Το 1ο Νηπιαγωγείο Τριλόφου συμμετείχε στον 9ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Συγγραφής Παραμυθιού με θέμα: «Τα φεγγαροπάπουτσα και η κόρη του Ήλιου!», που διοργάνωσε η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης.
Οι μαθητές του ολοήμερου τμήματος επιστρατεύοντας τεχνικές Δημιουργικής Γραφής με αφορμή ένα ζευγάρι παπούτσια παρήγαγαν μία ιστορία σε Πρωτοπρόσωπη αφήγηση, με εσωτερική εστίαση και ομοδιηγητικό  αφηγητή.

Λήψη αρχείου

Σε προηγούμενη ανάρτηση μπορείτε να δείτε το κείμενο «Τα φεγγαροπαπούτσια και η κόρη του ήλιου σε γήινα μπερδέματα».

Οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές θα βραβευτούν την ερχόμενη σχολική χρονιά σε επίσημη τελετή!
πολλά συγχαρητήρια!

Διαβάστε το βραβευμένο παραμύθι μας:

Τα φεγγαροπαπούτσια και η κόρη του Ήλιου

Σε γήινα μπερδέματα!

Γεια σας! Είμαστε τα φεγγαροπαπούτσια, το πιο μαγικό ζευγάρι παπουτσιών στον κόσμο! Μας παράγγειλε ο ήλιος για την μοναχοκόρη του, την Αστρίνα. Τα παράγγειλε από το ίδιο το φεγγάρι. Του είπε μάλιστα να μας βάλει μπόλικη ασημόσκονη για να φαινόμαστε από μακριά. Ξέρετε γιατί είμαστε μαγικά; Γιατί όποιος μας φοράει γίνεται αυτό που θέλει. Επειδή η Αστρίνα ήταν πολύ λαμπερή, όταν κατέβαινε στη Γη  οι άνθρωποι τυφλωνόταν από τη λάμψη της και φώναζαν:

–       Προσέξτε! Ένας δεύτερος ήλιος! Τρέξτε να φορέσετε τα γυαλιά σας!

–       Μην ξεχάσετε να βάλετε αντηλιακό!

Έτσι όταν μας φορούσε ήταν βέβαια λαμπερή αλλά όχι (εκ)τυφλωτική.

Ένα βράδυ –καθώς κοιμόμασταν κάτω από το κρεβάτι της Αστρίνας- μπήκε από το ανοιχτό παράθυρο το σκανταλιάρικο ξωτικό ο Τζηφρούληςκαι μας άρπαξε.

–       Ω τι όμορφα παπούτσια! ,είπε βλέποντας μας να λαμπυρίζουμε. Μήπως να τα κάνω πιο διασκεδαστικά; Αναρωτήθηκε και άρχισε να μας ρίχνει μία σκόνη σκανταλιάς που μας έκανε να φταρνιστούμε «Αψούουουουου».

Μας άφησε πίσω στη θέση μας. Όταν ανοίξαμε τα μάτια μας δεν ήμασταν όπως πριν. Γίναμε ανυπάκουα. Το πρωί η Αστρίνα ετοιμάστηκε να κατέβει στη Γη για να πάει για ψώνια. Καθώς πήγε να μας φορέσει εμείς αρχίσαμε να τρέχουμε παντού μέσα στο δωμάτιο!

-Πιάσε μας αν μπορείς! Της φωνάζαμε και βγάζαμε τις γλώσσες μας κοροϊδευτικά.

Η Αστρίνα έξαλλη έτρεχε πέρα δώθε για να μας πιάσει. Έξω από το παράθυρο ο Τσζιφρούλης παρακολουθούσε και έσκαγε στα γέλια. Σε μια στιγμή σταμάτησε η Αστρίνα και έβαλε τα κλάματα. Εμείς σταματήσαμε. Πλησιάσαμε σιγά-σιγά και…

-Σας τσάκωσα τρελοπάπουτσα! Είπε και μας φόρεσε.

Καθώς κατεβαίναμε προς τη Γη ήμασταν ήσυχα. Η Αστρίνα με την ομπρέλα πετούσε μπροστά και πίσω της –χωρίς να τον καταλάβει- ο Τζηφρούλης. Μόλις όμως πατήσαμε το πόδι μας στη Γη μας έπιασε η τρέλα.

-Τρέχα!

-Χόρεχε

-Πήδα!

Η καημένη η Αστρίνα έκανε κουτσό στη μια πατούσα, ζογκλερικά στον αέρα και στο τέλος την αναγκάσαμε να χορέψει «Μακαρένα» στη μέση της πλατείας. Ο κόσμος κοιτούσε και απορούσε.

–       Μήπως μας δείχνει ένα νέο είδος γυμναστικής;

Στο τέλος την αναγκάσαμε να δώσει ένα σάλτο και προσγειώθηκε στο σιντριβάνι της πλατείας. Έγινε παπάκι! Ο Τζηφρούλης γελούσε με την καρδιά του μαζί και με όλους τους ανθρώπους εκεί. Όλο αυτό όμως δεν ήταν καθόλου αστείο ούτε για την Αστρίνα, ούτε και για εμάς. Ευτυχώς με το νερό ξεπλύθηκε η σκανταλόσκονη και βρήκαμε πάλι τον καλό μας εαυτό. Όμως έτσι όπως ήμασταν βρεγμένα χάσαμε και τη μαγική δύναμη  Η Αστρίνα άρχισε και πάλι να λάμπει πολύ και…

-ΤΡΕΞΤΕ!!!! Ο δεύτερος ήλιος κατέβηκε στη Γη., είπαν όλοι και εξαφανίστηκαν.

Μόνο ένας νέος φόρεσε τα σούπερ γυαλιά του και το αντηλιακό του και έτρεξε να βοηθήσει. Μας φόρεσε και μας παρακάλεσε να τον κάνουμε αόρατο. Έτσι και έγινε. Ο νέος, που τον έλεγαν Ηρακλή πλησίασε τον Τζηφρούλη και άρχισε να τον γαργαλάει. Να του τραβάει τα μαλλιά, να του τσιμπάει τη μύτη, να του τεντώνει τα αφτιά.

–       Μηηηηη, χαχαχχαχχα… Βοήθεια!!! Σταματήστε!!! , φώναζε.

Στο τέλος του δώσαμε μία κλωτσιά και τον στείλαμε μακριά στην Πορτογαλία….

Η Αστρίνα κάλεσε τον Ηρακλή για τσάι στη χώρα του Ήλιου και έγιναν πολύ καλοί φίλοι Όταν μεγάλωσαν παντρεύτηκαν και φυσικά κάλεσαν και εμάς.

Όσο για τον Τζηφρούλη; Ούτε στην Πορτογαλία έμεινε ήσυχος. Προσγειώθηκε σε ένα γήπεδο και βρήκε τα παπούτσια ενός ποδοσφαιριστή του Ρονάλντο και….

Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.