Αποχαιρετήσαμε την Δευτέρα τον παπά Δημήτρη,  τον εφημέριο του Πρινέ μα και τον συνάδελφο που υπηρέτησε στο σχολείο μας για τριάντα σχεδόν χρόνια, μεγαλώνοντας γενιές μαθητών. Ένα συνάδελφο που δεν σταμάτησε να επισκέπτεται το σχολείο όχι μόνο στους αγιασμούς αλλά και στις γιορτές μ’ ένα καλό λόγο πάντα για τους εκπαιδευτικούς. Ένα συνάδελφο που δεν σταμάτησε να ρωτά για το σχολείο και να χαίρεται με την ανάπτυξη του. Ήταν πάντα κοντά μας όταν τον χρειαζόμασταν ως ξεναγό στην ιστορία του Πρινέ ,πρόθυμος να έρθει στο σχολείο με άλλους συνομηλίκους του να μας μιλήσει για τα μαθητικά χρόνια στην κατοχή.

Αποχαιρετήσαμε την πατρική φιγούρα με το μειλίχιο λόγο, την καλή και στοργική κουβέντα για όλους. Άφησε άξιο διάδοχο και εγγόνια που τους ευχόμαστε να του μοιάσουν σε σοφία και καλοσύνη.

Θα ζει για πάντα στις καρδιές και στο μυαλό όσων τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει!