Νατάσα Μάγκου

Το μουσείο, όπως αναφέρουν οι (Τζιαφέρη, 2005), (Lewalter, 2009), (PopovSchober, 2013), θεωρείται από πολλούς εκπαιδευτικούς ως ένας εκπαιδευτικός τόπος με σημαντικό χαρακτήρα στην εκπαίδευση των μαθητών. Αυτό συμβαίνει γιατί το μουσείο υπερτερεί του σχολείου στα εποπτικά μέσα και τις θεματικές. Επίσης, το μουσείο προσφέρει την δυνατότητα κατανόησης και συσχέτισης των γνώσεων που αποκτούν τα παιδιά στο σχολείο με την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα καλλιεργεί την κριτική σκέψη των παιδιών. Ακόμα, το μουσείο είναι ένας χώρος στον οποίο μπορεί να αναπτυχθεί η αισθητική αγωγή των παιδιών, ενώ ταυτόχρονα ναδημιουργηθεί η φιλοσοφία της διαπολιτισμικότητας. Τέλος, το μουσείο μπορεί να συνεισφέρει στην συναισθηματική και ψυχοκινητική ανάπτυξη των παιδιών και όλα αυτά τα καταφέρνει μέσω των βιωματικών και ενεργητικών μεθόδων που ακολουθεί (Shaffer, 2019, 30).
Στα σύγχρονα μουσεία, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, εφαρμόζονται ποικίλες μουσειοπαιδαγωγικές τεχνικές και μέθοδοι μέσα από εκπαιδευτικές διεργασίες, οι οποίες οργανώνονται και υλοποιούνται με τη συμμετοχή εμψυχωτών ή του εξειδικευμένου προσωπικού των μουσείων. Οι εκπαιδευτικές, αυτές διεργασίες, γνωστές ως “εκπαιδευτικά προγράμματα”, αποτελούν το βασικό πεδίο εφαρμογής της μουσειοπαιδαγωγικής. Ως εκπαιδευτικά προγράμματα χαρακτηρίζονται οι εκπαιδευτικές διαδικασίες που υλοποιούνται μέσα σε ένα μουσείο και απευθύνονται σε διάφορες ομάδες επισκεπτών, ενώ συγχρόνως αναπτύσσονται σε διάφορα και διαφορετικά στάδια, μέσω μιας ποικιλίας δραστηριοτήτων και μεθόδων, με απώτερο σκοπό την άμεση επικοινωνία των επισκεπτών με το μουσείο.

Η συνεργασία του μουσείου με το σχολείο μπορεί να αναπτυχθεί μέσω της δημιουργίας ποικίλων εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων. Όταν όμως οι περιβαλλοντικές και κοινωνικές συνθήκες καθιστούν αδύνατη την επίσκεψη σε ένα μουσείο, τότε οι εκπαιδευτικοί μπορούν να αναλάβουν πρωτοβουλία για την υλοποίηση δράσεων στο χώρο του σχολείου (Νικονάνου, 2015.α).

Για να μπορέσει να έχει παρουσία το μουσείο στο σχολείο έχουν σχεδιαστεί υπηρεσίες δανεισμού με την χρήση μουσειοσκευών και κινούμενων εκθέσεων (Ζαφειράκου, 2000: 22-23).

Η μουσειοσκευή, όπως προκύπτει από την ετυμολογική ανάλυση του όρου, αποτελεί μια σκευή που περιέχει μουσειακό υλικό. Η μορφή της μουσειοσκευήςμουσειοβαλίτσας είναι μια ταξιδιωτική βαλίτσα, ανθεκτική στις μετακινήσεις, ή ενδεχομένως έχει την μορφή σεντουκιού-μπαούλου. Η μουσειοσκευή συνιστά αντικείμενο δανεισμού των σχολείων και περιλαμβάνει υλικό που προέρχεται από την
θεματική συλλογή ενός μουσείου (Γεωργοπούλου και Αλεξανδροπούλου, 2015). Το υλικό που εμπεριέχεται είναι ποικίλο και δύναται να αφορά πρότυπα αντικείμενα, εποπτικό έντυπο, ψηφιακό υλικό και εκπαιδευτικά παιχνίδια. Το εκπαιδευτικό υλικό που περιέχεται δεν είναι απαραίτητο να σχεδιάζεται με την επίσκεψη στο μουσείο αλλά είναι αυτόνομο (Νικονάνου, 2015β). Επίσης, ενώ σχεδιάζεται για να απευθύνεται σε μια συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα υπάρχει ευελιξία προσαρμογής του υλικού σε ποικίλα ηλικιακά στάδια (Χατζηασλάνη, 2002).

