Συνεχίζοντας τις δημοσιεύσεις με αναμνήσεις παλιών μαθητών του σχολείου αναρτούμε τη συνέντευξη που έδωσε ο Γεώργιος Γεωργαλής στους μαθητές της Β τάξης (σχολικό έτος 2021-2022) και τη δασκάλα τους την Ελευθερία Τζωρτζινάκη ,όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της τάξης τους.
ΣΥΝΕΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΗΣ Β΄ΤΑΞΗΣ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΓΕΩΡΓΑΛΗ
Το όνομα του κυρίου Γιώργου Γεωργαλή είναι στενά συνδεδεμένο με την παιδεία του Ρεθύμνου. Πρώτα ως καθηγητής στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση κι έπειτα ως αντιδήμαρχος στον Δήμο μας . Έτσι όταν έπρεπε να αποφασίσουμε από ποιον συγχωριανό θα μπορούσαμε να πάρουμε συνέντευξη για το σχολική μας εφημερίδα , δε δυσκολευτήκαμε και πολύ! Η συνάντησή μας πραγματοποιήθηκε στις 2 Ιουνίου στο Πνευματικό Ενοριακό Κέντρο του Αγίου Νικολάου στον Πρινέ.
«Είναι ευχάριστο να συζητάει κανείς με παιδιά!» μας είπε ο κύριος Γεωργαλής , θυμήθηκε τα παιδικά του χρόνια στον Πρινέ και απάντησε με κέφι σε όλες τις ερωτήσεις των μικρών μαθητών.
Μαριάννα Ατσαλάκη : Πού γεννηθήκατε και πού μεγαλώσατε;
Μαριάννα, γεννήθηκα και μεγάλωσα εδώ στον Πρινέ. Είμαι από τον Πρινέ , όπως και οι περισσότεροι από σας.
Γιάννης Μετζάκης : Σε ποιο σχολείο πηγαίνατε όταν ήσαστε μικρός;
Από το 1961 , έως το 1967 φοίτησα στο Δημοτικό Σχολείο του Πρινέ, σε αυτό που πηγαίνετε και εσείς τώρα.
Γιώργης Μαρκάκης : Πώς ήταν τότε το Δημοτικό Σχολείο του Πρινέ ; Πώς περνούσατε ;
Το Σχολείο μας τότε είχε μόνο δύο δασκάλους. Και κάναμε μάθημα μόνο σε αυτές τις δύο αίθουσες, στο παλιό κτήριο, εκεί που κάνετε κι εσείς τώρα. Μια δασκάλα έκανε στη μια αίθουσα στην Α΄, Β΄ και Γ΄ τάξη και ένας δάσκαλος έκανε στην άλλη στην Δ΄, Ε΄, Στ΄ . Το πρόγραμμα των μαθημάτων ήτανε και τα απογεύματα και τα Σάββατα πολλές φορές. Να ξέρετε οι συνθήκες τότε ήταν πάρα πολύ δύσκολες. Δεν υπήρχαν χρήματα πολλά, οι κάτοικοι εδώ στο χωριό ασχολούνταν μ ε τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Το κύριο προϊόν ήταν βέβαια το λάδι. Τα προϊόντα όμως δεν πουλιόταν εύκολα. Έτσι δεν είχαμε άνεση , υπήρχε μεγάλη φτώχεια… Επομένως δε θα λέγαμε ότι περνούσαμε και καλά τότε… Εσείς σήμερα περνάτε πολύ καλύτερα. Ακόμα και στο σχολείο, δεν είχαμε τα κτήρια και τις αίθουσες που έχετε τώρα… Εμείς τότε έπρεπε να καταβάλλουμε τεράστιες προσπάθειες για να μπορούμε να μάθουμε κάποια πράγματα, γιατί ένας δάσκαλος αφιέρωνε λίγο χρόνο σε κάθε τάξη αφού συγχρόνως δίδασκε σε τρεις τάξεις. Δεν ήταν όπως σήμερα που κάθε τάξη έχει ξεχωριστό δάσκαλο…
