Γυμνασίου Ανδρέα Μ.
Ο σχολικός εκφοβισμός αποτελεί διαχρονικό φαινόμενο. Ωστόσο, στις μέρες μας έχει πάρει ανησυχητικά μεγάλες διαστάσεις. Στο παρελθόν τα περιστατικά εκφοβισμού εκδηλώνονταν στην τάξη ή στο προαύλιο αλλά – μετά το τέλος του σχολικού ωραρίου- το παιδί μπορούσε να βρει καταφύγιο στο σπίτι του. Αντίθετα, στη σημερινή εποχή, η χρήση μέσων κοινωνικής δικτύωσης από ανήλικους μετατρέπει τον εκφοβισμό σε εφιάλτη που ξεφεύγει από τον χώρο του σχολείου. Ο λεγόμενος κυβερνοεκφοβισμός εντείνει το πρόβλημα και τις επιπτώσεις του.
Οι επιπτώσεις του φαινομένου είναι ιδιαίτερα σοβαρές εξίσου για το άτομο και την κοινωνία. Σε ατομικό επίπεδο, τα θύματα αποκτούν χαμηλή αυτοεκτίμηση, άγχος και κατάθλιψη. Συχνά, μάλιστα, απομονώνονται κοινωνικά και δυσκολεύονται να αναπτύξουν σχέσεις.Σε κοινωνικό επίπεδο, η κοινωνία απειλείται από την επιθετικότητα, την αδιαφορία και την ανοχή στη βία.
Συμπερασματικά, ο σχολικός εκφοβισμός αποτελεί ένα σοβαρό πρόβλημα, το οποίο ενισχύεται από τη χρήση μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Θα μπορούσαμε να πούμε πως πρόκειται για μια βαθιά πληγή που αφήνει ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή του θύματος και ειδικά στην ψυχή ενός παιδιού.
Σχολική βία: ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα-Κυριακή Π. (Γ΄Γυμνασίου)
Η σχολική βία αποτελεί ένα πολύ σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα, το οποίο επηρεάζει αρνητικά τις ζωές των εκπαιδευομένων. Παρουσιάζεται με διάφορες μορφές, όπως είναι η σωματική, η λεκτική ή η ψυχολογική βία και συχνά προκαλεί άγχος, φόβο, ανησυχία και θλίψη στα θύματα. Οι λόγοι που προκαλούν το φαινόμενο είναι η έλλειψη παιδείας, η ανάγκη ορισμένων μαθητών να επιβληθούν σε άλλα, ένα τοξικό οικογενειακό περιβάλλον. Για αντιμετωπιστεί, είναι απαραίτητη η συνεργασία μεταξύ των μαθητών, των εκπαιδευτικών και των γονέων, καθώς και η καλλιέργεια αξιών, όπως είναι ο σεβασμός, η ενσυναίσθηση και η αποδοχή της διαφορετικότητας. Επομένως, έτσι ίσως δημιουργηθεί ένα ασφαλές και οικείο σχολικό περιβάλλον για όλους.
Η σχολική βία-Αντωνία Χ. (Γ΄ Γυμνασίου)
Η σχολική βία είναι ένα σοβαρό πρόβλημα που επηρεάζει τους μαθητές. Μπορεί να εμφανίζεται ως κοροϊδία, απειλές ή αποκλεισμός και κάνει τα παιδιά να νιώθουν φόβο και μοναξιά. Για να αντιμετωπιστεί, χρειάζεται συνεργασία σχολείου και οικογένειας αλλά και σεβασμός και κατανόηση μεταξύ των παιδιών, ώστε το σχολείο να είναι ασφαλές για όλους. Είναι σημαντικό οι μαθητές/ -τριες να μιλούν, όταν βλέπουν ή βιώνουν τέτοιες συμπεριφορές και να ζητούν βοήθεια. Με σωστή ενημέρωση και στήριξη, η σχολική βία μπορεί να μειωθεί σε μεγάλο βαθμό.
