29ο Δημοτικό Σχολείο Βόλου

Την Πέμπτη 17/2/2022 στο Σχολείο μας έφτασε ένας φάκελος από το Δημοτικό Σχολείο Σίκινου. Ζωγραφιές των παιδιών της Σίκινου και μια πανέμορφη κάρτα ήταν το αντίδωρο στην ευχετήρια κάρτα για το νέο χρόνο, που τους είχαμε στείλει.

Οι ζωγραφιές στόλισαν τον διάδρομο έξω από το γραφείο της Διεύθυνσης.

Ευελπιστούμε να γνωριστούμε καλύτερα με τους μαθητές, τις μαθήτριες και τις δασκάλες του Σχολείου Σίκινου. Η τεχνολογία μας βοηθά να μηδενίσουμε την απόσταση… και ένας δίαυλος επικοινωνίας να μας “φέρει πιο κοντά”…

ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΣΙΚΙΝΟ

Η Σίκινος είναι ένα κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου Πελάγους, που βρίσκεται μεταξύ των νήσων Φολέγανδρου και Ίου. Από τον Πειραιά απέχει 102 μίλια, περίπου 8 ώρες. Η Σίκινος έχει τρεις οικισμούς: την Αλοπρόνοια, το Χωριό και το Κάστρο.

Η Σίκινος είχε πληθυσμό 260 άτομα , σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Το Δημοτικό Σχολείο έχει 7 μαθητές/τριες.

Παρά το γεγονός ότι η Σίκινος, όπως και όλες οι Κυκλάδες, δεν είναι περιοχή πλούσια σε βροχές, οι κάτοικοί της από τα παλιά χρόνια έχουν ενασχοληθεί ιδιαίτερα με την καλλιέργεια, τη βοσκή, την αλιεία, τη μελισσοκομία και την τυροκομεία.

Οι μαθητές/τριες της Γ τάξης έφτιαξαν τις αλκυόνες τους και γνώρισαν τον μύθο της Αλκυόνας.

Το πουλί Αλκυόνα, σύμφωνα με την παράδοση συμβολίζει τη γαλήνη, την προστασία και παύει τη θαλασσοταραχή. Αν και αποδημητικό πουλί, αυτό δε φεύγει, αλλά έρχεται το φθινόπωρο, ενώ φεύγει από την χώρα μας στις αρχές Μαρτίου. Γεννά τα αυγά του στις σχισμές των βράχων της θάλασσας.

Σύμφωνα με ένα μεσαιωνικό μύθο, το χρώμα της Αλκυόνας στην αρχή ήταν γκρίζο, όταν όμως έγινε ο βιβλικός κατακλυσμός πέταξε ψηλά και το στήθος της έγινε κόκκινο απ’ τον ήλιο, ενώ η ράχη της μπλε απ’ το χρώμα του ουρανού.

Πατήστε πάνω στη λέξη για να δείτε βίντεο : Αλκυόνη

Ο μύθος της Αλκυόνης

Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν παρατηρήσει τις λίγες μέρες καλοκαιρίας που παρουσιάζονται το χειμώνα. Είναι μέρες ηλιόλουστες χωρίς σύννεφα και ανέμους.

Η ονομασία τους προήλθε από τις αλκυόνες-πουλιά που τις μέρες αυτές γεννούν. Οι «Αλκυονίδες ημέρες» τοποθετούνται στο χρονικό διάστημα από την 15η Δεκεμβρίου έως και την 15η Φεβρουαρίου εκάστου έτους.

Όπως λοιπόν μας λέει ο μύθος, η Αλκυόνη πριν γίνει πουλί ήταν μία πανέμορφη γυναίκα κόρη του Θεού των ανέμων Αίολου και της Ενάρετης.

Η Αλκυόνη ήταν παντρεμένη με τον Κήυκα. Το ζευγάρι ένιωθε τόσο ευτυχισμένο, ώστε να νομίζει ότι δεν ήταν κοινοί άνθρωποι. Σιγά σιγά, άρχισαν να πιστεύουν ότι είναι ισάξιοι των Θεών.

Ο Κήυκας θεώρησε τον εαυτό του ισάξιο του Δία και η Αλκυόνη ισάξιο της Ήρας. Τόσο πολύ το πίστεψαν πού άρχισαν να φωνάζουν ο ένας τον άλλο με τα ονόματα Δίας και Ήρα, με αυτό τον τρόπο προκάλεσαν τους Θεούς και ιδιαίτερα τον Δία.

Όταν το έμαθε ο Δίας θύμωσε και μια μέρα, που ο Κήυκας ήταν με το καράβι του στ’ ανοιχτά, έριξε κεραυνό και το τσάκισε. Ο Κήυκας αβοήθητος πάλεψε με τα μανιασμένα κύματα  αλλά δεν τα κατάφερε.