ΛαμπρίναΠετράκη: Ποιον είχατε δάσκαλο;
Ο δάσκαλος που μου έκανε τις περισσότερες χρονιές μάθημα στο δημοτικό, ήταν ο Σκατζιδάκης ο Νίκος. Ήταν ένας πολύ καλός δάσκαλος! Κατάφερνε να μας μεταφέρει πάρα πολλά πράγματα. Ήτανε από του λίγους δασκάλους εκείνης της εποχής που μας έκανε πειράματα στη φυσική και χημεία μέσα στην αίθουσα. Παλιά δε γινόταν καθόλου πειράματα από τους δασκάλους, τα παιδιά δεν έβγαιναν από το σχολείο καθόλου, γινόταν μάθημα και μόνο μάθημα, μας μάθαιναν κάποια τυπικά πράγματα, δεν είχαμε ευρύτητα … Δε μας άνοιγαν παράθυρα στον κόσμο όπως γίνεται σήμερα. Με τον δάσκαλο αυτόν , λοιπόν και τα υποτυπώδη πειράματα που μας έκανε, νομίζω ότι κι εγώ αγάπησα τις φυσικές επιστήμες. Είχα εντυπωσιαστεί τότε μικρός και γι’ αυτό ακολούθησα τον κλάδο της φυσικής!
Ηλιάνα Σταύρου: Πηγαίνατε εκδρομές με το σχολείο; Πού;Ηλιάνα, την περίοδο του Δημοτικού, από το ’61 έως το ’67, ουσιαστικά οι μόνες εκδρομές που πηγαίναμε , ήταν στο γήπεδο του Ατσιποπούλου, στους Κολύμπους. Κανόνιζαν οι δάσκαλοί μας , του Πρινέ και του Ατσιποπούλου και συναντιόμαστε τα δυο σχολεία στο χώρο αυτό – που δεν ήταν όπως είναι σήμερα φτιαγμένο το γήπεδο- και παίζαμε.Παίζαμε μεταξύ μας τα παιδιά κυρίως ποδόσφαιρο , παίζαμε και ξύλο βέβαια … Ε, τότε υπήρχε μια αντιπαλότητα μεταξύ του Ατσιποπούλου και του Πρινέ, τσακωνόμαστε στο ποδόσφαιρο, πετούσε πέτρες ο ένας στον άλλο… τέλος πάντων… Καλά περνούσαμε… Ούτε άλλες εκδρομές πηγαίναμε, ούτε με λεωφορεία να πάμε κάπου αλλού. Πουθενά. Α, κάποιες φορές μπορεί να είχαμε πάει και στους Βεδέρους. Δυστυχώς από το 1967, που μπήκα στο γυμνάσιο και μετά τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα… Ήρθε η Δικτατορία, ένα πολύ δύσκολο καθεστώς με καταπίεση! Φανταστείτε ερχόταν ο Διευθυντής του Γυμνασίου και μας μετρούσε το μήκος των μαλλιών μην ήταν πάνω από 1 πόντο… Δεν τολμούσαμε να πούμε το παραμικρό . Εκδρομές δε μας πηγαίνανε σχεδόν καθόλου! Τώρα είστε πολύ τυχεροί στα σχολεία!
Γιώργος Κοκολάκης : Είχατε φίλους όταν ήσαστε μικρός;
Ναι, και βέβαια είχα φίλους! Ο πληθυσμός τότε στον Πρινέ ήταν 300 άτομα, ενώ τώρα είναι 1000. Έτσι στην τάξη μου είμαστε 3 αγόρια μόνο και 7 κορίτσια. Κάναμε παρέα, παίζαμε. Ξέρετε, είναι πολύ καλό πράγμα να κάνετε φίλους και να συζητάτε μεταξύ σας! Και πρέπει να το επιδιώξετε κι εσείς να αποκτήσετε καλούς φίλους!
