Έπεα πτερόεντα, … στο χάος του διαδίκτυου

Τα φράγματά μου,

ο νους, η άγνοια και η αμορφωσιά.

Το όριο μου,

του ονείρου το αδύνατο.

Πρώτο βίντεο

Δεύτερο βίντεο

ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ

Ολοι μαζί τα φάγαμε

Δημοσιεύθηκε στις: 15-06-2011 Στα Χανιώτικα Νέα

Γράφει ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΤΣΑΝΕΒΑΚΗΣ

Ολοι μαζί τα φάγαμε, αφού ο πακτωλός των εισροών, που ακατάπαυστα έρρευσε από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, μας μετέτρεψε από αγρότες, σε καφενόβιους βοσκούς κοπαδιών ανασφάλιστων μεταναστών, σε καταναλωτές φτηνής γαλλικής σαμπάνιας και φτηνότερης λευκής αλβανικής και σλαβικής σάρκας μέσα στα διάφορα χαμαιτυπεία που στήσαμε μέσα στους πορτοκαλεώνες μας, με τους πόρους από τα διάφορα σύμφωνα σύγκλισης.
Ολοι μαζί τα φάγαμε, γιατί σπαταλήσαμε τους πόρους που προορίζονταν για να φτιάξουμε υποδομές προκειμένου να χτίσουμε εμπορικές επωνυμίες και δίκτυα, να προσθέσουμε εμπορική αξία στο κρητικό ελαιόλαδο αντί να το πουλάμε χύδην στους Ιταλούς.
Ολοι μαζί τα φάγαμε, γιατί στις τοπικές βιομηχανίες χυμοποίησης πορτοκαλιού-τη δεύτερη αγροτική πλουτοπαραγωγική πηγή μετά το λάδι- στον Νομό Χανίων τουλάχιστον, διορίσαμε ως διαχειριστές επίδοξους πολιτευτές που το καλύτερο που κατάφεραν ήταν να έχει πλημμυρίσει σήμερα η αγορά με «φρέσκους» χυμούς από βραζιλιάνικες κονσέρβες και τα χανιώτικα πορτοκάλια να σαπίζουν κάτω από τα δέντρα γιατί είναι ασύμφορη η εκμετάλλευσή τους.
Ολοι μαζί τα φάγαμε, γιατί τις επιδοτήσεις που πήραμε για να αντικαταστήσουμε πορτοκαλεώνες με καλλιέργειες αβοκάντο, τις «επενδύσαμε» σε χλιδάτα four wheel drive.
Ολοι μαζί τα φάγαμε, γιατί δεχτήκαμε με χαρά κι ενθουσιασμό το μοντέλο ανάπτυξης που προέβλεπε για τον τόπο μας την αντικατάσταση της όποιας παραγωγικής δραστηριότητας με υπηρεσίες τουρισμού. Συμφωνήσαμε ότι οι βόρειοι θα παράγουν 11 μήνες τον χρόνο βιομηχανικά προϊόντα κι έναν μήνα θα έρχονται στην Ελλάδα για να γεμίζουν τις μπαταρίες τους και ν’ αγοράζουν τον ήλιο, τη θάλασσα και τη μυρωδιά του δίκταμου. Αυτά είναι κάποια από τα κουλουβάχατα της ιστορίας του σοσιαλιστικού οράματος χτισμένου με υλικά δανεισμένα από τον Ανταμ Σμιθ. Μόνο που ερχόμενοι, οι βόρειοι, καταναλώνουν στο πρωινό τους δανέζικο βούτυρο, βραζιλιάνικη πορτοκαλάδα τυποποιημένη στη Γερμανία και τα βράδια μεθάνε με ολλανδικές μπίρες. Κι όσοι απ’ αυτούς αποφασίσουν να βγάλουν