Μαθητές της Γ’ τάξης το σχολείου μας επισκέφθηκαν, συνοδεία τεσσάρων καθηγητών τους, την Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011 τη Βουλή των Ελλήνων και ξεναγήθηκαν στο κτίριο και στην έκθεση Ιστορικών αντικειμένων της Βουλής.
Κατά τη διάρκεια της τριήμερης εκδρομής τους στην Αθήνα επισκέφθηκαν μεταξύ άλλων το μουσείο Ακρόπολης, το Παναθηναϊκό Στάδιο και το θωρηκτό Αβέρωφ.
Λατινική Αμερική ονομάζεται το νότιο τμήμα της αμερικανικής ηπείρου, δηλαδή οι χώρες που βρίσκονται νότια του Μεξικού. Ανακαλύφθηκε από τον Αμέριγκο Βεσπούκι (Amerigo Vespucci, 1454 – 1512 μ.Χ.), στην υπηρεσία της Ισπανίας. Κατοικούμενη τότε από τους λεγόμενους Προκολομβιανούς πολιτισμούς (Ίνκας, Μάγιας, Αζτέκοι και άλλοι), η Νότια ή Λατινική Αμερική εξερευνήθηκε, αποικήθηκε και κατακτήθηκε, για εκατονταετίες από τους Ισπανούς και τους Πορτογάλους, οι οποίοι με αιματηρούς πολέμους εξάλειψαν τελείως τους Προκολομβιανούς πληθυσμούς και δημιούργησαν μια σειρά από νέα κράτη. Ως αποτέλεσμα, οι σημερινοί Νοτιοαμερικανοί μιλούν κυρίως ισπανικά ή πορτογαλικά, διατηρώντας την ιβηρική κουλτούρα.
Οι επικρατέστερες ζώνες χωρών της Λατινικής Αμερικής, σύμφωνα με τα κριτήρια των περισσοτέρων αναλυτών (πολιτικών, στρατιωτικών, οικονομικών κ.λπ.) είναι οι ακόλουθες έξι:
• Ζώνη Μεξικού – Κεντρικής Αμερικής. Στη ζώνη αυτή περιλαμβάνονται το Μεξικό καθώς και όλες οι χώρες της Κ. Αμερικής με νοτιότερη αυτή του Παναμά.
• Ζώνη Καραϊβικής. Σ΄ αυτή περιλαμβάνονται μόνο οι χώρες της Καραϊβικής θάλασσας.
• Ζώνη των Άνδεων. Σ΄ αυτή περιλαμβάνονται η Κολομβία, το Περού, ο Ισημερινός και η Βολιβία.
• Ζώνη μη τροπική Ν. Αμερικής. Σ΄ αυτή περιλαμβάνονται η Χιλή, η Αργεντινή, η Ουρουγουάη και η Παραγουάη.
• Ζώνη ανατολικής Βραζιλίας. Σ΄ αυτή περιλαμβάνεται μόνο η ανατολική Βραζιλία.
• Ζώνη εσωτερική ηπειρωτική (Ν. Αμερικής), όπου σ’ αυτή περιλαμβάνεται όλη η υπόλοιπη Βραζιλία.
Η Βραζιλία καταλαμβάνει μία τεράστια έκταση στην ανατολική ακτή και την ενδοχώρα της Νότιας Αμερικής, συνορεύοντας με όλες τις χώρες της ηπείρου, εκτός από τη Χιλή και το Εκουαδόρ: Νότια με την Ουρουγουάη, νοτιοδυτικά με την Αργεντινή και την Παραγουάη, δυτικά με το Περού και τη Βολιβία, βορειοδυτικά με την Κολομβία, και βόρεια με τη Βενεζουέλα, το Σουρινάμ, τη Γουιάνα και τη Γαλλική Γουιάνα. Το μέγεθος, το ανάγλυφο, το κλίμα και οι φυσικοί πόροι κάνουν τη Βραζιλία γεωγραφικά πολυδιάστατη. Είναι η πέμπτη χώρα σε έκταση παγκόσμια, μετά τη Ρωσία, τον Καναδά, την Κίνα και τις ΗΠΑ, και η τρίτη στην Αμερική, με συνολική έκταση 8.511.965 τετρ. χλμ.
