Παναγία η Μητέρα, Θεού και ανθρώπων
Παναγία η Λαυρεώτισσα
«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς»
Μάνα, Μητέρα, Μανούλα, Μαμά
Γ. ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ «Μητρική στοργή»
Η μάνα μου ( Ν. Καζαντζάκης- απόσπασμα από το «Αναφορά στο Γκρέκο»)
Η μάνα μου, μια άγια γυναίκα. …
Ποτέ δεν είχα δει τη μητέρα μου να γελάει, χαμογελούσε μόνο, και τα βαθουλά, μαύρα μάτια της κοίταζαν τους ανθρώπους γεμάτα υπομονή και καλοσύνη. Πηγαινοέρχονταν σαν πνέμα αγαθό μέσα στο σπίτι, κι όλα τα πρόφταινε ανέκοπα κι αθόρυβα, σαν να ‘χαν τα χέρια της μια καλοπροαίρετη μαγική δύναμη, που κυβερνούσε με καλοσύνη την καθημερινή ανάγκη. Μπορεί και να ‘ναι η νεράιδα συλλογιζόμουν κοιτάζοντάς την σιωπηλά….
Οι ώρες που περνούσα με τη μητέρα μου ήταν γεμάτες μυστήριο. Καθόμασταν ο ένας αντίκρα στον άλλο, εκείνη σε καρέκλα πλάι στο παράθυρο, εγώ στο σκαμνάκι μου, κι ένιωθα, μέσα στη σιωπή, το στήθος μου να γεμίζει και να χορταίνει, σαν να ‘ταν ο αγέρας ανάμεσά μας γάλα και βύζαινα.
Από πάνω μας ήταν η γαζία, κι όταν ήταν ανθισμένη, η αυλή μας μοσκομύριζε. Αγαπούσα πού τα ευωδάτα κίτρινα λουλούδια της, τα ‘βαζε η μητέρα μου στις κασέλες και τα σώρουχά μας, τα σεντόνια μας, όλη μου η παιδική ηλικία μύριζε γαζία.
Μιλούσαμε, πολλές ήσυχες κουβέντες, πότε η μητέρα μού διηγόταν για τον πατέρα της, για το χωριό που γεννήθηκε, και πότε ‘γω της στορούσα τους βίους των αγίων που ‘χα διαβάσει, και ξόμπλιαζα τη ζωή τους με τη φαντασία μου. Δεν έφτανα τα μαρτύριά τους, έβαζα κι από δικού μου, ωσότου έπαιρναν τη μητέρα μου τα κλάματα, τη λυπόμουν, κάθιζα στα γόνατά της, της χάιδευα τα μαλλιά και την παρηγορούσα: Μπήκαν στον παράδεισο, μητέρα, μη στεναχωριέσαι, σεριανίζουν κάτω από ανθισμένα δέντρα, κουβεντιάζουν με τους αγγέλους και ξέχασαν τα βάσανά τους. Και κάθε Κυριακή βάζουν χρυσά ρούχα, κόκκινα κασκέτα με φούντες και πάνε να κάμουν βίζιτα στο Θεό.
Κι η μητέρα σφούγγιζε τα δάκρυά της, με κοίταζε σαν να μου έλεγε: Αλήθεια λες; Και μου χαμογελούσε.
Και το καναρίνι, μέσα στο κλουβί του, μας άκουγε, σήκωνε το λαιμό του και κελαηδούσε μεθυσμένο, ευχαριστημένο, σαν να ‘χε κατέβει από τον παράδεισο, σαν να ‘χε αφήσει μια στιγμή τους αγίους κι ήρθε στη γης να καλοκαρδίσει τους ανθρώπους.
Η μητέρα μου, η γαζία, το καναρίνι, έχουν σμίξει αχώριστα, αθάνατα μέσα στο μυαλό μου, δεν μπορώ πια να μυρίσω γαζία, ν’ ακούσω καναρίνι, χωρίς ν’ ανέβει από το σπλάχνο μου η μητέρα μου και να σμίξει με τη μυρουδιά τούτη και με το κελάηδημα του καναρινιού…
Χρόνια Πολλά!
