Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!
Κι ό,τι σ’ απόμεινε ακέραιο στη ζωή σου,
Μην το κρατήσεις κρυφό! Δώσ’ το! Σώσε το μες στην αρετή σου.

Χτίσε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!
Κι αν η μοίρα το θέλησε να γίνεις
Στης βάσης το χτίσιμο εσύ το λιθάρι,
Μην τρομάξεις αν η δόξα σου λείψει.

Γιατί το ξέρεις: Όσο πιο βαθιά το θεμέλιο προχωρεί,
Τόσο πιο ψηλά ο πύργος υψώνεται και λάμπει!