Περίπου στο τέλος του 19ου αιώνα, έγινε αντιληπτός ο ρόλος των μουσείων ως θεματοφύλακες του ιστορικού παρελθόντος και της επιστημονικής αλήθειας (Νικονάνου, 2010). Το πρώτο παιδικό μουσείο ιδρύθηκε το 1899 στην Νέα Υόρκη. Από τότε ιδρύθηκαν παγκοσμίως παιδικά μουσεία επηρεαζόμενα από τις αντιλήψεις της Μαρίας Μοντεσσόρι σχετικά με την σπουδαιότητα της επαφής των παιδιών με τα
αντικείμενα.

Η δημιουργία μιας μουσειοσκευής βασίζεται στα υλικά που παρέχει ένα μουσείο. Η κατασκευή της μουσειοσκευής, βασίζεται στην αντίληψη πως η μάθηση είναι μία διαδικασία ενεργητική που σχετίζεται με το συναίσθημα και την εμπειρία (Γιαννίκου, Ζαχαροπούλου και Λιάσκα, 2007). Ο σχεδιασμός της μουσειοσκευής έχει στόχο να προσφέρει μία εναλλακτική διαδικασία επικοινωνίας με το μουσείο, μέσο ενός ταξιδιού με συγκεκριμένο χρονικό περιθώριο. Το περιθώριο αυτό ποικίλει ανάλογα τον χρόνο που κάθε μουσείο επιλέγει να επιτρέψει τον δανεισμό της μουσειοσκευής (Δάλκος, 2000). Η οργάνωση μιας μουσειοσκευής θεμελιώνεται γύρω από μία κεντρική ιδέα βάση της οποίας επιλέγονται διαφόρων ειδών υλικά και αντικείμενα που θα τροφοδοτήσουν τη διαδικασία της διδασκαλίας. Απώτερος σκοπός μιας μουσειοσκευής είναι η εις βάθους επεξεργασία μιας θεματικής με τρόπο ελκυστικό και ψυχαγωγικό για το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Με τη μουσειοσκευή λοιπόν, επιτυγχάνεται η καλλιέργεια της δημιουργικότητας και η εποικοδομητική ψυχαγωγία που θα επιφέρει γνώση, δεξιότητες και ιστορική συνείδηση (Χατζηασλάνη, 2002).

Νατάσα Μάγκου

Εκπαιδευτικά παιχνίδια, χορό και κέρασμα από τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν μαθητές και εκπαιδευτικοί του 1ου Δημοτικού Σχολείου Μουρικίου την Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2026! Μετά την παρουσίαση της εκπαιδευτικής Μουσειοσκευής: “Η Διατροφή στην Αρχαία Ελλάδα” το πρώτο διδακτικό δίωρο έγινε η εκδήλωση σε συνεργασία με το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων και το Σύλλογο Διδασκόντων.

Εκπαιδευτικοί και  μαθητές/τριες ευχαριστούμε θερμά τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων για τη συνεισφορά του στην εκδήλωση!

Νατάσα Μάγκου

«Ακούγοντας το παιδί: σχέσεις, συγκρούσεις και υποστηρικτικές πρακτικές στη σχολική κοινότητα.»

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Στο πλαίσιο του αγώνα μας για την υπεράσπιση του Δημόσιου Σχολείου ξεκινάει η υλοποίηση της πέμπτης χρονιάς δράσεων/ διαδικτυακών εκδηλώσεων της Δ.Ο.Ε., εκδηλώσεων που έχουν διατυπωθεί στα ενιαία κείμενα και έχουν αναρτηθεί από τις σχολικές μονάδες.