Η Βραζιλία κατοικούνταν για τουλάχιστον 10.000 έτη από τους ημινομαδικούς ιθαγενείς πληθυσμούς προ των πρώτων πορτογαλικών κατακτητών, που μπήκαν στη χώρα υπό την ηγεσία του Πέδρο Άλβαρες Καμπράλ στις 22 Απριλίου 1500. Η πηγή εργατικού δυναμικού της αποικίας ήταν αρχικά οι υποδουλωμένοι ινδιάνοι, και μετά από 1550, κυρίως Αφρικανοί δούλοι. Η δουλεία καταργήθηκε οριστικά το 1888, μέσω του "χρυσού νόμου", δημιουργημένου από την πριγκίπισσα Ιζαμπέλ, και η εντατική ευρωπαϊκή μετανάστευση δημιούργησε τη βάση για την εκβιομηχάνιση. Το 1815 η πορτογαλική αυτή αποικία μετονομάσθηκε σε Βασίλειο και στις 13 Μαΐου του 1822 ο Δον Πέδρο, τελευταίος γιος του Βασιλέως Ιωάννη Στ΄ της Πορτογαλίας, ανέλαβε Αυτοκράτωρ της Βραζιλίας. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1822 ανακήρυξε την ανεξαρτησία της χώρας και ίδρυσε μια "Συνταγματική Αυτοκρατορία κληρονομικής ισχύος" (κοινοβουλευτική μοναρχία). Το 1831 παραιτήθηκε και, εννέα χρόνια αργότερα, ο 14χρονος γιος του Πέδρο ανέλαβε δεύτερος Αυτοκράτορας της Βραζιλίας. Η μοναρχία καταργήθηκε οριστικά το 1889. Η βραζιλιάνικη δημοκρατία αντικαταστάθηκε με δικτατορίες τρεις φορές – το 1930-1934 και το 1937-1945 κάτω από τον Ζετούλιο Βάργκας, και το 1964-1985 υπό εναλλασσόμενη στρατιωτική ηγεσία. Από το 1985, η Βραζιλία έχει δημοκρατικό πολίτευμα, ούσα προεδρική δημοκρατία στο πρότυπο των ΗΠΑ. Αυτό επιβεβαιώθηκε σε δημοψήφισμα του 1993, στο οποίο οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να επιλέξουν μεταξύ ενός προεδρικού ή κοινοβουλευτικού συστήματος και μεταξύ αβασίλευτης και βασιλευομένης δημοκρατίας. Πρόεδρος της χώρας από την 1η Ιανουαρίου του 2010 είναι η Ντίλμα Ρουσέφ με αντιπρόεδρο τον Μισέλ Τέμερο.
Ο Βραζιλιάνικη μουσική χαρακτηρίζεται από μεγάλη ποικιλομορφία και θεωρείτο πάντα, ιδιαίτερα ευαίσθητη σε εξωτερικές επιδράσεις. Χαρακτηρίζεται από συνδυασμό παραδοσιακών και μοντέρνων στοιχείων.
Η εξέλιξη της βραζιλιάνικης μουσικής είναι στενά συνδεδεμένη με την ιστορία και τον αποικισμό της χώρας από την ανακάλυψή της το 1500. Αυτοί οι δύο παράγοντες επιρροής συνδέονται μεταξύ τους.
Η Βραζιλιάνικη μουσική έχει τις ρίζες της, στην ευρωπαϊκή μουσική της πρώην αποικιοκρατικής δύναμης της Πορτογαλίας, στις αφρικανικές μουσικές παραδόσεις των σκλάβων της Βραζιλίας και σε μικρότερο βαθμό, στους αυτόχθονες ιθαγενείς πληθυσμούς. Επίσης, ισχυρή επίδραση στην σύγχρονη βραζιλιάνικη μουσική έπαιξαν και οι θρησκείες.
Χαρακτηριστικά είναι τα σημάδια της επιρροής της αφρικανικής κληρονομιάς στην Βραζιλιάνικη μουσική παράδοση, με μεγάλη έμφαση τα κρουστά και τους ρυθμούς της.
Στην Βραζιλιάνικη μουσική, διακρίνονται η Música erudita (Κλασσική Μουσική), η οποία περιλαμβάνει όλες τις μορφές της μουσικής τέχνης και η Música Popular. Η λαϊκή-φολκλόρ και η pop μουσική. Και οι δύο, ωστόσο, δεν είναι αυστηρά διαφορετικές.
Η σύγχρονη αστική μουσική Música Popular Brasileira ή εν συντομία MPB, χαρακτηρίζεται από μία ιδιαιτερότητα. Την κατεύθυνσή της προς την Βόρεια Αμερική και την ευρωπαϊκή ποπ μουσική, η οποία δεν είναι μόνο μια επιλογή των νέων, αλλά και πολλών άλλων ηλικιών.