Όταν η Αλκυόνη έμαθε  το γεγονός, πήγε με αγωνία στ’ ακρογιάλι μήπως μπορέσει να βρει τον αγαπημένο της ζωντανό. Το μόνο που βρήκε ήταν λίγα σπασμένα ξύλα που είχε ξεβράσει το νερό. Άρχισε τότε να κλαίει απαρηγόρητα. Μερόνυχτα θρηνούσε τον χαμό του αγαπημένου της.

Ο Δίας την λυπήθηκε και την μεταμόρφωσε σε πουλί.

Το μαρτύριό της όμως δεν είχε τελειώσει, γεννούσε τα αυγά της, μέσα στη βαρυχειμωνιά και τα κλωσούσε στα βράχια της ακτής. Μα τα αγριεμένα κύματα ορμούσαν στη στεριά, σκαρφάλωναν στα βράχια, κατέστρεφαν τη φωλιά και τ’ αυγά της.

Για άλλη μία φορά ο Δίας έδειξε συμπόνια για την Αλκυόνη. Δεκαπέντε μέρες στην καρδιά του χειμώνα,  κοπάζουν οι άνεμοι, ο ήλιος  ζεσταίνει την πλάση , μέχρι να μπορέσει η Αλκυόνη να κλωσήσει τ’ αυγά και να βγουν τα μικρά της από μέσα.

Τα τελευταία χρόνια με απόφαση του Υπουργείου Παιδείας & Θρησκευμάτων διδάσκεται και στο δημοτικό σχολείο το Ολοκαύτωμα.

Η διδασκαλία του  στο Σχολείο μας ξεκίνησε στις 27 Ιανουαρίου, τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Φέτος συμμετέχουμε στο “The Butterfly Project”. Είναι ένα πρόγραμμα όπου ενθαρρύνεται η συνεργασία μεταξύ διαφορετικών χωρών, ώστε να υλοποιηθεί σε παγκόσμιο επίπεδο η κατασκευή 1.500.000 κεραμικών πεταλούδων, δηλαδή τόσων, όσα και τα παιδιά που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα σε όλη την Ευρώπη.

Μήνυμα της Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, Νίκης Κεραμέως,  για τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος 

«Στις 9 Απριλίου [1941] το βράδυ μπήκαν οι Γερμανοί στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά έκλαιγε, ο μπαμπάς ήταν καταστεναχωρημένος κι εμείς οι τρεις αδερφές καθόμασταν χωρίς μιλιά. Δεν πέρασε πολύς καιρός κι άρχισε να θερίζει την Ελλάδα μια φοβερή πείνα. Δε βρίσκαμε πουθενά τροφή παρά μόνο σε μερικά χωριά.»

Το απόσπασμα από το βιβλίο «Ροζίνα: 548 ημέρες με άλλο όνομα» της Ροζίνας Πάρδο-Ασσέρ, διδάσκεται στη Γλώσσα της Γ’ Δημοτικού.

«Τετάρτη 3 Μαρτίου 1944

Είναι μια φοβερή εποχή. Γύρω λυσσομανάει ο πόλεμος και κανένας δε γνωρίζει αν θα είναι ζωντανός την άλλη μέρα. Θυμάμαι που ζούσαμε όλοι μαζί στην πόλη και περιμέναμε από στιγμή σε στιγμή να την αδειάσουν ή να φύγουμε. Οι μέρες μας ήταν γεμάτες κανονιές και πυροβολισμούς και τις νύχτες μυστηριώδεις ήχοι έρχονταν από τα βάθη. Αυτό συνεχίστηκε έτσι καμιά βδομάδα, ώσπου ένα βράδυ μάς σκέπασε μια νύχτα που κρατάει ακόμη και σήμερα.»

Από «Tο ημερολόγιο της Άννας Φρανκ», που διδάσκεται στο μάθημα της γλώσσας της ΣΤ’ Δημοτικού.

Τα παιδιά βίωσαν το Ολοκαύτωμα με έναν δικό τους βαθιά τραυματικό τρόπο. Η αγωνία της επιβίωσης, ο ξεριζωμός, η εξόντωση μελών της οικογένειάς τους, η πείνα και οι κακουχίες, η βιαιότητα, ο θάνατος και ο παραλογισμός του πολέμου έγιναν καθημερινότητα για μια ολόκληρη γενιά παιδιών, που έχασε απότομα την αθωότητά της.