Γιώργος Πυργαρούσης: Τι παιχνίδια παίζατε τότε με τους φίλους σας;Η αδυναμία μας ήταν το ποδόσφαιρο ! Πολλές φορές το απόγευμα, μόλις βρίσκαμε χρόνο, παίζαμε ποδόσφαιρο στον κεντρικό δρόμο του Πρινέ, καθώς τότε δεν υπήρχαν ούτε χώροι , ούτε γήπεδα… Επίσης παίζαμε βόλους . Αν βρίσκαμε κάποιο ποδήλατο, κάναμε ποδήλατο και παίζαμε μεταξύ μας…Κι ένα παιχνίδι ακόμη που παίζαμε πολύ, ήταν οι κάρτες. Δηλαδή , είχαμε ο καθένας καμιά εικοσαριά κάρτες ποδοσφαιριστών , τις οποίες τις ακουμπούσαμε στον τοίχο κι είχαμε βάλει κι από κάτω στο δάπεδο άλλες κάρτες . Στόχος ήταν τις κάρτες που κρατάγαμε στον τοίχο να τις αφήσουμε να πέσουν πάνω σε αυτές που ήταν κάτω. Δηλαδή όποια κάρτα πλάκωνε η κάρτα μας την παίρναμε… Και μετά ο επόμενος έπρεπε να τοποθετήσει τη δική του κάρτα με τέτοιο τρόπο ώστε να πέσει ακριβώς πάνω στην κάρτα του άλλου για να την κερδίσει.
Υπατία Σταυριδάκη: Διαβάζατε βιβλία όταν ήσαστε στην ηλικία μας; Τι βιβλία προτιμούσατε;
Η αλήθεια είναι, ότι δε μας έμενε και πολύς χρόνος να διαβάζουμε εξωσχολικά βιβλία, προτιμούσαμε αναγκαστικά τα βιβλία του σχολείου, γιατί το απόγευμα έπρεπε να βοηθάμε και τους γονείς μας στις αγροτικές εργασίες, στα πρόβατα κλπ… Εμένα ο πατέρας μου ήταν οικοδόμος ,κι όμως κι εγώ συχνά πήγαινα και του βοηθούσα στις οικοδομές. Άρα δεν είχαμε πολύ χρόνο να διαβάσουμε . Έτσι τον χρόνο που μας έμενε τον αφιερώναμε στη μελέτη των σχολικών μας βιβλίων , γιατί οι δάσκαλοι τότε ήταν αυστηροί και τρώγαμε και ξύλο αν δεν είχαμε διαβάσει… Πολλές φορές κρατούσαν μια βέργα κι αν κάναμε λάθη μας χτυπούσαν στα χέρια! Μια δασκάλα , θυμάμαι είχε μια καρφίτσα πάντα μαζί της και όποιος έκανε λάθος στην ορθογραφία τον τσιμπούσε στο χέρι…
Βέβαια, πρέπει να πω ότι κυκλοφορούσαν τότε κάποια παιδικά περιοδικά που τα αγοράζαμε από το περίπτερο και τα ανταλλάζαμε μεταξύ μας, όπως «Ο Μικρός Σερίφης», «Ο Λούκι Λουκ» κ.ά. Επίσης αγαπημένο μας ήταν «Ο Μικρός Ήρωας», που έβγαινε σε τεύχη. Ήταν μια παρέα παιδιών που έκανε αντίσταση εναντίον των Γερμανών την περίοδο της γερμανικής κατοχής. Και αυτό το περιοδικό περιέγραφε τις ηρωικές προσπάθειες των Ελλήνων και την αντίσταση που οργάνωναν κατά των Γερμανών. Αυτά τα περιοδικά τα βρίσκαμε πιο εύκολα και τα διαβάζαμε τότε πολύ.
