
Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν, αν η πνοή μας λιγόστευε;
~Γιώργος Σεφέρης
Η ποίηση, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Σεφέρης, είναι η ανάσα, η πνοή μας…είναι το καταφύγιο μας, η ελπίδα μας απέναντι στον πόνο, στη φθορά και στον θάνατο…χωρίς αυτή δεν υπάρχει ζωή…
Και πράγματι, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η Ποίηση μας αφυπνίζει, μας συντροφεύει, μας θυμώνει, μας περιπαίζει, μας πείθει, μας εξαπατά, μας απενοχοποιεί…
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η Ποίηση μας κάνει να αναμετρηθούμε με τον εαυτό μας, με όσα αρνηθήκαμε, όσα δεν τολμήσαμε, όσα φοβηθήκαμε, όσα αγαπήσαμε… Ώσπου κάποια στιγμή μας ανταμείβει για την αφοσίωσή μας, μας αποκαλύπτει την αλήθεια, μας λέει καθαρά πως ανήκει σε όλους…
Και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η Ποίηση ως Τέχνη εξαίρει το «ακραίο», υπενθυμίζοντας στον άνθρωπο τις ανθρώπινες αξίες και τα ιδανικά που έχει ξεχάσει στο όνομα «αξιών» που τον αλλοτριώνουν από το πραγματικό νόημα της ύπαρξής του, ιδιαίτερα, σήμερα…
Η Ποίηση, λοιπόν, είναι όλα αυτά κι ακόμη περισσότερα…γι’ αυτό θα ήταν μεγάλη παράλειψη για το σχολείο μας να μην κάνει ένα αφιέρωμα σήμερα, 21η Μαρτίου, στην Ποίηση. Επέλεξε, λοιπόν, να τιμήσει την ημέρα αυτή με μια άξια και αναγνωρισμένη εκπρόσωπό της και καθηγήτρια του σχολείου μας, τη φιλόλογο κα Βελιζιώτη Μαρία. Παρακάτω παρατίθεται ένα σύντομο βιογραφικό της και μερικά αυτοαναφορικά ποιήματά της για την ποίηση:
Η ΜΑΡΙΑ Α. ΒΕΛΙΖΙΩΤΗ, φιλόλογος και ποιήτρια υπηρετεί εδώ και 12 χρόνια στο Γυμνάσιο Κουτσοποδίου και δίνει ιδιαίτερη σημασία στη δημιουργική σκέψη και γραφή και για το σκοπό αυτό έχει σχεδιάσει και υλοποιήσει τρία ετήσια προγράμματα με τους μαθητές της: Ασκήσεις Ποίησης (2010-11), Δημιουργική Ανάγνωση της Ποίησης του Κ. Π. Καβάφη (2011-12), Οι Λέξεις είναι τα Κλειδιά (2015-16). Δημιουργίες των μαθητών της, μάλιστα, στα παραπάνω προγράμματα έχουν αποσπάσει Πανελλήνια Βραβεία Ποίησης.Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές:
- Λάμδα (2008),έκδοση του Δήμου Άργους-Μυκηνών
- Η άνοιξη εκεί που τελείωνε ο δρόμος(2009), εκδόσεις Πάραλος.
- Στο Ελάχιστο Μόλις(2017), έκδοση της Αργολικής Αρχειακής Βιβλιοθήκης Ιστορίας & Πολιτισμού.
Προδημοσίευση ποιημάτων
ΛΟΓΟΣ ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ
Όταν οι λέξεις παραστήσουν
Όσα δικάσαν τους ανθρώπους
Την τύφλωση τους ,την απελπισία τους
Τις στιγμές που εκλιπαρούσαν τον θάνατο
Ζωσμένοι από δικό τους ή ξένο δηλητήριο
Τους αμνήμονες του μάταιου
Τα θύματα των συμπτώσεων
Τους αφανείς που σκορπιστήκανε στον άνεμο του Καιρού
Τους βασιλιάδες στις αναπαραστάσεις τους
Τους πολεμιστές που έμειναν άταφοι
Ή που γέρασαν υπότροφοι του Πρυτανείου
Τότε ίσως να δικαιωθεί ο Λόγος ο Εξόριστος
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ
Αυτή η πρόζα δεν είναι ποίηση
Είναι θυμός ,λόγος πικρός
Προσπάθεια περιγραφής μίας Οδύσσειας
Προσωπικής και αδιάφορης
Γεωγραφία απολογισμού αχρείαστου
Δρώμενο που εκλιπαρεί για θεατές
Έρωτας παρενόχληση
Σπίτι ετοιμόρροπο
Είναι αβάσταχτο
το ξέρεις
Πώς να ανεχτείς τόση αλήθεια
Στο ψέμα που σε κύκλωσε
Στο τείχος που ο ίδιος έφτιαξες
Από χαρτί
ΠΟΡΤΕΣ ΚΛΕΙΣΤΕΣ
Είναι κλειστά τα σύνορα της ποίησης
Κι αν ήρθες κουρασμένος από δρόμο μακρινό
Κι αν η φιλοδοξία σου σε οδήγησε στις πόρτες της
Αν θέλεις τη συγχώρεση να πάρεις
Για όσα έκανες
Για όσα δεν τόλμησες να κάνεις
Κλειστές θα βρεις τις πόρτες .
Δεν είναι η σωτηρία σου το ποίημα
Ούτε η διαφυγή σου
ΤΟ ΑΡΩΜΑ
Απάνω στις ωραίες λέξεις ξεκουράστηκες
Στα μαγικά τους χέρια και στους ήχους
Και ξαναγεννημένος
φεύγεις πάλι
Έπειτα απομένει μονάχα το άρωμα τους
Όπως σε αγαπημένης γυναίκας το μαντήλι
Εξαίσιο
Και το αγκαλιάζεις
Εκείνη όμως λείπει
Μην ξεχαστείς τη μαγική ανάμνηση κρατώντας
Μη φύγεις μακριά από της λέξης τη σαγήνη
Δε φτάνει μόνο το άρωμα της
Και με το χρόνο ξεθυμαίνει
Να την αγγίξεις πρέπει πάλι.
Η ΦΡΑΣΗ
Μάταιο δεν είναι να χαράξεις στο χαρτί
το τραύμα σου με λέξεις
είναι αγώνας ,είναι πόλεμος
Μια φράση
είναι της ζωής το κέρδος.
Ελπίζουμε το ποιητικό και εκπαιδευτικό της έργο να ευοδωθεί και να εμπνεύσει κι άλλους…
Η Διευθύντρια του σχολείου κι ο Σύλλογος Διδασκόντων