Μητέρα, μαμά, μανούλα…..Οι πιο γλυκιές λέξεις του κόσμου, χιλιοειπωμένες αλλά συνάμα χιλιοευλογημένες…..που συμπυκνώνουν μέσα τους το νόημα της δημιουργίας και της προσφοράς, χωρίς ανταλλάγματα.
Μάννα μου, ἐγώ ‘μαι τ’ ἄμοιρο, τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι,
ὅπου τὸ δέρνει ὁ ἄνεμος, βροχὴ ποὺ τὸ πληγώνει.
Τὸ δόλιο! ὅπου κι’ ἂν στραφῇ κι’ ἀπ’ ὅπου κι’ ἂν περάσῃ
δὲ βρίσκει πέτρα νὰ σταθῇ, κλωνάρι νὰ πλαγιάσῃ.
Ἐγὼ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ’ ἀποδαρμένη
μέσα σὲ πέλαγο ἀνοιχτό, σὲ θάλασσ’ ἀφρισμένη,
παλεύω μὲ τὰ κύματα χωρὶς πανί, τιμόνι
κι’ ἄλλη δὲν ἔχω ἄγκουρα πλὴν τὴν εὐχή σου μόνη.
Στὴν ἀγκαλιά σου τὴ γλυκειά, μαννούλα μου, ν’ ἀράξω,
μὲς στὸ βαθὺ τὸ πέλαγο αὐτὸ πριχοὺ βουλιάξω.
Απόσπασμα από το ποίημα «Προς τη μητέρα μου», Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1873)
Χρόνια πολλά σε όλες τις μητέρες του κόσμου που δίνουν
«ζωή με τη ζωή τους»
«χαρά με το φιλί τους»
«φτερά με την πνοή τους»