Μάνος Καμπερίδης: Τι όνειρα είχατε όταν ήσαστε μικρός;
Επειδή τότε ήταν δύσκολες εποχές, το όνειρο του κάθε παιδιού ήταν να φύγει από αυτό το δύσκολο περιβάλλον και την ανέχεια. Όλοι τότε είχαμε όνειρο να βρίσκαμε κάποιο επάγγελμα ώστε να βγάζαμε κάποια χρήματα για να ζήσουμε με μεγαλύτερη άνεση. Βλέπαμε ότι τότε δεν είχε μέλλον η ζωή στο χωριό μόνο με τη γεωργία και την κτηνοτροφία… Γι’ αυτό διαβάζαμε πολύ ! Ένα επάγγελμα που είχε χρήματα εκείνη την εποχή ήταν «εκπαιδευτικός». Έτσι ονειρευόμουνα να γίνω εκπαιδευτικός από μικρός!
Γιώργος Πολομαρκάκης: Πήγατε στο πανεπιστήμιο; Τι σπουδάσατε;
Το 1972 που έδωσα εξετάσεις, τα πανεπιστήμια ήταν μόνο δυο σε όλη την Ελλάδα και με λιγοστές θέσεις, στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Καταλαβαίνετε ότι ήταν πολύ δύσκολο να περάσει κανείς τις εξετάσεις. Εγώ ήθελα να γίνω εκπαιδευτικός και έδωσα εξετάσεις στην Φυσικομαθηματική Σχολή και πέρασα στη Θεσσαλονίκη. Τα δύο πρώτα χρόνια κάναμε Φυσική, Μαθηματικά, Χημεία, Βιολογία, Γεωλογία και μετά χωριζόσουνα σε τμήματα. Εγώ προτίμησα το Φυσικό και έτσι σπούδασα φυσικός. Κι όταν τελείωσα ήμουν τυχερός και διορίστηκα σχετικά γρήγορα στη Μέση Εκπαίδευση.
Παναγιώτης Γιαννακάκης: Πόσα χρόνια ήσαστε καθηγητής;Διορίστηκα το 1981 στα Χανιά στο 4ο Λύκειο. Ήμουν συνολικά 32 χρόνια καθηγητής. Μπορούσα να παραμείνω μέχρι και 37 χρόνια ή και 40. Όμως κάποια στιγμή κουράστηκα και αφού μας δινόταν η δυνατότητα, παραιτήθηκα κατά κάποιο τρόπο και πήρα σύνταξη…
Σταύρος –Ραφαήλ Καραμπίνης: Ήταν δύσκολη η δουλειά του καθηγητή;
Και δύσκολη και εύκολη… Όταν αγαπάς τα παιδιά, η δουλειά του καθηγητή είναι πάρα πολύ εύκολη! Όταν κάποιος έχει να κάνει με νέους ανθρώπους , αντλεί δύναμη. Ξέρετε εσείς τα παιδιά είστε αγνά! Όταν δίνεις αγάπη, παίρνεις πίσω αγάπη! Είστε χωρίς δόλο… Η καλύτερη ανταμοιβή, νομίζω, για έναν εκπαιδευτικό είναι αυτό το πράγμα: να αναγνωρίζουν τα παιδιά τη δουλειά που κάνει. Επομένως εγώ θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που έγινα καθηγητής και ήμουν ανάμεσα σε παιδιά με τα οποία τα πηγαίναμε πολύ καλά!Είχε, βέβαια και δυσκολίες, διότι έπρεπε να κρατάς και ισορροπίες ανάμεσα στους μαθητές , τους γονείς… Κι ιδιαίτερα τα τελευταία 15 χρόνια που ήμουν διευθυντής σχολείου στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση , που έπρεπε να διαχειριστώ πάρα πολλά πράγματα: τους καθηγητές, τους γονείς, που πολλές φορές ήταν και δύσκολοι και απαιτητικοί… Είχε αρχίσει τότε και η οικονομική κρίση και οι πιο πολλοί είχαν προβλήματα και τα έβγαζαν , ας πούμε , και στο σχολείο… Μου ήταν ιδιαίτερα κουραστικό όλο αυτό και γι’ αυτό έφυγα.