Το σύνολο των δράσεων που πραγματοποιούνται και φέτος περιλαμβάνει επιστημονικές ημερίδες/συνέδρια, ερευνητικές καταγραφές και ερωτηματολόγια αποτύπωσης των απόψεων των εκπαιδευτικών, ηλεκτρονικές εκδόσεις των πρακτικών των ημερίδων, κοινές εκδηλώσεις με εκπαιδευτικούς φορείς (εκπαιδευτικές ομοσπονδίες, γονεϊκούς φορείς, Παιδαγωγικά Τμήματα), στη βάση των αιτημάτων του Κλάδου, έτσι ώστε να ακυρώσουμε στην πράξη την πολιτική κατηγοριοποίησης των σχολικών μονάδων που οδηγεί στην εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης.

Η μαζική μας συμμετοχή στις Εκδηλώσεις αποτελεί άλλη μια μορφή αγώνα, στο πλαίσιο της απόφασης των Γενικών Συνελεύσεων του κλάδου, για την υπεράσπιση του Δημόσιου Σχολείου, του κοινωνικού αγαθού της γνώσης των μαθητών μας, της παιδαγωγικής μας υπόστασης, της εργασίας μας και της δημοκρατικής λειτουργίας των σχολείων. Η αταλάντευτη στάση χιλιάδων Σχολείων που ανάρτησαν τα ενιαία κείμενα και η γενναία αντίσταση χιλιάδων συναδέλφων που συμμετέχουν στην Α/Α  από την ατομική αξιολόγηση/χειραγώγηση αποτελούν ένδειξη ενότητας και αντίστασης.

Το σύνολο των δράσεων που υλοποιούνται αποτελούν μια προσπάθεια εκπαιδευτικής, παιδαγωγικής και κοινωνικής παρέμβασης, που  τεκμηριώνει θέσεις και αιτήματα του κλάδου, εξοπλίζει το εκπαιδευτικό κίνημα, καταδεικνύει την εφαρμοζόμενη αντιεκπαιδευτική πολιτική της κατηγοριοποίησης και εμπορευματοποίησης

Σε αυτό το πλαίσιο πραγματοποιείται η πρώτη διαδικτυακή εκδήλωση την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026, με τίτλο: «Ακούγοντας το παιδί: σχέσεις, συγκρούσεις και υποστηρικτικές πρακτικές στη σχολική κοινότητα.»

Εισηγητές:

Δήμητρα Μακρυνιώτη, Ομ. Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας, Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του ΕΚΠΑ

Στέλιος Στυλιανίδης, Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής του Παντείου Πανεπιστημίου, Επιστημονικός Σύμβουλος της Εταιρείας Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ψυχικής Υγείας (Ε.Π.Α.Ψ.Υ.).

Αναστάσιος Σιάτρας, Επ. Καθηγητής, Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Σταυρούλα Στούμπου, Κάτοχος Μ.Δ.Ε., Π.Τ.Π.Ε., Παν. Θεσσαλίας

Η Εκδήλωση θα προβάλλεται ζωντανά στο YouTube στον σύνδεσμο:

https://www.youtube.com/live/B217YuYB4Ak

Οι ερωτήσεις προς τους ομιλητές μπορούν να κατατίθενται γραπτά στον σύνδεσμο:

https://forms.gle/q7J1gREAUmmfsD318

Από την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2026  έως και Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2026 το 1ο Δημοτικό Σχολείο Μουρικίου φιλοξενεί τη Μουσιοσκευή:H διατροφή στην αρχαία Ελλάδα.  Το θέμα της Μουσειοσκευής αυτής είναι οι διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων, καθώς και οι κανόνες της υγιεινής διατροφής στα αρχαία χρόνια και σήμερα.

Μέσα από κείμενα, εικόνες, πιστά αντίγραφα αρχαίων σκευών, εκπαιδευτικά παιχνίδια και προτάσεις για δραστηριότητες, οι μαθητές θα γνωρίσουν  τις διατροφικές συνήθειες των αρχαίων και τους κανόνες μιας ισορροπημένης διατροφής.

