Πολλοί από εσάς μπορεί να έχετε συμμαθητές, φίλους ή συγγενείς που χρησιμοποιούν αναπηρικό αμαξίδιο, έχουν κάποια δυσκολία στην όραση, στην ακοή, ή αντιμετωπίζουν άλλες προκλήσεις. Η λέξη «αναπηρία» μερικές φορές μας κάνει να νιώθουμε άβολα, επειδή δεν ξέρουμε πώς να συμπεριφερθούμε. Ωστόσο, είναι σημαντικό να θυμόμαστε κάτι πολύ βασικό: η αναπηρία είναι μόνο μία πτυχή του ατόμου, όχι ολόκληρη η ταυτότητά του. Πάνω από όλα, είναι άνθρωποι, ακριβώς όπως εσείς και εγώ.

Το πραγματικό εμπόδιο, τις περισσότερες φορές, δεν είναι το αναπηρικό αμαξίδιο ή η δυσκολία στην ομιλία. Το πραγματικό εμπόδιο είναι η προκατάληψη και ο κοινωνικός αποκλεισμός. Όταν κάποιος δεν μπορεί να μπει σε ένα κτίριο επειδή δεν υπάρχει ράμπα, ή όταν νιώθει μόνος επειδή οι άλλοι τον φοβούνται ή τον κοροϊδεύουν.

Ο σεβασμός σημαίνει να αναγνωρίζουμε ότι όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα: το δικαίωμα στη μάθηση, το παιχνίδι, τη φιλία και τη χαρά. Η αποδοχή σημαίνει ότι βλέπουμε τον άνθρωπο πίσω από την αναπηρία.

Πώς μπορούμε να το πετύχουμε αυτό στην καθημερινότητά μας; Είναι απλό:

Να είστε φιλικοί: Μην αποφεύγετε έναν συμμαθητή επειδή είναι διαφορετικός. Μιλήστε του, παίξτε μαζί του.

Προσφέρετε βοήθεια, αλλά μην επιβάλλεστε: Αν δείτε κάποιον να δυσκολεύεται, ρωτήστε τον ευγενικά: «Χρειάζεσαι βοήθεια;» Περιμένετε την απάντησή του. Μάθετε ο ένας από τον άλλο: Η διαφορετικότητα μας εμπλουτίζει.

Στο σχολείο μας, για ακόμη μια φορά, μιλήσαμε για τη διαφορετικότητα και, συγκεκριμένα, για την αναπηρία. Μαθητές και εκπαιδευτικοί του 2ου Δημ. Σχ. Ψαχνών γράψαμε και ζωγραφίσαμε τα δικά μας μηνύματα. Σχηματίσαμε με το σώμα μας το κυρίαρχο μήνυμα: ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ

Και δεσμευτήκαμε όλοι μαζί να χτίσουμε ένα σχολείο όπου κανείς δεν νιώθει μόνος, όπου ο σεβασμός είναι ο κανόνας και η αποδοχή της διαφορετικότητας είναι αυτονόητη.