Έκθεση έργων των μαθητριών και μαθητών!

                                                   Έκθεση έργων των μαθητριών και μαθητών!

Νατάσα Μάγκου

Αγαπητές μαθήτριες, αγαπητοί μαθητές,
Αγαπητοί εκπαιδευτικοί και γονείς,
Η πρώτη και πιο σημαντική υποχρέωση κάθε σχολείου είναι να κρατά τα παιδιά ασφαλή. Αν ένα παιδί δεν
νιώθει ασφαλές, δεν μπορεί να μάθει, να δημιουργήσει, να εξελιχθεί. Και αυτό αφορά το κάθε παιδί, σε κάθε
γωνιά της χώρας.
Καμία μορφή βίας, λεκτική, ψυχολογική, σωματική, διαδικτυακή, δεν είναι αποδεκτή. Είναι παραβίαση της
αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων του παιδιού και δεν έχουν θέση στα σχολεία μας.
Ενισχύουμε τη δέσμευσή μας στον σεβασμό της προσωπικότητας κάθε μαθητή και κάθε μαθήτριας,
διασφαλίζοντας ότι καμία μορφή κακοποίησης δεν μένει στο σκοτάδι.
Για τον λόγο αυτόν, επιμορφώνουμε χιλιάδες εκπαιδευτικούς στην πρόληψη και την έγκαιρη αναγνώριση
περιστατικών βίας μέσω του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Ενισχύουμε το δίκτυο Ψυχολόγων και
Κοινωνικών Λειτουργών στα σχολεία μας, ώστε η στήριξη να είναι μέσα στη σχολική καθημερινότητα.
Αξιοποιούμε τους μηχανισμούς αναφοράς, όπως η πλατφόρμα stop-bullying.gr προκειμένου να
παρεμβαίνουμε έγκαιρα και άμεσα.
Χτίζουμε μια κουλτούρα πρόληψης και ενδυνάμωσης, προκειμένου κάθε παιδί να είναι έτοιμο να αντισταθεί
στην πίεση, να δείχνει ενσυναίσθηση, να στηρίζει τον συμμαθητή και τη συμμαθήτριά του.
Στοχεύουμε σε μια σχολική κοινότητα όπου κάθε παιδί θα γνωρίζει ότι μπορεί να μιλήσει για όσα του
συμβαίνουν, αλλά και για όσα βλέπει να συμβαίνουν σε κάποιον άλλον, με τη βεβαιότητα ότι θα ακουστεί
και θα προστατευτεί εντός αλλά και εκτός σχολείου.
Καλώ τους μαθητές και τις μαθήτριές μας:
Μην μένετε σιωπηλοί.
Η φωνή σας έχει δύναμη.
Δική μας ευθύνη είναι να σας ακούμε και να ενεργούμε.
Η 6η Μαρτίου δεν είναι μια συμβολική ημέρα.
Είναι μια συλλογική δέσμευση.
Μαζί χτίζουμε ένα σχολείο όπου η αξιοπρέπεια προστατεύεται, η διαφορετικότητα γίνεται αποδεκτή και η
μόνη ισχύς που χωρά είναι αυτή της αλληλεγγύης.
Σπάμε τη σιωπή. Σταματάμε τον εκφοβισμό.
Η ΥΠΟΥΡΓΟΣ
ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ
ΣΟΦΙΑ ΖΑΧΑΡΑΚH

Λήψη αρχείου

Λήψη αρχείου

Την Παρασκευή 20 Φβρουαρίου 2026 και ώρα: 10:00 π.μ. διοργανώθηκε  γιορτή  στο φουαγιέ του 1ου Δημοτικού Μουρικίου προς τιμή  των βραβευθέντων μαθητών/τριών  της περυσινής Γ’ τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Μουρικίου  για την κατάκτηση του 3ου Βραβείου στον 5ο Διεθνή Μαθητικό Διαγωνισμό:

“Το μάθημα … ΠΑΙΧΝΙΔΙ!” του ΕΚΚΟΜΕΔ (Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας).