το βραχιολάκι και να ξεμυτίσουν από τα «all inclusive» ξενοδοχεία τους, βλέπουν το απέραντο τζιγγαναριό που υπαγορεύσαμε στους εαυτούς ως το τρίπτυχο μοντέλο της συφοριασμένης μας ανάπτυξης: εισροές από τον τουρισμό – επένδυση στην άναρχη κατασκευαστική δραστηριότητα – υποβάθμιση του τουριστικού προϊόντος. Ξεπατώνουμε και το δίκταμο όποτε βρίσκουμε την ευκαιρία.
Ολοι μαζί τα φάγαμε, γιατί συζήσαμε αρμονικά με το πελατειακό τους σύστημα και με την εγγενή παραβατικότητά του, που τους αναπαράγει, γιατί παρακαλέσαμε, απειλήσαμε, λαδώσαμε για να χτίσουμε πάνω στις παραλίες παραπάνω δωμάτια για να τα παραγεμίσουμε με κουτόφραγκους.
Ολοι μαζί τα φάγαμε, γιατί κάψαμε, χτίσαμε τα καμένα, βουτήξαμε όχι το δάχτυλο στο μέλι, αλλά και τις δυο χερούκλες μας ολόκληρες μέσα στο βάζο μέχρι τους αγκώνες και μετά, αφού γκώσαμε, πετάξαμε και το βάζο με το υπόλοιπο μέλι στο πάτωμα και το κάναμε χίλια κομμάτια.
Ολοι μαζί τα φάγαμε, γιατί ακόμα κι αν δεν τους ψηφίζαμε, ανεχόμασταν αδιαμαρτύρητα τη διακυβέρνησή τους, αφού πάντα περίσσευε κανένα κοκαλάκι, ένας διορισμός, μια διαγραφή προστίμου, μια παράτυπη επιδότηση, μια αναπηρική σύνταξη για μας ή τους οικείους μας.
Ολοι μαζί τα φάγαμε, γιατί ανεχτήκαμε αυτούς που κυβερνήσανε κι αναβαπτισμένοι στην κολυμπήθρα του θράσους τους συνεχίζουνε να κυβερνάνε ή σχεδιάζουν να ξανακυβερνήσουν. Με την ψήφο μας!
Ολοι μαζί τα φάγαμε, λοιπόν. Εχουν περάσει πολλά τρένα από μπροστά μας όλα αυτά τα χρόνια και δεν έχουμε πάρει κανένα. Τουλάχιστον εκείνοι από μας που άλλοι σιωπηλοί, άλλοι φωνασκώντας, ταξιδεύουμε δεύτερη θέση. Τώρα καθόμαστε στον σιδηροδρομικό σταθμό, το κρύο είναι τσουχτερό γιατί το πετρέλαιο θέρμανσης είναι πανάκριβο και ξέρουμε ότι το επόμενο τρένο θα αργήσει. Υπό καθεστώς, όχι τυπικής μεν, αλλά, ουσιαστικής χρεοκοπίας το πάρτι στα δημόσια Νοσοκομεία συνεχίζεται, η φοροδιαφυγή ακμάζει, οι διάφοροι πλασιέ οπλικών συστημάτων, ερευνών περί τη διαφάνεια και δημοσκοπήσεων περί του «καταλληλότερου» πάνε κι έρχονται κοτσονάτοι…
Σκέφτομαι ότι μέσα στην ομίχλη της εθνικής κατάθλιψης είναι πολύ έντονη η αίσθηση ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε». Μόνο που ήταν οι μερίδες τερατωδώς άνισες.
Και ξαφνικά κάποιοι αρχίζουν να μαζεύονται στην πλατεία! «Σιγά – σιγά κι άγνωστο πώς, το ξέσπασμα εκείνο της απελπισίας είχε μεταλλάξει σ’ αλλόκοτο ενθουσιασμό», έγραφε κάπου ο Αγγελος Τερζάκης. Ή κάπως έτσι…