Σχετικά με τη σχολική βία– Μαριένη Σ. , Σταματίνα Σ. (Γ΄ Γυμνασίου)
Η σχολική βία αποτελεί ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα που επηρεάζει αρνητικά την ψυχική και σωματική υγεία των μαθητών. Εκδηλώνεται με διάφορες μορφές, όπως λεκτική, σωματική, διαδικτυακή παρενόχληση, δημιουργώντας ένα κλίμα φόβου και ανασφάλειας στο σχολικό περιβάλλον. Τα θύματα συχνά βιώνουν άγχος, χαμηλή αυτοεκτίμηση και απομόνωση, ενώ οι θύτες υιοθετούν αντικοινωνικές συμπεριφορές. Η αντιμετώπιση της σχολικής βίας απαιτεί συνεργασία μεταξύ εκπαιδευτικών, γονέων και μαθητών, με στόχο την καλλιέργεια του σεβασμού, της ενσυναίσθησης και της αποδοχής της διαφορετικότητας.
Στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Β΄ Γυμνασίου οι μαθητές/ -τριες ήρθαν σε επαφή με δύο σημαντικά κείμενα της σύγχρονης ελληνικής γραμματείας: το πεζό «Χαλασμένες γειτονιές» του Κοσμά Χαρπαντίδη και το ποίημα «Στα καμένα» του Μιχάλη Γκανά.
Μέσα από την ανάγνωση και τη συζήτηση των κειμένων, τα παιδιά προβληματίστηκαν για τη σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον και για τις συνέπειες που μπορεί να έχει η ανθρώπινη παρέμβαση στη φύση.
Τα λογοτεχνικά αυτά έργα αποτέλεσαν αφορμή για έναν γόνιμο διάλογο μέσα στην τάξη σχετικά με την καταστροφή του φυσικού τοπίου, τις πυρκαγιές, αλλά και τη γενικότερη ευθύνη που έχουμε όλοι απέναντι στο περιβάλλον και στο μέλλον του πλανήτη μας.
Στο πλαίσιο αυτό, τα παιδιά προχώρησαν σε δημιουργικές δραστηριότητες. Κάποιοι μαθητές έγραψαν κείμενα δημιουργικής γραφής εμπνευσμένα από τα θέματα των κειμένων που μελετήσαμε, ενώ άλλοι επέλεξαν να αποδώσουν εικαστικά τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους μέσα από ζωγραφιές.
Υπεύθυνη καθηγήτρια: Μαρία Τζαβάρα
Επιστολή διαμαρτυρίας
Αγαπητοί μεγάλοι,
Σας γράφω σαν ένα παιδί που στέκεται σε ένα μεγάλο σταυροδρόμι. Το μέλλον μου, το μέλλον όλων των παιδιών εξαρτάται από τις αποφάσεις που παίρνετε σήμερα. Η γη είναι το μοναδικό μας σπίτι. Όμως, πολλές φορές φαίνεται ότι εσείς το ξεχνάτε αυτό.
Βλέπω δάση να καίγονται, θάλασσες να μολύνονται, τα ζώα να αφανίζονται. Κάθε φορά αναρωτιέμαι: Όταν γεράσω , θα υπάρχει άραγε αυτός ο όμορφος πλανήτης που τόσο αγαπώ; Θα μπορώ να περπατώ σε πράσινα δάση και να αναπνέω καθαρό αέρα;
Εσείς έχετε τη δύναμη να αλλάξετε τα πράγματα. Μπορείτε να προστατεύσετε την φύση,να σεβαστείτε την Γη και να φροντίσετε όχι μόνο για το σήμερα αλλά και για το αύριο. Για εσάς ίσως είναι απλά μια επιλογή, για εμάς πρόκειται για το μέλλον μας.
Σας ζητώ μόνο ένα πράγμα: να φροντίσετε τον πλανήτη όπως φροντίζετε τα παιδιά σας. Γιατί στην ουσία ο πλανήτης είναι το μέλλον όλων μας.
Με ελπίδα,
Ένα παιδί της Γης
Επιστολή διαμαρτυρίας της Αρτέμιδος Ν.
Αγαπητοί γονείς,
στέκομαι για μια στιγμή και κοιτάζω τι έχει γίνει από το σταυροδρόμι του ’60. Ενώ εγώ στέκομαι, όλα γύρω μου αλλάζουν γρήγορα. Το πράσινο γίνεται γκρι…. Εσείς μολύνετε το νερό και τον αέρα, καίτε τα δάση και καταστρέφετε το οξυγόνο μας.
Στέκομαι ακίνητη και σας ζητώ να μη μου στερήσετε τον αέρα που αναπνέω! Στέκομαι ακίνητη και σας ζητώ να σταθείτε κι εσείς δίπλα μου, να δείτε το μαύρο μέλλον που φτιάχνετε για εμένα. Στέκομαι ακίνητη και σας ζητώ να σκεφτείτε, να μου εξηγήσετε πού θα είναι το σπίτι μου, όταν θα έχετε κατάστρεψει τα θεμέλια του κόσμου… του πλανήτη μας.
Σήμερα η Γ΄ τάξη του Γυμνασίου Σπετσών είχε την ξεχωριστή χαρά να υποδεχθεί την κα Καλομοίρα Αργυρίου- Κουμπή, εκπαιδευτικό και συγγραφέα. Η επίσκεψή της πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του σχεδίου δράσης «Στη βιβλιοθήκη με ένα… κλικ», μια πρωτοβουλία του σχολείου μας για την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας.
Η κα Κούμπη παρουσίασε στους μαθητές το βιβλίο της «Η Κόρη της Λασκαρίνας», ένα ιστορικό μυθιστόρημα που συνδέεται άρρηκτα με την τοπική ιστορία των Σπετσών. Μέσα από τη ζωή της Ελένης Μπούμπουλη, κόρης της Μπουμπουλίνας, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν όχι μόνο τα ιστορικά γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης, αλλά και την καθημερινή ζωή και τις προσωπικές μάχες μιας νέας γυναίκας που μεγάλωσε μέσα σε μια εποχή γεμάτη προκλήσεις και θυσίες.
Η συγγραφέας μίλησε με ζεστασιά για την αξία των βιβλίων γενικά, την ανάγκη της ανάγνωσης και τη δύναμη που προσφέρουν οι ιστορίες να μας φέρνουν πιο κοντά στο παρελθόν. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στη Μπουμπουλίνα και στην οικογένειά της, παρουσιάζοντας την ιστορική αφήγηση με τρόπο ζωντανό και συγκινητικό.
Οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να ακούσουν για τις δυσκολίες της Ελένης, την προσωπική της δύναμη και τις αποφάσεις της μέσα σε μια εποχή αναταραχών και εμφύλιων συγκρούσεων, ενώ η κα Κούμπη εξηγούσε με αμεσότητα και σαφήνεια τα ιστορικά γεγονότα που πλέκουν την ιστορία της.
Θέλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά την κα Καλομοίρα Κούμπη για την παρουσία της, τον χρόνο και το πάθος που μοιράστηκε μαζί μας. Η ζεστασιά και η γνώση της μας ενέπνευσαν. Όλοι νιώσαμε πλουσιότεροι σε γνώσεις, συναισθήματα και έμπνευση. Η σημερινή ημέρα απέδειξε πως ένα βιβλίο μπορεί να γίνει γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν και πως η ανάγνωση είναι μια μικρή, αλλά μαγική επανάσταση για τον νου και την ψυχή.
Το μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Γ’ Γυμνασίου αποτέλεσε αφορμή για σκέψη, προβληματισμό και βαθύτερη κατανόηση του ανθρώπινου κόσμου. Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ΄ Γυμνασίου, μελέτησαν το αποσπάσμα «Τα ζα» από το έργο Η ζωή εν τάφω του Στράτη Μυριβήλη. Πρόκειται για ένα κείμενο που φωτίζει τον πόλεμο από μια διαφορετική, λιγότερο συνηθισμένη οπτική: εκείνη των ανυπεράσπιστων ζώων που, χωρίς επιλογή και χωρίς κατανόηση των ανθρώπινων συγκρούσεων, σύρονται στον παραλογισμό της βίας.
Η συζήτηση στην τάξη επικεντρώθηκε στο πώς ο συγγραφέας κατορθώνει να αναδείξει την αγριότητα του πολέμου και να προκαλέσει έντονα συναισθήματα συμπόνιας και αγανάκτησης. Τα ζώα παρουσιάζονται ως σιωπηλά θύματα, αδυναμα απέναντι στις συνθήκες του πολέμου.
Στη συνέχεια τα παιδιά κλήθηκαν να εκφραστούν δημιουργικά και να δημιουργήσουν αφίσες με αντιπολεμικό μήνυμα. Επιπλέον, έγραψαν ποιήματα με έναν πρωτότυπο αφηγηματικό ρόλο: κλήθηκαν να δώσουν φωνή σε ένα γαϊδουράκι που συμμετέχει στον πόλεμο.
Τα γεγονότα της σύγχρονης επικαιρότητας καθιστούν τη συγκεκριμένη δράση ιδιαίτερα ουσιαστική, αναδεικνύοντας τον διαχρονικό χαρακτήρα του αντιπολεμικού μηνύματος της λογοτεχνίας και υπενθυμίζοντας ότι η ανάγκη για ειρήνη, σεβασμό στη ζωή και ανθρωπιστικές αξίες παραμένει διαρκώς επίκαιρη.
Υπεύθυνη καθηγήτρια: Μαρία Τζαβάρα
Ποίημα που έγραψαν οι Γιώργος Μ., Ελπίδα Τ., Μαριτίνα Σ.
Γάιδαρος παλιός στον πόλεμο βαδίζω ,
τα άρματα κουβαλώ με σκόνη στο πλευρό
και βάρος στην ψυχή χωρίς σταματημό
μέχρι τέλους η μοίρα μου αυτή χωρίς διαφυγή.
Ποίημα που έγραψαν οι Μαριένη Σ., Μαρτίνα Μ., Ευαγγελία Μ., Αντωνία Χ.
Αθώο ζωάκι είμαι κι εγώ
και με βασάνιζαν δίχως δισταγμό
με πολύ βάρος στην πλάτη
λες και είμαι φορτηγάκι.
Έχω πολλή αγωνία
να δω τι θα γίνει στην πορεία.
Τρέχω να σωθώ,
μα είμαι δεμένος πίσω εδώ.
Βόμβες που τραντάζουν τη γη
και οι άνθρωποι τρέχουν σαν τρελοί .
Μα εμείς μένουμε εδώ
αβοήθητοι στον κόσμο αυτό.
Ποίημα της Κυριακής Π.
Ποίημα της Άσπας Δ.
Σαν έτρωγα γρασίδι,
μετά από δύσκολο και κουραστικό ταξίδι,
πέρασε από τον ουρανό
ένα άστρο τρομερό.
Και εκεί που περνάγαμε καλά
έχασα τους φίλους μου μονομιάς.
Αίματα έβλεπα παντού
Οι εικόνες στο μυαλό μου ακόμα αντιλαλούν
Και κάπως έτσι έμεινα μόνη μου εγώ
Να κοιτώ τον ουρανό
και από ψηλά με χαιρετούν
και με αγαπούν.
Ποίημα που έγραψαν οι Κυριακή Π., Σταματίνα Σ., Τούσσα Σ.
Είμαστε σε ένα πράσινο λιβάδι
που κόκκινο θα γίνει
φόβος, θλίψη, ανησυχία
μας κυριεύει η αγωνία…
Ξαφνικά ο ουρανός μαυρίζει
αρχίζει να γυρίζει
άνθρωπος δεν νοιάζεται
τελειώνει η ζωή μας.
Ποίημα των Ηλέκτρας Μ., Αχιλλέα Τ., Παναγιώτη Π., Παναγιώτη Σ.
Ο πόλεμος ξεκόνησε
πανικός και ουρλιαχτά παντού
και ο κυρ- Μέντιος σάστισε
βλέποντας αίματα παντού.
Οι βόμβες έπεφταν βροχή
αίμα ανθρώπων και ζώων έτρεχε με ροή
οργή φώλιαζε σε κάθε ψυχή
Την Παρασκευή 20/02/2026 η Γ’ τάξη του σχολείου μας πραγματοποίησε εκπαιδευτική επίσκεψη στο Σπετσιώτικο Σπίτι. Το Σπετσιώτικο Σπίτι στεγάζεται σε χώρο της Μονής του Αγίου Νικολάου στο δρόμο για το Παλιό Λιμάνι των Σπετσών. Πρόκειται για μια αναπαράσταση χαρακτηριστικής, παραδοσιακής νησιωτικής κατοικίας. Αντικείμενα καθημερινής χρήσης, έπιπλα αλλά και ρούχα της εποχής μεταφέρουν τον επισκέπτη με τον καλύτερο τρόπο στην ατμόσφαιρα των Σπετσών μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα. Ευχαριστούμε θερμά την κυρία Λίνα Παπαδόδημα, η οποία ξενάγησε τους μαθητές και τις μαθήτριες μας στον χώρο.