Η διατροφή των αρχαίων Ελλήνων χαρακτηριζόταν από λιτότητα και βασιζόταν στη  λεγόμενη  μεσογειακή τριάδα: σιτάρι, λάδι και κρασί.  Οι αρχαιολογικές πηγές που αφορούν στο φαγητό και στο ποτό είναι πολλές και ποικίλες. Αγγεία και σκεύη για την προετοιμασία του φαγητού, το σερβίρισμα και την αποθήκευση, όπως αγγεία, κύπελλα, πιάτα φαγητού, πιθάρια, χύτρες, σουρωτήρια, κουτάλες, μαχαίρια και άλλα. Απεικονίσεις με θέματα που σχετίζονται με την διατροφή, με αγαπημένες τροφές, φρούτα, ψάρια, κυνήγι, καθώς και καταστήματα κρεοπωλών, οπωροπωλών, αρτοποιών, μας δίνουν σημαντικές πληροφορίες. Με τις ανασκαφές έρχονται στο φως και υπολείμματα τροφών, απανθρακωμένα συνήθως ή ό,τι απέμεινε από αυτά μέσα σε αγγεία. Ευχαριστούμε θερμά το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 1ου Δημοτικού Σχολείου Μουρικίου για την άμεση ανταπόκριση στη μεταφορά της Μουσιοσκευής:H διατροφή στην αρχαία Ελλάδα! 

Νατάσα Μάγκου

Οι μαθητές/τριες του 1ου Δημοτικού Σχολείου Μουρικίου συμμετείχαν στο 17ο Ομαδικό Πρωτάθλημα Σκάκι Μαθητών-Μαθητριών την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026, στο ξενοδοχείο «ΠΑΝΤΕΛΙΔΗΣ» στην Πτολεμαΐδα που διοργάνωσαν οι σκακιστικοί σύλλογοι Πτολεμαΐδας «Πτολεμαίος», «Κώστας Αλεξίου» και «Δούρειος Ίππος» σε συνεργασία με την Ένωση Σκακιστικών Σωματείων Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας, στα πλαίσια του 23ου Πανελληνίου Ομαδικού Πρωταθλήματος Μαθητών–Μαθητριών 2026, Οι τους προκριματικοί πανελλήνιοι αγώνες, είναι ταυτόχρονα και οι τελικοί της Ε.Σ.Σ.ΚΕ.ΔΥ.Μ.

Θερμά ευχαριστώ  στον εκπαιδευτικό Πληροφορικής, κ. Κωνσταντίνο Χατζόπουλο που προετοίμασε τους μαθητές και τις μαθήτριες για τη συμμετοχή και τη διάκρισή τους  στο 17ο Ομαδικό Πρωτάθλημα Σκάκι Μαθητών-Μαθητριών και τους τελικούς της Ε.Σ.Σ.ΚΕ.ΔΥ.Μ. (Ένωση Σκακιστικών Σωματείων Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας)! Θερμά συγχαρητήρια σε μαθητές/τριες και γονείς!

Νατάσα Μάγκου

Τον Ιουστινιανό και την αυτοκράτειρα Θεοδώρα ψηφοθέτησαν οι μαθητές/τριες της Ε΄τάξης  του 1ου Δημοτικού Σχολείου Μουρικίου μαζί με την καθοδήγηση και βοήθεια του εκπαιδευτικού της τάξης κ. Κωνσταντίνου Ξανθόπουλου! Τη θεματολογία του ψηφιδωτού εμπνεύστηκαν από το Βιβλίο της Ιστορίας: Στα Βυζαντινά Χρόνια, κεφάλαιο Γ΄: Το Βυζαντινο Κρατος, μια δύναμη που μεγαλώνει. Οι μαθητές/τριες διδάχτηκαν διεξοδικά τις μεταρρυθμίσεις, τη διοίκηση, τη νομοθεσία, τη «στάση του νίκα» αλλά και την ανέγερση της  Αγίας Σοφίας, ενός αριστουργήματος της αρχιτεκτονικής και  Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς!

Νατάσα Μάγκου

Από τον Οκτώβριο 2025 λειτουργεί στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Όμιλος Υφαντικής Τέχνης και Κεραμικής με υπεύθυνες τις εκπαιδευτικούς: Πετρούλλα Γουγούση και Κωνσταντινιά Ζανίδου-Σαουλίδου. Επίσης, στην πρωινή ζώνη τα μαθήματα συμπληρώνονται από την εκπαιδευτικό Νατάσα Μάγκου στα Εργαστήρια Δεξιοτήτων.