Για μια φορά ακόμα η άρχουσα τάξη του τόπου δεν “ήρθη” στο ύψος των περιστάσεων.
Αφού τόσα χρόνια εκμαύλισε συνειδήσεις απολαμβάνοντας τις καρέκλες και με την έλευση “Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση , ο Λάος στην εξουσία” κατάφερε να φέρει τα πράγματα στη χρεωκοπία.
Ο Βάρναλης τόχε πει:
“Φταίει το κακό το ριζικό μας
φταίει το κεφάλι το ξερό μας,
φταίει ο Θεός που μας μισεί,
κανένα στόμα δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα.”
Και βγαίνουμε στις πλατείες αγανακτισμένοι να πιέσουμε ποιούς, αυτούς που είναι ανίκανοι και που με την στάση τους αποδεικνύονται μέρα με την μέρα όλο και ανύπαρκτοι , γαντζωμένοι στα πόστα και στους ωραίους θώκους.
Και μείς ένας όχλος μια μάζα χωρίς μόρφωση( μας φταίνε οι άλλοι και για αυτό), κλαιγόμαστε γιατι δεν είμαστε λαμόγια σαν και τους λόγους τους.

Η νέα γενειά δε, αυτή κι αν θα κλατάρει πριν την ώρα της.

Περιμένουμε τα πάντα από το κράτος .Από αυτούς που το ιδιποιήθηκαν και το καταξεφτύλισαν.

Το οκτώβρη του 2009 είπαμε “να κρεμάσουμε στο γάτο ένα κουδούνι στην ουρά” αλλά δεν βρήκαμε ακόμη ποιος θα το κάνει.

Φιλιά

Ομορφιές και δυσκολίες

Πάω να δω την έκλειψη.

Οπ΄ αγαπώ , καλά ΄γαπώ, μ΄ αν τύχει και μισήσω,

μπροστά μου νά ΄ρθει να σφαεί, βαστώ να μη ραΐσω.

Έχω  βουλιάξει κι εγώ μές τη συλλογική κατήφεια, μες την  κατάθλιψη…
Φοβάμαι, ανησυχώ, θλίβομαι, αναρωτιέμαι για το μέλλον  των παιδιών μου,
για το γκρέμισμα των ονείρων μου και των  μακρυχρόνιων προσπαθειών μου…

Αλλά ακόμα και αυτά καλύπτονται  από την βαθιά μου οργή…
Πού ήμουν όλα αυτά τα χρόνια εγώ;
Πού  ήσουν όλα αυτά τα χρόνια εσύ, εαυτέ μου;

Πού ήσουν όταν μας  κοροϊδευαν, μας ξεπουλούσαν,
μας πέταγαν τα πλαστικά όνειρα στη μούρη  κι εσύ τα κυνηγούσες;

Πού ήσουν όταν ο γιατρός σού ζητούσε το  φακελλάκι για να σε κάνει καλά και αντί να τον καταγγείλεις τον  πούστη, τον πλήρωνες αποκαλώντας τον “γιατρέ μου”

Πού ήσουν όταν  έβλεπες τους μεγαλοδικηγόρους να γίνονται μοντελάκια ζωής στην  τηλεόραση
και να κόπτονται για το κοινό καλό και το δίκαιο,  δηλώνοντας 10,000 ευρώ εισόδημα…
“Πόσο καλά τα λέει ο πούστης…”  έλεγες

Πού ήσουν όταν έδινες το μπαξίσι στην πολεοδομία αντί να  του δώσεις γροθιά στη μούρη του καργιόλη
αλλά μετά δεν θα έβγαινε η  άδεια της πολυπόθητης οικοδομής μικρό λαμόγιο ελληνάρα…
Το σάλιο  σου γαργάρα και έδινες τη μιζούλα στον πολεοδόμο, στον ικατζή που σου  έκανε τον έλεγχο στην επιχειρησούλα σου,
στον εφοριακό που ανακάλυψε  τις δικές σου λαμογιές… Κάλλιο να πληρώσεις 10 σε αυτόν παρά 50 στο  κράτος.

