81ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο!

Αγαπητοί γονείς και εκπαιδευτικοί,

Η σχολική χρονιά έχει μπει σε ρυθμό και μαζί με τη χαρά της μάθησης εμφανίζονται και οι πρώτες προκλήσεις στη συμπεριφορά των παιδιών.  Αυτόν τον μήνα λοιπόν  θα μιλήσουμε για κάτι που, ενώ όλοι το αναγνωρίζουμε ως σημαντικό, συχνά δυσκολευόμαστε να το εφαρμόσουμε με συνέπεια: Τα όρια: Γιατί, χρειάζονται και πως μπορούμε να τα εφαρμόσουμε με τρόπο αποτελεσματικό. Θα ξεκινήσουμε και πάλι  με μια μικρή αλληγορία…

‘’Στην άκρη ενός  μικρού χωριού υπήρχε ένα παλιό μονοπάτι που περνούσε μέσα από το δάσος. Το μονοπάτι αυτό δεν ήταν φαρδύ ούτε τέλεια στρωμένο. Όμως  ήταν πάντα εκεί, ήσυχο και σταθερό και οι χωρικοί το χρησιμοποιούσαν για να φτάσουν στη λίμνη καθώς ήταν ο μόνος δρόμος που  οδηγούσε εκεί.

Μία όμορφη μέρα, κάποια παιδιά που ήθελαν να εξερευνήσουν το δάσος,  αποφάσισαν να το παρακάμψουν. «Γιατί να ακολουθούμε πάντα την ίδια διαδρομή;» είπαν και βγήκαν στο δάσος από πιο ανοιχτές πλευρές, που έμοιαζαν πιο ελεύθερες.

Στην αρχή προχωρούσαν χαρούμενοι, όμως κάποια στιγμή καθώς το φως άλλαζε θέση και τα δέντρα.  έμοιαζαν τόσο ίδια, ένιωθαν να μπερδεύονται και άρχισαν να γυρίζουν γύρω από τα ίδια σημεία. Για καλή τους τύχη, ύστερα από ώρα, ένα παιδί πρόσεξε το παλιό μονοπάτι λίγα μέτρα πιο δεξιά και έτρεξαν να το ακολουθήσουν χωρίς να πουν τίποτα.. Από τότε, όταν ήθελαν να πάνε στη λίμνη, διάλεγαν πού θα περπατήσουν. Αλλά τις μέρες που ένιωθαν χαμένοι, έπιαναν ξανά το μονοπάτι — και το μονοπάτι ήταν πάντα εκεί.’’

Το μονοπάτι  λοιπόν της ιστορίας μας είναι τα όρια που ένα παιδί χρειάζεται  κάποιες φορές να παραβλέψει στην προσπάθεια του να μάθει τον κόσμο και τις δυνατότητες του. Ταυτόχρονα, το ότι το μονοπάτι μένει πάντα εκεί —σταθερό, γνώριμο και οικείο — είναι ακριβώς αυτό που δίνει στο παιδί την ασφάλεια που χρειάζεται κάθε φορά που νιώθει μπερδεμένο, κουρασμένο ή φοβισμένο. Πως; Βοηθώντας το να αναγνωρίσει τις συνέπειες των πράξεων του και να  καταλάβει που βρίσκεται και που πάει. Με άλλα λόγια, τα όρια δίνουν στα παιδιά ένα πλαίσιο που τους επιτρέπει να δοκιμάζουν τις δυνάμεις του τους με ασφάλεια καθώς και  έναν «οδηγό» για το πώς να λειτουργούν στον κόσμο και πως να οργανώνουν τη συμπεριφορά τους.

Βάζοντας όρια: Πρακτικές συμβουλές

• Πείτε το απλά και καθαρά: Αν το όριο είναι μεγάλο ή μπερδεμένο, το παιδί δεν θα το καταλάβει.
• Εξηγείστε το “γιατί”: Π.χ. «Δεν μπορείς να δεις άλλη μια ώρα τηλεόραση, γιατί αύριο έχεις σχολείο και χρειάζεσαι ύπνο.»
• Μείνετε ήρεμοι:. Η σταθερότητα στη φωνή μας δείχνει ασφάλεια.
• Μην απειλείτε αλλά, ενημερώστε αναλυτικά και προειδοποιείστε. Πείτε δηλαδή τι  θα συμβεί αν δεν τηρηθεί ο κανόνας  και κρατήστε το.
• Επαινέστε τη συνεργασία: Όταν το παιδί συμμορφώνεται, δείξε του ότι το πρόσεξες: «Μπράβο που θυμήθηκες μόνος σου να μαζέψεις τα παιχνίδια!»
• Χρησιμοποιείστε Άμεσα θετική επιβράβευση κάθε φορά που το παιδί δείχνει ότι κατανοεί και σέβεται τα όρια
• Διατηρήστε σταθερότητα: τα όρια λειτουργούν καλύτερα όταν δεν αλλάζουν κάθε μέρα ή ανάλογα με τη διάθεση. Αν μια μέρα λέμε «όχι» και την επόμενη «ναι», το παιδί μπερδεύεται κα καταλαβαίνει ότι μπορεί να διαπραγματεύεται συνεχώς. Η σταθερότητα δεν σημαίνει ακαμψία· σημαίνει ότι όταν βάζω έναν κανόνα, τον τηρώ με ηρεμία και συνέπεια
• Εξασφαλίστε την κοινή εφαρμογή των ορίων απ’ όλους όσους εμπλέκονται στη διαπαιδαγώγηση του