Η υφαντική αποτελεί ζωντανή πολιτιστική έκφραση από την αρχαιότητα έως σήμερα. Στο μέσον της ανατολικής ζωφόρου απεικονίζεται η σημαντικότερη αλλά και πιο αινιγματική σκηνή της πομπής των Παναθηναίων, η τελετουργία της παράδοσης του μάλλινου πέπλου.

Σύμφωνα με τον Πρόκλο η  Θεά Αθήνα  είναι η προστάτιδα της υφαντικής και έτσι η υφαντική άρχισε από τη δέσποινα Αθηνά. «εὑρίσκομεν διὰ τούτων  τὰς θείας ποιήσεις  ἐνδεικνυμένους,…. τὴν δ’  Ἀθηνᾶν τῶν τ’  ἄλλων τεχνῶν καὶ  διαφερόν- τως τῆς  ὑφαντικῆς προστατεῖν, τὸν δ’  Ἥφαιστον  ἄλλης  ἰδίως ἔφορον τέχνης. α ὐτὴ ν δ ὲ  τὴν ὑ φαντικὴ ν ἀρχομένην μὲν  ἀπὸ τῆς δεσποίνης  Ἀθηνᾶς ἥ δε γὰρ  ἀθανάτων προφερεστάτη  ἐστὶν ἁπασέων  ἱστὸν  ὑ φήνασθαι, ταλασήια τ’  ἔργα πινύσσειν….».

Η αξία της υφαντικής τέχνης

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι η τέχνη της υφαντικής είναι απόλυτα συνυφασμένη με τη νόηση και την αρμονία και δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αρχές και κανόνες. Αυτή η τέχνη δημιουργεί αυτονομία και ελευθερία. Αυτή η τέχνη μας δίνει το δικαίωμα να χρησιμοποιούμε την δύναμή μας και να την κάνουμε πράξη. Σήμερα δε, με τον όρο χειροτεχνία έχουμε υποβαθμίσει την αρχική της αξία θεωρώντας την κατώτερη της τέχνης και άμοιρη της παιδείας . Βλέπουμε, λοιπόν, την αναγκαιότητα της σφαιρικής γνώσης πάνω στην παρεξηγημένη υφαντική τέχνη που ο καθένας προσεγγίζει και διδάσκει κατά το δοκούν, έτσι που να αλλοιώνεται η παράδοση χάριν της προσωπικής δόξας, του κέρδους και της μόδας

Στην Αρχαία Ελλάδα, η υφαντική τέχνη ήταν μια ψυχαγωγική δραστηριότητα για τους θεούς, τις βασίλισσες και την ανώτερη τάξη. Η Αθηνά ήταν η θεά της σοφίας, η προστάτιδα των έργων που κατασκεύαζαν οι γυναίκες και της υφαντικής. Ήταν και η ίδια ικανή υφάντρα και πολύ περήφανη για την ικανότητά της στον αργαλειό. Στην Ιλιάδα ο Όμηρος αναφέρει ότι η Αθηνά φορούσε ένα φόρεμα που είχε υφάνει η ίδια (Zimi & Tzachili, 2012).

Η ένταξη της υφαντικής τέχνης σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης σηματοδοτεί  την άνθιση της παιδείας ξεφεύγοντας από το σύγχρονο, ανιαρό και στείρο εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Αρχή παιδείας, κατά τον Ξενοφώντα, είναι η διατροφή και η ένδυση. Οι δύο κύριες ανάγκες του ανθρώπου. Η υφαντική μπορεί να προσφέρει χαρά και μια δημιουργική ζωή στους νέους μεσα από την δική της μεθοδολογία.