Πού ήσουν όταν έτρεχες στα γραφεία των βουλευτών για να  τους παρακαλέσεις να βολέψουν το σπλάχνο σου,
το άχρηστο σπλάχνο σου,  που δεν κατάφερε να κάνει τίποτα περισσότερο στη ζωούλα του από το να  γλύφει κατουρημένες ποδιές και βρώμικους κώλους…

Πού ήσουν όταν  ανταγωνιζόσουν στις συγκεντρώσεις των προβάτων (ωπ! κομμάτων ήθελα να  πω),
με τους λοιπούς “συντρόφους” για το ποιος θα σηκώσει τη  μεγαλύτερη σημαία…

Πού ήσουν όταν ξελαρυγγιαζόσουν λαμόγιο για  το δίκαιο του λαού, πηδώντας πάνω κάτω μόλις έβλεπες φακό
για να  σιγουρευτείς ότι θα σε δει ο πολιτευτής που θα σε βάλει εποχιακό, συμβασιούχο στο δήμο…
άλλος ένας στην πλάτη των υπολοίπων που θα  καθαρίζει φασόλια στο οκτάωρό του
(όχι ρε!!! πλέον μπαίνεις στο  φέισμπουκ, έχεις εξελιχθεί)

Πού ήσουν μικρομεγαλεπιχειρηματία  όταν μαγείρευες τα δικά σου βιβλία για να πληρώσεις λιγότερα,
για να  πάρεις το τέρας SUV που θα κάλυπτε τη μικροτσούτσουνη ύπαρξή σου με το  μέγεθός του…

Πού ήσουν μαντάμ σουσού όταν γελούσες σαν ηλιθία  στη δασκάλα του παιδιού σου, που μαλακίες έμαθε,
μαλακίες το μαθαίνει,  όταν αναγνώριζες τις μαλακίες που κάνουν στο παιδί, αλλά πού να τρέχεις  τώρα έχεις κι άλλες δουλειές…
Αλλωστε το παιδί θα το στείλουμε στο  Λονδίνο να σπουδάσει…
εκεί θα καλυφθούν όλες οι ανεπάρκειες του  δικού μας εκπαιδευτικού συστήματος…

Πού ήσουν συνδικαλιστή της  πλάκας και του ελέους
όταν με τη δύναμη που σου δίνει το ότι  βολεύτηκες σε μια γαμημένη δημόσια επιχείρηση,
κατέβαζες τους  διακόπτες μιας ολόκληρης χώρας,
δημιουργώντας τόσα προβλήματα,
ίσα  για να διαμαρτυρηθείς/εκβιάσεις για τα δικά σου  μικροσυμφέροντα…

Πού ήσουν όταν το ελληνικό όνειρο έσκασε  μύτη;
αγόραζες πορτοκαλιές εφημερίδες λαμόγιο και έπαιζες  χρηματιστήριο λες και είναι λοτταρία…
Πού ήσουν όταν εταιρείες  ανύπαρκτες, με ένα γραφειάκι 2χ3 και 1 άτομο προσωπικό,
χτύπαγαν  λίμιτ απ κάθε μέρα…
Πού ήσουν όταν έπαιρνες μετοχοδάνεια και  υποθήκευες τα χωραφάκια του παππού,
πιστεύοντας ότι θα γίνεις  πλούσιος σε ένα μήνα (και πολύ λέω)…

Πού ήσουν όταν το χέρι σου  πετάει τα σκουπίδια, δεξιά και αριστερά μέσα στο δάσος,
όταν γεμίζεις  τις παραλίες αποτσίγαρα και πλαστικά ποτήρια φραπέ (όχι φραπέ ρε πια,  φρέντο έλεος, πού ζεις;)
Πού ήσουν όταν το παιδί σου ουρλιάζει στο  αυτί του διπλανού,
αδιαφορώντας για την ύπαρξή του (όλοι να καούν ρε,  εγώ θα φάω τα κεφτεδάκια μου και είμαι μια χαρά…  γκρααααααου)

Πού ήσουν όταν έβλεπες τα σκάνδαλα να σκάνε το ένα  μετά το άλλο…
όταν οι θρησκευτικοί “άρχοντες”
αποδεικνύονταν  κοσμικότεροι των κοσμικών απατεώνων…
σταμάτησες να παντρεύεσαι, να  βαφτίζεις, να συμμετέχεις στα κοινά της εκκλησίας επρος ένδειξιν της  αηδίας σου;
σιγά ρε.. όπου γάμος και χαρά η Βασίλω  πρώτη…

Πού ήσουν όταν η χώρα σου καιγόταν απ’ άκρη σε  άκρη…
πού ήσουν όταν λίγο έλειψε να χαθεί η Ολυμπία,
πήρες το  τριχίλιαρο πρόβατο και έσκασες…
τουμπεκί ψιλοκομμένο… και ναι!  τους ξαναψήφισες.. ξανά και ξανά και ξανά…

Πού ήσουν όταν τα  ροζ πλημμύρισαν τη ζωή σου…
έσκυψες κι εσύ στην κλειδαρότρυπα αυτό έκανες..
τι είπε, τι έκανε, πήρε καλά την πίπα;
και για το πάπλωμα  κουβέντα κανείς… για την ταμπακέρα σιωπή…

Όλοι βολεμένοι στον  μικρόκοσμό τους.. .ποιος θα έχει την πιο μεγάλη τζιπούκλα,
την πιο  γαμάτη γκόμενα, την πιο σικ γυναίκα, τα πιο όμορφα παιδιά…
τις πιο  καλές σπουδές, το πιο γαμάτο σπίτι, το πιο μεγάλο τζάκι, το πιο άνετο  σαλόνι,
το πιο βαθύ καναπέ, την πιο μεγάλη πλασμα(τική) τηλεόραση, το  πιο σύγχρονο ηχοσύστημα…
τις πιο σικάτες διακοπές, τις πιο χλιδάτες  αποδράσεις, τις πιο
γκλαμουράτες εξόδους…

Και δανειζόσουν  λαμόγιο, δανειζόσουν…
όχι χρήμα… χρόνο δανειζόσουν…
Και  απλά ο χρόνος τέλειωσε…
Κάποτε θα ερχόταν η ώρα… νομοτελειακό  είναι….

Τώρα μη φωνάζεις λαμόγιο, απατεωνίσκε…
Αποδέξου  και μη φωνάζεις…
Γιατί ΦΤΑΙΣ για ΟΛΑ…
ΕΣΥ  ΦΤΑΙΣ…
ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ…

Καιρός είναι να κάνουμε μια καλή  αυτοκριτική…
να πούμε εγώ φταίω και να δούμε πώς θα  καθαρίσουμε
τα σκατά που ΕΜΕΙΣ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ…
τα σκατά που ΕΜΕΙΣ ΨΗΦΙΣΑΜΕ & ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ  ΞΑΝΑΨΗΦΙΣΟΥΜΕ γιατί είμαστε και
λίγο  ΜΑΛΑΚΕΣ…

που εμείς ΑΦΗΣΑΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΝΙΞΟΥΝ…

Σταμάτα  λοιπόν τις κορώνες,
κατέβασε τους τόνους της “δίκαιης αγανάκτησής”  σου
& σκέψου τη δική σου συμμετοχή, τα δικά σου λάθη…

ΕΛΛΗΝΑΡΑ ε  ΕΛΛΗΝΑΡΑ !!!!!!!

Ελλάδα σήμερα
Εξαιρετικό, δυστυχώς δεν ξέρω ποιος το έχει γράψει!
διαβαστε το μεχρι τελους αξιζει τον κοπo

Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία.

Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα.
Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό. Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο.
Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος.
Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο.
Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν.
Κάτι γενικώς, καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, έχει αναλάβει τη διαφημιστική καμπάνια υπουργείων, διαχειρίζεται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, αύξηση κεφαλαίου, τραπεζική εγγύηση, δάνεια, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος.
Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα. Κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά.
Το θέμα είναι τα λεφτά, αυτό μου είπε κι ο μπαμπάς.
Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα και έχει τόσους πολλούς πλούσιους.
Δεν δημιουργούν αλλά έχουν διασυνδέσεις. Σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Βιτρίνες. Ταμίες. Μεταφορά χρήματος, όχι δημιουργία πλούτου.
Δεν βγάζουν χρήματα, υπεξαιρούν.
Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους.
Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος.
Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ.
Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας.
Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι.Μόνο?
Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι.
ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια.
Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι μοιάζουν με φοιτητές στα Εξάρχεια. Σνίκερς, φούτερ και κουκούλες.
Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα, φαντάστηκαν μια κοινότητα, το FaceBook, βάζουν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων φορώντας τζιν, στο υπόγειο γκαράζ παίζουν ακόμα Nirvana με τις φοιτητικές τους κιθάρες.
Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες.
Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία.
Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον.
Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί.
Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν.
Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο.
Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες που λερώνεσαι άμα τις ξεφυλλίσεις.
Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ, σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα.
Από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα.
Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή ζούγκλα της ζωής.
Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%.
Πιράνχας, κόβουν βόλτες από φωτογράφιση σε κότερα, από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ’ οίκον.
Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία.
Ένας γάμος, τώρα πριν να ‘ναι αργά, τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν.
Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife.
Επιλέγουν και επιλέγονται. Ε9 κυκλοφορούν σε φωτοτυπίες, αγοραπωλησίες, ντιλ κλείνονται..
Τα κοσμικά περιοδικά γράφουν για πανέμορφα μοντέλα που φωτογραφίζονται σε ακριβά μαγαζιά με νεαρούς ζεν πρεμιέ της αθηναϊκής νύχτας. Εννοούν escort συναντάνε γιους πλουσίων με την ελπίδα να «κατακτηθούν». Νέες ιδιότητεςτης κοσμικής ζωής. Κληρονόμοι.
Γιοι εισηγμένων. Πολύφερνοι γαμπροί με πολλές κατακτήσεις. Οι βίζιτες της πρώτης σελίδας.
Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο δύσκολος χειμώνας. Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες, αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα.
Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια.
Ζηλεύεις; Δες το νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο;
Η Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η ρόγα, πέφτει η τηλεθέαση.
5.000 άτομα στο γάμο, τραγούδησε ο Ρέμος, εσύ δεν ήσουν εκεί;
Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας;
Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν.
Όλα διορθώνονται όμως, άρχισε τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα. Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απ? το μπαλκόνι.
Γυρνάει το ρολόι μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής, ετοιμάζεται για τον πιο βαρύ χειμώνα. Μπερδεμένη, πεινασμένη, εν πλήρει συγχύσει, δηλώνει αθώα.
Ήταν ωραίο το έργο, εύκολο, χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια κολομβιάνικη σαπουνόπερα του Άλφα με βαρόνους κοκαΐνης, μπράβους και μικρά κοριτσάκια που πάνε στον πλαστικό χειρούργο με παιδιάστικη αφέλεια για να πιάσουν την καλή, να τις διαλέξει ο αρχηγός της συμμορίας. Κρατάει 45 λεπτά.
Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ.
Κατσαρόλες, στρώματα και όργανα γυμναστικής, 29,99 ευρώ σε 6 δόσεις.
Συμπληρώνω:
Πού είναι η άλλη Έλλάδα; Η Ελλάδα του 5%. Η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης και της έρευνας. Η Ελλάδα της τέχνης, του πολιτισμού και του πνεύματος. Η Ελλάδα του (αντοπάριστου (βλέπετε χρειαζόμαστε επεξηγήσεις γιατί κινδυνεύουμε να παρεξηγηθούμε!!!)) αθλητισμού, της ευγενούς αμίλλης και του θαυμασμού του καλού καγαθού. Η Ελλάδα της δουλειάς, της προκοπής και της εξέλιξης. Η Ελλάδα του μέτρου. της μετριοφροσύνης και της σύνεσης. Κι όμως υπάρχει η Ελλάδα αυτή, υπάρχει, αναπνέει και λειτουργεί.

Μόνο που είναι χαμένη στο υπόλοιπο 95% όπως περιγράφεται στο παραπάνω κείμενο. Αυτό το 95% χρεωκόπησε την Ελλάδα. Η διάσωσή της είναι το 5%.

Ανακαλύψτε το, αποκαλύψτε το, διαδόστε το, ενισχύστε το, συμπληρώστε το….

Ίσως τότε φανεί η αρχή της ελπίδας………………………..