Οι μαθητές και μαθήτριες μαζί με την εκπαιδευτικό κα Πετρούλα Γουγούση παρουσίασαν το επιτραπέζιο παιχνίδι “Η Περιπέτεια της Αναδάσωσης”  σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς και στη συνέχεια δέχτηκαν δώρα από το σχολείο και τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων. Ακολούθησε μπουφέ με  κεράσματα όλων των μαθητών/τριών του 1ου Δημοτικού Σχολείου Μουρικίου από τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων και παιχνίδι των μικρών δημιουργών με τους γονείς τους.

Ευχαριστούμε θερμά τους γονείς για τον υπέροχο μπουφέ και τη συμβολή του τον Συλλογου Γονέων και Κηδεμόνων για την επιτυχία της εκδήλωσης.

Ο 5ος Διεθνής Μαθητικός Διαγωνισμός Δημιουργίας Εκπαιδευτικού Επιτραπέζιου και Ψηφιακού Παιχνιδιού διοργανώθηκε από το ΕΚΟΜΜΕΔ-Creative Greece σε συνεργασία με  το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, το Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του ΕΚΠΑ, το Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου, την Ένωση Μηχανικών Πληροφορικής και Επικοινωνιών,την Πανελλήνια Ένωση Πτυχιούχων Τεχνολογίας Γραφικών Τεχνών και τελεί υπό την αιγίδα  της Γενικής Γραμματείας Αποδήμου Ελληνισμού και Δημόσιας Διπλωματίας του Υπουργείου Εξωτερικών.

Ο διαγωνισμός στόχο είχε  να ενισχύσει τη μάθηση μέσα από το παιχνίδι και να προωθήσει τη συνεργατική δημιουργικότητα στο σχολικό περιβάλλον. Κατά τη διαδικασία σχεδιασμού ενός παιχνιδιού, πρακτικές της παιχνιδοκεντρικής μάθησης συνδέονται με συγκεκριμένους μαθησιακούς στόχους. Οι μαθητές εμπλέκονται ενεργά με τα αντικείμενα διδασκαλίας, αναπτύσσεται η δημιουργικότητα, η συνδυαστική και κριτική σκέψη, η φαντασία και οι ψηφιακές, υπολογιστικές και άλλες δεξιότητές τους.

Επιτροπή αξιολόγησης 5ου Διαγωνισμού:

1. Βούλγαρη Ηρώ, ΕΔΙΠ ΕΚΠΑ, Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
2. Καραβασίλης Βασίλειος, Creative Director της eNVy softworks, και Υπεύθυνος Επικοινωνίας του Συλλόγου Δημιουργών Ψηφιακών Παιχνιδιών Ελλάδος
3. Καρπούζης Κωσταντίνος, Επίκουρος Καθηγητής, Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού – Εργαστήριο Πολιτισμικής Πληροφορικής, Δεδομένων & Ψηφιακών Πολιτισμικών Σπουδών, Πάντειο Πανεπιστήμιο
4. Κλαδά Σοφία, Υποψήφια Διδάκτωρ του Τμήματος Αρχειονομίας, Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης – ΠΑΔΑ/ Υπάλληλος Creative Hub GR, ΕΚΚΟΜΕΔ/ Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης/ Αρχειονόμος
5. Λαδιάς Τάσος, Eρευνητής WRO-Hellas
6. Λαμπαδά Δέσποινα, Σύμβουλος Διαχείρισης Ψηφιακής Πολιτιστικής Κληρονομιάς
7. Μπαγιαρτάκης Ευάγγελος, Φυσικός, Δημιουργός και Σύμβουλος Ανάπτυξης Επιτραπέζιων Παιχνιδιών
8. Μπίκος Χρήστος, Co-founder & CEO of Tomako. Group
9. Ρένια Παπαθανασίου, XR Producer & Developer / Υπεύθυνη Innovation, Gaming & New Technologies Creative Hub GR, ΕΚΚΟΜΕΔ
10. Στουραΐτης Ηλίας, Εκπαιδευτικός Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης / Δρ. Ιονίου Πανεπιστημίου
11. Τσιγώνιας Μάριος, Επίκουρος Καθηγητής, Τμήμα Γραφιστικής και Οπτικής Επικοινωνίας, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής / Διευθυντής του Πανεπιστημιακού Εργαστηρίου Τεχνολογίας Γραφικών Τεχνών και Μέσων Οπτικής Επικοινωνίας (GRAPHMEDLAB)

«Περνούνε κι οι Αποκριές,

πάνε κι οι Τυρινάδες

κι ήρθεν Αγιά Σαρακοστή,

με τις επτά βδομάδες…»

Σαρακοστή είναι μια χρονική περίοδος που έχει καθοριστεί από την εκκλησία σαν περίοδος νηστείας.

