Μια και στην τάξη μας έχουμε ένα πειραχτήρι που δεν μας αφήνει σε ησυχία ,για να μειώσουμε τις εντάσεις μιλήσαμε για την αξία της ανεκτικότητας (συγχώρεση) .

Αξία απαραίτητη που- μεταξύ άλλων –  σημαίνει δέχομαι ,σέβομαι και κατανοώ. Η ανεκτικότητα καλλιεργεί τον αυτοσεβασμό, την αξιοπρέπεια, σημαίνει συνεργασία για την αντιμετώπιση μικρών ή μεγάλων προβλημάτων. Ανεκτικότητα σημαίνει αποδέχομαι και συμπαθώ τον εαυτό μου  ή κάποιον άλλον, ακόμα κι όταν γίνονται λάθη. Έχω υπομονή και προσπαθώ να τα διορθώσω. ΄Ετσι, συζητήσαμε για πολλοστή φορά για  την ομαδικότητα  και τους κανόνες που την διέπουν και  τους οποίους είχαμε συναποφασίσει  στην αρχή της χρονιάς . Μόνο που τώρα η συζήτηση γινόταν υπό το πρίσμα αυτής της αξίας. Τι κι αν υπάρχουν διαφορές στην συμπεριφορά μας; Πρέπει να δείξουμε πως η ομάδα και η φιλία είναι πιο δυνατές. Δίνουμε  όλοι μας ευκαιρίες να διορθώσουμε τα λάθη μας, εμείς και οι άλλοι .Όταν δεν μας αρέσει κάτι στην συμπεριφορά των άλλων απέναντί μας , λέμε φωναχτά  πως αισθανόμαστε και τι είναι αυτό που δεν μας άρεσε. Με την συζήτηση βρίσκουμε αποδεκτούς τρόπους συμπεριφοράς και με την ανοχή μας δίνουμε χρόνο και περιμένουμε  να κατανοήσουν όλοι πως η ομάδα λειτουργεί καλύτερα και καταφέρνουμε πολλά, όταν είμαστε ενωμένοι και μονιασμένοι. Μέσα την τάξη ο καθένας μας είναι αναπόσπαστο κομμάτι ενός συνόλου και χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον για καλύτερα αποτελέσματα. Αναφέρθηκαν τα ίδια σε λάθη που είχαν κάνει και τα κατάλαβαν. Επίσης κατανόησαν την δύναμη της συγγνώμης και άλλων όμορφων φράσεων ,ενώ αποδοκίμασαν φράσεις που δημιουργούν εντάσεις όπως «φύγε από κοντά μου, «δεν σε έχω φίλο «, «βρωμάς»……

Κρατηθήκαμε σφιχτά από τα χέρια για να νιώσουμε πιο δυνατοί.

Πειραματίστηκαν τα παιδιά, προσπαθώντας να ζωγραφίσουν  ή να κόψουν χωρίς την βοήθεια του αντίχειρα. Δεν τα κατάφεραν  όμως γιατί όλοι χρειάζονται σε μια ομάδα για να έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

»

Κόψανε φυλλαράκια , τα ζωγράφισαν και ύστερα τα κόλλησαν στα κλαδιά ενός δέντρου και καμάρωναν για την  υπέροχη ομαδική τους εργασία.

Στην ελεύθερη δραστηριότητα όμως δύο παιδιά τσακώθηκαν πάνω σε ένα παιχνίδι και τότε πήγε κοντά τους το χρυσό αστέρι  ,τους πέταξε  μαγική χρυσόσκονη και τους μετέφερε στον κήπο της συζήτησης όπου ο ένας μεταμορφώθηκε σε αυτί και ο άλλος σε στόμα ,ώστε ο ένας να  μιλήσει για  τον λόγο της διαμάχης και ο άλλος  να ακούει. Κατόπιν οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Μετά είπαν στην ολομέλεια με ποιο τρόπο το πρόβλημα  θα επιλυθεί και δεν θα επαναληφθεί.

Ευκαιρία να κάνουν λίγη κουβεντούλα και κάποιοι άλλοι από την ομάδα που ήθελαν  να λύσουν διαφορές που τις είχαν βάλει στην άκρη.

Διαβάσαμε την ιστορία του Ίωνα και συζητήσαμε τι θα κάναμε εμείς και με ποιο τρόπο θα λύναμε το πρόβλημα.

Το εντυπωσιακό ήταν πως κατανόησαν όλα όσα ειπώθηκαν  και πηγαίνοντας στο σπίτι τους ,εξήγησαν στους γονείς τους τι είναι ανεκτικότητα. Ακόμα πιο εντυπωσιακό το γεγονός πως οι συγκρούσεις και οι εντάσεις μειώθηκαν στο ελάχιστο , με αποτέλεσμα την ηρεμία και γαλήνη στο σχολικό περιβάλλον.

Οι γονείς συμπαραστάτες στο έργο μας  υιοθέτησαν την αξία στο σπίτι τους και μας απάντησαν: