Καλώς ήρθατε στο Δέσκειο Γυμνάσιο Πάργας

Η ζωή ως δασκάλα

εφ. ΤΑ ΝΕΑ  28.02.2015

Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Σε μια τραγική εποχή, γνωρίσαμε δασκάλους που μας σημάδεψαν. Δεν έφερναν στην τάξη την πείνα τους αλλά μετέφεραν έναν αέρα ελευθερίας και υπερηφάνειας

Θέλω σήμερα να μιλήσω για κάποιες δασκάλες μου και θα είναι σα να μιλώ για τους δασκάλους μιας ολόκληρης γενιάς. Γενιάς τραυματικής, αφού γεννηθήκαμε στη δικτατορία Μεταξά και βιώσαμε το Αλβανικό, την Κατοχή, τον Εμφύλιο και τη Δεξιά του σχεδίου Τρούμαν, των στρατοδικείων, των πολιτικών φρονημάτων και μιας εκπαίδευσης ανώτατης μετά την εφηβεία μας όπου πληρώναμε δίδακτρα και τα πανεπιστημιακά συγγράμματα κόστιζαν ο κούκος αηδόνι.

Κι όμως, αυτή την τραγική εποχή όσοι από εμάς μεγαλώσαμε στην επαρχία, και δη στις παρυφές των δύο πατρίδων, αφού τις νύχτες συχνά οι πυροβολισμοί και οι βολές των όλμων δεν ήξερες, στις ακραίες γειτονιές, από ποιο στρατόπεδο εκτοξεύονταν, γνωρίσαμε δασκάλους που μας σημάδεψαν για όλη μας τη ζωή με τη σφραγίδα μιας ευεργετικής αύρας και μιας γνώσης θεμελίων. Είχαμε δασκάλους μέσα στην Κατοχή που δεν έφερναν στην τάξη του δημοτικού την ανέχεια, την πείνα τους και τις αρρώστιες των παιδιών τους που δεν είχαν φάρμακα, αλλά μετέφεραν έναν αέρα ελευθερίας και υπερηφάνειας που ερχόταν από την παλιά εκείνη δασκαλογενιά με το κοντύλι και το καλαμάρι.

Είχαμε δασκάλες που έφτασαν ρακένδυτες στην επαρχία μας και είχαν σπουδάσει παιδαγωγικά στα μεγάλα κέντρα της Ευρώπης. Γνώριζαν τη μέθοδο Ντεκρολί και άλλες μεθόδους μύησης στη γνώση που πήγαζαν από το «Περί Αγωγής ή Αιμίλιος» του Ρουσσώ. Μάθαμε τη γραφή με αυτοσχέδια τυπογραφεία, όπου συντάσσαμε τα πρώτα μας κείμενα με μικρά χαρτονάκια με τυπωμένα τα γράμματα, τους τόνους, τα πνεύματα και τα σημεία στίξης.

Μάθαμε την αριθμητική «ψωνίζοντας» στον μπακάλη, στον μανάβη, στον ψιλικατζή μετατρέποντας τα χοντρά νομίσματα σε λιανά, τις πήχες σε μέτρα, τις οκάδες σε κιλά, τα μίλια σε χιλιόμετρα βγαίνοντας στην αγορά, στο ύπαιθρο και στις μεγάλες δημοσιές.

Επισκεφτήκαμε τους αγρότες συγγενείς μας στο χωράφι με το καλαμπόκι, το σιτάρι, τα καπνά, το βαμβάκι, τα ρεβίθια, τα λαχανικά, τα καρπούζια, τα πεπόνια. Τινάξαμε με το καλάμι μαζί με τις θείες και τις γιαγιάδες μας τις ελιές, συνοδεύσαμε το κάρο με τις ελιές στο λιοτρίβι, τρυγήσαμε το αμπέλι, πατήσαμε τα σταφύλια στο πατητήρι, γεμίσαμε τις κάδες με πράσινες ελιές, τα κιούπια με λάδι, τα βαρέλια με μούστο.

Καθήσαμε σταυροπόδι στα τρίστρατα και βοηθήσαμε μανάδες, θείες, νύφες να κουρέψουν τα πρόβατα, να μαζέψουν το μαλλί, να το γνέψουν, να το κάνουν νήμα, να το περάσουν στον αργαλειό. Και δίπλα στην υφάντρα μάθαμε το στημόνι και το υφάδι, το πώς η οικιακή οικονομία μεταποιεί τα κουρέλια σε κουρελούδες και πώς σχεδιάζει υφαίνοντας κουρτίνες, πατάκια, πετσέτες και χαλιά με Γενοβέφες και Ερωτόκριτους.

Μαζευτήκαμε παρέες παρέες στις αυλές και «περάσαμε» καπνό, τον απλώσαμε να στεγνώσει και όταν ξεράθηκε, φτιάξαμε τα πακέτα για να περάσει ο έμπορος να τα πάρει…

Βγήκαμε με τις δασκάλες μας πάντα στα χωράφια με τα οπωροφόρα, μιλήσαμε με τους παραγωγούς για τις αρρώστιες των δέντρων, τα σκουλήκια, τους κακούς ανέμους, την παγωνιά. Μάθαμε να μπολιάζουμε την αγριαπιδιά και να χαιρόμαστε την άλλη χρονιά αχλάδια.

Φυτέψαμε θάμνους, ξεριζώσαμε ζιζάνια, κόψαμε ξύλα για το τζάκι και μαζέψαμε μουρόφυλλα. Ηταν τότε που σε κάθε σπίτι στο τραπέζι του δωματίου των ξένων που άνοιγε σπάνια στρώναμε φύλλα μουριάς και βοσκούσαν οι μεταξοσκώληκες. Και ήταν νύχτες που στην αγρύπνια μας ακούγαμε το κρατς κρατς των δοντιών τους καθώς καταβρόχθιζαν τα μουρόφυλλα.

Στο σχολείο αλλά και στα σπίτια μας είχαμε άνετα κλουβιά με κουνέλια, τα ταΐζαμε, τα ζευγαρώναμε, παρατηρούσαμε τους έρωτές τους και παρασταθήκαμε στις γέννες τους.

Επισκεφτήκαμε τις μεγάλες αγροικίες όπου είδαμε χοίρους μέσα στη λάσπη να έχουν φτάσει τον έναν τόνο. Ακίνητοι. Είδαμε τη σφαγή τους από τους ειδικούς σφάχτες και παρακολουθήσαμε την αξιοποίηση των προϊόντων του ζώου. Πήξαμε το λίπος του, μάθαμε πώς γίνεται η πηχτή, πώς διατηρούνται τα σύγκλινα στην άλμη, πώς γίνονται τα λουκάνικα, πώς ακόμα και η ουρά του χοίρου γινόταν μυγοσκοτώστρα. Πολλοί από μας που στο σπίτι της γιαγιάς είχε σφαχτεί γουρούνι πήγαιναν το δέρμα του στον τσαγκάρη και είχαμε για πολύ καιρό όμορφα αρβυλάκια με πρόκες στη σόλα για να μην τα λιώνουμε παίζοντας και πεζοπορώντας.

Οι δασκάλες μας μάς καθοδηγούσαν να μελετούμε τις τελετές, τα έθιμα, τις εορτές. Ετσι, με μάτια κι αφτιά ανοιχτά παρατηρούσαμε τις προετοιμασίες ενός γάμου, το πλύσιμο των προικιών, τον γιούκο όπου τα προικιά εκτίθονταν για να καμαρώσει ο κόσμος την προκοπή της νύφης. Είδαμε το ξύρισμα του γαμπρού και το γλέντι με τους φίλους και τους βλάμηδες.

Υστερα γνωρίσαμε τα τελέσματα της γαμήλιας τελετής και το τριήμερο γλέντι με τα όργανα και τις ευχές με την αρμόζουσα τάξη: πατέρας, μάνα, πεθερά, κουμπάρος, νύφες, γαμπροί, συννυφάδες, σώγαμπροι, φίλοι, φιληνάδες. Και οι χοροί με την ίδια τάξη.

Αλλά και στα γεννητούρια ήμασταν παρόντες. Εμείς τρέχαμε να φωνάξουμε τη μαμμή ή τον γιατρό, όταν έσπαγαν τα νερά της μητέρας, της θείας, της μεγάλης αδερφής, της ξαδέρφης. Με μάτια άπληστα βλέπαμε τις μεγάλες γυναίκες και τις γειτόνισσες να βράζουν σε μεγάλα καζάνια το νερό, να ετοιμάζουν τα πεσκίρια. Και με ανοιχτά αφτιά ακούγαμε τα βογκητά της ετοιμόγεννης και ύστερα το κλάμα του μωρού και τις ευχές να ζήσει και να το χαίρονται.

Η δασκάλα μας κάποτε μάς έβαλε να σηκώσουμε τα ρούχα μας και να δείξουμε ο ένας στον άλλο, αγόρια και κορίτσια, τους αφαλούς μας, για να μας μιλήσει για τον ομφάλιο λώρο και να μας απογειώσει υμνώντας τη μάνα μας που είμαστε μέσω του λώρου αυτού σάρκα από τη σάρκα της.

Ο θάνατος εκείνη την εποχή ήταν κοινόχρηστη εμπειρία. Δεν υπήρχαν ψυγεία και γραφεία τελετών. Ο προσφιλής νεκρός κυριαρχούσε για ένα εικοσιτετράωρο στο μεγάλο δωμάτιο του σπιτιού. Οι γυναίκες θρηνούσαν, οι μητέρες και οι γειτόνισσες σερβίριζαν κονιάκ και καφέδες και οι άντρες σ’ άλλο δωμάτιο κάπνιζαν και αφηγούνταν ιστορίες άλλοτε κοινές με τον νεκρό, άλλοτε για τη σοδειά κι άλλοτε για τις προσδοκίες του μέλλοντος. Κι εμείς τα παιδιά κάτω από τα τραπέζια, σε κάποια γωνιά, προσπαθούσαμε να κατανοήσουμε το μυστήριο του θανάτου και να συνηθίσουμε την απώλεια.

Μετά την εκφορά στρωνόταν το τραπέζι της παρηγοριάς, της μακαρίας, όπου συγγενείς, φίλοι, γείτονες και συχνά και εχθροί έρχονταν με το φαΐ τους (μακαρόνια, πίτες, πιλάφι, ψαρόσουπα – ποτέ κρέας) και τότε έβλεπε κανείς πώς η ΖΩΗ διεκδικούσε τα δικαιώματά της. Η χήρα, η χαροκαμένη μάνα, η σύζυγος, η αδελφή που είχαν ξενυχτίσει τον νεκρό είχαν συνοδεύσει πεζή το φέρετρο έως το κοιμητήριο και είχαν επιστρέψει στεγνές πλέον από δάκρυα, ξανάμπαιναν στον χορό της καθημερινότητας για να σερβίρουν κρασί, να φέρουν σερβίτσια, να ψήσουν καφέ, να θυμηθούν και συχνά χαρούμενα συμβάντα του βίου με τον φευγάτο.

Ω! ναι, οι δασκάλες του καιρού μας μάς έμαθαν καλά το βιβλίο της φύσης και της ζωής.

Το είδαμε στο www.panoreon.gr

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΣΗΜΕΡΑ ,ΣΧΟΛΕΙΟ-ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ ,ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ 16/03/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

Γιατί οι γονείς πληγώνουν τόσο βαθειά;

Η μητρική αγάπη θεωρείται αυτονόητο συναίσθημα αλλά αντικειμενικά δεν είναι.