Ονομάζεται και Τεσσαρακοστή ή Μεγάλη Σαρακοστή και είναι η νηστεία που κάνουμε πριν από το Πάσχα.

Πήρε το όνομα της από τον αριθμό σαράντα γιατί αρχικά είχε διάρκεια 40 ημερών. Αργότερα προστέθηκε και η Μεγάλη Εβδομάδα και για αυτό είναι παραπάνω από 40 μέρες.

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή ή άλλως η Σαρακοστή που σημαίνει «Μεγάλες 40 Ημέρες» ή η Μεγάλη Νηστεία, είναι η πιο σημαντική περίοδος νηστείας στο εκκλησιαστικό ημερολόγιο των Ορθοδόξων Χριστιανών, όπου προετοιμάζει τους Χριστιανούς για τη μεγαλύτερη εορτή του εκκλησιαστικού ημερολογίου, το Πάσχα.

Η Κυρά Σαρακοτή είναι έθιμο παλιό. Οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν με αλεύρι και νερό.

Για στολίδι της φορούσαν στο κεφάλι της σταυρό και το στόμα της ξεχνούσαν γιατί νήστευε καιρό και μετρούσαν τις ημέρες με τα πόδια της τα εφτά κόβαν ένα τη βδομάδα, μέχρι να έρθει το Πάσχα.Η κυρά-Σαρακοστή, είναι μια γυναίκα δίχως στόμα γιατί δεν πρέπει να τρώει αλλά και να μη λέει περιττά λόγια.

Τα μάτια της είναι κλειστά για να βλέπει τα εσωτερικά της ψυχής και τα χέρια σταυρωμένα σε προσευχή.

Έχει 7 πόδια, όσα είναι και τα Σάββατα της Σαρακοστής. Έτσι μετριέται και ο χρόνος που μένει μέχρι τη μεγάλη γιορτή του Πάσχα.

Κάθε Σάββατο λοιπόν, της κόβουν και από ένα πόδι. Το τελευταίο πόδι που της κόβουν το Μεγάλο Σάββατο το τυλίγουν μέσα σε ένα ξερό σύκο ή δαμάσκηνο, το αναμιγνύουν ανάμεσα σε άλλα κι όποιος το βρει του φέρνει γούρι!

Το έθιμο της κυρά Σαρακοστής στις διάφορες περιοχές της Ελλάδας είναι πολύ παλιό και σχετίζεται µε τη γιορτή του Πάσχα. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα αυτοσχέδιο ημερολόγιο που βοηθούσε στο παρελθόν να μετρούν τις ημέρες της νηστείας ελλείψει ημερολογίων.

Ξεκινήσαμε με την Αποκριά που σημαίνει αποχή από το κρέας -προετοιμάζει τον άνθρωπο ψυχικά και σωματικά για την περίοδο του Πάσχα και την Ανάσταση.

Στα λατινικά ταυτίζεται με το καρναβάλι, καθώς αυτή η λέξη προέρχεται από το carne, που σημαίνει “κρέας”, και το ρήμα vale, που σημαίνει “περνώ”.

Η περίοδος της Αποκριάς θεωρείται κατεξοχήν περίοδος εκτόνωσης, μια περίοδος κατά την οποία ο άνθρωπος ξεφεύγει από την καθημερινότητά του και εξωτερικεύει τα πάθη του με τη βοήθεια της μεταμφίεσης.