Και όταν δεν μπορούν να τα τηρήσουν;

Τα παιδιά δοκιμάζουν τα όρια όχι για να μας προκαλέσουν, αλλά για να βεβαιωθούν πως υπάρχει σταθερότητα γύρω τους. Και όταν τα ξεπερνάνε, δεν σημαίνει ότι οι κανόνες απέτυχαν, αλλά ότι χρειάζονται ακόμα μεγαλύτερη σταθερότητα. Μερικά πράγματα που μπορούν να βοηθήσουν:

• Να εξηγούμε ήρεμα τι συνέβη και γιατί δεν ήταν σωστό, ώστε να αρχίσει να καταλαβαίνει τη σύνδεση μεταξύ πράξης και αποτελέσματος.
• Να συζητάμε με το παιδί και να συμφωνούμε εκ των προτέρων τις συνέπειες της συμπεριφοράς του.(Οι συνέπειες έχουν νόημα όταν συζητούνται μαζί με το παιδί, όχι αυθαίρετα).

Πρακτικά παραδείγματα συνεπειών

• Στο σπίτι

• Στο σχολείο

Μέχρι την επόμενη “συνομιλία” μας, λοιπόν  να θυμάστε πως τα όρια δεν είναι αυστηρότητα, αλλά λειτουργούν σαν ένας χάρτης που βοηθά τα παιδιά να καταλάβουν πού βρίσκονται και τι μπορούν να περιμένουν.

Τα παιδιά παρατηρώντας τα αρχικά γράμματα  στα ονόματά τους, τα “ψαρεύουν”και τα σχηματίζουν     με λωρίδες χαρτί και  δαχτυλοτυπώματα και συμπληρώνουν ζωγραφίζοντας τον εαυτό τους.

Μέσα Οκτώβρη και, έχοντας ολοκληρώσει έναν μήνα παρουσίας στα πέντε σχολεία όπου υπηρετώ,
σκέφτηκα  να επικοινωνήσω μαζί σας, μέσα από αυτή τη στήλη,  εκφράζοντας κάθε μήνα σκέψεις, απόψεις και προβληματισμούς.  Και επειδή κάθε σχέση — όπως και η συνεργασία που θέλω μαζί σας— έχει πολλές όψεις, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία που αγαπώ πολύ.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν έξι τυφλοί άντρες που κάθονταν σε ένα παγκάκι στο πάρκο και συζητούσαν. Έλεγαν πως, αν και η φύση τους είχε στερήσει τη δυνατότητα να βλέπουν τον κόσμο γύρω τους, τους είχε δώσει τη δυνατότητα να αναπτύξουν περισσότερο τις υπόλοιπες αισθήσεις τους, κυρίως την αφή. Ήταν σίγουροι ότι μπορούσαν να ψηλαφίσουν κάτι και να καταλάβουν αμέσως τι είναι και συναγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιος είναι ο καλύτερας σε αυτό.

Παραδίπλα, ένας γέρος άκουγε με ενδιαφέρον. Ήταν σοφός και ήξερε πως κάθε θέμα έχει πολλές όψεις,  και συχνά συνήθιζε να λέει:: «Ένα πράγμα μπορεί να είναι έτσι, αλλά μπορεί να είναι και αλλιώς.»

Μετά από ώρα παρατηρώντας τους,  ο γέρος τούς ρώτησε: «Και πώς είστε τόσο σίγουροι ότι ό,τι αγγίζετε, το καταλαβαίνετε σωστά;» Κα οι έξι τυφλοί απάντησαν πως δεν κάνουν ποτέ λάθος

.Έτσι, ο γέρος τούς έβαλε μια δοκιμασία: έφερε έναν ελέφαντα και ζήτησε από καθέναν να τον αγγίξει.

