Η πρώτη μας μέρα στο Νηπιαγωγείο!
Και κάπως έτσι… το ταξίδι μας ξεκίνησε!
Η πρώτη μέρα στο Νηπιαγωγείο ήταν γεμάτη χαμόγελα και ενθουσιασμό. Ένα μικρό δωράκι καλωσορίσματος περίμενε τα παιδιά, για να τους ευχηθούμε μια όμορφη και δημιουργική σχολική χρονιά και να κάνουμε το πρώτο τους «καλωσόρισμα» λίγο πιο ξεχωριστό!
Στο Photo Booth της τάξης μας χαμογελάσαμε στον φακό και κρατήσαμε την πρώτη μας αναμνηστική φωτογραφία από τη νέα σχολική χρονιά!
Παίξαμε παιχνίδια γνωριμίας, είπαμε τα ονόματά μας, γνωρίσαμε τους νέους μας φίλους, γελάσαμε και κάναμε τα πρώτα μικρά βήματα για να νιώσουμε όλοι μέλη της ίδιας ομάδας.
Και φυσικά, δημιουργήσαμε «Την πρώτη μου ζωγραφιά στο Νηπιαγωγείο»! Με μαρκαδόρους, φαντασία και πολλά χρώματα, κάθε παιδί άφησε στο χαρτί το δικό του μοναδικό αποτύπωμα από αυτή την ξεχωριστή πρώτη μέρα.
Η γνωριμία μας συνεχίζεται…
Τα παιχνίδια γνωριμίας συνεχίστηκαν και τις επόμενες μέρες, γιατί για να γίνουμε ομάδα χρειάζεται πρώτα να γνωρίσουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον!
Μέσα από παιχνίδια, μικρές αποστολές και δραστηριότητες σε ζευγάρια, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να πλησιάσουν τους συμμαθητές τους, να ανακαλύψουν πράγματα γι’ αυτούς, να επικοινωνήσουν και να συνεργαστούν.Κάθε παιχνίδι ήταν και μια μικρή ευκαιρία να έρθουμε πιο κοντά, να δημιουργήσουμε τις πρώτες φιλίες και να κάνουμε ακόμη ένα βήμα από το «εγώ» στο «εμείς»!
Ένα μαγικό φιλάκι για τις δύσκολες στιγμές…
Οι πρώτες μέρες στο σχολείο είναι γεμάτες χαρά και καινούριες εμπειρίες, κάποιες φορές όμως κρύβουν και λίγη αγωνία… Η μαμά και ο μπαμπάς λείπουν, όλα γύρω μας είναι καινούρια και ίσως τους αναζητήσουμε λίγο περισσότερο.
Συντροφιά μας ήρθε ο μικρός Τσέστερ, το γλυκό ρακούν της ιστορίας «Το μαγικό φιλάκι». Μέσα από την περιπέτειά του μιλήσαμε για τον αποχωρισμό, την αγάπη, την ασφάλεια και όλα εκείνα τα συναισθήματα που μπορεί να νιώθουμε όταν βρισκόμαστε μακριά από τους ανθρώπους που αγαπάμε.
Και ανακαλύψαμε το δικό μας μικρό μυστικό:
ένα φιλάκι στην παλάμη μπορεί να μας θυμίζει πως η αγάπη των δικών μας ανθρώπων μάς ακολουθεί παντού!
Και επειδή κάποιες στιγμές μέσα στη μέρα μπορεί να μας λείψει η μαμά, ο μπαμπάς ή κάποιο άλλο αγαπημένο μας πρόσωπο, στην τάξη μας δημιουργήσαμε ένα πολύ ξεχωριστό κουτί: το κουτί «Μου λείπεις».
Όταν κάποιο παιδί νιώθει την ανάγκη, μπορεί να ζωγραφίσει κάτι για το πρόσωπο που του λείπει και να το φυλάξει μέσα στο κουτί μας. Στο σχόλασμα παίρνει τη ζωγραφιά μαζί του, για να τη χαρίσει στο αγαπημένο του πρόσωπο.
Μαζί είναι καλύτερα!
Η γνωριμία μας συνεχίστηκε μέσα από παιχνίδια και μικρές αποστολές σε ζευγάρια! Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ζευγάρια. Τα παιδιά διάλεξαν τυχαία τη μισή μιας χρωματιστής καρδιάς και ξεκίνησαν να αναζητούν το παιδί που κρατούσε το άλλο μισό με το ίδιο χρώμα, ώστε να ενώσουν τις καρδιές τους και να βρουν το ταίρι τους.
Σε ένα άλλο παιχνίδι, κάθε παιδί διάλεξε μια εικόνα και έπρεπε να κινηθεί ανάμεσα στους φίλους του, να παρατηρήσει και να ανακαλύψει ποιος κρατούσε την ίδια εικόνα. Μόλις τον έβρισκε, το ζευγάρι ήταν έτοιμο για την επόμενη αποστολή!
Τα παιδιά κλήθηκαν να συνεργαστούν με έναν φίλο, να επικοινωνήσουν, να γνωριστούν καλύτερα, να συντονίσουν τις κινήσεις τους για να φέρουν εις πέρας μια αποστολή, να βοηθήσουν και να εμπιστευτούν τον συμπαίκτη τους.
Επίσης ,κάθε ζευγάρι ανέλαβε να παίξει σε μία από τις γωνιές της τάξης. Τα παιδιά χρειάστηκε να αποφασίσουν μαζί, να μοιραστούν τα παιχνίδια και τα υλικά, να ανταλλάξουν ιδέες, να ακούσουν το ένα το άλλο και να δημιουργήσουν ένα κοινό παιχνίδι.
Επίσης , κάθε ζευγάρι βρέθηκε μπροστά σε ένα κοινό χαρτί και μία νέα πρόκληση: να δημιουργήσει μία ζωγραφιά μαζί! Με πινέλα και μαρκαδόρους, τα παιδιά έπρεπε να μοιραστούν τον χώρο και τα υλικά, να συνδυάσουν τις ιδέες τους και να αφήσουν στο χαρτί ένα έργο που δεν ανήκε στον έναν ή στον άλλο, αλλά και στους δύο.
Και οι συνεργατικές μας αποστολές ολοκληρώθηκαν με μια καρδιά! Τα παιδιά έκοψαν και διακόσμησαν μαζί τη δική τους καρδιά, βάζοντας ο καθένας τη δική του μικρή πινελιά σε μια κοινή δημιουργία.
Μέσα από το παιχνίδι ανακαλύψαμε πως δεν χρειάζεται να τα καταφέρνουμε πάντα μόνοι μας. Μερικές φορές χρειάζεται να περιμένουμε, να ακούσουμε, να δώσουμε χώρο στον άλλον και να προσπαθήσουμε μαζί. Και κάπως έτσι, μέσα από γέλια, παιχνίδια και μικρές συνεργατικές προκλήσεις, κάναμε ακόμη ένα σημαντικό βήμα…από το «ΕΓΩ» στο «ΕΜΕΙΣ»!