Εβδομάδα δράσης για την Εκπαίδευση 2016
ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ,
ΟΡΑΤΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ !
«Εκατομμύρια γονείς, δάσκαλοι και παιδιά ανά τον κόσμο απευθύνουν έκκληση στις κυβερνήσεις των χωρών τους, ώστε να παρέχουν δωρεάν και ποιοτική βασική εκπαίδευση σε όλα τα παιδιά του κόσμου. Αυτοί είναι υποστηρικτές της Παγκόσμιας Εκστρατείας για την Εκπαίδευση. Εμείς προσθέτουμε τη φωνή μας, στη δική τους έκκληση. Με το να συμμετέχετε μπορείτε να γίνετε η πρώτη γενιά που θα δει κάθε παιδί του κόσμου να απολαμβάνει το δικαίωμα στην εκπαίδευση».
Nelson Madela and Graca Macel, Απρίλιος 2002
Χριστός Ανέστη
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών,
θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν,
ζωήν χαρισάμενος
Ανάσταση του Κυρίου
Φορητή εικόνα από τον Ναό της Αγίας Τριάδας στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους
Καλή Ανάσταση
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ
το φως της Ανάστασης να φωτίσει τις καρδιές σας και να σας χαρίσει
ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ
Κυριακή των Βαΐων
Από την Κυριακή των Βαΐων αρχίζει ουσιαστικά η λεγόμενη Μεγάλη Εβδομάδα ή Εβδομάδα των Παθών. Κατά την ημέρα αυτή εορτάζεται η ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Ιησού Χριστού στα Ιεροσόλυμα όπου, κατά τους συγγραφείς των Ιερών Ευαγγελίων, οι Ιουδαίοι τον υποδέχθηκαν κρατώντας βάια ή βάγια (κλάδους φοινίκων) και απλώνοντας στο έδαφος τα ρούχα τους ζητωκραύγαζαν
«Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».
Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα βάγια
Σάββατο του Λαζάρου
Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα Βάγια
ήρθ’ η Κυριακή που τρων τα ψάρια.
Σήκω Λάζαρε και μην κοιμάσαι
ήρθε η μάνα σου από την Πόλη.
Σου’ φερε χαρτί και κομπολόι,
γράψε Λάζαρε και Αη Δημήτρη.
Οι κοτούλες σας αυγά γεννάνε
δώστε μας και μας να τα χαρούμε
και του χρόνου πάλι να τα πούμε…
Και του χρόνου !
2 Απριλίου Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
2 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, την ημέρα που γεννήθηκε ο μεγάλος Δανός παραμυθάς Χανς Κρίστιαν ΄Αντερσεν. Την καθιέρωσε η Διεθνής Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα (Ιnternational Board on Books for Young People – ΙΒΒΥ) το 1966. Από τότε, κάθε χρόνο, ένα διαφορετικό εθνικό τμήμα της οργάνωσης αυτής ετοιμάζει ένα μήνυμα και μια αφίσα, που διανέμονται σε όλο τον κόσμο, με σκοπό να τονίσουν την αξία των βιβλίων και της ανάγνωσης και να ενθαρρύνουν τη διεθνή συνεργασία για την ανάπτυξη και τη διάδοση της παιδικής λογοτεχνίας.
Σε όλες τις χώρες, τα παιδιά, οι συγγραφείς, οι εικονογράφοι, οι μεταφραστές, οι βιβλιοθηκάριοι, οι εκδότες και οι εκπαιδευτικοί γιορτάζουν την παγκόσμια αυτή ημέρα με διάφορες εκδηλώσεις σε σχολεία, Βιβλιοθήκες, βιβλιοπωλεία, πλατείες και άλλους χώρους, δείχνοντας έτσι την αγάπη και το ενδιαφέρον τους για τα βιβλία και το διάβασμα.
Την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, γιόρτασε και φέτος η Κοβεντάρειος Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης. Για μια ολόκληρη εβδομάδα από τις 28 Μαρτίου μέχρι τις 1 Απριλίου, μαθητές από σχολεία της περιοχής γνώρισαν βιβλία και συγγραφείς.
30 Απριλίου 2016
“Θα σου φέρω έναν πρίγκιπα”
Συγγραφέας Βιολέττα Α. Μπούσιου
Ανάγνωση παραμυθιού Λαζίδου Ευγενία
Μαθητές και Δάσκαλοι των Γ1 και Γ2 τμημάτων του 18ου Δημοτικού Σχολείου Κοζάνης
Με ένα ΒΙΒΛΙΟ μπορείς να:
Ονειρευτείς
ταξιδέψεις,
μάθεις.
Κάνε το ΒΙΒΛΙΟ τον καλύτερό σου ΦΙΛΟ
Καλό μήνα
Ο Απρίλιος, ή Απρίλης, ή Απρίλτς (Ποντιακά), είναι ο τέταρτος μήνας του έτους.
Είναι ο μήνας κατά τον οποίο ο καιρός «ανοίγει» και έρχεται η Άνοιξη.
Ο ελληνικός λαός αποκαλεί τον μήνα αυτόν και με τα ονόματα Απρίλης, Απρίλες, και Λαμπριάτης.
Η «Πρωταπριλιά» με τα αθώα ψέματά της είναι ένα πανευρωπαϊκό έθιμο.
Στη χώρα μας διαγωνίζονται για το ποιος θα πει το μεγαλύτερο ψέμα, όπως το:
«Έλα να πούμε ψέματα/ ένα σακί γιομάτο/ φόρτωσα ένα πόντικα/ σαράντα κολοκύθια/ κι απάνου στα καπούλια του/ ένα σακί ρεβύθια».
Πληροφορίες από τη Βικιπαίδεια
Ένας ευαίσθητος Απρίλης
Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Ένας ευαίσθητος Απρίλης
Ένας αθέατος καιρός
Γελάει το φρουρό της πύλης
Και βγαίνει ήλιος λαμπερός
Πετά τα ρούχα του στρατιώτη
Φορά πουκάμισο λευκό
Και στην αγάπη του την πρώτη
Στέλνει ένα όνειρο γλυκό
Φέρνει μια ζάλη στους ανέμους
Ανατριχίλα στο νερό
Με την καρδιά στήνει πολέμους
Και με τον έρωτα χορό
Από τους κήπους κόβει βάγια
Κι απ’ την αυλή του πασχαλιές
Για να στολίσει τα ναυάγια
Που μείνουν δίχως αγκαλιές
Καλό μήνα !
Καλή Σαρακοστή
Το έθιμο της κυρά Σαρακοστής
Το ποίημα “Η κυρά Σαρακοστή” είναι γραμμένο το 1997 από την κυρία Πόλυ Βασιλάκη, εκπαιδευτικό και συγγραφέα.
Η ετυμολογία της λέξης Σαρακοστής σχετίζεται με τη διάρκεια της νηστείας από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι το Πάσχα. Είναι ένα είδος ημερολογίου που έφτιαχναν οι γιαγιάδες μας. Πρόκειται για τη γνωστή μας κυρά Σαρακοστή.
Πρόκειται για ένα ιδιόμορφο ημερολόγιο με το οποίο μετρούσαν τις εβδομάδες της νηστείας (Σαρακοστής).
Η κυρά Σαρακοστή στις περισσότερες περιοχές ήταν μια χάρτινη ζωγραφιά. Απεικόνιζε μια γυναίκα με σταυρωμένα χέρια, λόγω προσευχής, σαν καλόγρια, χωρίς στόμα, λόγω νηστείας, και με εφτά πόδια που αναπαριστούσαν τις επτά εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής. Κάθε Σάββατο έκοβαν ένα πόδι και έτσι ήξεραν πόσες βδομάδες νηστείας απέμεναν μέχρι το Πάσχα. Το Μεγάλο Σάββατο, έκοβαν και το τελευταίο πόδι. Αυτό το κομμάτι χαρτί το δίπλωναν καλά και το έκρυβαν σε ένα ξερό σύκο. Τοποθετούσαν το σύκο αυτό μαζί με άλλα, και σε όποιον το έβρισκε θεωρούνταν ότι του έφερνε γούρι.
Καλή Σαρακοστή