Παλαιότερα το καρναβάλι γινόταν παντού στην Ελλάδα με μασκαράτες ομαδικές, χορούς, γλέντια, σάτιρα και διάφορα ιδιαίτερα έθιμα σε κάθε μέρος. Ήταν ευκαιρία για ξεφάντωμα, κρασί και χίλια δυο πειράγματα. Μεγαλύτερα κέντρα του αποκριάτικου ξεφαντώματος ήταν, όπως και σήμερα, η Πάτρα με το περιβόητο πατρινό καρναβάλι, που έχει τις ρίζες του στις αρχές του 19ου αιώνα, η Πλάκα στην Αθήνα, η Θήβα με τον περίφημο “βλάχικο γάμο”, η Κοζάνη με τους ωραίους φανούς της, υπαίθρια γλέντια γύρω από φωτιές σε διάφορες γειτονιές της.

Ας γνωρίσουμε ήθη και έθιμα της Αποκριάς

https://www.thinglink.com/scene/1394335215605776387

Δοκίμασε τις γνώσεις σου

https://learningapps.org/view18347995

https://learningapps.org/display?v=p6rucmm4j21

πέταγμα χαρταετού https://video.link/w/r2ccc

Μπορείς να εμπλουτίσεις τις γνώσεις σου διαβάζοντας στον παρακάτω σύνδεσμο

https://eclass31.weebly.com/alphapi972kapparhoiotaepsilonsigmaf—904thetaiotamualpha.html

Νατάσα Μάγκου

Λήψη αρχείου

Νατάσα Μάγκου

Το μουσείο, όπως αναφέρουν οι (Τζιαφέρη, 2005), (Lewalter, 2009), (PopovSchober, 2013), θεωρείται από πολλούς εκπαιδευτικούς ως ένας εκπαιδευτικός τόπος με σημαντικό χαρακτήρα στην εκπαίδευση των μαθητών. Αυτό συμβαίνει γιατί το μουσείο υπερτερεί του σχολείου στα εποπτικά μέσα και τις θεματικές. Επίσης, το μουσείο προσφέρει την δυνατότητα κατανόησης και συσχέτισης των γνώσεων που αποκτούν τα παιδιά στο σχολείο με την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα καλλιεργεί την κριτική σκέψη των παιδιών. Ακόμα, το μουσείο είναι ένας χώρος στον οποίο μπορεί να αναπτυχθεί η αισθητική αγωγή των παιδιών, ενώ ταυτόχρονα ναδημιουργηθεί η φιλοσοφία της διαπολιτισμικότητας. Τέλος, το μουσείο μπορεί να συνεισφέρει στην συναισθηματική και ψυχοκινητική ανάπτυξη των παιδιών και όλα αυτά τα καταφέρνει μέσω των βιωματικών και ενεργητικών μεθόδων που ακολουθεί (Shaffer, 2019, 30).
Στα σύγχρονα μουσεία, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, εφαρμόζονται ποικίλες μουσειοπαιδαγωγικές τεχνικές και μέθοδοι μέσα από εκπαιδευτικές διεργασίες, οι οποίες οργανώνονται και υλοποιούνται με τη συμμετοχή εμψυχωτών ή του εξειδικευμένου προσωπικού των μουσείων. Οι εκπαιδευτικές, αυτές διεργασίες, γνωστές ως “εκπαιδευτικά προγράμματα”, αποτελούν το βασικό πεδίο εφαρμογής της μουσειοπαιδαγωγικής. Ως εκπαιδευτικά προγράμματα χαρακτηρίζονται οι εκπαιδευτικές διαδικασίες που υλοποιούνται μέσα σε ένα μουσείο και απευθύνονται σε διάφορες ομάδες επισκεπτών, ενώ συγχρόνως αναπτύσσονται σε διάφορα και διαφορετικά στάδια, μέσω μιας ποικιλίας δραστηριοτήτων και μεθόδων, με απώτερο σκοπό την άμεση επικοινωνία των επισκεπτών με το μουσείο.

Η συνεργασία του μουσείου με το σχολείο μπορεί να αναπτυχθεί μέσω της δημιουργίας ποικίλων εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων. Όταν όμως οι περιβαλλοντικές και κοινωνικές συνθήκες καθιστούν αδύνατη την επίσκεψη σε ένα μουσείο, τότε οι εκπαιδευτικοί μπορούν να αναλάβουν πρωτοβουλία για την υλοποίηση δράσεων στο χώρο του σχολείου (Νικονάνου, 2015.α).