Ο πρώτος ψηλάφισε το σώμα του και είπε: «Αυτός είναι ένας τοίχος!»
Ο δεύτερος έπιασε την προβοσκίδα και φώναξε: «Σίγουρα αυτό είναι ένα φίδι!»
Ο τρίτος, έπιασε τους χαυλιόδοντες: «Αυτά είναι ακόντια!»
Ο τέταρτος, έπιασε τα αφτιά: «Είναι τα φύλλα ενός ανεμιστήρα!»
Ο πέμπτος, έπιασε και ψηλάφισε τα πόδια: «Είναι κορμός δέντρου!»
Κι ο έκτος, επιασε την ουρά: «Είναι σχοινί!»

Τότε ο γέρος χαμογέλασε:

«Και όμως κανείς σας δεν βρήκε τι ήταν. Αγγίξατε όλοι τον ίδιο ελέφαντα, αλλά ο καθένας ένα διαφορετικό σημείο του. Και κανένας σας δεν κατάλαβε ότι αυτό που αγγίζατε, ήταν πολύ μεγαλύτερο και είχε και άλλα μέρη που θα μπορούσατε να τα πιάσετε και να καταλάβετε τι πραγματικά είναι,  αν κάνατε ένα ή λίγα βήματα πιο πέρα. Έτσι, βγάλατε λάθος συμπέρασμα. Αν είχατε συνεργαστεί, αν είχατε ανταλλάξει τις εμπειρίες σας και θα είχατε βρει την αλήθεια.» Και κατέληξε:

«Για να γνωρίσουμε κάτι πραγματικά, πρέπει να το πλησιάσουμε ολόκληρο — και να ακούσουμε και τους άλλους. Μόνο έτσι αποκτούμε ολοκληρωμένη εικόνα.»

Και εδώ τελειώνει η πρώτη ιστορία μας και μαζί της έύχομαι αυτή η στήλη να γίνει μια αφορμή για να “ψηλαφίσουμε” μαζί την πραγματικότητα των παιδιών.  Ο καθένας από τη δική του πλευρά, αλλά με κοινό στόχο: να τα βοηθήσουμε να ανθίσουν.

Πίστη Καγκελίδου

Τα νήπια τίμησαν με ενθουσιασμό την εθνική μας επέτειο με ποιήματα, τραγούδια και παρέλαση στην αυλή του σχολείου μας.

Τα παιδιά μιλούν για τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους και φτιάχνουν κάρτες για να τις προσφέρουν με τις ευχές τους.

Την Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2025 γιορτάσαμε την Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού με αθλητικές δραστηριότητες και παιχνίδια στην αυλή ενθαρρύνοντας τη συνεργασία,την άσκηση και την ομαδική δραστηριότητα.

Την  Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2025 στις 8:30 το πρωί πραγματοποιήθηκε ο καθιερωμένος αγιασμός του Νηπιαγωγείου στον αύλειο χώρο του 19ου και 72ου Δημοτικού Σχολείου μαζί με όλους τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς.Στη συνέχεια ακολούθησε ενημέρωση στο χώρο του Νηπιαγωγείου από τους εκπαιδευτικούς για τη λειτουργία του σχολείου και και δόθηκαν χρήσιμες οδηγίες στους γονείς για την προσαρμογή των παιδιών στο πρώτο τους σχολείο.Οι μικροί μας μαθητές αποχώρησαν μαζί με τους γονείς τους με πολλές ευχές για μια χαρούμενη και δημιουργική σχολική  χρονιά.

Στο πλαίσιο εφαρμογής δράσεων “Ενεργού Πολίτη”  με στόχο την ανάπτυξη πρωτοβουλιών και δράσεων που καλλιεργούν την υπευθυνότητα και τη συλλογική δράση και βελτιώνουν την ποιότητα ζωής ,τα παιδιά προσέγγισαν το θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος  υλοποιώντας  τις δράσεις “Μνημεία και γειτονιά χωρίς σκουπίδια” και “Ανακυκλώνω ό,τι δεν φορώ, σώζω τον πλανήτη”. Τα παιδιά  με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος μαζί με γονείς συμμετείχαν σε δράση καθαριότητας του πάρκου της γειτονιάς και σε δράση συλλογής και ανακύκλωσης υλικών σε ελεγχόμενους χώρους  στη γειτονιά του σχολείου αναδεικνύοντας τη σημασία της τροποποίησης της συμπεριφοράς μας απέναντι στο περιβάλλον.

Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου,ημέρα γενεθλίων του μεγάλου Δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, προσκαλέσαμε στο σχολείο μας την κα Γκρέκου Γλυκερία εκπαιδευτικό και συγγραφέα  που μας μίλησε για  την αξία του βιβλίου και της φιλαναγνωσίας και  απολαύσαμε το πασχαλινό παιδικό παραμύθι “το ταξίδι  του κόκκινου αβγού”.