Υπολογίζεται ότι 1,5 εκατομμύριο παιδιά εξοντώθηκαν από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, εκ των οποίων 1 εκατομμύριο Εβραιόπουλα, δεκάδες χιλιάδες παιδιά Ρομά, παιδιά με σωματικές ή πνευματικές αναπηρίες, παιδιά που θανατώνονταν επειδή θεωρούνταν αντιπαραγωγικά, καθώς κατανάλωναν τροφή χωρίς να μπορούν να προσφέρουν εργασία, ή στο πλαίσιο του προγράμματος «ευθανασίας» για τη δημιουργία της «Αρίας φυλής». Πολλά παιδιά Ελλήνων Εβραίων παρέμειναν κρυμμένα από οικογένειες Ελλήνων Χριστιανών κατά τη διάρκεια των διωγμών , άλλαξαν όνομα και οικογένεια, εκτοπίστηκαν, έζησαν τον τρόμο, υπέστησαν σύγχυση ταυτότητας, που συχνά διατηρήθηκε και μετά την κατοχή.

Οι μαθητές στη χώρα μας διδάσκονται στο σχολείο το Ολοκαύτωμα, αλλά μαθαίνουν και μέσα από περιγραφές παιδιών της εποχής, που καταδεικνύουν ότι η ειρήνη, η δημοκρατία και η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των παιδιών δεν ήταν πάντοτε αυτονόητα, αλλά αποτελούν μία κατάκτηση που οφείλουμε, με γνώση και μελέτη της ιστορίας, να διαφυλάξουμε από κάθε επιβουλή.

Το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων αποτίνει φόρο τιμής στα θύματα του ναζισμού, της μισαλλοδοξίας και του αντισημιτισμού, μέσα από τη διδασκαλία των γεγονότων, τη διαφύλαξη της συλλογικής ιστορικής μνήμης και την καλλιέργεια αξιών όπως ο αλληλοσεβασμός, η αποδοχή της διαφορετικότητας, τα ιδανικά του δημοκρατικού πολιτεύματος και της ενεργού πολιτειότητας. Διότι οφείλουμε να διασφαλίσουμε ότι κανένα άλλο παιδί, στο παρόν και το μέλλον, δεν θα βρεθεί σε παρόμοια θέση.

Τιμήθηκαν σήμερα οι προστάτες των Γραμμάτων και της Παιδείας οι Τρεις Ιεράρχες. Η ΣΤ΄ τάξη του Σχολείου μας μαζί και του συστεγαζόμενου 18ου εκκλησιάστηκαν στον ενοριακό ναό των Αγίων Αναργύρων.

Στο τέλος της Θ. Λειτουργίας διαβάστηκε το εόρτιο μήνυμα της Ιεράς Συνόδου και ακολούθησε αρτοκλασία.

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, επ’ ευκαιρία του εορτασμού της μνήμης των Προστατών των Ελληνικών Γραμμάτων και της Παιδείας, Τριών Ιεραρχών (Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου, Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου), απευθύνει και εφέτος Εόρτιο Μήνυμα προς τους μαθητές και τις μαθήτριες των Σχολείων της Πατρίδος μας.

“Αγαπητά μας παιδιά,

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ήδη από τον 11ο αιώνα έχει καθιερώσει να εορτάζονται από κοινού στις 30 Ιανουαρίου οι Τρεις Μέγιστοι Φωστήρες της Τρισηλίου Θεότητος, οι Τρεις Ιεράρχες: ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας, Επίσκοπος Καισαρείας, ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. 

Ο κοινός εορτασμός τους γίνεται κυρίως, για να προβληθεί  η αγιότητά τους και το Χριστιανικό ήθος τους. Επίσης είναι μία ευκαιρία για να τιμηθεί η Ελληνορθόδοξη Παιδεία, να τιμηθούν οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές. Η εορτή τους γίνεται αφορμή για να αναλογισθούμε τους αγαθούς καρπούς μίας Παιδείας, η οποία βασίζεται στη Χριστιανική Πίστη και τη σκέψη των Αρχαίων Ελλήνων κλασικών. Μίας Παιδείας, η οποία δεν διδάσκει απλώς γνώσεις, αριθμούς, πειράματα, αλλά πρώτιστα μορφώνει, διαμορφώνει ανθρώπινους χαρακτήρες.

Οι Τρεις Ιεράρχες συνδύασαν τις γνώσεις και το ήθος, την Επιστήμη και την Πίστη, τον σεβασμό προς τον Θεό και την αγάπη για τον πάσχοντα συνάνθρωπο.

Το παράδειγμά τους καταδεικνύει ότι και σήμερα πρέπει να σεβόμαστε και να αξιοποιούμε τα πορίσματα της Επιστήμης. Η μαρτυρία τους αποδεικνύει ότι ο επιστήμονας και γενικότερα ο καλλιεργημένος άνθρωπος μπορεί κάλλιστα να είναι συγχρόνως πιστός Χριστιανός και ενάρετος άνθρωπος. Ειδικότερα, ο Μέγας Βασίλειος γνώριζε πολύ καλά την Ιατρική επιστήμη και την αξιοποίησε στο πλαίσιο του μεγάλου φιλανθρωπικού έργου του.