Για να μπορέσει να έχει παρουσία το μουσείο στο σχολείο έχουν σχεδιαστεί υπηρεσίες δανεισμού με την χρήση μουσειοσκευών και κινούμενων εκθέσεων (Ζαφειράκου, 2000: 22-23).

Η μουσειοσκευή, όπως προκύπτει από την ετυμολογική ανάλυση του όρου, αποτελεί μια σκευή που περιέχει μουσειακό υλικό. Η μορφή της μουσειοσκευήςμουσειοβαλίτσας είναι μια ταξιδιωτική βαλίτσα, ανθεκτική στις μετακινήσεις, ή ενδεχομένως έχει την μορφή σεντουκιού-μπαούλου. Η μουσειοσκευή συνιστά αντικείμενο δανεισμού των σχολείων και περιλαμβάνει υλικό που προέρχεται από την
θεματική συλλογή ενός μουσείου (Γεωργοπούλου και Αλεξανδροπούλου, 2015). Το υλικό που εμπεριέχεται είναι ποικίλο και δύναται να αφορά πρότυπα αντικείμενα, εποπτικό έντυπο, ψηφιακό υλικό και εκπαιδευτικά παιχνίδια. Το εκπαιδευτικό υλικό που περιέχεται δεν είναι απαραίτητο να σχεδιάζεται με την επίσκεψη στο μουσείο αλλά είναι αυτόνομο (Νικονάνου, 2015β). Επίσης, ενώ σχεδιάζεται για να απευθύνεται σε μια συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα υπάρχει ευελιξία προσαρμογής του υλικού σε ποικίλα ηλικιακά στάδια (Χατζηασλάνη, 2002).

Περίπου στο τέλος του 19ου αιώνα, έγινε αντιληπτός ο ρόλος των μουσείων ως θεματοφύλακες του ιστορικού παρελθόντος και της επιστημονικής αλήθειας (Νικονάνου, 2010). Το πρώτο παιδικό μουσείο ιδρύθηκε το 1899 στην Νέα Υόρκη. Από τότε ιδρύθηκαν παγκοσμίως παιδικά μουσεία επηρεαζόμενα από τις αντιλήψεις της Μαρίας Μοντεσσόρι σχετικά με την σπουδαιότητα της επαφής των παιδιών με τα
αντικείμενα.

Η δημιουργία μιας μουσειοσκευής βασίζεται στα υλικά που παρέχει ένα μουσείο. Η κατασκευή της μουσειοσκευής, βασίζεται στην αντίληψη πως η μάθηση είναι μία διαδικασία ενεργητική που σχετίζεται με το συναίσθημα και την εμπειρία (Γιαννίκου, Ζαχαροπούλου και Λιάσκα, 2007). Ο σχεδιασμός της μουσειοσκευής έχει στόχο να προσφέρει μία εναλλακτική διαδικασία επικοινωνίας με το μουσείο, μέσο ενός ταξιδιού με συγκεκριμένο χρονικό περιθώριο. Το περιθώριο αυτό ποικίλει ανάλογα τον χρόνο που κάθε μουσείο επιλέγει να επιτρέψει τον δανεισμό της μουσειοσκευής (Δάλκος, 2000). Η οργάνωση μιας μουσειοσκευής θεμελιώνεται γύρω από μία κεντρική ιδέα βάση της οποίας επιλέγονται διαφόρων ειδών υλικά και αντικείμενα που θα τροφοδοτήσουν τη διαδικασία της διδασκαλίας. Απώτερος σκοπός μιας μουσειοσκευής είναι η εις βάθους επεξεργασία μιας θεματικής με τρόπο ελκυστικό και ψυχαγωγικό για το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Με τη μουσειοσκευή λοιπόν, επιτυγχάνεται η καλλιέργεια της δημιουργικότητας και η εποικοδομητική ψυχαγωγία που θα επιφέρει γνώση, δεξιότητες και ιστορική συνείδηση (Χατζηασλάνη, 2002).

Νατάσα Μάγκου