Τα παιδιά δεν είναι τα ιδανικά παιδιά της φαντασίας μας . Όπως επίσης και οι μητέρες δεν μοιάζουν μ αυτές που περιγράφουν τα ποιήματα.

Ο μύθος της μητρότητας – όπως κάθε μύθος – είναι απλουστευμένος και απλοποιημένος. Όλοι μας έχουμε βιώσει την κατάρριψη αυτού του μύθου στην παιδική μας ηλικία, αλλά μεγαλώνοντας όλοι θέλουμε ν’ αποδείξουμε ότι εμείς θα τον επαληθεύσουμε ως γονείς.

Μοιάζει να υπάρχει μια συλλογική πεποίθηση ότι όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα – μεταμορφώνεται σε καθαγιασμένο πλάσμα. Όσοι έχουν μπει στη διαδικασία να δουλέψουν θεραπευτικά με τον εαυτό τους, γνωρίζουν ότι το είδος και η ποιότητα της αγάπης που έχουμε εισπράξει ως παιδιά, αυτό είναι που μπορούμε να προσφέρουμε ως γονείς .

Η σχέση με το παιδί είναι μαγική. Ο ενήλικος άνθρωπος φαινομενικά, έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει την ιδανική σχέση, να πλάσει τον ιδανικό άνθρωπο, όπως τον έχει στο μυαλό του.

Αυτό όμως το πρότυπο πολύ συχνά , μέσα στο εικοσιτετράωρο συγκρούεται με τα πραγματικά συναισθήματα που ξεπηδούν απ εκεί που δεν τα περιμένεις και τα οποία παραμένουν ανομολόγητα και καλά κρυμμένα .

Προσπαθώντας οι γονείς να φτιάξουν αυτό που φαντάζονται πολύ συχνά – ανάλογα και με τον χαρακτήρα τους – το πετυχαίνουν. Πετυχαίνουν ακριβώς την εικόνα και ξεγελούν τον κοινωνικό περίγυρο και τον εαυτό τους. Ο μόνος που δεν ξεγελιέται είναι το παιδί. Το οποίο παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος μάρτυρας της αλήθειας των συναισθημάτων κάθε οικογένειας.

Μπορεί να κακοποιηθεί συναισθηματικά ένα παιδί για να αναγκαστεί να χωρέσει στην εικόνα που έχουν οι γονείς, να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους, να γίνει αυτό που εκείνοι θέλουν. Όμως πάντα θα υπάρχει κάτι που αργά η γρήγορα θα εμφανισθεί ως αδυναμία, ασθένεια, επιθετικότητα, απάθεια και δεν θα μπορεί να το εξηγήσει κανείς.

Η κακοποίηση των παιδιών δεν είναι μόνο οι ακραίες ιστορίες που βγαίνουν στις ειδήσεις. Συμβαίνει καθημερινά από ανύποπτους γονείς. Συμβαίνει μ ένα απλανές βλέμμα, με μια επιτιμητική ματιά, με προσβλητικά λόγια, με θυμό που εγκλωβίζεται σ ένα κλειστό στόμα. Συμβαίνει όταν οι γονείς εστιάζουν στα επιτεύγματα και όχι στο ίδιο το παιδί, στην ύπαρξη του.

Συμβαίνει, όχι γιατί αυτό που κάνει ή δεν κάνει ένας γονιός, είναι από μόνο του τόσο φοβερό, αλλά γιατί το μωρό είναι τόσο εύθραυστο και εξαρτημένο για την επιβίωση του απ αυτούς. Είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να αντιλαμβάνεται στο κέντρο της ύπαρξης του την κάθε δόνηση που νοιώθει το πλάσμα που του δίνει ζωή.

Δεν πρέπει καμία μητέρα να νομίζει πως μπορεί να φροντίζει ένα μωρό μηχανικά, χωρίς επιπτώσεις. Το μωρό που δεν συναντά ένα βλέμμα να το κοιτάζει, νοιώθει ότι βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο. Το αποτύπωμα της συναισθηματικής απουσίας ή της συναισθηματικής αναστάτωσης της μητέρας είναι ανεξίτηλο στην ψυχή και στο σώμα του ανθρώπου.

Όμως γιατί οι μητέρες δεν είναι τόσο διαθέσιμες όσο χρειάζεται να είναι, για τις ανάγκες του παιδιού;

Γιατί οι μητέρες και οι πατέρες είναι πριν απ όλα άνθρωποι. Άνθρωποι που έχουν διανύσει μια απόσταση στη ζωή τους, μπορεί να έχουν πληγές ανοιχτές, κρυμμένα μυστικά, καταπιεσμένα συναισθήματα και σε κάθε περίπτωση παιδικά τραύματα που τώρα ενεργοποιούνται.

Έρχεται το παιδί στη ζωή μας και μας φέρνει αντιμέτωπους με το παρελθόν μας. Έχουμε δύο επιλογές ή θα το αντιμετωπίσουμε ή θα του το κληροδοτήσουμε αυτούσιο. Αυτή είναι ακριβώς η ευκαιρία που δίνει η γονεϊκότητα. Σου καθρεφτίζει τις πληγές, τις στρεβλώσεις, τα κενά. Μπορείς πάντα να αποστρέψεις το βλέμμα αλλά όχι χωρίς τίμημα.

Οι γονείς που νοιάζονται, το πιο σημαντικό που μπορούν να κάνουν, για να προστατεύσουν τα παιδιά τους απ τον εαυτό τους, είναι να φροντίσουν τον εαυτό τους. Μόνο έτσι θα επιτρέψουν στην αγάπη τους να εκδηλωθεί αβίαστα και ευεργετικά.

Το είδαμε στο antikleidi.com

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΣΧΟΛΕΙΟ-ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ ,ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ 13/03/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

Πυθαγόρας – Τα πάντα είναι αριθμοί

Ο Πυθαγόρας πίστευε ότι οι αριθμοί ήταν θείες οντότητες και τους εξίσωνε με τους θεούς. Οι αριθμοί 1 έως 10, η λεγάμενη δεκάδα, είχαν υποτίθεται μια ιδιαίτερη ιερότητα. Όμως, ο Πυθαγόρας, εξισώνοντας τους θεούς με αριθμούς, αναδιάρθρωσε ριζικά το ελληνικό πάνθεον: οι θεοί, όχι πλέον ανθρωπόμορφα όντα σε μια θεϊκή μελοδραματική παράσταση, είχαν γίνει αφηρημένες μαθηματικές οντότητες. Η πυθαγόρεια εικόνα του κόσμου δεν ήταν το συμπαντικό θέατρο του Όμηρου και του Ησίοδου, αλλά ένας μεταφυσικός χορός αριθμών.

Αυτό ωστόσο το αριθμητικό σύμπαν ήταν πλουσιότερο απ’ όσο θα μπορούσαν να φανταστούν τα περισσότερα νεότερα μυαλά, επειδή οι πυθαγόρειοι πίστευαν στα ηθικά χαρακτηριστικά των αριθμών. Έτσι, όπως στην πρώιμη ελληνική μυθολογία, η κοσμολογία τους διατήρησε μια ψυχολογική διάσταση. Σήμερα, βλέπουμε το 4 απλώς σαν μια ποσότητα που μας επιτρέπει να λέμε ότι υπάρχουν τέσσερις εποχές μέσα σ’ ένα χρόνο, ή τέσσερις πλευρές σ’ ένα τετράγωνο. Για εκείνους, όμως, το 4 ήταν κάτι πολύ πιο σημαντικό από αυτό. Ήταν, λόγου χάρη, ο αριθμός της δικαιοσύνης. (Σ.τ.Μ.: Η δικαιοσύνη είναι “τετράγωνος αριθμός” και αργά ή γρήγορα, κάθε αδικία θα “τετραγωνιστεί” με αντίστοιχη τιμωρία.) Το τέσσερα είναι 2 φορές το 2, πράγμα που για εκείνους σήμαινε μια εξισορροπημένη πλάστιγγα. Ομοίως, το 6 ήταν ο αριθμός του γάμου, γιατί το 6 είναι 2 φορές το 3 και θεωρούσαν το 2 ως θηλυκό αριθμό και το 3 ως αρσενικό. Έτσι, το 6 ήταν το πρώτο αρσενικοθηλυκό γινόμενο. Η αντίληψη ότι οι αριθμοί έχουν μη ποσοτικά χαρακτηριστικά, ήταν πιθανότατα μια ακόμη πλευρά της φιλοσοφίας που ο Πυθαγόρας απέκτησε στην Αίγυπτο, γιατί αυτό ήταν χαρακτηριστικό και της αιγυπτιακής αριθμολογίας.

Πα τους πυθαγόρειους, οι μη ποσοτικές ιδιότητες των αριθμών σήμαιναν ότι μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως ηθικά αρχέτυπα, και έτσι η μελέτη των μαθηματικών μπορούσε να ρίξει φως στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Πάνω απ’ όλα, επειδή οι μονοί αριθμοί θεωρούνταν αρσενικοί και οι ζυγοί θηλυκοί, οι ξέχωρες ιδιότητες μονών και ζυγών είχαν ηθικές σημασίες για αμφότερα τα φύλα. Ιδιαιτέρως, η πυθαγόρεια αντίληψη ότι οι μονοί αριθμοί αντιπροσώπευαν το καλό και οι ζυγοί το κακό, έριξε τις γυναίκες μια για πάντα στην πλευρά του κακού. Βλέπουμε έτσι την ανάδυση της πυθαγόρειας δυαρχίας: από τη μια μεριά στέκονταν οι ιδιότητες του καλού (ευθύτητα και αρρενωπότητα) και από την άλλη οι ιδιότητες του κακού (δολιότητα και θηλυκός φθόνος). Κατά κανόνα, οι ιδιότητες που θεωρούνται ανώτερες ή καλύτερες ήταν από την πλευρά του άρρενος, ενώ αυτές που θεωρούνται κατώτερες ή χειρότερες ήταν από την πλευρά του θήλεος. Σε γενικές γραμμές, το καθήκον του πυθαγόρειου μαθηματικού ήταν να ανακαλύπτει τα χαρακτηριστικά των επιμέρους αριθμών (είτε μονών είτε ζυγών), και τις σχέσεις ανάμεσά τους, τόσο τις αριθμητικές όσο και τις ηθικές. Έτσι, αναπόφευκτα, ο μαθηματικός ήταν ένας σπουδαστής της ηθικής. Ο νεότερος διαχωρισμός ανάμεσα στα μαθηματικά και την ηθική, που τόσο δεδομένο τον θεωρούμε, θα είχε κάνει τον Πυθαγόρα να φρίξει, γιατί ο Πυθαγόρας ήταν από τους πρώτους που κατάλαβαν ότι τα μαθηματικά θα μπορούσαν να εφαρμοστούν στην ανάπτυξη καταστροφικών τεχνολογιών, και από εδώ προκύπτει μια ηθική υπευθυνότητα.

Οι πυθαγόρειοι πίστευαν ότι οι αριθμοί χρησίμευαν όχι μόνον ως ηθικά αρχέτυπα, αλλά και ως αρχέτυπα του υλικού κόσμου. Πράγματι, τους αριθμούς τους έβλεπαν ως μοντέλα για κάθε φυσική μορφή. Η έννοια των αριθμών ως πηγής μορφής προήλθε από την πυθαγόρεια ανακάλυψη ότι ο κάθε αριθμός θα μπορούσε να συσχετιστεί με ξέχωρα σχήματα. Λόγου χάρη, το 6, το 10 και το 15 ονομάζονταν τρίγωνοι αριθμοί επειδή έξι, δέκα ή δεκαπέντε κουκίδες θα μπορούσαν να διαταχθούν έτσι ώστε να σχηματίσουν ισόπλευρα τρίγωνα.  Ομοίως, το 4, το 9, και το 16 ονομάζονταν τετράγωνοι αριθμοί.

Το δώδεκα το θεωρούσαν “ορθογώνιο” αριθμό, επειδή θα μπορούσε να συγκροτηθεί από τρεις σειρές με τέσσερις κουκίδες και επίσης από δύο σειρές με έξι κουκίδες. Ορισμένοι αριθμοί, όπως το 6 (που είναι και τριγωνικός και “ορθογώνιος”), θα μπορούσαν να πάρουν περισσότερα του ενός σχήματα. Οι κουκίδες θα μπορούσαν να τοποθετηθούν σε όποιο σχήμα θα διάλεγε κανείς: σε πεντάγωνα, σε εξάγωνα, σε οκτάγωνα και λοιπά.

Ο Πυθαγόρας υποστήριζε ότι αν οι αριθμοί είχαν μορφές, τότε ίσως, αντίστροφα, όλες οι μορφές θα μπορούσαν να συσχετιστούν με αριθμούς. Στ’ αλήθεια, θα μπορούσε άραγε ο αριθμός να είναι η ουσία της ίδιας της μορφής; Ένα απλό παράδειγμα συσχετισμού ενός αριθμού από κουκίδες με ένα περίπλοκο σχήμα θα μπορούσε να δει κανείς στους αστερισμούς. Εδώ, ένα σχήμα από μισή ντουζίνα περίπου φωτεινά σημεία έγινε κριός, ταύρος, κάβουρας ή άνθρωπος. Μερικοί ιστορικοί υποστήριξαν ότι ο Πυθαγόρας ίσως συνέλαβε τους αριθμούς ως την ουσία της μορφής λόγω των εμπειριών που απέκτησε ζώντας ανάμεσα σε αστρονόμους της Βαβυλώνας.

Οι Πυθαγόρειοι, χρησιμοποιώντας σχέδια με κουκίδες, ανακάλυψαν μαθηματικά θεωρήματα εκπληκτικής συνθετικότητας. Επιπλέον, μολονότι οι μαθηματικοί σε μεταγενέστερους αιώνες θα χρησιμοποιούσαν πολύ πιο περίτεχνες τεχνικές, η ιδέα ότι η μορφή είναι κατ’ ουσίαν μαθηματική αποδείχτηκε εξαιρετικά καρποφόρα. Οι μαθηματικοί δεν έχουν πια να κάνουν με διάταξη κουκίδων. Αντίθετα, προσπαθούν να αποδώσουν τη μορφή μέσα από εξισώσεις. Λόγου χάρη, ένας κύκλος μπορεί να αποδοθεί με την απλή εξίσωση x2+y2=r2 (όπου χ και y είναι οι αποστάσεις σ’ έναν οριζόντιο και έναν κάθετο άξονα, και r η ακτίνα του κύκλου). Μια παραλλαγή αυτής της εξίσωσης απεικονίζει μια έλλειψη, η οποία, στην πραγματικότητα, είναι ένας επιμήκης κύκλος. Αποδεικνύεται έτσι ότι οι τροχιές των πλανητών γύρω από τον ήλιο παίρνουν τη μορφή ελλείψεων, όπως η τροχιά της σελήνης γύρω από τη γη. Μία και μόνη λοιπόν εξίσωση (ένας μαθηματικός τύπος) εκφράζει το χορό του ηλιακού συστήματος.

Οι πυθαγόρειοι παρατήρησαν ότι οι αριθμοί είναι εμφανείς όχι μόνο σε χωρικά αλλά και σε χρονικά πρότυπα. Ο κάθε χρόνος αποτελείται από 4 εποχές, 13 σεληνιακούς μήνες, ή 365 μέρες. Ο ήλιος ανατέλλει και δύει σ’ ένα κανονικό κύκλο 24 ωρών, η σελήνη “γεμίζει” και “αδειάζει” κάθε 29 μέρες και ο κάθε πλανήτης έχει το δικό του μοναδικό ρυθμό. Έτσι, το σύμπαν μπορεί να φαντάζει στα μάτια μας σαν μια μεγαλειώδης σειρά αριθμητικών κύκλων. Τα χρονικά αριθμητικά πρότυπα που είναι εμφανή στον ουρανό και τα καμωμένα από αριθμούς χωρικά πρότυπα, έπεισαν τον Πυθαγόρα ότι τα πάντα, στην πραγματικότητα, ήταν αριθμοί (Σ.τ.Μ.: αριθμώ δε τε πάντ’ επέοικεν, Ιάμβλ. XXXIX, 162), και ότι ο αριθμός ήταν πράγματι η ουσία της αλήθειας.

Για τον Πυθαγόρα, και αυτό είχε τεράστια σημασία, η ανθρώπινη ψυχή ήταν μέρος του μεγάλου αριθμητικού προτύπου του σύμπαντος, επειδή πίστευε ότι όλοι μας μετενσαρκωνόμαστε κάθε 216 χρόνια. Ο αριθμός 216, γνωστός ως ψυχογονικός κύβος, είχε μια ειδική σημασία, μια και ήταν το 6 εις τον κύβο, ή 6 x 6 x 6. Πα τους πυθαγόρειους, αυτό συμβόλιζε την κυκλική επαναφορά, την έννοια ότι όλα τα πράγματα επαναλαμβάνονται. Όπως οι ινδουϊστές, έτσι και οι Πυθαγόρειοι πίστευαν ότι ήταν μοιραίο να υποταχθούν σ’ έναν ατελείωτο κύκλο ζωής μετά τη ζωή, και έτσι τις ψυχές, όπως και τους ίδιους τους αριθμούς, τις θεωρούσαν αθάνατες. Στην πραγματικότητα, η αθανασία της ψυχής και ο ατέρμων μετεμψυχωτικός της κύκλος ήταν τα πρώτιστα θρησκευτικά δόγματα του πυθαγορισμού -η μια πλευρά όπου γινόταν πασιφανής και πάλι η επίδραση της Ανατολής.

Επειδή η ψυχή βρισκόταν σε διαρκή μετενσάρκωση, κατά τον Πυθαγόρα, περνούσε ένα χρονικό διάστημα στη γη (δέσμια σ’ ένα σώμα) και ένα χρονικό διάστημα εκτός γης (ασώματη, άυλη). Έτσι, προέκυψε το ερώτημα: όποτε η ψυχή δεν είναι ενσαρκωμένη, πού ακριβώς περνά τον καιρό της και τι ακριβώς κάνει; Η απάντηση του Πυθαγόρα ήταν ότι έμενε στο ουράνιο βασίλειο των άυλων αριθμών-θεών, όπου απολάμβανε μακάρια τις μελωδίες της μαθηματικής μουσικής του σύμπαντος, της αποκαλούμενης και αρμονίας των σφαιρών. … οι πυθαγόρειοι θεωρούσαν το άκουσμα της αρμονίας των σφαιρών ως τα Θεοφάνια της ανθρώπινης εμπειρίας. Μολονότι ο κάθε άνθρωπος θα μπορούσε να προσδοκά μετά θάνατον αυτή τη θεία απόλαυση, οι πυθαγόρειοι είχαν ως στόχο να απελευθερώσουν τις ψυχές τους για να δοκιμάσουν αυτή την ευδαιμονία ενόσω ακόμα ήταν ζωντανοί. Ο πυθαγορισμός λοιπόν ήταν πρωτίστως μια θρησκεία μετουσίωσης της ψυχής, στην οποία ο σκοπός ήταν να χρησιμοποιηθούν τα μαθηματικά ως εργαλείο για να απελευθερωθεί η ψυχή από το σώμα ώστε να μπορέσει να ανέβει και να μπει στο “ουράνιο” βασίλειο των αριθμών. Τα μαθηματικά, ήταν έτσι μια θρησκευτική προπάντων δραστηριότητα.

Από το βιβλίο “Το παντελόνι του Πυθαγόρα” – Margaret Wertheim

Το είδαμε στο antikleidi.com

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ,ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ,ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ 12/03/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

Η έκρηξη της Αίτνας [11 Μαρτίου 1669]

11 Μαρτίου του 1669, το ηφαίστειο της Αίτνας που δεσπόζει στην Σικελία αρχίζει να εκρήγνυται εκτοξεύοντας λάβα, καπνό και πέτρες για εβδομάδες σκεπάζοντας το μεγαλύτερο μέρος του νησιού και προκαλώντας τον θάνατο περισσοτέρων από 20.000 ανθρώπων. Τα περισσότερα από τα θύματα θα μπορούσαν να είχαν σωθεί αν εγκατέλειπαν το νησί, όμως έμειναν σε μια απέλπιδα προσπάθεια να σώσουν την πόλη τους.

Το ηφαίστειο της Αίτνας με υψόμετρο 3.350 μέτρα, περιοδικά για χιλιάδες χρόνια εκτόξευε καπνό και λάβα. Η πρώτη του μεγάλη έκρηξη που υπάρχει στα ιστορικά αρχεία χρονολογείται από το 475 π.Χ.

Είναι το πιο ενεργό ηφαίστειο της Ευρώπης και το πιο θανατηφόρο. Η έκρηξη του το 1169 είχε προκαλέσει και πάλι τεράστια ανθρώπινες απώλειες, με περισσότερους από 15.000 ανθρώπους να χάνουν την ζωή τους από τους καπνούς, την λάβα και τις κατολισθήσεις.

Παρά το γεγονός πως θεωρείται μια ωρολογιακή βόμβα που ανά πάσα στιγμή μπορεί να εκραγεί, το γόνιμο έδαφος στις πλαγιές του βουνού οδήγησε στην δημιουργία πολλών μικρών χωριών στους πρόποδες του. Εκείνη την χρονιά του 1669, στις 8 Μαρτίου, το ηφαίστειο άρχισε να στέλνει τα δυσοίωνα μηνύματα του καθώς καπνός έβγαινε από τους κρατήρες του, όμως οι κάτοικοι τα αγνόησαν.

Τρείς μέρες αργότερα σημειωνόταν μια μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου. 3000 άνθρωποι που ζούσαν στις πλαγιές του βουνού πέθαναν από ασφυξία. Η στάχτη και η λάβα ολοκλήρωσαν την καταστροφή καθώς σκέπασαν ολόκληρη την περιοχή σε ακτίνα 100 μιλίων.

Το πύρινο ποτάμι της λάβας κατευθύνθηκε στην πόλη Κατάνια, που βρισκόταν μόλις 18 μίλια από την θάλασσα. Εκείνη την εποχή στην πόλη ζούσαν 20.000 κάτοικοι. Οι περισσότεροι δεν κατάφεραν να διαφύγουν. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια οι κάτοικοι οργάνωσαν μια επιχείρηση για να διακόψουν την ροή της λάβας προς την πόλη τους. Για εβδομάδες πολεμούσαν με το φυσικό φαινόμενο όμως τελικά η λάβα έφτασε στην πόλη, έλιωσε τα αρχαία εξωτερικά της τείχη και 17.000 άνθρωποι αβοήθητοι έβρισκαν τραγικό θάνατο…

Σήμερα η Αίτνα είναι ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στον κόσμο, με τον κρατήρα της να στέκεται στα 3.350 μέτρα πάνω από τη νοτιοανατολική ακτή της Σικελίας.

Η ηφαιστειακή δραστηριότητά της ξεκίνησε πριν από περίπου 500.000 χρόνια, με υποθαλάσσιες εκρήξεις κατά μήκος των ακτών της Σικελίας. Τον Ιούνιο του 2013, η UNESCO ανακοίνωσε την ένταξη της Αίτνας στον κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Η τελευταία μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου έχει καταγραφεί το 1992.

