Μαθηματικός (Εκ)παιδευόμενη

Καλοκαίρι 2008. Πετάμε κυριολεκτικά στα σύννεφα. Ταξιδεύουμε προς Amsterdam, ο ήλιος δύει. Το μεγαλείο της απεραντοσύνης μας μαγεύει. Η φύση!

Έλαβα στο e-mail μου το παρακάτω κείμενο.
Προσπάθησα να διερευνήσω την αξιοπιστία του και δεν τα κατάφερα. Από διάφορες πηγές αναφέρεται  ως γεγονός και ως ανέκδοτο.
Σε κάθε περίπτωση, το βρίσκω πολύ έξυπνο.
Με κάθε επιφύλαξη το δημοσιεύω και το αφήνω στην κρίση σας.

” Ένα λαμπρό υπόδειγμα ρητορικής και πολιτικής από πρόσφατη συνεδρίαση της ΓΣ των Ηνωμένων Εθνών, που έκανε τη διεθνή κοινότητα να χαμογελάσει: Ο λόγος του Έλληνα μόνιμου αντιπροσώπου στον ΟΗΕ.
«Πριν ξεκινήσω, θέλω να σας πω κάτι για τον Μέγα Αλέξανδρο. Όταν δάμασε τον Βουκεφάλα, κατά τον γυρισμό του και περνώντας τον Αξιό και βλέποντας το νερό, σκέφτηκε ότι ήταν μια καλή ευκαιρία για μπάνιο. Έβγαλε λοιπόν τα ρούχα του, τα ακούμπησε στον βράχο και μπήκε στο νερό. Όταν βγήκε και θέλησε να ντυθεί, τα ρούχα του είχαν εξαφανιστεί. Τα είχε κλέψει ένας Σλάβος της Μακεδονίας.»

Τότε πετάχτηκε οργισμένος ο Σλαβομακεδόνας εκπρόσωπος της ΠΓΔΜ κι άρχισε να φωνάζει «Τι είναι αυτά που λες; Οι Σλάβοι δεν ήταν εκεί, τότε.»
Οπότε ο Έλληνας εκπρόσωπος χαμογέλασε και είπε: «Τώρα που το ξεκαθαρίσαμε αυτό, μπορώ να ξεκινήσω την ομιλία μου…»! “

 Τα παιδία παίζει…

Κάποια πολύ έξυπνα μαθηματικά παιχνίδια για μικρούς και μεγάλους!

ανατρέξτε στη διεύθυνση:    http://www.plastelina.net/game1.html

ή ειδικότερα:

Wolf Sheep & Cabbage Free

Cannibals & Missioneries Free

Family Crisis Free

 Logic Matches Free  

Break The Machine 1 Free … και παίξτε!

Μια ιστορία που σξίζει να διαβαστεί. Την έλαβα στο mail μου.

Δεν ξέρω αν είναι αληθινή, αλλά είναι πολύ ανθρώπινη!

Κάποτε ένας φτωχός Σκωτσέζος  αγρότης, ενώ καλλιεργούσε το χωράφι του, άκουσε τη φωνή ενός παιδιού που κλαίγοντας ζητούσε βοήθεια? Αμέσως παράτησε τα εργαλεία του κι έτρεξε προς το  μέρος ενός βούρκου, απ’όπου  προέρχονταν οι φωνές. Τι να δεί; Ένα  τρομοκρατημένο αγόρι, βυθισμένο κιόλας μέχρι τη μέση στη λάσπη, πάλευε μάταια να  ελευθερωθεί ουρλιάζοντας. Χωρίς αργοπορία ο αγρότης έσωσε το αγόρι, που σίγουρα θα πέθαινε αργά και  βασανιστικά.

Την επομένη, μια φανταχτερή άμαξα με δύο άλογα σταμάτησε  μπροστά από την αγροικία του. Κατέβηκε ένας  καλοντυμένος ευγενής κύριος, που  του συστήθηκε ως ο πατέρας του αγοριού που είχε σώσει ο αγρότης.   – Θα ήθελα να σας ανταμείψω για  την πράξη σας, είπε ο κύριος.  Σώσατε τη ζωή  του γιου μου.