Γιάννης Μετζάκης : Σε ποιο σχολείο ήσαστε διευθυντής;Στο 1ο Γυμνάσιο του Ρεθύμνου στον λόφο στον Τίμιο Σταυρό. Ήμουν καθηγητής εκεί και έπειτα και διευθυντής. Το 1ο Γυμνάσιο μου άρεσε πολύ! Ήταν ένα πρώην Οικοτροφείο και παλέψαμε πολύ για να το φτιάξουμε , κάναμε εργαστήρια Φυσικής, Χημείας, Τεχνολογίας, δουλέψαμε όλοι οι καθηγητές , πολλές φορές και με τα χέρια μας φτιάχναμε πάγκους και ό,τι χρειαζόταν… Γι’ αυτό το αγάπησα ιδιαίτερα αυτό το σχολείο!
Ζωή Χριστοφορίδη: Μετά που πάψατε να είστε καθηγητής και διευθυντής με τι ασχοληθήκατε;
Μετά που έφυγα στα 32 χρόνια ως καθηγητής και πήρα σύνταξη, το μετάνιωσα… Είχα μάθει να συναναστρέφομαι τα παιδιά και αυτό μου έλειπε… Έπεσα πραγματικά σε μελαγχολία και για δυο μήνες δεν ήμουν καλά… Σε εκείνη την περίοδο , με πήρε τηλέφωνο ο Δήμαρχος , ο Γιώργης Μαρινάκης , και μου είπε: «Έφυγες από το σχολείο; Θες να συνεργαστούμε στο Δήμο και να βελτιώσουμε τις κτιριακές υποδομές του Δήμου Ρεθύμνου;» και χωρίς να το πολυσκεφτώ του είπα ναι. Αισθάνθηκα ότι θα μείνω πάλι στο χώρο της εκπαίδευσης , από τη θέση αυτή του αντιδημάρχου .
Ηρώ Σταυριδάκη: Πώς δηλαδή θελήσατε να ασχοληθείτε με τα κοινά;Νομίζω , ήδη απάντησα. Μετάνιωσα που έφυγα από το σχολείο και μου παρουσιάστηκε αυτή η ευκαιρία , να θέσω υποψηφιότητα ως δημοτικός σύμβουλος στον μεγάλο πλέον Δήμο Ρεθύμνου . Πήρα τη διαβεβαίωση από τον Δήμαρχο ότι θα δώσει ο Δήμος ιδιαίτερο βάρος στην εκπαίδευση .Εκείνη την περίοδο το Ρέθυμνο ήταν υποβαθμισμένο όσον αφορά τις κτιριακές υποδομέςτων σχολείων. Κινδυνεύαμε να πάμε και σε απογευματινή βάρδια στα σχολεία, αφού δε φτάνανε οι αίθουσες για όλα τα παιδιά. Ο πληθυσμός αυξανόταν συνέχεια και τα σχολεία ήταν καθηλωμένα. Έπρεπε να κάνουμε κάτι λοιπόν! Γι’ αυτό ασχολήθηκα με τα κοινά.
Παναγιώτης Ζεάκης : Ποια είναι τελικά πιο δύσκολη δουλειά; Να είστε καθηγητής ή αντιδήμαρχος; Τώρα που τα έχω ζήσει και τα δύο, η πιο δύσκολη δουλειά είναι του αντιδημάρχου! Σαν αντιδήμαρχος αντιμετωπίζεις πάρα πολλά προβλήματα και πολλές ιδιοτροπίες. Είναι πιο δύσκολο και πιο κουραστικό απ’ το να είσαι καθηγητής αναμφίβολα! Όταν είσαι καθηγητής , όπως σας προείπα, δίνεις αγάπη παίρνεις αγάπη, έχεις να κάνεις με παιδιά που είναι άδολα και δεν κοιτάζουν το προσωπικό συμφέρον, όλα είναι πιο ξεκάθαρα.