Το είδαμε στο www.meteo-news.gr

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΣΗΜΕΡΑ ,ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ 11/03/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

Από το Λύκειο στο επόμενο στάδιο της ζωής: στόχοι, αξίες και προετοιμασία

Ιδιαίτερα η μετάβαση του έφηβου από το Λύκειο στο επόμενο σταδιο ζωής του είναι μεγαλης σπουδαιότητος . Δείτε το παρακάτω άρθρο της κυρίας Χρ. Κοσμίδου (Γραφείο Διασύνδεσης Ιονίου Πανεπιστημίου)

Οι μαθητές της Γ! Λυκείου βρίσκονται αυτή την εποχή μπροστά σε ένα κρίσιμο σκαλοπάτι της ζωής τους: από ένα γνώριμο σχολείο προς μία επιλογή που θα κρίνει πιθανόν όλη τη ζωή τους: προς ένα Ανώτατο Ίδρυμα ή προς άλλες επαγγελματικές σπουδές. Έτσι, η σωστή προετοιμασία μπορεί να τους βοηθήσει να περάσουν το μεταβατικό αυτό στάδιο με τρόπο ψυχικά ήρεμο και αποτελεσματικότερο, προς επιτυχείς επιλογές.

  Αν η πρώτη τους επιλογή λοιπόν είναι οι πανελλαδικές εξετάσεις, λίγο πριν από την περίοδο της συμπλήρωσης του Μηχανογραφικού και την περίοδο των εξετάσεων, είναι καλό να ασχοληθούν μαθητές και γονείς πιο συστηματικά και συνειδητά με την επιλογή του μέλλοντός τους γιατί, είναι γνωστό ότι οι σπουδές που επιλέγουμε οδηγούν σε κάποιο επάγγελμα και το επάγγελμα με τη σειρά του επηρεάζει τον τρόπο που θα ζήσουμε εμείς και οι γύρω μας.

Οι επιλογές μας όπως γνωρίζουμε δείχνουν ποιοι είμαστε και ποιοι θα θέλαμε να είμαστε ή να γίνουμε.

Οι υπαρξιστές φιλόσοφοι μάλιστα υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος είναι οι επιλογές του. Επομένως, είναι σημαντικό να ασχοληθούν με τις επιλογές τους πιο συνειδητά, να επιχειρήσουν να πλησιάσουν λίγο περισσότερο τον εαυτό τους, να τον αφουγκραστούν και να γνωρίσουν τι περιμένει, τι θέλει, τι πιστεύει,, σε τι στοχεύει. Με τον τρόπο αυτό είναι δυνατόν να συνειδητοποιήσουν τα δυνατά τους σημεία και τις αδυναμίες τους, τις κλίσεις, τις προκαταλήψεις, τα στερεότυπα, τα ενδιαφέροντα, τις αξίες και τους στόχους τους από τη ζωή γενικότερα και από το επαγγελματικό τους μέλλον ειδικότερα και να προβούν κατόπιν σε υπεύθυνες επιλογές και αποφάσεις.

Παρακάτω θα αναφερθούν οι στόχοι που θέτουμε και τα κριτήρια εκείνα που πρέπει να έχουμε υπόψη μας για την μεγαλύτερη εξασφάλιση της πραγμάτωσης των στόχων αυτών και, επομένως, της επιτυχούς μετάβασης στη σφαίρα των προσδοκιών μας.

1. Οι Στόχοι μας

Οι στόχοι δεν είναι το ίδιο πράγμα με τα ιδανικά που θέτουμε στη ζωή, αν και λογικά, πρέπει να υπάρχει αρμονία και συνέπεια ανάμεσα στα ιδανικά και τους στόχους μας.

Χωρίς όνειρα και οράματα θα μέναμε προσκολλημένοι σε μία καθηλωτική καθημερινότητα, ανταποκρινόμενοι κυρίως στις απαιτήσεις των άλλων. Η πίστη σε ιδανικά μας εμπνέει και μας οδηγεί σε υψηλότερες μορφές ζωής. Είναι δυνατόν να θεωρήσουμε το ιδανικό ως μία γενικότερη κατεύθυνση προς την οποία θέλουμε να οδηγηθούμε. Για να ενεργήσουμε όμως άμεσα, χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε συγκεκριμένους στόχους, καθώς και πρόγραμμα ενεργειών για την επιδίωξη της υλοποίησής τους.

Οι στόχοι που θέτουμε σε διάφορους τομείς δραστηριότητας είναι βασικός παράγων που μπορεί να μας βοηθήσει να γίνουμε δημιουργοί της ίδιας μας της ζωής και του μέλλοντός μας. Η προσεκτική οριοθέτηση των στόχων μπορεί να μας οδηγήσει στην συνειδητοποίηση της κατεύθυνσης προς την οποία θέλουμε να βαδίσουμε, στην επικέντρωση της προσοχής στον προορισμό μας και στην επιστράτευση ενός σημαντικού μέρους των ενεργειών μας για την υλοποίησή τους μέσα από υπεύθυνη και στρατηγική δράση.

Με τον τρόπο αυτό ασκείται και η θέληση και η επιμονή μας, αφού οι στόχοι είναι κάτι χειροπιαστό, το οποίο απαιτεί πρόγραμμα ανάλογων βημάτων και ενεργειών για την υλοποίησή του.

Για να μπορούν όμως να πραγματοποιηθούν οι στόχοι μας χρειάζεται να έχουν ορισμένα χαρακτηριστικά που αναφέρονται παρακάτω:

Να είναι σαφείς. Να μπορούν δηλαδή να προσδιοριστούν με ακρίβεια και να εκφράζονται με τρόπο συγκεκριμένο και όχι σαν κάτι το αφηρημένο. Παραδείγματος χάριν, η έκφραση “θέλω να γίνω επιτυχημένος ή ευτυχισμένη” είναι κάτι το πολύ αφηρημένο, υποδηλώνει μία επιθυμία και όχι την αποφασιστικότητα του ατόμου να υλοποιήσει την επιθυμία ή το ιδανικό αυτό με την κατάστρωση ενός προγράμματος ενεργειών.

Να είναι ρεαλιστικοί. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη τα δυνατά αλλά και τα αδύνατα σημεία και τους περιορισμούς μας. Δεν πρέπει να υποτιμούμε τις ικανότητές μας και το δυναμικό μας για ανάπτυξη, αλλά και η υπερτίμηση των ικανοτήτων μας μπορεί να έχει άσχημες συνέπειες. Να εκφράζουν τις αξίες μας, πράγμα το οποίο βέβαια εξαρτάται από το βαθμό στον οποίο είμαστε σε συνειδητή πορεία ανάπτυξης και σκεπτόμαστε κριτικά πάνω σε θέματα όπως είναι αυτό των αξιών.

Να είναι δικής μας τελικής επιλογής και να μας εκφράζουν. Πολλές φορές οι στόχοι μας είναι στόχοι που μας επέβαλαν ή μας υπέβαλαν οι άλλοι (π.χ. γονείς, πρόσωπα σημαντικά για μας, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης) και τους έχουμε ενστερνισθεί άκριτα.

Ακολουθώντας όμως στόχους που δεν επιλέξαμε εμείς ίσως να οδηγηθούμε σε ένα προορισμό που δεν μας ικανοποιεί, αφού δεν ανταποκρίνεται στις δικές μας επιθυμίες και προσδοκίες, πράγμα που μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα και την έλλειψη ενδιαφέροντος στον προσεκτικό σχεδιασμό των στόχων μας με τρόπο στρατηγικό ή και στην προσπάθεια για υλοποίησή τους.

Έτσι, για παράδειγμα, συχνά αρκετοί νέοι άνθρωποι, επηρεασμένοι από τις αξίες του στενότερου και/ή ευρύτερου κοινωνικού τους περίγυρου, τελειώνοντας το Λύκειο φαίνεται ότι “επιλέγουν” να συνεχίσουν τις σπουδές τους.

Η επιλογή της συνέχισης των σπουδών γίνεται συνήθως γιατί η φοίτηση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση θεωρείται ότι. έχει κύρος και προσφέρει κοινωνική καταξίωση. Είναι λοιπόν φυσικό να επιδιώκουν κάτι τέτοιο οι νέοι, ενώ η συνέχιση των σπουδών γενικότερα προωθείται σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θεωρείται στάση ζωής για το μέλλον.

Η αδιαφοροποίητη όμως επιλογή κατεύθυνσης σπουδών – ή Σχολής προκειμένου για το Πανεπιστήμιο – η οποία δεν συνοδεύεται από τον έλεγχο της πραγματικότητας και η απουσία συγκεκριμένων στόχων για το εκπαιδευτικό και επαγγελματικό τους μέλλον οδηγεί αρκετούς νέους ανθρώπους στην τυχαία
συμπλήρωση του Μηχανογραφικού -ή άλλου έντυπου υλικού προκειμένου για άλλου είδους σπουδών- με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς κατευθύνσεων που μηχανεύονται.

Όμως, επειδή το Μηχανογραφικό δεν είναι ένα απλό “Λόττο” όπου, ίσως, βασικό ρόλο παίζει η θεά τύχη και είναι πολύ πιθανό να βρεθεί κανείς σε μια κατεύθυνση που δεν τον εκφράζει αφού δεν την επέλεξε συνειδητά, αλλά κάτω από την πίεση της γενικευμένης, και συνήθως εξωτερικά επιβεβλημένης «επιθυμίας» για Τριτοβάθμια Εκπαίδευση χρειάζεται σκέψη και προσοχή.

Σε μια έρευνα με φοιτητές του Πανεπιστημίου Αθηνών, διαπιστώθηκε ότι, για πολλούς φοιτητές, η τυχαία συμπλήρωση του Μηχανογραφικού είχε ως αποτέλεσμα να μην είναι ευχαριστημένοι ούτε από τις σπουδές τους ούτε από τις προοπτικές των σπουδών αυτών, ενώ γενικώς το Πανεπιστήμιο δεν φάνηκε να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των φοιτητών αυτών.

Πριν από την επιλογή σπουδών λοιπόν είναι καλό να ξεκαθαρίσει κανείς έγκαιρα τις επιλογές και τους στόχους του, και να συνειδητοποιήσει το βαθμό στον οποίο εκφράζουν τις δικές του επιθυμίες και προσδοκίες για να οργανώσει και αντίστοιχο σχέδιο υλοποίησής τους, και να αυξήσει και τις πιθανότητες της
προσωπικής του ικανοποίησης από το εκπαιδευτικό και επαγγελματικό του μέλλον.

• Οι στόχοι δεν είναι καλό να οδηγούν σε μία αδιάκοπη αλυσίδα δράσεων που στοχεύουν στη δράση για την δράση. Χρειάζεται και ελεύθερος χρόνος για κάποιες άλλες δραστηριότητες, για σκέψη, για χαλάρωση, για συντονισμό με τις δυνάμεις της φύσης και του σύμπαντος και για ανασυγκρότηση.
• Οι στόχοι δεν πρέπει να είναι υπέρμετρα υψηλοί γιατί η προσπάθεια για υλοποίηση τέτοιων στόχων είναι πολύ πιθανόν να κάνει τη ζωή πολύ πιεστική, να αφαιρέσει τη χαρά της ζωής και να δημιουργήσει αρνητικές ψυχολογικές συνέπειες σε μας στη γενικότερη υγεία μας (κατάθλιψη, καρδιακά προβλήματα,
  κάπνισμα, ποτό, ανεξέλεγκτο φαγητό) αλλά και στους γύρω μας.
• Τέλος, οι στόχοι χρειάζεται να σχεδιάζονται έτσι ώστε να μπορούν να υλοποιηθούν σε σχετικά προβλεπόμενα ή προγραμματιζόμενα χρονικά περιθώρια, τα οποία μπορεί να είναι βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα.

