Ξεκινάμε το ταξίδι μας να γνωρίσουμε γειτονιές του κόσμου !!!

Παρέα με σχολεία από την Καλιφόρνια, το Ιλινόις, τη Μασαχουσέτη, τον Άγιο Δομίνικο και την Ανδαλουσία ακολουθούμε τον Paul Salopek στο επικό ταξίδι του που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2013  με τα πόδια προκειμένου να ανιχνεύσει την παγκόσμια μετανάστευση των προγόνων μας σε μία 7ετή οδύσσεια 21.000 μιλίων.

Κατά τη διάρκεια του προγράμματος οι  μαθητές του Δ2 με τις δασκάλες τους Κωνσταντίνα Μποζονέλου και Μαρία Σταφυλάκου μέσα από καινοτόμες συμμετοχικές μεθόδους, θα διερευνήσουν τη γειτονιά τους και θα ανακαλύψουν τον τρόπο με τον οποίο οι ζωές τους εντάσσονται σε ένα παγκόσμιο κοινωνικό, πολιτισμικό, περιβαλλοντικό και πολιτικό πλαίσιο. Παράλληλα, μέσα από τη συμμετοχή τους στην ψηφιακή κοινότητα του προγράμματος θα γνωρίσουν και θα μοιραστούν τις ιδέες τους με τους μαθητές που ανήκουν στην ίδια ομάδα, θα γίνουν “πολίτες του κόσμου”, ενεργοί πολίτες με οράματα και αξίες που νοιάζονται, συμμετέχουν, σχεδιάζουν και δρουν.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!!!!!

Map of the world, showing Paul’s path from Ethiopia to South America.

Στα πλαίσια του εκπαιδευτικού περιβαλλοντικού προγράμματος που εκπονείται φέτος από όλους τους μαθητές του σχολείου μας, σχεδιάζουμε να ευαισθητοποιήσουμε όλη τη γειτονιά σε θέματα σχετικά με την ανακύκλωση και τη σωστή διαχείριση οικιακών απορριμάτων.

Για το σκοπό αυτό οι υπεύθυνες για προγράμματα ανακύκλωσης του Δήμου Αθηναίων Μιχαλοπούλου Έφη και Γανίμα Φρειδερίκη, επισκέφτηκαν το σχολείο μας και ενημέρωσαν τους μαθητές της Γ΄τάξης. Μια ωραία παρουσίαση και πολύ ενδιαφέρουσες δραστηριότητες με παζλ, λαβύρινθο, ζωγραφική…βοήθησαν τους μαθητές μας να αποκτήσουν μέσα από το παιχνίδι περιβαλλοντική συνείδηση

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα καθημερινή

(ανακάλυψα τυχαία το άρθρο της εξαιρετικής δημοσιογράφου, συγγραφέως, χορεύτριας και κυρίως μητέρας Σάντρας Βούλγαρη)

Όλα είναι σχεδόν έτοιμα για τη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου. Ασπρα μπλουζάκια για τις νοσοκόμες του ’40, το χακί παντελόνι που θα φορέσει ο Αχιλλέας που παίζει τον στρατιώτη, η μαύρη ζακέτα της Σίντυ, η οποία θα ερμηνεύσει τη μάνα. Αφηγητές, Γερμανοί στρατιώτες, η Λέλα Καραγιάννη. Τα παιδιά κάνουν τελευταίας στιγμής πρόβες στα λόγια τους, σιγοτραγουδούν κομμάτια γνωστά, χιλιοειπωμένα. Υπάρχει στα Πατήσια ένα σχολείο, φαντάζομαι κι άλλα πολλά, αλλά εμείς αυτό γνωρίζουμε, ένα σχολείο που ξεχωρίζει για τις γιορτές του. Μπορεί μια μέρα να το ανακαλύψετε ή να επισκεφτείτε ένα αντίστοιχό του. Τα περισσότερα παιδιά δεν είναι Ελληνες, όμως δεν έχει επισήμως τον τίτλο «διαπολιτισμικό». Στο σχολείο αυτό τα παιδιά πολλών διαφορετικών εθνικοτήτων συνυπάρχουν ειρηνικά δίχως να χρειάζεται να τους γίνει κάποιο ιδιαίτερο μάθημα για τη διαφορετικότητα ή τον ρατσισμό. Πολύ μακριά από εθνικιστικά φρονήματα και συμβολισμούς. Σε μια περιοχή περικυκλωμένη κάποτε από τη Χρυσή Αυγή, σε μία από τις πιο πολυπολιτισμικές γειτονιές της Αθήνας. Μια απλή αίθουσα, λιτά στολισμένη, με χαμηλό φωτισμό. Το κορίτσι χαϊδεύει την άσπρη ποδιά της εθελόντριας, είναι χαρούμενο που ενσαρκώνει τα όνειρα μιας άλλης εποχής. Δεν μπορεί να το πει, μόνο το νιώθει. Η μαμά της λέει συχνά την ιστορία για το μπαούλο όπου κοιμάται η έκθεση του παππού για τη μέρα που κηρύχτηκε ο πόλεμος. Τα μάτια των παιδιών λάμπουν από χαρά και ενθουσιασμό. Είναι έτοιμα για το φινάλε. Τι να σημαίνει άραγε γι’ αυτά η γιορτή της 28ης Οκτωβρίου; Κάτι που δεν έχει να κάνει με τη γνώση, τις πεποιθήσεις, τα αισθήματα των γονιών τους, κάτι πολύ πέρα από όλα αυτά που προκαλούν την αντιφατική αντιμετώπιση της συγκεκριμένης γιορτής. Η αίθουσα πλημμυρίζει από τις φωνούλες τους: «Αέρα, αέρα, αέρα»…

http://www.kathimerini.gr/836440/article/epikairothta/ellada/h-a8wa-matia-twn-paidiwn