Το Παρθεναγωγείο ενταγμένο μέσα στο πιο ζωντανό τμήμα της πόλης, την κεντρική αγορά και συγχρόνως το ιστορικό και παραδοσιακό κέντρο της Μυτιλήνης, έζησε όλα εκείνα τα γεγονότα που σημάδεψαν τον τόπο μας και τη χώρα μας στις αρχές του 20ου αιώνα. Όταν στις 8 Νοεμβρίου 1912 ήρθε η πολυπόθητη απελευθέρωση του νησιού από τους Τούρκους με την απόβαση του Ελληνικού Στόλου που είχε επικεφαλή το Ναύαρχο Κουντουριώτη το Παρθεναγωγείο ήταν έτοιμο να υψώσει τη γαλανόλευκη. Η Διευθύντριά του Θεοδώρα Βουγάτσου τρέχοντας μπροστά από τα γεγονότα και προβλέποντας την αίσια έκβασή τους φρόντισε ώστε οι μαθήτριες να ράψουν στο μάθημα της Ραπτικής μια τεράστια σημαία και περίμενε τη μέρα της απελευθέρωσης, για να την υψώσει στο μπαλκόνι του σχολείου.
Τα γεγονότα που επακολούθησαν την απελευθέρωση, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, ο πρώτος διωγμός των Ελλήνων της Μικράς Ασίας (1914), ο εθνικός Διχασμός και το χειρότερο για τους Έλληνες η Μικρασιατική καταστροφή του 1922, πέρασαν και μέσα από το Παρθεναγωγείο αφήνοντας τα ίχνη τους στη σχολική ζωή και τη λειτουργία τους. Τα πολεμικά γεγονότα και οι απανωτές επιστρατεύσεις είχαν σαν αποτέλεσμα να απογυμνώνεται συχνά το σχολείο από δασκάλους, να γίνεται πολλές φορές στρατώνας και να δέχεται τα κύματα των προσφύγων. Πάντοτε όμως στάθηκε σαν στοργική μάνα και έσφιξε στην αγκαλιά του τα προσφυγόπουλα ζεσταίνοντας τις ελπίδες και τα όνειρά τους για ένα καλύτερο αύριο.