2. Οι αξίες μας

Πίσω από τους στόχους μας κρύβονται κάποιες αξίες και είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε :

Οι προσδοκίες και η ικανοποίησή τους έχουν μεγάλη σχέση με το ποιοι είμαστε εμείς και το πόσο καλά γνωρίζουμε το αντικείμενο των προσδοκιών μας.

α) Ποιες είναι οι αξίες που έχουμε στη ζωή.

β) Υπό την επίδραση ποιών παραγόντων τις αποκτήσαμε και,

γ) Ποια είναι η σχέση τους με τους στόχους μας.

Στο σημείο αυτό χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε τι είναι αξία και πώς διαχωρίζεται από την πεποίθηση. Για να θεωρείται αξία μία πεποίθηση, πρέπει να καλύπτει τα ακόλουθα κριτήρια:

• Να επιλέγεται ελεύθερα
• Να επιλέγεται ανάμεσα από άλλες εναλλακτικές αξίες,
• Να επιλέγεται ύστερα από κριτική σκέψη (reflection)
• Να την εκτιμούμε και να νιώθουμε περήφανοι για αυτήν
• Να τη δηλώνουμε δημόσια
• Να ενεργούμε σύμφωνα με αυτήν και, γενικότερα, να αποτελεί αυτή μέρος ενός προτύπου ζωής που προσπαθούμε να φτάσουμε μέσα από τη συνήθη δράση και τη συμπεριφορά μας.

Ενώ λοιπόν οι στόχοι που θέτουμε δείχνουν τις κατευθύνσεις που θέλουμε ή που προγραμματίζουμε να ακολουθήσουμε, οι αξίες μας είναι οι αρχές πάνω στις
οποίες στηρίζονται οι στόχοι μας και, επομένως, στόχοι και αξίες σχετίζονται άμεσα.

Ένα σημαντικό στοιχείο στην πορεία που αποβλέπει να γίνουμε δημιουργοί του μέλλοντός μας είναι η συνειδητοποίηση των αξιών μας, οι οποίες φανερώνουν και τη γενικότερη φιλοσοφία μας.

3. Συμπέρασμα

Το ξεκαθάρισμα των αξιών και των στόχων σου είναι το πρώτο βασικό βήμα που θα βοηθήσει τους μαθητές στην υπεύθυνη λήψη αποφάσεων και προετοιμασία σου για τη μετάβαση από το Λύκειο στο επόμενο στάδιο της ζωής τους, καθώς και στη δυναμική μετάβαση στον εργασιακό, αλλά και στον ευρύτερο κοινωνικό χώρο.

Συνετές αποφάσεις

Η συνειδητοποίηση των στόχων και των αξιών μας ιδιαίτερα έχει υψίστη σημασία για δυναμική μετάβαση στον κόσμο τον εργασιακό, αλλά και στο γενικότερο κοινωνικό πλαίσιο, στο οποίο ζούμε.

Κάποια βήματα που θα σας οδηγήσουν σε μια συνετή απόφαση είναι τα παρακάτω:

Ενίσχυση της Αυτογνωσίας: Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζεις πράγματα για τον εαυτό σου. Ποιος/α είσαι; Πώς σε κρίνουν οι σημαντικοί για σένα άνθρωποι; Τι θα ήθελες να είναι διαφορετικό στη ζωή σου; Ποια στοιχεία σε κάνουν να διαφέρεις από τους άλλους; Ποια είναι τα ελαττώματα και ποια τα προτερήματά σου; Ποιες είναι οι αξίες σου; Σε ποιες δραστηριότητες είσαι αποδοτικός/ή και σε ποια όχι; Σε τι βαθμό ανταπεξέρχεσαι στις σχολικές σου υποχρεώσεις;

Διερεύνηση των Προσόντων: Οπωσδήποτε έχεις προσόντα, ακόμα κι αν ανήκεις στην κατηγορία αυτών που δεν το πιστεύουν. Όλοι οι άνθρωποι έχουν προσόντα και όλοι μπορούν να καλλιεργήσουν ορισμένα από αυτά. Τι ικανότητες διαθέτεις λοιπόν; Ποια τα ταλέντα σου; Ποια πράγματα μαθαίνεις εύκολα; Σε ποια είσαι αποδοτικός/ή; Πόσο καλά μιλάς ξένες γλώσσες; Είσαι διεκδικητικό άτομο; Καταλαβαίνεις τα συναισθήματα των άλλων; Γνωρίζεις πώς να μεταδόσεις μια γνώση;

Το υποθετικό σενάριο της ζωής σας στο μέλλον: Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια από σήμερα; Που βρίσκεσαι; Ποιους συναναστρέφεσαι; Πώς είναι η καθημερινότητά σου; Τι επάγγελμα έχεις ακολουθήσει; Πώς κατέληξες στο συγκεκριμένο επάγγελμα; Υπό ποίες συνθήκες εργάζεσαι; Πώς είναι η προσωπική σου ζωή;

Αυτό το «παιχνίδι φαντασίας» είναι πιθανό να αποκαλύψει σημαντικές πληροφορίες για το πώς θα ήθελες να είναι η επαγγελματική αλλά και η προσωπική σου ζωή στο μέλλον και συνεπώς ποια εκπαιδευτική πορεία θα μπορούσε να σε οδηγήσει σε αυτήν.

Η γνωριμία με την αγορά εργασίας: Πόσα πραγματικά γνωρίζεις για τις συνθήκες που επικρατούν στην αγορά εργασίας; Ποια επαγγέλματα θεωρούνται κορεσμένα για τα επόμενα χρόνια και ποια φαίνεται να εξασφαλίζουν καλές προοπτικές για επαγγελματική αποκατάσταση; Αξιοποίησε την πληροφόρηση που μπορείς να αντλήσεις από υπηρεσίες Συμβουλευτικής και Επαγγελματικού Προσανατολισμού, από το μάθημα του ΣΕΠ, από Γραφεία Διασύνδεσης, ιστοσελίδες και βιβλία που περιλαμβάνουν σχετικές έρευνες. Να θυμάσαι πάντα, όμως, ότι οι συνθήκες στην αγορά εργασίας είναι αρκετά ρευστές και, συνεπώς, είναι δύσκολο να προβλεφθούν επακριβώς σε μακροπρόθεσμο επίπεδο.

Έρευνα για τα επαγγέλματα που σε ενδιαφέρουν: Ποια επαγγέλματα σου αρέσουν και με ποιες σπουδές συνδέονται; Ποιο είναι το μέσο διάστημα σπουδών για τα επαγγέλματα αυτά; Ποια μαθήματα διδάσκονται κατά τη διάρκεια των σπουδών; Υπάρχουν ειδικά μαθήματα στα οποία πρέπει να εξεταστεί κάποιος προκειμένου να εισαχθεί σε συγκεκριμένα τμήματα; Υπάρχουν θέσεις στους εργασιακούς τομείς που σε ενδιαφέρουν; Ποιες ειδικότητες έχουν αναγνωρισμένα επαγγελματικά δικαιώματα και ποιες πρόκειται να αποκτήσουν στα επόμενα χρόνια;

Συζήτηση με άτομο εμπιστοσύνης: Αφού στραφείς στον εαυτό σου, προκειμένου να τον γνωρίσεις καλύτερα, αφότου συνειδητοποιήσεις πράγματα για τα ενδιαφέροντα και τις κλίσεις σου και συγκεντρώσεις πληροφορίες για τις σπουδές και τα επαγγέλματα που πιθανώς σε ενδιαφέρουν, η συζήτηση με ένα άτομο της εμπιστοσύνης σου θα μπορούσε να αποβεί ιδιαίτερα ωφέλιμη. Σκοπός της συζήτησης δεν είναι η μεταβίβαση της ευθύνης της απόφασης για το εκπαιδευτικό και επαγγελματικό σου μέλλον. Σκοπός της είναι να σε βοηθήσει να δεις τα πράγματα σφαιρικότερα, να ακούσεις κι άλλες απόψεις και να «ακούσεις» καλύτερα τις δικές σου. Το άτομο αυτό θα μπορούσε να είναι ένας εκπαιδευτικός, ένας σύμβουλος ΣΕΠ, ο γονιός σου, ο μεγαλύτερος αδελφός ή ένας πολύ καλός φίλος που νοιάζεται για σένα.

Εν κατακλείδι:

Η επιλογή σπουδών και επαγγέλματος είναι κοινώς αποδεκτό ότι αποτελεί μια σημαντικότατη διαδικασία. Δεν είναι η μοναδική στιγμή της ζωής σου, όμως, όπου θα κληθείς να λάβεις μια απόφαση από την οποία θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό το μέλλον σου και η ζωή σου σε όλες της τις εκφάνσεις. Οπλίσου λοιπόν με ψυχραιμία και αισιοδοξία και χτίσε μια ζωή χαρούμενη και ολοκληρωμένη.

Καλή επιτυχία σε κάθε σας προσπάθεια και καλή σταδιοδρομία!

Το είδαμε στο hsciencearchives.wordpress.com

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΣΧΟΛΕΙΟ ,ΣΧΟΛΕΙΟ-ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ ,ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ 10/03/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

Ύμνος δοξαστικός για τις γυναίκες π’ αγαπούμε (Νίκος Εγγονόπουλος)

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ,ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ,ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ 09/03/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

5 βασικές ερωταπαντήσεις για το bullying, απ’ την ψυχολόγο Κατερίνα Βαλαβανίδη

• αποστολή κειμένων, e-mail, ή άμεσων μηνυμάτων με κακόβουλο ή/και προσβλητικό, για το όνομα ή/και την ταυτότητα του λήπτη, περιεχόμενο
• ανάρτηση προσβλητικών για το θύμα φωτογραφιών, ή άλλου υλικού σε ιστοσελίδες, δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης,
• διαδικτυακή παρακολούθηση των αναρτήσεων του θύματος με ανάρτηση εχθρικών σχολίων ή μηνυμάτων
• ανακοίνωση, διανομή ή/και αποστολή σε τρίτους προσωπικών ή εμπιστευτικών μηνυμάτων,βίντεο ή φωτογραφιών ονόματος ή/και της προσωπικότητας του θύματος
• γνωστοποίηση προσωπικών πληροφοριών ή προσωπικών δεδομένων σε πολλαπλούς παραλήπτες

• την αγνόηση των ενοχλητικών μηνυμάτων
• τον αποκλεισμό του αποστολέα των απειλητικών/ενοχλητικών μηνυμάτων
• την προειδοποίηση του αποστολέα για τη λήψη νόμιμων μέτρων προστασίας
• την αναφορά των περιστατικών στις αρμόδιες αρχές (π.χ. αστυνομία, υπηρεσία
• δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος) και λήψη προληπτικών μέτρων, σε περίπτωση απειλών ή προσωπικής ζημίας

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  Ανακοινώσεις 06/03/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

1) Με ελεύθερη είσοδο πραγματοποιείται σήμερα, 05-03-2015, η προβολή της ταινίας «Πατέρας – Αφέντης» στο Αμφιθέατρο του σχολείου μας στις 7.00 μ.μ..
Δείτε την αφίσα εδώ
2) Αύριο Παρασκευή θα πραγματοποιηθούν στο σχολείο εκδηλώσεις ευαισθητοποίησης ενάντια στη βία και το σχολικό εκφοβισμό.
Τα μαθήματα θα λήξουν στις 12.30 λόγω της παιδαγωγικής συνεδρίασης για τη λήξη του Β΄ τριμήνου.
Το λεωφορείο θα μεταφέρει τους μαθητές για Αγιά – Ανθούσα με τη λήξη των μαθημάτων, δηλαδή στις 12.30.