Στόχος του προγράμματος είναι να γνωρίσουν τα παιδιά την τέχνη της υφαντικής, που αποτελούσε μία από τις βασικές οικοτεχνικές δραστηριότητες από την αρχαιότητα έως την εποχή της μεταπολεμικής Ελλάδα. Να κατανοήσουν ότι ήταν ο κατ εξοχήν τρόπος κατασκευής ειδών οικιακού ρουχισμού και ενδυμάτων. Να γνωρίσουν τις αξίες στις οποίες στηρίζεται η Υφαντική τέχνη, τους μύθους (π.χ. το μύθο της Αράχνης), τα πανάρχαια σύμβολα και κατανοήσουν την προσφορά της Υφαντικής Τέχνης στον Πολιτισμό και την Τοπική Οικονομία στο πέρασμα του χρόνου.
Σκοπός του προγράμματος είναι η διάσωση και διάδοση της πολύτιμης τέχνης της Υφαντικής όχι με την έννοια της ιστορικής καταγραφής αλλά με την έννοια της αξιοποίησης ως μία δυναμική πρόταση για το μέλλον. Κάποια από τα επιμέρους θέματα που θα αποτελούν πεδία έρευνας για τους μαθητές είναι:
*Η γέννηση της υφαντικής τέχνης
*Οι πρώτες ύλες της υφαντικής από την αρχαιότητα έως σήμερα
*Υφαντικές δημιουργίες – χαρακτηριστικά μοτίβα

Λήψη αρχείου

Νατάσα Μάγκου

1η Φεβρουαρίου : Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Τρύφωνος του Μάρτυρα

Ο Τρύφων μελετούσε με ζήλο την Αγία Γραφή και εκτελούσε με ευλάβεια τα θρησκευτικά του καθήκοντα

Ο Τρύφων γεννήθηκε στη Λάμψακο της Φρυγίας (νυν Λαψέκι Τουρκίας) και έζησε στα χρόνια των ρωμαίων αυτοκρατόρων Γορδιανού Γ’ (238-244), Φιλίππου του Άραβος (244-249) και Δεκίου (249-251).

Προερχόταν από φτωχή οικογένεια και στην παιδική του ηλικία έβοσκε χήνες για να ζήσει.

Συγχρόνως, όμως, μελετούσε με ζήλο την Αγία Γραφή και εκτελούσε με ευλάβεια τα θρησκευτικά του καθήκοντα.

Στην πορεία του χρόνου άρχισε να γίνεται γνωστός για τις θαυματουργικές του ικανότητες.

Θεράπευε αρρώστους και δαιμονισμένους, και η φήμη του έφθασε μέχρι τη Ρώμη.

Ο αυτοκράτορας Γορδιανός τον παρακάλεσε να θεραπεύσει την άρρωστη κόρη του και ο Τρύφων ανταποκρίθηκε με επιτυχία.

Ο Γορδιανός προσπάθησε να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του, προσφέροντάς του αξιώματα και χρήματα, τα οποία όμως ο άγιος αρνήθηκε.

Τον Ιανουάριο του 250 ο αυτοκράτορας Δέκιος εξαπέλυσε άγριους διωγμούς κατά των χριστιανών.

Ο Τρύφων συνελήφθη και οδηγήθηκε ενώπιον των ρωμαϊκών Αρχών στη Νίκαια της Βιθυνίας.

Εκεί του ζητήθηκε να απαρνηθεί τη χριστιανική πίστη του, και όταν αυτός αρνήθηκε, υποβλήθηκε σε μια σειρά από φρικτά βασανιστήρια.

Στην αρχή κατατρύπησαν το σώμα του με σπαθιά, έπειτα τον έδεσαν από τα πόδια σε άλογα και τον έσυραν σε δύσβατες και πετρώδεις τοποθεσίες, στη συνέχεια τον έσυραν γυμνό πάνω σε σιδερένια καρφιά και τέλος του καψάλισαν τα πλευρά με λαμπάδες.

Του έδωσαν μια τελευταία ευκαιρία, και όταν και πάλι αρνήθηκε να αποκηρύξει την πίστη του, τον αποκεφάλισαν.

Ο Άγιος Τρύφων προστατεύει τους αγρούς από τα τρωκτικά, τις κάμπιες και τα λοιπά ζωύφια.

Οι αμπελουργοί αποφεύγουν το κλάδεμα την ημέρα αυτήν, επειδή, όπως διηγούνται σε πολλά μέρη της Ελλάδας, κάποιος που έπιασε κλαδευτήρι ανήμερα της εορτής του Αγίου Τρύφωνος έκοψε τη μύτη του.

Νατάσα Μάγκου