Υπέροχες δημιουργίες των μαθητών μας που στόλισαν με αποκριάτικη διάθεση το σχολείο μας, πάντα υπό την καθοδήγηση και την εμψύχωση της Εικαστικού μας Ζωής Παππά.

Με αφορμή την Ημέρα του Φιλάθλου, οι μαθητές και οι μαθήτριες των τμημάτων Α1 και Α2 του σχολείου μας, μέσα από τον κόσμο της τέχνης, ένωσαν τις φωνές και τις δημιουργίες τους στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα υπέρ της ειρηνικής συνύπαρξης, του σεβασμού και της αλληλεγγύης, τόσο μέσα στους αγωνιστικούς χώρους όσο και στην καθημερινότητά μας.

Τα παιδιά, με χρώματα, φαντασία και έμπνευση, δημιούργησαν έργα που προβάλλουν την αξία του φίλαθλου πνεύματος, την αποδοχή της διαφορετικότητας και την ανάγκη για αλλαγή στην οπαδική κουλτούρα.

⚽🏀 Η Ημέρα του Φιλάθλου αποτελεί μια υπενθύμιση πως ο αθλητισμός δεν είναι μόνο νίκες και σκορ, αλλά κυρίως σεβασμός, συνεργασία και ανθρώπινες αξίες.

👏 Συγχαρητήρια στους μικρούς μας δημιουργούς και στους εκπαιδευτικούς που τους ενέπνευσαν να εκφραστούν με τόσο όμορφο και ουσιαστικό τρόπο!

Γιατί ο πολιτισμός ξεκινά από το σχολείο – και η αλλαγή από τα παιδιά!

Οι μαθητές του Γ2 τμήματος ακολουθώντας τις οδηγίες της δασκάλας τους έφτιαξαν την Κυρά Σαρακοστή και έμαθαν για το έθιμο αυτό.

Το έθιμο της κυρά-Σαρακοστής είναι από τα παλιότερα έθιμα που σχετίζονται με τη γιορτή του Πάσχα. Χρησίμευε πάντα ως ημερολόγιο για να μετράμε τις εβδομάδες από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι τη Μεγάλη Εβδομάδα, καθώς η κυρά-Σαρακοστή έχει 7 πόδια, ένα για κάθε εβδομάδα της περιόδου της Σαρακοστής. Πρόκειται για ένα έθιμο που τείνει στις ημέρες μας να εκλείψει, ενώ παλαιότερα το συναντούσαμε σε όλο τον ελλαδικό χώρο με διάφορες παραλλαγές και χρησιμοποιούνταν ως ημερολόγιο που μετρούσε τις εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής.

Η κυρά-Σαρακοστή, στις περισσότερες περιοχές, ήταν μια χάρτινη ζωγραφιά, που απεικόνιζε μια γυναίκα, που έμοιαζε με καλόγρια, με 7 πόδια, σταυρωμένα χέρια γιατί προσεύχεται, ένα σταυρό γιατί πήγαινε στην εκκλησία και χωρίς στόμα γιατί νηστεύει. Στο τέλος κάθε εβδομάδας, αρχής γενομένης από το Σάββατο μετά την Καθαρά Δευτέρα, της έκοβαν ένα πόδι. Το τελευταίο το έκοβαν το Μεγάλο Σάββατο. Αυτό το κομμάτι χαρτί το δίπλωναν καλά και το έκρυβαν σε ένα ξερό σύκο ή καρύδι (περιοχή της Χίου), το οποίο τοποθετούσαν μαζί με άλλα. Όποιος το έβρισκε θεωρούνταν τυχερός και γουρλής. Σε κάποιες περιοχές, το έβδομο πόδι το τοποθετούσαν μες στο ψωμί της Ανάστασης και όποιος το έβρισκε του έφερνε γούρι.

Σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, η κυρά-Σαρακοστή φτιάχνεται από ζυμάρι με απλά υλικά και, κυρίως, πολύ αλάτι για να μη χαλάσει. Εξάλλου, δεν τρωγόταν, αφού χρησιμοποιούνταν ως ημερολόγιο. Αλλού πάλι, την έφτιαχναν από πανί και τη γέμιζαν με πούπουλα.

Στον Πόντο, η κυρά-Σαρακοστή ήταν μια πατάτα ή ένα κρεμμύδι που το κρεμούσαν απ’ το ταβάνι και πάνω του είχαν καρφωμένα επτά φτερά κότας, ώστε να αφαιρούν ένα φτερό κάθε εβδομάδα.

Την κυρά Σαρακοστή
που ‘ναι έθιμο παλιό
οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν’
με αλεύρι και νερό.

Για στολίδι της φορούσαν
στο κεφάλι ένα σταυρό
μα το στόμα της ξεχνούσαν
γιατί νήστευε καιρό.

Και τις μέρες τις μετρούσαν
με τα πόδια της τα επτά
κόβαν’ ένα τη βδομάδα
μέχρι να ‘ρθει η Πασχαλιά.
.
(Στιχουργός: Πόλυ Βασιλάκη)