…για το Μάθημα των Θρησκευτικών

Σπύρος Κανταρτζής Α’1

ΚΕΙΜΕΝΟ 7                                                                                                                                                                                   Διάταγμα των Μεδιολάνων

ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ 1

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ 3

Το κείμενο έχει ως κύριο θέμα το Διάταγμα των Μεδιολάνων το οποίο μας το χαρακτηρίζει ότι εγκαινιάζει μια νέα εποχή, ως μια νέα αρχή. Λέγοντας πως ο άνθρωπος και ο θεός διαχωρίζονται στην σφαίρα της πολιτικής με μια κόκκινη γραμμή. Ακόμα διαβάζοντας το κείμενο καταλαβαίνουμε πως μετά το διάταγμα των Μεδιολάνων οι άνθρωποι ήταν ελεύθεροι να πιστεύουν όπου θέλουν χωρίς να μην τους δέχονται οι άλλοι. Έτσι δηλαδή ήταν ένας ανοιχτός δρόμος για τους χριστιανούς εκτός από το να μπορούν να πιστεύουν χωρίς να φοβούνται αν θα υπάρχει κάποιου είδους τιμωρίας, αλλά και να μπορούν να διδάσκουν και να διαδώσουν τον χριστιανισμό και σε άλλες χώρες.

Κατά την γνώμη μου πιστεύω πως το καλύτερο σημείο στο κείμενο για εμένα είναι το: Άσχετα, τέλος, εάν φέρει την υπογραφή του Λικινίου και των Κωνσταντίνου, αποτελεί τη δικαίωση ενός αναρίθμητου πλήθους πιστών που λοιδορήθηκαν, στιγματίστηκαν, στερήθηκαν τις χαρές της καθημερινής ζωής, έχασαν την περιουσία και τη θέση τους, ρίχτηκαν στη φυλακή, βασανίστηκαν, διότι περιγράφει όλα τα βάσανα τα οποία περνούσαν οι πιστοί άνθρωποι που πίστευαν σε διαφορετικές θρησκείες απ’ ότι κάποιους άλλους πριν το υπογραφεί το διάταγμα των Μεδιολάνων. Ουσιαστικά οι άνθρωποι που πίστευαν σε διαφορετικές θρησκείες αντί σε αυτές που πίστευαν οι περισσότεροι σε εκείνο το κράτος ζούσαν ένα μαρτύριο. Αυτό νομίζω πως είναι η ουσία του κειμένου.

Κάτω από : Χωρίς κατηγορία  |   Με ετικέττες A1 16-17 | Δεν υπάρχουν σχόλια »

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΝΤΑΡΤΖΗΣ A1

ΔΡ.2 ΚΕΙΜΕΝΟ 22                                                                                                                                                                                                                                    Προς τον Διόγνητον

Στην επιστολή προς τον Διόγνητον στο κείμενο αναφέρονται τα υπέρ των χριστιανών σχέση με άλλες θρησκείες. Πως προσπαθούν να ζουν μια κανονική κάθε χριστιανός όπως να μεγαλώσουν να παντρευτούν παιδιά αλλά να μην τα σκοτώσουν σε αντίθεση με άλλες θρησκείες. Περιγράφονται ακόμα πως είναι από τους μόνους που που αποδέχονται παρόλο που πιστεύουν στο θεό αυτοί και σχεδόν όλοι στην χώρα τους και τις άλλες θρησκείες. Πάνω από όλα αγαπάει και τιμάει τον συνάνθρωπο του παρόλο κυρίως στα παλιά χρόνια τους χριστιανούς τους εξύβριζαν, τους μείωναν και πολλά άλλα. Ακόμα χριστιανός δεν χρησιμοποιεί περίεργες συνήθειες ή ενδυμασίες ή διαλέκτους…

Κατά την άποψη συμφωνώ απόλυτα με την επιστολή προς τον Διόγνητον καθώς όντως ο χριστιανός πραγματικά φαίνεται πραγματικά όχι όταν απλά πηγαίνει στην εκκλησία και τα λοιπά αλλά αυτός που αγαπάει τον συνάνθρωπό του παρόλο που τον εξυβρίζει, τον βασανίζει και τα λοιπά σύμφωνα με το κείμενο. Το αγαπημένο μου σημείο είναι: Ενώ κάνουν το καλό, τιμωρούνται ως κακοί· όταν όμως τιμωρούνται χαίρουν γιατί έτσι αποκτούν την «ἐν Χριστῷ» ζωή. Το συγκεκριμένο μέρος θα έλεγα πως είναι όλο το κείμενο σε μια μόνο πρόταση καθώς μιλάει πως η ανταμοιβή της υπομονής του χριστιανού είναι η ουράνια βασιλεία.

Κάτω από : Χωρίς κατηγορία  |   Με ετικέττες A1 16-17 | Δεν υπάρχουν σχόλια »

Αποστολος Παυλος

Κάτω από : Χωρίς κατηγορία  |   Με ετικέττες A2 16-17 | Δεν υπάρχουν σχόλια »

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος για την εξωχριστιανική παιδεία

Βίκυ Ντορλή

Γιάννης Ιάσωνας Παπαδημητρίου

Δέσποινα Πανηγυράκη

Δημήτρης Μαριόλης Σαψάκος

Μελίνα Σάρα Κοτζαμανίδη

Κάτω από : Χωρίς κατηγορία  |   Με ετικέττες A2 16-17 | Δεν υπάρχουν σχόλια »

ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ

Βίκυ Ντορλή

Γιάννης Ιάσωνας Παπαδημητρίου

Δέσποινα Πανηγυράκη

Δημήτρης Μαριόλης Σαψάκος

Μελίνα Σάρα Κοτζαμανίδη

Κάτω από : Χωρίς κατηγορία  |   Με ετικέττες A2 16-17 | Δεν υπάρχουν σχόλια »