Κατά τη διάρκεια του Γ’ τριμήνου, στο πλαίσιο προγραμμάτων ευαισθητοποίησης που αποσκοπούν στην καλλιέργεια της ενσυναίσθησης και συνακόλουθα στην αποφυγή συμπεριφορών που εμπίπτουν στον σχολικό εκφοβισμό, οι μαθητές/τριες των Δ΄, Ε΄ και ΣΤ΄ τάξεων διάβασαν ιστορίες και ποιήματα και, αφού προβληματίστηκαν, συμμετείχαν σε δημιουργικές εργασίες.
Τα παιδιά του Δ΄1 τμήματος διάβασαν το λογοτεχνικό βιβλίο «Το δώρο των λέξεων» και μιμήθηκαν τη δράση του κεντρικού ήρωα φτιάχνοντας γιρλάντες φράσεων που εμπεριέχουν τον “καλό λόγο”, εμψυχώνοντας και ευαισθητοποιώντας όποιον/α τις ακούει ή τις διαβάζει.
Τα παιδιά του Δ΄2 τμήματος διάβασαν το λογοτεχνικό βιβλίο «Πολυξένη». Αναφέρεται σε μία μαθήτρια που ένιωθε πολύ – πολύ ξένη στο σχολείο της και, αφού τραγουδήσαμε σε μια γνωστή μελωδία το τραγούδι της (που βρίσκεται στην τελευταία σελίδα του βιβλίου), κάθε ομάδα έφτιαξε έναν επιπλέον στίχο και τον ταίριαξε σε έναν στίχο από το βιβλίο, οπότε προέκυψαν 3 δίστιχα από τις 3 ομάδες της τάξης. Τα γράψαμε σε χαρτόνια και μαζί με άλλα υλικά δημιουργήσαμε ένα πόστερ. Αντί για υπογραφή υπάρχει το όνομα κάθε παιδιού με στίχους από το τραγούδι της “Πολυξένης”.
Τα δύο τμήματα της Ε΄ τάξης δημιούργησαν μία πολιτεία με χαρτόκουτα και εμπόδια. Χωρίστηκαν σε ζευγάρια με κλήρωση για να παίξουν ένα παιχνίδι, όπου ο ένας ήταν στη μία άκρη της πολιτείας με κλειστά μάτια και ο άλλος στην άλλη με ανοικτά μάτια. Το παιδί με τα ανοικτά μάτια πρέπει να μπει στη θέση του παιδιού που δεν βλέπει τα εμπόδια και να το βοηθήσει με προφορικές οδηγίες να κατευθυνθεί κοντά του. Έτσι αναπτύχθηκε ένας δίαυλος ενσυναίσθησης μπαίνοντας στη θέση του άλλου, όπου το κάθε παιδί νοιάζεται για την επίτευξη του στόχου του άλλου.
Τα παιδιά της ΣΤ΄ τάξης μαζί με της Ε΄ περπάτησαν μπρος-πίσω σε μικρά “δρομάκια συναισθημάτων σχολικής ζωής” και συνέχισαν τις φράσεις/διαδρομές. Οι φράσεις/τα δρομάκια διαβάζονται/περιδιαβαίνονται και συνεχίζονται από αριστερά προς τα δεξιά αλλά και από δεξιά προς τα αριστερά:
“…όταν απογοητεύομαι…”
“…όταν αγχώνομαι…”
“…όταν νιώθω αυτοπεποίθηση…”
Χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες και κάθε ομάδα συμπλήρωνε ανώνυμα τις φράσεις διαβάζονται και τις δύο κατευθύνσεις και περνώντας και από τα τρία δρομάκια. Τα παιδιά στη συνέχεια, με ανάλαφρη διάθεση, μπήκαν σε άλλη μία διαδικασία: κράτησαν σε ένα χρωματιστό χαρτόνι έναν στίχο από το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη: «Την άνοιξη εάν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις» και το διάβασαν με διάφορους τρόπους (δυνατά, ψιθυριστά) για να αποχαιρετήσουν την άνοιξη κι έτσι να κρατήσουν το μήνυμά της και τον συμβολικό της χαρακτήρα, όπως μας τα προσφέρει ο ποιητής.
“Ναι την φτιάχνεις.
Με εκείνα τα χρώματα που σημαίνουν αρμονία.
Ναι την φτιάχνεις
με εκείνη την Πίστη που θα σε κάνει να μην φοβηθείς.
Ναι την φτιάχνεις λοιπόν.
Με υλικά αγνά για την ψυχή σου.
Και με ανθρώπους λιτούς και ευθείς.
Που σε ακούν στην σιωπή.
Διότι, αν δεν κουβαλάς την Άνοιξη μέσα σου, πρέπει να μάθεις να την χτίζεις.
Από το χειρότερο σκοτάδι στο πιο λαμπερό φως.
Και μην στεναχωριέσαι αν ξαφνικά χαθεί ή απλά δεν σου έρθει.
Διότι, την Άνοιξη αν δεν την βρεις, την φτιάχνεις.”
Στη συνέχεια τα παιδιά ομαδικά πρόσθεσαν τον δικό τους στίχο στους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη και δημιουργήθηκε ένα μικρό πόστερ με τίτλο “Συνομιλώντας με τον ποιητή”.