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  Ανακοινώσεις ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΣΗΜΕΡΑ ,ΣΧΟΛΕΙΟ-ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ 05/03/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

To bulling πάει σχολείο με κολατσιό από το σπίτι

Ο σχολικός εκφοβισμός έρχεται στην επικαιρότητα συνήθως κατόπιν εορτής. Όταν ένα από τα χιλιάδες περιστατικά καταλήγει στα ΜΜΕ γιατί έχει τραγική έκβαση. Κι όμως, η ψυχολογική και η σωματική κακοποίηση είναι καθημερινή τραγωδία, από εκείνες που σημαδεύουν τις ψυχές και τα σώματα για όλη τη ζωή. Δεν αποτελεί Ελληνικό φαινόμενο, ούτε καν σύγχρονο. Είναι σύμπτωμα της ίδιας της ανθρώπινης φύσης. Τα παιδιά δεν έχουν ανεπτυγμένη την ικανότητα της συναισθηματικής ταύτισης με τους άλλους. Κατά κανόνα μιμούνται τις συμπεριφορές των ενηλίκων και αποδέχονται τις πράξεις και τις στάσεις τους ως πρότυπα της δικής τους συμπεριφοράς, μέσω μιας σύνθετης διαδικασίας που βασίζεται στην παρατήρηση…  Ο σχολικός εκφοβισμός εκπορεύεται από την επίμονη αδυναμία της κοινωνίας των μεγάλων να αναγνωρίσει – ανεπιφύλακτα – «ίσα και αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας, χωρίς εξαιρέσεις, από τη στιγμή της γέννησής τους». Δυστυχώς, οι θαυμάσιες πρωτοβουλίες μη κυβερνητικών οργανώσεων, ή κρατικών φορέων για τον σχολικό εκφοβισμό, με τη μορφή διαφημιστικών καταχωρήσεων ή σποτ με επώνυμους πρωταγωνιστές, καθώς επίσης οι ημερίδες, τα τηλεοπτικά αφιερώματα κ.ο.κ. δεν είναι επαρκούν ούτε στο ελάχιστο. Ο Γκάντι έλεγε ότι η επιείκεια και το πνεύμα της ανοχής είναι δύο ιδιότητες που συνδέουν τον άνθρωπο με το Θεό. Η αντιμετώπιση του φαινομένου του σχολικού εκφοβισμού προαπαιτεί στην πραγματικότητα αυτήν ακριβώς την καλλιέργεια της ανεκτικότητας στις κοινωνίες των θνητών. Κάθε ένας από εμάς οφείλει να συμβάλλει σε αυτή την προσπάθεια ξεκινώντας από το σπίτι του. Ας έχουμε διαρκώς κατά νου ότι ζούμε σε έναν κόσμο αυξανόμενης επιθετικότητας, παρά την πρόοδο του κινήματος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και παρά τη διεθνή και καθολική, σχεδόν, αποδοχή θεμελιωδών ηθικών αρχών …επί χάρτου.

Μπορεί η επιθετικότητα να αποτέλεσε ένα πλεονέκτημα στη μάχη της επιβίωσης για τους ανθρώπους των σπηλαίων αλλά τώρα αποτελεί μια θανάσιμη απειλή, έναν παράγοντα που μπορεί να μας καταστρέψει» (Στίβεν Χόκινγκ, αστροφυσικός)

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ

Παρατηρήστε:

Το παιδί που δείχνει θλιμμένο ή ανήσυχο

Τις αλλαγές στη συμπεριφορά του παιδιού (πχ. γίνεται επιθετικό στο σπίτι)

Το παιδί που εμφανίζει διαταραχές του ύπνου: δυσυπνίες (πχ. αϋπνια, δεν κοιμάται τις συνηθισμένες ώρες), παραϋπνίες (πχ. ξυπνάει με νυκτερινούς τρόμους ή εφιάλτες μέσα στη νύχτα, νυχτερινή ενούρηση)

Επιστρέφει σπίτι με μώλωπες, σπασμένα, ή χαμένα, προσωπικά αντικείμενα, σκισμένα ρούχα

Την κοινωνική απόσυρση – εσωστρέφεια, το παιδί που προτιμά να περνά χρόνο μόνο του

Αλλαγές στις διατροφικές συνήθειες

Σωματικά συμπτώματα: διαμαρτύρεται για πονοκεφάλους ή για γαστρεντερικά ενοχλήματα

Άγχος για το σχολείο: βρίσκει δικαιολογίες να αποφεύγει το σχολείο

Αιφνίδια μείωση της επίδοσης στο σχολείο

Αναρωτηθείτε:

– Υπάρχει κάτι που ενοχλεί το παιδί σας και δεν είναι ορατό;
– Έχουν συμβεί αλλαγές στις ζωές σας, όπως ο ερχομός νέου μωρού, διαζύγιο, χωρισμός, θάνατος, αλλαγή περιβάλλοντος;

Αν δεν υπάρχουν τέτοιες αλλαγές, χρειάζεται η διερεύνηση άγχους ή κατάθλιψης, χρειάζεται να σκεφτείτε την πιθανότητα το παιδί σας να είναι θύμα εκφοβισμού.

Ακούστε:

Βάλτε τα δικά σας συναισθήματα στην άκρη και ακούστε το παιδί σας χωρίς εκνευρισμό ή θυμό.

Ενθαρρύνετε το παιδί να μιλήσει. Τα παιδιά δυσκολεύονται να μιλήσουν για αυτά τα περιστατικά. Μπορείτε να επιστρατεύσετε μια ευχάριστη κοινή σας δραστηριότητα, το αγαπημένο του παιχνίδι, την διήγηση μιας ιστορίας, εικόνες ανθρώπων με διαφορετικές εκφράσεις και τη σημασία τους.

Δείξτε πως κατανοείτε ό,τι ακούτε, επαναλαμβάνοντας στο παιδί σας αυτά που σας λέει. Ποτέ μην υποτιμάτε την αφήγηση μιας εμπειρίας. Ποτέ μη συμβουλεύετε το παιδί σας να αγνοήσει μια ενοχλητική εμπειρία. Αυτό, πιθανόν να έχει στο μέλλον τη συνέπεια να εξοικειωθεί το παιδί με τις παρενοχλήσεις και να αποκτήσει μια ανοχή που θα το καταστήσει, ενδεχομένως, περισσότερο ευάλωτο.

Ρωτήστε το παιδί σας πως θα ήθελε να βοηθήσετε. Μην το εξαιρέσετε από τις αποφάσεις για τις επόμενες κινήσεις σας, μην ξεκινήσετε την παρέμβασή σας χωρίς να υπάρχει αμοιβαία συμφωνία μεταξύ σας. Ενδέχεται η δική σας άμεση παρέμβαση στο σχολείο να αποτελεί το χειρότερο φόβο του και ακριβώς εκείνη την έκβαση που το παιδί θα ήθελε να αποφύγει το περισσότερο.

Μιλήστε:

Είναι το παιδί σας διαφορετικό; Διαβεβαιώστε το ότι δεν φταίει. Πολλά παιδιά αισθάνονται ότι προκάλεσαν τα ίδια τη συμπεριφορά των άλλων παιδιών.

Μοιραστείτε με το παιδί δικές σας αντίστοιχες εμπειρίες ή εξηγήστε ότι πολλοί ακόμη άνθρωποι (ίσως με αναγνωρίσιμα παραδείγματα επώνυμων ή συγγενικών προσώπων) έχουν υποστεί εκφοβισμό ή άλλη κακοποίηση. Να είστε ειλικρινείς. Η προβολή μιας ισχυρής, δικής σας, προσωπικότητας μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά στη διάθεσή του παιδιού να εκμυστηρεύεται τα δικά του συναισθήματα και να φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα.

Εξηγήστε τι σημαίνει νταηλίκι.

Να υποφέρω τον εκφοβισμό δεν σημαίνει ότι είμαι αδύναμος.
Να είμαι ο νταής δεν σημαίνει ότι είμαι δυνατός.

Ενθαρρύνεται το παιδί σας να προσπαθεί να δείχνει ότι έχει αυτοπεποίθηση, ακόμη και αν δεν το αισθάνεται. Εξηγήστε ότι η γλώσσα του σώματος, οι εκφράσεις και ο τόνος της φωνής έχουν την ίδια σημασία με το περιεχόμενο του προφορικού λόγου. Κάντε πρόβες μαζί του για την έκφραση των επιθυμιών του και των σκέψεών του με καταλληλότερο τόνο της φωνής, καταλληλότερες εκφράσεις στο πρόσωπο και με την κατάλληλη γλώσσα του σώματος. Οι άνθρωποι, ακόμη και τα παιδιά, λένε ενίοτε σκληρά λόγια για να επιτύχουν την αντίδραση ή τον εκνευρισμό των άλλων ανθρώπων. Όταν δείχνουμε ότι αυτά τα σκληρά λόγια δεν έχουν απήχηση μέσα μας, ακυρώνουμε συχνά τα κίνητρα του επιτιθέμενου.

Μην επιτρέπετε σε αυτή τη συμπεριφορά να καταδειναστεύει τη ζωή του παιδιού ως σταθερή ανησυχία και ενασχόληση. Αποφεύγετε να πιέζετε τα παιδιά να προσπαθούν να τα καταφέρουν σε αντικείμενα που δεν τα ενδιαφέρουν και βοηθήστε τα να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους σε άλλους τομείς που δείχνουν να κερδίζουν περισσότερο την προσοχή τους. Μέσα από αυτές τις εναλλακτικές ενασχολήσεις, τα παιδιά μπορούν να αυξήσουν την αυτοπεποίθησή τους.

Κρατάτε ένα ημερολόγιο συμβάντων και προσκαλείτε το παιδί να το συμπληρώνετε από κοινού. Συμπεριλαμβάνετε όσες περισσότερες πληροφορίες είναι δυνατόν για τη φύση των περιστατικών, τον χρόνο στον οποίο έλαβαν χώρα και το αποτέλεσμα (σωματικό, ψυχικό ή άλλο) που έχουν στο παιδί κάθε φορά.

Βαθμολογείτε τα συναισθήματά του με απλές κλίμακες, πχ. με χρώματα όπου το κόκκινο σημαίνει θυμό, το μπλε στεναχώρια, το μωβ μεγαλύτερη στεναχώρια, κ.τ.λ.

Προσεγγίστε ευγενικά τους διδάσκοντες, με λεπτομέρειες για τα συμβάντα που έχετε καταγράψει στο ημερολόγιό σας με τη συμμετοχή του παιδιού. Ενίοτε συμβαίνει να τιμωρείται το θύμα αντί του νταή επειδή αποκρίθηκε λεκτικά στον θύτη και στοχοποιήθηκε άδικα με τη φτωχή μεταφορά των γεγονότων στους διδάσκοντες.

Αποφύγετε την επίθεση στους διδάσκοντες. Αντί να τους κατηγορήσετε για αμέλεια, επιδιώξτε τη συνεργασία. Οι διδάσκοντες είναι συχνά οι τελευταίοι που μαθαίνουν τι συμβαίνει στα διαλείμματα, ή όταν δεν είναι παρόντες στην τάξη. Ρωτήστε τους διδάσκοντες πως σκέπτονται να διαχειριστούν το πρόβλημα. Ζητήστε να έχετε ενημέρωση για τα επόμενα βήματα.