Αφιερωμένο εξαιρετικά.

Τα οργανωμένα κοινωνικά σύνολα λειτουργούν βασιζόμενα σε κανόνες.
Η δημοκρατική κοινωνία, θεμέλιο της οποίας είναι η ελευθερία, στηρίζεται και αυτή σε νόμους που προσδιορίζουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών.
Γιατί είναι σφάλμα να θεωρούμε ότι η ελευθερία είναι κατάσταση ανεξέλεγκτη.
Αυτό απλώς θα σήμανε την κυριαρχία του ισχυρού, θα ήταν κοινωνία βίας και βαρβαρότητας.
Η νεότητα είναι μια περίοδος μαθητείας.
Οι κανόνες που διέπουν τη σχολική ζωή αποτελούν αγωγή που συντελεί ώστε οι μαθητές μας να συνειδητοποιήσουν την αξία της ελευθερίας και της συλλογικότητας, να συναισθανθούν ότι η κοινωνική ζωή έχει ανάγκη από ρύθμιση, διαφορετικά η ανεξέλεγκτη ατομικότητα υπονομεύει το σεβασμό προς το συνάνθρωπο.
Παράλληλα, οι κανόνες οργανώνουν και τον εσωτερικό βίο.
Πράγματι, η ενσυνείδητη τήρηση των κανόνων διαμορφώνει υπεύθυνους ανθρώπους.
Χρειάζεται ένα πλαίσιο που επιτρέπει την ομαλή σχολική ζωή, την εκδήλωση της ελευθερίας και το σεβασμό στο συνάνθρωπο και συμμαθητή μας.
Ο κανονισμός προσδιορίζει δικαιώματα αλλά και καθήκοντα, ώστε οι μαθητές μας να διαπαιδαγωγούνται στις αξίες της ελευθερίας, της ενσυνείδητης πειθαρχίας στην ανεκτικότητα, τη συνεργασία.
Από κείμενο του συναδέλφου Ν. Κούκη
Το προσυπογράφω.

Πολύ καλό το ταξίδι στην Ισπανία.

Η ομάδα ήταν άψογη.
Γνωρίζουμε και άλλους και δεν αφήνουμε το μυαλό να σκουριάσει.
Δεν δημιουργούμε στερεότυπα, βλέπουμε την προσπάθει πιο οργανωνμένων κοινωνιών που και αυτές έχουν τα προβλήματά τους.
Οι φιλόξενοι Τερέζα και Καρλος  μας έκαναν να νιώσουμε καλά και μας διευκόλυναν με κάθε τρόπο.
Η Βαλένθια πολύ αρχοντική και οι εκδηλώσεις Fallas ήταν μοναδικές.
Η Μαδρίτη πολύ γοητευτική και το Τολέδο αξέχαστο.
Σίγουρα θα ξαναπάμε.

Καλή χρονιά λοιπόν σε όλους.

Τα πράγματα δεν είναι εύκολα, αλλά τίποτα δεν πρέπει να περιμένουμε από κανένα.
Κανείς δεν προκειται να κάνει για μας τίποτα.
Ιστορία γράφουν οι παρέες, η αγάπη, ο σεβασμός, η κουλτούρα, αν είσαι “χορτάτος” βέβαια .
Το θέμα είναι ποιός είναι ο “χορτάτος” ? Δεν ξέρω.
Δεν είναι σίγουρα αυτός,
που έχει “λεφτά” ή δεν έχει οικονομικό πρόβλημα, ή δεν “πεινάει”,
που είναι κολλημένος σε έμμονες ιδέες  και εμμονές αυτοκαταστροφικές πολλές φορές,
που περιστρέφεται γύρο από τον μικροκοσμό του θεωρώντας ότι το σύμπαν τελείωνει εκεί,
που δεν “διαβάζει”.

Να μελετάμε , να μελετάμε, να μελετάμε. Δεν εννοώ για τις εξετάσεις.

Έτσι μόνο δεν θα βλέπουμε “δράκους” και άλλα “ερπετά του ουρανού”.

Και προσοχή στο “γορίλλα”.