Μανώλης Πατεράκης: Σας πέρασε ποτέ από το μυαλό να γίνετε κάτι άλλο;Είχα προβληματιστεί τότε ,εάν θα γίνω μηχανικός , μια και ο πατέρας μου ήταν οικοδόμος, ή εκπαιδευτικός, καθώς τα δύο αυτά επαγγέλματα είχαν τότε χρήματα… Επέλεξα να γίνω καθηγητής από μικρός, απορρίπτοντας πολλά άλλα επαγγέλματα!
Ιάσωνας Δραμουντάνης: Τι κάνετε στον ελεύθερο σας χρόνο;Όταν είσαι αντιδήμαρχος, δεν έχεις καθόλου ελεύθερο χρόνο. Δηλαδή το πρωί ασχολείσαι με το να οργανώσεις το αντικείμενο της Αντιδημαρχίας. Μετά, από το απόγευμα πρέπει να παραβρεθείς σε εκδηλώσεις. Δε μένει και πολύς ελεύθερος χρόνος για τον εαυτό σου… Στον λίγο χρόνο που βρίσκω , μου αρέσει να παρακολουθώ ντοκιμαντέρ και εκπομπές που παρουσιάζουν άλλες περιοχές και άλλους λαούς , τα έθιμα και τον τρόπο ζωής τους. Επίσης διαβάζω επιστημονικά περιοδικά για το περιβάλλον, τη Φυσική και γενικά μ’ αρέσει να παρακολουθώ τις σύγχρονες εξελίξεις των Φυσικών Επιστημών και τις νέες θεωρίες για το σύμπαν και τα νέα επιτεύγματα των Επιστημών! Επίσης διαβάζω εφημερίδες πάρα πολλές.
Γιώργος Πυργαρούσης: Σας αρέσει το θέατρο;Το θέατρο μου αρέσει πολύ! Κι όταν έρχεται κάποιο θέατρο πηγαίνω και το βλέπω. Το θέατρο βοηθά πολύ και την εκπαιδευτική διαδικασία. Είναι σημαντικό να μπει στην εκπαίδευση! Θυμάμαι κάποια χρονιά στο 1ο Γυμνάσιο, που ανεβάσαμε μια θεατρική παράσταση με θέμα τη Βιολογία, τα κύτταρα, τα οργανίδια του κυττάρου κλπ . Έτσι η συγκεκριμένη τάξη έμαθε Βιολογία μέσα από το θέατρο, σαν παιχνίδι! Να προσπαθείτε να ασχολείστε με τη θεατρική αγωγή και να ανεβάζετε παραστάσεις κι εσείς!
ΧαρσάνΣινγκ : Σας αρέσουν τα ταξίδια; Πού έχετε ταξιδέψει;
Μου αρέσουνε πολύ τα ταξίδια! Έχω ταξιδέψει σε όλη την Ευρώπη ! Από τη Φιλανδία, την Ισπανία, Ιταλία κλπ. Και με λεωφορείο, και με αεροπλάνο και οδηγώντας εγώ ο ίδιος, από τις Βρυξέλλες προς τα κάτω. Νομίζω ότι τα ταξίδια είναι μια φοβερή εμπειρία για τον καθένα!
Στη ζωή μου δύο ήταν τα πιο σπουδαία ταξίδια που έκανα και μάλιστα ήταν με μαθητές μου. Το ένα ήταν στη Φιλανδία με 17 μαθητές , εκεί όπου περνάει ο Βόρειος Πολικός Άξονας, εκεί που είναι το χωριό του Αϊ-Βασίλη. Στο βορειότερο άκρο της Ευρώπης. Εκεί πηγαίναμε για δυο εβδομάδες σε σχολεία στη Φιλανδία, παρακολουθούσαμε τα μαθήματα εκεί, ανταλλάσσαμε απόψεις … Έπειτα δεχτήκαμε κι εμείς μαθητές εδώ στο Ρέθυμνο. Ήταν μια καταπληκτική συνεργασία μεταξύ σχολείων των βορειότερων και του νοτιότερων περιοχών της Ευρώπης! Το άλλο υπέροχο ταξίδι που κάναμε , ήταν όταν πήραμε 20 μαθητές του 1ου Γυμνασίου και επισκεφτήκαμε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και επισκεφτήκαμε όλες τις γύρω περιοχές, στο Βέλγιο, στη Γερμανία και κάναμε κάθε βράδυ συγκεντρώσεις και συζητούσαμε εκπαιδευτικά θέματα!Κι εσείς όποτε μπορείτε να κάνετε ταξίδια! Σας εύχομαι να ταξιδέψετε και στην Ελλάδα, που υπάρχουν τόσα καταπληκτικά μέρη, μα και στο εξωτερικό!