Δώστε το χρόνο και την ευκαιρία στο σχολείο να ανταποκριθεί σωστά. Μπορείτε να επανέλθετε με τις επόμενες καταγραφές στο ημερολόγιό σας, αν νιώθετε ότι καθυστερεί η επίλυση του προβλήματος.

Να έχετε κατά νου ότι πολύ συχνά ο εκφοβισμός λαμβάνει χώρα εκτός σχολείου και αφορά σε μεγαλύτερα παιδιά που παρενοχλούν τα μικρότερα. Σε αυτές τις περιπτώσεις το σχολείο δεν μπορεί, συνήθως, να παρέμβει. Προσπαθήστε, με τη συνεργασία του παιδιού, να απευθυνθείτε στην οικογένεια των νταήδων με ψυχραιμία και αν αυτό δεν είναι εφικτό, πρέπει να ενημερώνετε την αστυνομία. Μπορείτε να αναζητήσετε εναλλακτικές διαδρομές από και προς το σχολείο και να εφοδιάσετε το παιδί με συναγερμό τσέπης.

Το σχολείο

Το σχολείο πρέπει να αναπτύσσει τη δική του πολιτική διαχείρισης για το νταηλίκι, με τη συμμετοχή του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων. Αυτή θα πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στα πολιτισμικά δεδομένα της περιοχής του.

Τα σχολεία είναι σκόπιμο να γνωρίζουν τις διαπολιτισμικές τάσεις ή και εντάσεις στις κοινότητές τους. Προτείνεται να καταγράφουν περιστατικά με ρατσιστικό περιεχόμενο που αφορούν στους μαθητές τους και να διατηρούν στοιχεία για τους παραβάτες που δυνητικά μπορούν να γνωστοποιούν στην αστυνομία. Η ρατσιστική βία αποτελεί μια παράνομη πράξη σε κάθε περίπτωση.

Προτείνεται κατά την έναρξη της σχολικής περιόδου να προσδιορίζονται διδάσκοντες σε ρόλους προσώπων αναφοράς για τα παιδιά. Ιδανικά, ένας ή περισσότεροι διδάσκοντες που δεν διδάσκουν την τάξη, μπορούν να αναλαμβάνουν ρόλο παιδαγωγικής μέριμνας για τους μαθητές και ρόλο διαμεσολαβητή. Οι μαθητές μπορούν να προστρέχουν εχέμυθα σε εκείνους για να συζητούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν μέσα στο σχολείο.

Ο νταής

Τα παιδιά γίνονται νταήδες:

Γιατί έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση

Για να κερδίζουν την προσοχή και τον θαυμασμό των φίλων τους

Γιατί νιώθουν τα ίδια αδύναμα

Από φόβο ότι θα είναι μόνα τους και επιδιώκουν τη συμμετοχή στην παρέα

Γιατί δεν έχουν ανεπτυγμένη την ενσυναίσθηση για τα άλλα παιδιά

Για να εκτονώνουν συναισθήματα θυμού που έχουν από το σπίτι

Γιατί εμπνέονται από την επιθετικότητα στο περιβάλλον τους

Γιατί είναι τα ίδια θύματα εκφοβισμού σε ένα διαφορετικό πλαίσιο

Ρωτήστε το παιδί ποιοί είναι οι φίλοι του και τι του αρέσει / δεν του αρέσει σε αυτούς.

Ρωτήστε το παιδί τι σκέπτεται για το άλλο παιδί που διαμαρτυρήθηκε.

Ρωτήστε αν φοβάται ένα άλλο παιδί που ηγείται της ομάδας και αν συμμορφώνεται με εκείνον από φόβο ότι θα στραφεί εναντίον του.

Ρωτήστε σε ποιά ομαδικά παιχνίδια συμμετέχει και ποιός αποφασίζει για τη συμμετοχή σε αυτά, τον τόπο και τον χρόνο τους.

Προσπαθήστε να μάθετε αν έχει αλλάξει παρέες.

Μάθετε πως αισθάνεται για πρόσφατες αλλαγές στην οικογένειά σας (πχ. τόπος κατοικίας, ο ερχομός νέου μωρού, διαζύγιο ή χωρισμός, θάνατος, κ.α.)

Διερευνήστε τις δυναμικές στο περιβάλλον του σπιτιού σας, τη σχέση του παιδιού με τα αδέλφια του και με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς σας.

Εγκαταλείψτε την άρνηση, δεν αποτελεί επιλογή. Αν γυρίσετε την πλάτη ή επιμένετε να μην πιστεύετε ότι το παιδί σας επιβάλλεται σε άλλα παιδιά, διακινδυνεύετε την παραγνώριση της σημασίας που έχουν τα όρια. Αν η παρέμβασή σας δεν λάβει χώρα έγκαιρα, στην κατάλληλη ηλικία, ενδέχεται να αντιμετωπίσετε περισσότερο παραβατικές συμπεριφορές του παιδιού σας σε μεγαλύτερη ηλικία και την έκθεσή του σε περιπέτειες.

Μην διστάζετε να κάνετε συστάσεις το παιδί σας, να χρησιμοποιείτε απαγορεύσεις, ή να περιορίζετε δραστηριότητές του εν είδει τιμωρίας. Προτιμήστε τη θετική ενίσχυση αρχικά.

Μελετήστε και εξηγήστε τι σημαίνει ισότητα, ισονομία, ελευθερία, δικαιοσύνη και ανθρώπινα δικαιώματα.

Προσπαθήστε να καταγράψετε και να κατανοήσετε το περιεχόμενο της συμπεριφοράς του παιδιού προς ένα άλλο παιδί. Μιλήστε με το παιδί σας για το σωστό και το λάθος.

Ακόμη και αν δεν πιστεύετε μέσα σας ότι η διαφορετικότητα είναι πάντα επιθυμητή ή αποδεκτή, να θυμάστε ότι εκτός από αυτονόητη για τους άλλους, ο σεβασμός της διαφορετικότητας αποτελεί μια ευτυχέστερη επιλογή – όπως και ο σεβασμός των νόμων στις δημοκρατίες – για έναν κόσμο, αύριο, με μεγαλύτερη ασφάλεια και ειρηνική συνύπαρξη – χωρίς επιθετικότητα -, που οπωσδήποτε τον επιθυμείτε κι εσείς για το παιδί σας.

[ΠΗΓΗ: Δημήτρης Παπαδημητριάδης, MD MSc, ψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής, Πρώτη δημοσίευση: papadimitriadis.gr ]

Το πρόβλημα του σχολικού εκφοβισμού και η αντιμετώπισή του μέσα από την τέχνη και τη λογοτεχνία

Σκηνή πρώτη: το προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου της γειτονιάς μας πριν από μερικούς μήνες. Ημέρα αφιερωμένη στον σχολικό εκφοβισμό, γνωστό ως bullying, με τρεις μαθητές να διαδραματίζουν μια σκηνή λεκτικής βίας ενός παιδιού σε ένα άλλο. Οι λιγοστοί γονείς που μένουν για να το παρακολουθήσουν στέκονται έξω από το σχολείο κοιτώντας προσηλωμένοι, σιωπηλοί.

«Stop Bullying!». Εργο του Κίμωνα Αλέξη, μαθητή της Β΄ Γυμνασίου του Λεοντείου Λυκείου Πατησίων.
Σκηνή δεύτερη: μια συνάντηση τεσσάρων μαμάδων φίλων πριν από μία εβδομάδα. «Θα σας δείξω κάτι», λέει η μία. Το κλιπάκι για το bullying από το Britain has Talent στο Υoutube που έχει κάνει τον γύρο του κόσμου ξεκινάει να προβάλλεται στην οθόνη του υπολογιστή. «O Παναγιώτης θέλει να το βλέπει κάθε μέρα από τότε που ένας συμμαθητής του άρχισε να τον κοροϊδεύει και να τον χτυπάει». Οι γυναίκες κρύβουν τα δάκρυά τους καθώς βλέπουν τα δύο αγόρια να τραγουδούν σε ρυθμούς ραπ εκφράζοντας τα συναισθήματά τους για τον αγώνα ενάντια στο bullying.
Σκηνή τρίτη: η συνομιλία μου με μια καθηγήτρια Γυμνασίου ιδιωτικού σχολείου της Αθήνας για το θέμα του σχολικού εκφοβισμού πριν από λίγες μέρες. «Ξέρετε, τα παιδιά που υποφέρουν από το bullying δεν προέρχονται απαραιτήτως από προβληματικές οικογένειες, οι γονείς τους νοιάζονται γι’ αυτά, απλά συχνά δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν μαζί τους», μου λέει. Αυτή τη φορά είμαι εγώ που παραμένω σιωπηλή.

Επισήμως ο σχολικός εκφοβισμός, η ενδοσχολική βία, η θυματοποίηση ή το bullying ορίζονται ως μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία μεταξύ μαθητών ή παιδιών της ίδιας ηλικίας με σκοπό την επιβολή και την καταδυνάστευση, την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου.

Τα νέα, όπως θα έχουν διαπιστώσει πολλοί γονείς και παιδιά, δεν είναι καλά για την Ελλάδα, αφού τα ευρήματα νέων ερευνών φανερώνουν πως τα περιστατικά bullying, ένα φαινόμενο με το οποίο η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα ασχολείται από το 1970, έχουν διπλασιαστεί από το 2010 στη χώρα μας. Σύμφωνα με την πανευρωπαϊκή μελέτη που εκπόνησε το Χαμόγελο του Παιδιού, η Ελλάδα κατέχει την τέταρτη θέση ανάμεσα σε σαράντα ένα κράτη, με ένα στα τρία Ελληνόπουλα να έχει πέσει θύμα bullying. Δεύτερη μελέτη, που διεξήχθη από την Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας Παιδιού και Εφήβου σε σχολεία της Αττικής, φανερώνει πως το 16% των μαθητών Δημοτικού έχει πέσει θύμα εκφοβισμού κι όλα αυτά σε μια εποχή που οι δομές ψυχικής υγείας έχουν ισοπεδωθεί εξαιτίας της ελλιπούς χρηματοδότησης.

Παράλληλα, έχει αυξηθεί το ενδιαφέρον για ενημέρωση των εκπαιδευτικών, των γονέων και των παιδιών, με το υπουργείο Παιδείας να κάνει ιδιαίτερη προσπάθεια τελευταία, ορίζοντας έναν υπεύθυνο σε κάθε σχολείο για το θέμα το εκφοβισμού. Η πιο πρόσφατη εξέλιξη είναι η ανακοίνωση στις 28/4/14, από το υπουργείο, της εγκυκλίου που ενημερώνει τα σχολεία για την υλοποίηση των πράξεων «Ανάπτυξη και Λειτουργία Δικτύου Πρόληψης και Αντιμετώπισης Φαινομένων Σχολικής Βίας και Εκφοβισμού στους Αξονες Προτεραιότητας 1, 2, και 3 του ΕΠ “Εκπαίδευση και Διά Βίου Μάθηση”», ενώ έχει ήδη στήσει ένα ηλεκτρονικό παρατηρητήριο για τέτοια περιστατικά και από τη φετινή σχολική χρονιά προσπαθεί πλέον να οργανώσει προγράμματα επιμόρφωσης και παρέμβασης πανελλαδικά.