Με αφορμή αυτή την επίσκεψη, οι μαθήτριες της Γ’ Γυμνασίου Ελπίδα Τ. και Μαριτίνα Σ. έγραψαν το παρακάτω κείμενο.
Στο Σπετσιώτικο σπίτι του 19ου αιώνα, στην προβιομηχανική εποχή, χτυπούσε η καρδιά μιας κοινωνίας δεμένης με τη θάλασσα. Δεν ήταν αρχοντικό αλλά ένα σπίτι μεσαίας τάξης γεμάτο ζωή, μόχθο και αξιοπρέπεια. Οι ναυτικοί που συμμετείχαν στα κέρδη των ταξιδιών έφερναν από μακρινούς τόπους πολύτιμα αγαθά: υφάσματα και έπιπλα από τη Βενετία, μπακίρια από την Κωνσταντινούπολη, εικόνες και σαμοβάρια από τη Ρωσία. Στο σαλόνι, με τα μιντέρια και τους ξύλινους νησιώτικους καναπέδες, κρέμονταν τα πορτρέτα των προγόνων, σύμβολο συνέχειας της οικογένειας. Το σπίτι περνούσε στον μικρότερο γιο ενώ το κέρασμα με γλυκό του κουταλιού και σπιτικό λικέρ φανέρωνε τη βαθιά φιλοξενία των Σπετσιωτών.
Η καθημερινή ζωή κυλούσε απλά αλλά οργανωμένα, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Ο ξυλόφουρνος, οι ξύλινες σκάφες για το ζύμωμα και τα καβουρδιστήρια για τον καφέ ήταν απαραίτητα εργαλεία. Το φανάρι λειτουργούσε ως ψυγείο ενώ το πλύσιμο γινόταν με κόπο, με κόπανο και θαλασσινό νερό. Τίποτα δεν πήγαινε χαμένο. Τα παλιά λάδια γίνονταν σαπούνι, δείγμα μιας άτυπης ανακύκλωσης. Τα ρούχα ήταν πολύτιμα, φτιαγμένα από μαλλί προβάτων, υφασμένα στον αργαλειό και ραμμένα στο χέρι, μέχρι που αργότερα εμφανίστηκε η ποδοκίνητη ραπτομηχανή. Στο χολ υπήρχε πάντα το εικονοστάσι, σημείο προσευχής και προστασίας του σπιτιού.
Η ζωή, όμως, δεν ήταν μόνο καθημερινότητα. Ήταν και χαρά, γέννηση, πίστη και ελπίδα. Τα παιδιά γεννιούνταν στο σπίτι με τη βοήθεια της μαμής, όπως η μορφωμένη Μαρία Καστή από την Αλεξάνδρεια. Δίπλα στο κρεβάτι υπήρχε το λαβομάνο ενώ η κούνια και τα βαφτιστικά περίμεναν το νέο μέλος της οικογένειας. Κοχύλια και μικρά καρά θα στόλιζαν τα σπίτια και τις εκκλησίες, γιατί το καράβι ήταν η ίδια η ζωή των Σπετσιωτών. Μέχρι και το σχήμα του σπιτιού μαρτυρούσε την οικονομική κατάσταση: σε σχήμα Ι για τους πλούσιους, σε σχήμα Γ για τους πολύ πλούσιους και σε σχήμα Π για τους πάρα πολύ πλούσιους. Έτσι, κάθε σπετσιώτικο του 19ου αιώνα δεν ήταν απλώς ένας χώρος κατοικίας αλλά ένας ζωντανός κόσμος γεμάτος μνήμες, μόχθο και θαλασσινό άρωμα.