– Όχι, δεν είναι δυνατόν να  πληρωθώ για ότι έκανα, απάντησε ο  Σκωτσέζος  αγρότης, απορρίπτοντας την  προσφορά. Την ίδια στιγμή, στην πόρτα του χαμόσπιτου εμφανίστηκε ο γιός του αγρότη.– Αυτός είναι ο γιός σας; Ρώτησε ο καλοντυμένος κύριος. – Μάλιστα, απάντησε με  υπερηφάνεια ο αγρότης.– Θα κάνουμε μια συμφωνία. Αφήστε  με να προσφέρω στο γιο σας το  ίδιο επίπεδο  μόρφωσης που απολαμβάνει ο δικός μου. Αν ο μικρός μοιάζει στον πατέρα του τότε, χωρίς αμφιβολία,  μεγαλώνοντας θα γίνει κάτι για  το οποίο και οι δυο μας θα υπερηφανευόμαστε.
Έτσι κι έγινε ? Ο γιος του αγρότη παρακολούθησε  τα καλύτερα σχολεία και  αποφοίτησε από τη φημισμένη ιατρική σχολή του  νοσοκομείου της Αγίας Μαρίας στο Λονδίνο.
Είναι αυτός που κάποια στιγμή θα  γίνει γνωστός σε ολόκληρο τον  κόσμο ως σερ  Αλεξάντερ Φλέμινγκ, ο πατέρας  της πενικιλίνης! Έπειτα από χρόνια, ο γιος του  ευγενούς κυρίου, που σώθηκε από  το βούρκο, χτυπήθηκε από βαριά πνευμονία.  Ποιός του έσωσε αυτή τη φορά τη  ζωή; Η πενικιλίνη!
Ποιό ήταν το όνομα εκείνου του ευγενούς κυρίου; Λόρδος Ράντολφ Τσώρτσιλ. Το όνομα του γιού του; Σερ Ουίνστον  Τσώρτσιλ! Πώς τα φέρνει καμιά φορά η ζωή?Ο αμόρφωτος αγρότης, πατέρας του  πατέρα της πενικιλίνης, έσωσε τη ζωή ενός παιδιού, που, μεγαλώνοντας, θα κυβερνούσε τη Μεγάλη Βρετανία και θα ονομαζόταν, διεθνώς, «Πατέρας  της Νίκης» του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.   Η έμπρακτη ευγνωμοσύνη του Λόρδου Ράντολφ Τσώρτσιλ άνοιξε  το δρόμο στη δημιουργία του Φλέμινγκ, που ανακάλυψε την πενικιλίνη, που θα έσωζε – για  δεύτερη φορά – τη ζωή του γιου του Ουίνστον Τσώρτσιλ? Μια θαυμαστή ιστορία δυο διάσημων προσωπικοτήτων, που ? κι επειδή ήταν διάσημοι – έγινε γνωστή. Πόσες χιλιάδες κι εκατομμύρια  ιστορίες ασήμων ή αγνώστων υπήρξαν, που γλύτωσαν – λόγω Τσώρτσιλ – από τη φρίκη ενός  Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που είτε θα παρατεινόταν σε διπλάσια χρόνια είτε θα  οδηγούσε στη ήττα των συμμάχων και θα βύθιζε όλη την ανθρωπότητα στη άβυσσο
της ναζιστικής σκλαβιάς! ? Πραγματικά, ο φτωχός Σκωτσέζος αγρότης έκανε ένα καλό με  αγνότητα καρδιάς, χωρίς υπολογισμό, γιατί πίστευε απλά στη δύναμή του. Και το καλό αυτό πήγε ανυπολόγιστα μακριά? Αυτό εκφράζει και ο λαός μας με τη  γνωστή παρότρυνση «Κάνε το καλό και ρίχ’το στο γιαλό». Πιστεύεις ότι θα το πάει μακριά? Ποτέ  δεν ξέρεις σε πόσες και ποιες ακρογιαλιές θα το ταξιδέψει η μαγευτική, απέραντη, μυστηριώδης θάλασσα? Απλά την εμπιστεύεσαι, όπως το  θείο Φως ? του Ελύτη

Ελάχιστος φόρος τιμής η σιωπή μας και λίγα κόκκινα γαρύφαλλα.

Το “Πολυτεχνείο” αυτών που δεν συμβιβάστηκαν.

Το  “Πολυτεχνείο” που έζησα ως μικρό παιδί, που άκουσα με συγκίνηση τις εκκλήσεις για βοήθεια και συμπαράσταση από το Σταθμό του, που απόθεσα με δέος ένα κόκκινο γαρύφαλλο ως μαθήτρια τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Το σύνθημα “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία” που δεν απέχει πολύ από την επικαιρότητα.

Ένα σύντομο χρονικό, ένα ελάχιστο αφιέρωμα…

http://www.youtube.com/watch?v=TwKB6FFR90E

Ένας φόρος τιμής στους νεκρούς του…

http://www.youtube.com/watch?v=jUVjwaxYz1o 

Το “Πολυτεχνείο” δεν ζει μόνο στη μνήμη μας, αλλά  στην καρδιά μας!

…μου επιτρέπει να σκέφτομαι

…είναι φιλικό για το περιβάλλον

…μπαίνει στο τρένο

…με γυμνάζει

…είναι άποψη! 

αλλά και  … από την greenpage

Οι “παραδοσιακοί δάσκαλοι”; Υπερβολή σε κάποιο βαθμό, αλλά κάπου υπάρχει μια δόση αλήθειας. Ο καθωσπρεπισμός, οι πιθανές τύψεις, ο έλεγχος της σκέψης, οι άνθρωποι “καλολαδωμένα γρανάζια” μιας μηχανής που λειτουργεί στα πλαίσια του συστήματος.

Το όνειρο του μαθητή… η επανάστασή του!

Another Brick in the Wall 

Οι τοίχοι που χτίζονται γύρω μας. Οι τοίχοι που χτίστηκαν πριν από εμάς για εμάς. Τα όρια μέσα στα οποία “οφείλουμε” να κινούμαστε.

Οι τοίχοι, όμως, μπορούν να γκρεμιστούν και ο καθένας μας να βάλει τα δικά του όρια και να διασφαλίσει την προσωπική του ελευθερία.

The Wall

ΜΑΡΤΙΝ ΛΟΥΘΕΡ ΚΙΝΓΚ  (1929 – 1968)

Στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμας, την 1η Δεκεμβρίου 1955, μια μαύρη γυναίκα ονόματι Ρόζα Παρκς αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό επιβάτη. Συνελήφθη για παράβαση των νόμων περί φυλετικού διαχωρισμού. Οι μαύροι ακτιβιστές της πόλης σχημάτισαν το Montgomery Improvement Association (Σύνδεσμο Βελτίωσης του Μοντγκόμερι) για να μποϊκοτάρουν τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Επέλεξαν για αρχηγό τους τον ευφραδή Βαπτιστή ιερέα της εκκλησίας της λεωφόρου Ντέξτερ, τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ τον νεότερο. Ηταν νέος, μορφωμένος, σχετικά σεβαστός και η φήμη του πιθανόν να τον βοηθούσε να βρει νέα θέση, αν αυτή που είχε του αφαιρείτο λόγω της δράσης του. Στον πρώτο του λόγο ως αρχηγού, ο Κινγκ διακήρυξε: «Δεν έχουμε άλλη επιλογή από τη διαμαρτυρία». Από το 1960 ως το 1965 η επιρροή του Κινγκ ήταν καθοριστική. Η τακτική της ειρηνικής διαμαρτυρίας, η καταδίκη της βίας ως νόμιμου μέσου για την επίτευξη ενός δίκαιου στόχου τον έκαναν δημοφιλή σε μαύρους και λευκούς. Στις 28 Αυγούστου 1963 200.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν ειρηνικά στη σκιά του μνημείου Λίνκολν, στην Ουάσιγκτον, για να ακούσουν τα λόγια του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ…. ………………………………………………..

