Κλαίει η ψυχή μας δίπλα στον κάθε γονιό, αδερφό, φίλο… δίπλα στον άνθρωπο.

Αφιερώνουμε το ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη στη μνήμη των ψυχών που χάθηκαν τόσο άδικα και ελπίζουμε στις αμέτρητες φλογίτσες που κάνουν το σκοτάδι μας φως, όπως αυτή του φοιτητή που κινδύνευσε για να σώσει άλλες ζωές και όλων των ανώνυμων που έτρεξαν να προσφέρουν το αίμα τους.

 

Στο παιδί μου

Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο

Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.

Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.