Την Παρασκευή 20/ 02/ 2026 το Γυμνάσιο Σπετσών είχε τη χαρά να υποδεχθεί τους μαθητές και τις μαθήτριες της Α΄ Λυκείου Σπετσών, στο πλαίσιο μιας ιδιαίτερα ουσιαστικής και παιδαγωγικά ωφέλιμης δράσης, με αφορμή την Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου (10/ 02/ 2026)
Οι μαθητές και οι μαθήτριες του Λυκείου προετοίμασαν και παρουσίασαν στους μικρότερους συμμαθητές τους μια εμπεριστατωμένη παρουσίαση σε μορφή βίντεο με θέμα την ψηφιακή ευθύνη και τους κινδύνους του διαδικτύου, εστιάζοντας ιδιαίτερα στο φαινόμενο της καταπάτησης των προσωπικών δεδομένων. Με απλό και κατανοητό λόγο ανέδειξαν καθημερινά παραδείγματα από τη χρήση των κοινωνικών δικτύων, των εφαρμογών και των ψηφιακών πλατφορμών, βοηθώντας τους μαθητές του Γυμνασίου να συνειδητοποιήσουν πόσο σημαντικό είναι να προστατεύουν την ψηφιακή τους ταυτότητα.
Μετά την ολοκλήρωση της παρουσίασης, οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄ Λυκείου έθεσαν ερωτήματα προς το ακροατήριο και ακολούθησε ένας γόνιμος και ζωντανός διάλογος, κατά τον οποίο εκφράστηκαν απορίες, προβληματισμοί και προσωπικές εμπειρίες γύρω από τη χρήση του διαδικτύου και τα όρια της ιδιωτικότητας στον ψηφιακό κόσμο.
Η συνεργασία αυτή υλοποιήθηκε χάρη στην πρωτοβουλία και τη στήριξη των Διευθυντριών του Λυκείου και του Γυμνασίου Σπετσών, οι οποίες ενθάρρυναν από την πρώτη στιγμή τη σύμπραξη των δύο σχολείων.
Υπεύθυνη της δράσης ήταν η φιλόλογος κα Σταυρούλα Γίδα, την οποία ευχαριστούμε θερμά για την άψογη οργάνωση, την παιδαγωγική καθοδήγηση και την έμπνευση που προσέφερε στους μαθητές της, προκειμένου να αναλάβουν ενεργό ρόλο ως ενημερωτές και όχι μόνο ως ακροατές.
Θερμές ευχαριστίες αξίζουν, επίσης, στους μαθητές και τις μαθήτριες της Α΄ Λυκείου για την υπευθυνότητα, τη σοβαρότητα και τον τρόπο με τον οποίο προσέγγισαν ένα τόσο επίκαιρο και ευαίσθητο θέμα.
Η δράση αυτή αποτελεί μια πραγματικά αξιέπαινη πρωτοβουλία, που προάγει τον ψηφιακό εγγραμματισμό, τη συνεργασία μεταξύ των σχολικών βαθμίδων και, κυρίως, τη συνειδητή και ασφαλή παρουσία των παιδιών μας στον ψηφιακό κόσμο.
Με την υποστήριξη των φιλολόγων τους και της ψυχολόγου του σχολείου οι οποίοι έχουν αναλάβει το Σχέδιο Δράσης «ο σύγχρονος μαθητής ως ψηφιακός ταξιδευτής» (Κώστας Πνευματικός, Αναστάσης Λαφάρας, Ελένη Αλτιπαρμάκη) οι μαθητές και οι μαθήτριες του Γυμνασίου μας είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν βιωματικά την αρχαία ελληνική ένδυση μέσα από τη μουσειοσκευή «το ένδυμα στην Αρχαία Ελλάδα» του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης.
Παρατηρώντας τα αντικείμενα, αγγίζοντας τα υλικά και συζητώντας για τα ενδύματα, τα κοσμήματα και τη σημασία τους στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων της αρχαιότητας, ήρθαν πιο κοντά στην καθημερινότητα του Έλληνα και της Ελληνίδας της αρχαιότητας. Με τη διαδραστική οθόνη και μέσω της προσέγγισης σχετικών κειμένων με ασκήσεις και ερωτήσεις, αλλά και των υφασμάτινων δειγμάτων που περιείχε η μουσειοσκευή, οι μαθητές πήραν αρχικά πληροφορίες και στη συνέχεια είδαν, φαντάστηκαν και έπιασαν με τα χέρια τους τον χιτώνα, την εξωμίδα, τον πέπλο, το ιμάτιο, τη χλαμύδα και άλλα ενδύματα, στερεώνοντάς τα με αρχαιοελληνικές πόρπες και περόνες.
Η δραστηριότητα αυτή δεν τους πρόσφερε μόνο ιστορικές γνώσεις, αλλά και μια ουσιαστική εμπειρία μάθησης, καλλιεργώντας τη φαντασία, την κριτική σκέψη και τη συνεργασία. Εν προκειμένω οι μαθητές και οι μαθήτριες κράτησαν στα χέρια τους ένα χάλκινο κάτοπτρο (καθρέφτη) και είδαν πώς ήταν κατασκευασμένος ένας υποτυπώδης όρθιος αργαλειός με υφαντικά βάρη, κάτι που τους βοήθησε να κατανοήσουν τη διαδικασία της ύφανσης. Η συζήτηση στην τάξη επεκτάθηκε στη συνέχεια σε άλλες εκφάνσεις του καλλωπισμού και της υπόδησης ανδρών και γυναικών και τα παιδιά αναζήτησαν πληροφορίες σχετικά με τους κεφαλόδεσμους, τις μίτρες, τους κεκρύφαλους, τις πήλινες πυξίδες για τη φύλαξη των κοσμημάτων, καθώς και τις εμβάδες (μπότες), τα ενώτια, τα περιδέραια κ.ά.
Η δράση αυτή ενίσχυσε την ενεργό συμμετοχή και τη βιωματική μάθηση των παιδιών και τους έδωσε τη δυνατότητα να προσεγγίσουν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό με τρόπο ουσιαστικό, παιγνιώδη και, κυρίως, συνεργατικό.
Στο πλαίσιο του πολιτιστικού προγράμματος «Οι Πόρτες των Σπετσών: Παράθυρα στην Ιστορία και στην Τέχνη του Νησιού», οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄ Γυμνασίου λειτούργησαν ως σύγχρονοι ερευνητές πεδίου. Εργαζόμενοι ομαδοσυνεργατικά, επέλεξαν και επεξεργάστηκαν με το εκπαιδευτικό ψηφιακό εργαλείο Canva πρωτότυπο φωτογραφικό υλικό, το οποίο συνέλεξαν οι ίδιοι κατά τη διάρκεια ενός βιωματικού περιπάτου στα σοκάκια του νησιού. Η διαδικασία της ψηφιακής επεξεργασίας δεν ήταν απλώς τεχνική, αλλά μια άσκηση οπτικού γραμματισμού, καθώς οι μαθητές κλήθηκαν να αναδείξουν τις υφές του ξύλου, τις λεπτομέρειες των σιδερένιων ρόπτρων και την ιδιαίτερη χρωματική παλέτα της σπετσιώτικης αρχιτεκτονικής.
Στη συνέχεια, οι ομάδες αξιοποίησαν το ταξινομημένο υλικό τους για τη σύνθεση ενός ψηφιακού βίντεο (storytelling) μέσω της ίδιας πλατφόρμας. Οι φωτογραφίες των πορτών οργανώθηκαν σε μια νοηματική αλληλουχία, η οποία πλαισιώθηκε από μουσική επιλογή των ίδιων των παιδιών, δημιουργώντας ένα ατμοσφαιρικό πολυμεσικό αποτέλεσμα. Η δραστηριότητα αυτή πρόσφερε στους μαθητές έναν δίαυλο δημιουργικής έκφρασης, όπου οι ψηφιακές δεξιότητες συνδυάστηκαν με την αισθητική αντίληψη, επιτρέποντάς τους να μετατρέψουν μια απλή λήψη σε ένα συλλογικό ψηφιακό έργο τέχνης με ιστορικό βάθος.
Καταληκτικά, η ομαδοσυνεργατική αυτή εργασία και η ψηφιακή δημιουργία λειτούργησαν ως μέσο μάθησης και ως βιωματικό εργαλείο σύνδεσης με την τοπική ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά των Σπετσών. Οι μαθητές αναγνώρισαν τις πόρτες ως ζωντανούς φορείς ιστορίας, μετατρέποντας την παρατήρηση και την καταγραφή σε μια πράξη εκτίμησης της παράδοσης του τόπου τους.
Υπεύθυνη προγράμματος: Τάσκου Ειρήνη
Εκπαιδευτικοί που συμμετέχουν στο πρόγραμμα: Μαρία Τζαβάρα, Χρυσάνθη Κουλιεράκη
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