«…….Δεν παραβλέπω ότι κάποιοι από εσάς έχουν έρθει εδώ ύστερα από μεγάλες δοκιμασίες και βάσανα. Κάποιοι από εσάς έρχεστε μόλις από στενά κελιά. Κάποιοι από εσάς έχουν έρθει από περιοχές όπου η αναζήτησή σας για ελευθερία σας άφησε χτυπημένους από τις θύελλες της καταδίωξης και κλονισμένους από τους ανέμους της αστυνομικής βίας. Εχετε υπάρξει βετεράνοι των δημιουργικών βασάνων. Συνεχίστε να εργάζεστε με την πίστη ότι τα αναίτια βάσανα είναι λυτρωτικά. Γυρίστε πίσω στον Μισισιπή, γυρίστε πίσω στην Αλαμπάμα, γυρίστε πίσω στη Γεωργία, γυρίστε πίσω στη Λουιζιάνα, γυρίστε πίσω στις φτωχογειτονιές και στα γκέτο των βορείων πόλεών μας, γνωρίζοντας ότι με κάποιο τρόπο αυτή η κατάσταση μπορεί να αλλάξει και θα αλλάξει. Ας μην κυλιστούμε στην κοιλάδα της απόγνωσης.

Σας λέγω σήμερα, φίλοι μου, ότι παρά τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις της στιγμής, έχω ακόμη ένα όνειρο. Είναι ένα όνειρο γερά ριζωμένο στο αμερικανικό όνειρο.

Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα αυτό το έθνος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει το αληθινό νόημα της πεποίθησής του: «Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες: ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί ίσοι.»

Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα στους κόκκινους λόφους της Γεωργίας οι γιοι των πρώην σκλάβων και οι γιοι των πρώην ιδιοκτητών θα μπορέσουν να καθήσουν μαζί στο τραπέζι της αδελφότητας.

Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα ακόμη και η Πολιτεία του Μισισιπή, μια έρημη Πολιτεία, πνιγμένη από τη λάβρα της αδικίας και της καταπίεσης, θα μεταμορφωθεί σε μια όαση ελευθερίας και δικαιοσύνης.

Εχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα παιδιά μου μια ημέρα θα ζήσουν σε ένα έθνος όπου δεν θα κριθούν από το χρώμα του δέρματός τους αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους.

Εχω ένα όνειρο σήμερα.

Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα η Πολιτεία της Αλαμπάμας […] θα μεταμορφωθεί σε μια κατάσταση όπου τα μικρά μαύρα αγόρια και κορίτσια θα μπορέσουν να πιαστούν χέρι χέρι με τα μικρά λευκά αγόρια και κορίτσια και να περπατήσουν μαζί σαν αδελφές και αδελφοί.

Εχω ένα όνειρο σήμερα.

διάβασε περισσότερα:  Το ΒΗΜΑ, 10/11/2002

ή και στο Wikipedia

ή άκουσε τον ίδιο το λόγο:  The Speech

….Το όνειρο του Μαρτιν Λούθερ Κινγκ, είναι κοντά και στα  δικά μας όνειρα, προσαρμοσμένο πάντα στην εποχή του και στην εποχή μας αντίστοιχα!

Αλήθεια, θα γίνουν κάποτε  τα όνειρά μας, πραγματικότητα;

Αξίζει λeς, να προσεγγίσουμε με αισιοδοξία και ελπίδα την περίπτωση “Ομπάμα” ή η επιφυλακτικότητα αρμόζει περισσότερο;

Ας είναι!

Dum spiro, srero!