Πώς να αισθάνεται άραγε ένα παιδί όταν δεν μπορεί να είναι ασφαλές και ήρεμο μέσα στον χώρο του σχολείου; Τι μπορούμε να κάνουμε για να το βοηθήσουμε; Στην ελληνική βιβλιογραφία βλέπουμε έναν πολλαπλασιασμό των εφηβικών και παιδικών μυθιστορημάτων με θέμα τον σχολικό εκφοβισμό. Ενα από τα πολλά και ενδιαφέροντα που κυκλοφόρησαν πρόσφατα είναι το «Μαζί» της διακεκριμένης Ελένης Πριοβόλου (εκδ. Καλέντη).
«Είναι της μόδας»

«Η λέξη bullying είναι της μόδας, έχει πάρει διαστάσεις στην εποχή μας. Εγώ, προερχόμενη από τη δεκαετία του ’60, τότε που οι δάσκαλοι δεν έδιναν σημασία σε τέτοια θέματα, υπέστην αυτή την ψυχολογική βία επειδή είχα ιδιαιτερότητες ως παιδί (φορούσα γυαλιά κ.ά.)», επισήμανε σε συνομιλία της με την «Κ» η Ελένη Πριοβόλου.

Αναφερόμενη σε επισκέψεις της σε σχολεία για την παρουσίαση του βιβλίου της, η συγγραφέας μάς είπε ότι με τα παιδιά μοιράζεται τη δική της εμπειρία: «Τους λέω να μη θυματοποιούν τον εαυτό τους και πως μέσα από την ομαδοποίηση, την αλληλεγγύη, τη φιλία, μπορούν να γίνουν πιο δυνατοί. Δεν θεωρώ ότι οι αδύναμοι είναι τα θύματα του bullying αλλά οι ιδιαίτεροι, όσοι δεν ακολουθούν τα στερεότυπα όπως και το ότι αυτοί που επιτίθενται έχουν τα δικά τους θέματα που πρέπει να ερευνηθούν. Πιστεύω, και αυτό τονίζω στα παιδιά, ότι τα ίδια μπορούν να δώσουν τη λύση. Τους μιλάω για την άμεση δημοκρατία μέσα στη σχολική κοινότητα».

Άλλα βιβλία με θέμα το bullying που κυκλοφόρησαν πρόσφατα: «Αμίλητη Αγάπη» της Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου (εκδ. Πατάκη), «Θεατής ή το επόμενο θύμα;» τους Τζέιμς Πρέλερ (εκδ. Πατάκη), «Το κορίτσι του Πέτρου» της Αργυρώς Μουντάκη (εκδ. Μεταίχμιο).

Οι γονείς παίρνουν θέση;

«Συχνά οι γονείς έχουν άγνοια για τέτοια θέματα και δείχνουν αμηχανία ως προς το πώς να αντιδράσουν σε αντίστοιχα περιστατικά όταν εμπλέκονται τα παιδιά τους. Άλλοι τα θεωρούν στοιχείο της εξελισσόμενης προσωπικότητας των παιδιών και των εφήβων (“Ε, παιδιά είναι…”), ενώ άλλοι αντιδρούν ακόμη και με ακραίο τρόπο μηνύοντας άλλους γονείς ή επιβραβεύοντας τη βίαιη συμπεριφορά των παιδιών τους (“Καλά του/της έκανες”)», αναφέρουν από κοινού οι Μαριάννα Δεσύπρη, Λίνα Κεσανοπούλου και Λία Πεϋρέτ, καθηγήτριες στο Λεόντειο Γυμνάσιο-Λύκειο Πατησίων και συντονίστριες της ομάδας «Πάρε Θέση!» του σχολείου, το οποίο επιτελεί σημαντικό και πρωτοποριακό έργο στην Ελλάδα με προγράμματα στήριξης και εποπτείας των μαθητών του σχολείου σε σχέση με το bullying. «Παρόλο που υπάρχει πλέον μια έστω στοιχειώδης ευαισθητοποίηση για το θέμα στην κοινωνία και πολλοί φορείς και εθελοντικές οργανώσεις ασχολούνται με την πρόληψη του εκφοβισμού και της βίας στα σχολεία, η κρίση την οποία βιώνει η ελληνική κοινωνία κάνει τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν τα παιδιά πιο βίαιες», τονίζουν οι καθηγήτριες.

[ΠΗΓΗ: Σάντρα Βούλγαρη, Bulling, μια σύγχρονη επιδημία, εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Κυριακή 08 Ιουνίου 2014]

Το είδαμε στο http://ta4mx.blogspot.gr/

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ,ΣΗΜΕΡΑ ,ΣΧΟΛΕΙΟ-ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ ,ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ 04/03/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

Πατέρας αφέντης των αδερφών Ταβιάνι

Λίγα λόγια για το έργο

Ο «Πατέρας αφέντης» αφηγείται την αληθινή ιστορία ενός αγοριού που μεγαλώνει στη Σαρδηνία μέσα σε ένα ιδιαίτερα σκληρό οικογενειακό περιβάλλον. Ο Γκάβινο Λέντα έγραψε ο ίδιος την ιστορία του σε βιβλίο «Ο πατέρας και αφέντης: η εκπαίδευση ενός βοσκού», το οποίο μετέφεραν στον κινηματογράφο οι αδερφοί Ταβιάνι.
Η ιστορία του είναι η ιστορία ενός αγοριού, που μεγαλώνει σε μια απομονωμένη αγροτική περιοχή. Ο πατέρας του είναι βοσκός ένας άξεστος άνθρωπος,, που δεν μπορεί να αντιληφθεί την ανάγκη του γιου του να εξελιχθεί, να αναπτύξει την εκπαίδευσή του. Στον πατέρα δεν αρέσουν οι αλλαγές. Θέλει να μείνει στα γνωστά, εκείνα που γνωρίζει και μπορεί να ελέγχει. Γιατί λοιπόν ο γιος του να κάνει κάτι περισσότερο απ τον ίδιο; H επιθυμία του μικρού Γκάβινο αντιμετωπίζεται με βία από τον πατέρα. Και είναι μια από τις ελάχιστες φορές στον κινηματογράφο που η ζωή στην αγροτική εξοχή δεν αντιμετωπίζεται με ρομαντισμό ή νοσταλγία, αλλά με τη σκληρότητα και τις ελλείψεις, που ούτως ή άλλως χαρακτηρίζουν αυτή τη ζωή με τις πολλές δυσκολίες.

Η σκληρότητα των ανθρώπων

Σ αυτή τη ζωή, η σκληρότητα των ανθρώπων δεν αντιμετωπίζεται απαραίτητα ως ηθελημένη βαναυσότητα, αλλά ως ανάγκη. Η προτεραιότητα είναι η επιβίωση και ό,τι ξεπερνάει τους γνωστούς τρόπους για να γίνει αυτό εφικτό είναι πέρα απ τη λογική. Γι αυτό και η εικόνα του πατέρα δεν είναι η εικόνα ενός αμείλικτου βασανιστή, αλλά ενός ανθρώπου που, μέσα από τη σκληρότητά του, αυτό που θέλει είναι να φροντίσει την οικογένειά του. Απλώς δεν ξέρει άλλον τρόπο να το κάνει, πέρα απ το να απαιτεί τυφλή υπακοή από την γυναίκα του και τα παιδιά του, και όταν δεν την βρίσκει να την επιβάλλει.
Οι αδερφοί Ταβιάνι για την εικονογράφηση της ιστορίας του Γκάβινο επέλεξαν ένα νεορεαλιστικό στυλ, το οποίο ωστόσο διαφοροποιείται απ το κλασικό ιταλικό κινηματογραφικό είδος, τόσο εξαιτίας της χρήσης του χρώματος στο φιλμ, όσο και από τη δημιουργική χρήση του ήχου. Για παράδειγμα, τη στιγμή που ο νεαρός ήρωας ανακαλύπτει τη σεξουαλικότητά του, ακούγονται παράλληλα υπόκωφοι ήχοι λαγνείας που προέρχονται απ όλο το χωριό, ενώ σε άλλο σημείο μια ομάδα ανθρώπων που θρηνούν και ετοιμάζουν για ταφή ένα δικό τους νεκρό, φανερώνουν τις σκέψεις τους, που ακούγονται χωρίς εκείνοι να μιλούν.
Κατά το πρώτο μισό της ταινίας, τα συναισθήματα είναι τόσο έντονα, ώστε η παρακολούθηση της ιστορίας να είναι εξαιρετικά δύσκολη και επίπονη για τον θεατή. Ο πατέρας πηγαίνει στο σχολείο και παίρνει τον επτάχρονο γιο του από τα μαθήματα, υποστηρίζοντας ότι τον χρειάζεται για να προσέχει τα πρόβατα από τις αλεπούδες και τους ληστές, το διάστημα που εκείνος θα λείπει μακριά από το κοπάδι του για να πάει στην αγορά και να πουλήσει τα προιόντα του.

Η δύναμη της γνώσης

Ο Γκάβινο θα μείνει απομονωμένος μέχρι να κλείσει τα δεκαοχτώ του χρόνια. Στη συνέχεια και ενώ η οικογένειά του αρχίζει να ζει μια καλύτερη ζωή που όμως βασίζεται σε ένα ένοχο μυστικό, ο νεαρός πια άντρας θα καταταγεί στον στρατό. Από ένα περιορισμένο περιβάλλον, θα βρει κάποια ελευθερία σε ένα διαφορετικό, αλλά και πάλι περιοριστικό περιβάλλον. Όμως και εκεί δεν πρόκειται να περάσει καλύτερα. Η έλλειψη εκπαίδευσης θα τον βασανίσει πολύ. Δεν μιλάει Ιταλικά όπως όλοι οι υπόλοιποι και βέβαια δεν ξέρει να γράφει. Μιλάει τα «χωριάτικα» Ιταλικά της Σαρδηνίας, γεγονός που θα τον απομονώσει και θα του προκαλέσει πολλά προβλήματα. Θα υποφέρει, θα υπομείνει, θα απελπιστεί. Όμως θα προσπαθήσει να μάθει να γράφει και να διαβάζει και με τη δύναμη της γνώσης θα αντιμετωπίσει τον πατέρα του.
Η εξέλιξή του θα είναι τέτοια, που αργότερα θα γίνει ακαδημαικός, εξειδικευμένος στην ιστορία της γλώσσας της Σαρδηνίας και θα καταγράψει την ιστορία του σε μια μυθιστορηματική βιογραφία, αυτήν στην οποία βασίστηκε η ταινία. Και στην ταινία θα εμφανιστεί, παίζοντας τον ίδιο του τον εαυτό, παρουσιάζοντας στους θεατές το αποτέλεσμα της προσπάθειάς του.
Ο «Πατέρας αφέντης» δημιουργήθηκε από τους αδερφούς Ταβιάνι αρχικά ως ταινία για την ιταλική τηλεόραση. Όμως η προβολή της στο φεστιβάλ των Καννών και η βράβευσή της με το Χρυσόν Φοίνικα οδήγησαν την ταινία σε μια διεθνή επιτυχία και σύστησαν τους αδερφούς Ταβιάνι σε ένα ευρύτερο διεθνές κοινό. Εκτός απ τον Χρυσό Φοίνικα, ο «Πατέρας αφέντης» τιμήθηκε και με το βραβείο Interfix στο φεστιβάλ του Βερολίνου.

Η εκδήλωση γίνεται στο πλαίσιο της ευαισθητοποίησης για θέματα σχολικής βίας και σχολικού εκφοβισμού .

Είσοδος ελεύθερη για όλους.

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΕΥΖΗΝ ,ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ,ΣΧΟΛΕΙΟ ,ΣΧΟΛΕΙΟ-ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ ,ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ 03/03/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