Βαγγελιώ Θεοδοσίου: Τι συμβουλή θα μας δίνατε;Θα σας δώσω 2 συμβουλές:
Πρώτον, θα σας έλεγα να μην παίρνετε αποφάσεις χωρίς να τις δουλεύετε λίγο στο μυαλό σας! Δηλαδή , όποια απόφαση έχετε να πάρετε, για μια ενέργεια που θέλετε να κάνετε στη ζωή σας, πρώτα θα τη μελετάτε πολύ, θα παίρνετε πληροφορίες από παντού και μετά θα αποφασίζετε! Πολλές φορές εδώ στην Ελλάδα, επειδή είμαστε αυθόρμητοι, μπορεί κάποιος φίλος μας να μας πει κάτι και εμείς το υιοθετούμε κατευθείαν και προσπαθούμε να το εφαρμόσουμε. Αυτό είναι λάθος! Δεν πρέπει να ακούμε μια μόνο γνώμη! Θα σας έλεγα λοιπόν ν’ ακούτε πολλές γνώμες και μετά να αποφασίζετε.
Δεύτερον , θα σας συμβούλευα να υποστηρίξετε το περιβάλλον με πάθος! Γιατί αν όλοι μας δεν το κάνουμε αυτό, τότε το περιβάλλον και η φύση θα μας εκδικηθεί! Να ξέρετε, αν συνεχίσει το ανθρώπινο γένος αυτήν την ανεξέλεγκτη κατάσταση σε βάρος της φύση, το πολύ να διατηρηθεί στη γη ακόμη άλλα χίλια χρόνια… Μετά θα μας πετάξει έξω η Γη… Η Γη θα ζήσει 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια ακόμη, σύμφωνα με τους επιστήμονες. Το ανθρώπινο γένος όμως, δυστυχώς, δε θα τα καταφέρει να υπάρχει στη Γη, εάν συνεχίσουμε έτσι αυτή την καταστροφή του περιβάλλοντος! Άρα πρέπει με πάθος να υποστηρίξετε την προστασία του περιβάλλοντος! Και με το πρώτο που θα ξεκινήσετε, είναι να μην πετάτε σκουπίδια , δεξιά και αριστερά! Αυτά τα παίρνει το νερό και τα πάει στους πυθμένες των θαλασσών. Στους πυθμένες των θαλασσών , υπάρχουν δάση ολόκληρα που κάνουν φωτοσύνθεση, που παράγουν οξυγόνο, περίπου το 70 % του οξυγόνου όλης της γης! Αν τα καταστρέψουμε αυτά, με τα τόσα σκουπίδια που καταλήγουν εκεί, τότε δε θα μπορούμε να αναπνεύσουμε μετά από λίγο καιρό! Γι’ αυτό λοιπόν θα πρέπει να πάψουμε να πετάμε έτσι τα σκουπίδια μας. Αντίθετα, όλοι μας πρέπει να τα ανακυκλώνουμε και να παλέψουμε για το περιβάλλον μας!
Παιδιά : Σας ευχαριστούμε πολύ!
Εγώ σας ευχαριστώ που με καλέσατε να μιλήσουμε! Είναι τιμή για μένα ! Είναι τόσο ευχάριστο να βρίσκεται κανείς με παιδιά!
Πρόσφατα σχόλια