Οι Τρεις Ιεράρχες είχαν άριστη γνώση των αρχαίων ελληνικών κειμένων και προέτρεπαν τους νέους της εποχής τους να μελετούν τους Αρχαίους συγγραφείς επιλεκτικά, αποφεύγοντας ορισμένες θρησκευτικές δοξασίες.

Τα κείμενά τους αποτελούν θησαυρό θεολογικών, παιδαγωγικών, ιατρικών και φυσιογνωστικών διδαχών. Πρόκειται επίσης για μνημεία του ελληνικού λόγου. Άλλωστε, ο Μέγας Βασίλειος και ο Άγιος Γρηγόριος σπούδασαν τα ελληνικά γράμματα στην Αθήνα.

Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι δύο από τους Τρεις Ιεράρχες, ο Μέγας Βασίλειος και ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Καππαδοκία της Μικράς Ασίας, θυμίζοντάς μας τη μακροχρόνια παρουσία της Εκκλησίας του Χριστού και του Ελληνισμού στην ιστορική Μικρασιατική γη. Χρήσιμη υπενθύμιση, αφού φέτος είναι έτος μνήμης για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, τις θυσίες και τον βίαιο ξεριζωμό των Ελλήνων της Ανατολής. 

Είθε οι Τρεις Ιεράρχες να αποτελούν πρότυπα προς μίμηση στις σπουδές και τη ζωή σας και με τη βοήθειά τους να έχετε καλή πρόοδο!”

Στις υπόλοιπες τάξεις έγινε αναφορά για τους Τρεις Ιεράρχες.

Οι μαθητές/τριες του Ολοήμερου τμήματος και η Δ τάξη γνώρισαν τον διακεκριμένο ζωγράφο Αλέκο Φασιανό. Είδαν και σχολίασαν πίνακές του. Στο τέλος επιχρωμάτησαν έργα του και έφτιαξαν τις δικές τους ζωγραφιές-πουλιά ακολουθώντας τη φόρμα του ζωγράφου.

“Ο παππούς μου ήταν παπάς. Γεννήθηκα το 1935 δίπλα ακριβώς στην εκκλησία που λειτουργούσε ο ίδιος. Είχαμε ένα μικρό σπίτι με δειλινά στους Αγίους Αποστόλους κάτω από την Ακρόπολη. Από πολύ μικρός και εξαιτίας του παππού μου, τριγύρναγα στις μισοσκότεινες μεταβυζαντινές εκκλησίες και τον βοηθούσα άλλοτε φέρνοντάς του το θυμιατό και άλλοτε διαβάζοντας τον Απόστολο. Πιο πολύ όμως και από το θρησκευτικό μέρος με είλκυαν οι εικόνες οι βυζαντινές ή οι λαϊκές.

Μου έκαναν εντύπωση οι άγιοι καβαλάρηδες με τα φωτοστέφανα και τα σπαθιά τους, που έβγαζαν φλόγες και σκότωναν θηρία. Τα ξερά βυζαντινά βουνά στο βάθος, τα περίεργα δέντρα και τα φυτά και οι χρυσοί ουρανοί. Προσπαθούσα να αντιγράψω τις εικόνες. Όμως ήθελα να κάνω και δικές μου, να εκφράσω και τον δικό μου κόσμο, όπως κιόλας είχε διαπλαστεί από όλα όσα έβλεπα.

Η μητέρα μου ήταν φιλόλογος και είχε μανία με τον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Αυτή με πήγαινε συγχρόνως στα μουσεία ή την Ακρόπολη και παντού όπου μπορούσε να συναντήσει αρχαία πράγματα. Μου άρεσαν πολύ τα εικονογραφημένα αρχαία βάζα, ιδίως οι λευκές λήκυθοι, που εικόνιζαν νεκρικές παραστάσεις. Πιο πολύ όμως με συγκινούσαν τα κυκλαδικά ειδώλια με στυλιζαρισμένα χέρια, τα μονοκόμματα σώματα που μοιάζανε με παιχνίδια.

Ο πατέρας μου ήταν μουσικός και έτσι έμαθα να παίζω βιολί. Δεν νομίζω ότι αυτό με επηρέασε καθόλου. Γιατί ήθελα να ζωγραφίζω από μικρό παιδί. Μέχρι τα δεκαεφτά μου χρόνια ζωγράφιζα μόνος μου και είχα όλο τον μαγικό κόσμο των εικόνων, στις εκκλησίες, και από την άλλη μεριά την αγαλματολατρεία των αρχαίων Ελλήνων.

Ύστερα πήγα και σπούδασα στη Σχολή Καλών Τεχνών…”