Η πιο δημοφιλής μουσική της Βραζιλίας είναι η samba, και έχει γίνει παγκοσμίως γνωστό λόγω του διάσημου καρναβαλιού του Ρίο ντε Τζανέιρο. Χορεύεται δε, και σε κάθε περίσταση που οι βραζιλιάνοι γιορτάζουν οτιδήποτε. Η πιο δημοφιλής και παραδοσιακή μορφή της σάμπας έχει πάρα πολύ γρήγορο και έντονο ρυθμό και χορεύεται από ένα άτομο σόλο. Υπάρχουν όμως και πολλές παραλλαγές της όπως η ballroom Samba, που είναι αισθητά πιο αργή και χορεύεται από ζευγάρια.
Η samba σε συνδυασμό με την bossa nova και στοιχεία της τζαζ μουσικής ήταν στο προσκήνιο τη δεκαετία του 1950 και του 1960 διεθνώς. Από τη δεκαετία του 1980 όλο και περισσότεροι γίνονται οι υποστηρικτές της Samba Reggae. Tέλος, η Βραζιλία επηρέασε σημαντικά τη διεθνή τζαζ σκηνή με πολλούς μουσικούς της.
Είναι το βασικό μουσικό όργανο της Καποέιρα, αφού αυτό διατάζει σε μία roda, ορίζοντας μέσω των ρυθμών του, το είδος του παιχνιδιού που θα πραγματοποιηθεί. Το berimbau δεν χρησιμοποιούνταν μόνο στην Καποέιρα αλλά και σε διάφορες γιορτές των Αφρο-βραζιλιάνων και στην samba-de-roda.
Ο μύθος λέει ότι μια κοπέλα έκανε περίπατο και καθώς διέσχιζε το αυλάκι ενός ποταμού, έσκυψε να πιεί νερό με τα χέρια. Την στιγμή που ξεδιψούσε, ένας άντρας την χτύπησε στον σβέρκο και πέθανε. Το σώμα της μετατράπηκε σε ξύλο, τα μέλη της σε σχοινί, το κεφάλι της σε ηχείο και το πνεύμα της στην μελαγχολική και γεμάτη συναίσθημα μουσική (ο μύθος προέρχεται από την Βορειοανατολική Αφρική).
Το berimbau είναι κρουστό όργανο (σύρμα που κρούεται) της οικογένειας των χορδόφωνων και αφρικάνικης προέλευσης. Έφτασε στην Βραζιλία, μέσω των Αφρικανών σκλάβων και έγινε ιδιαίτερα γνωστό μέσα από τις λαϊκές εκδηλώσεις όπως η samba de roda, το καντομπλέ και η Καποέιρα μεταξύ άλλων.
Στην Μπαία υπήρχε το berimbau στόματος που ήταν ένα μουσικό τόξο με σχοινί από το αναρριχητικό φυτό timbo (τίμπο). Ο ήχος παράγεται στηρίζοντας το ξύλο ανάμεσα στα δόντια με το σχοινί έξω από το στόμα και αφήνοντας το σχοινί να πάλλεται στην στοματική κοιλότητα κρατώντας το ξύλο απ' έξω. Αποτελεί ένα μουσικό όργανο που σπάνια συναντάμε στις μέρες μας.
Υπήρχε επίσης το berimbau της κοιλιάς, που σήμερα ονομάζεται απλώς berimbau. Στην Βραζιλία ήταν επίσης γνωστό με το όνομα Uricungo και/ή Μουσικό Τόξο. Στην Αφρική δίνονται στο berimbau διάφορες ονομασίες όπως Μουσικό Τόξο, Bucumbunga, Uricungo, Gunga κτλ…
Το berimbau στηρίζεται συνήθως στο αριστερό χέρι. Στο ίδιο χέρι ο παίκτης κρατάει επίσης μία πέτρα ή ένα νόμισμα (χάλκινο) το οποίο ακουμπάει επάνω στο σύρμα (σύρμα από λάστιχο αυτοκινήτου) του berimbau διαφοροποιώντας με τον τρόπο αυτό τον ήχο. Στο δεξί χέρι κρατάει ένα caxixi (μικρό καλαθάκι από άχυρο που έχει μέσα σπόρια) που παράγει ήχο παρόμοιο με κουδούνισμα και στηρίζεται ανάμεσα στα δάχτυλα και την παλάμη του χεριού και μια μπαγκέτα (ξύλινη βέργα) την οποία κρούει απάνω στο σύρμα και σε συνδυασμό με την ανάλογη χρήση του νομίσματος παράγει τον χαρακτηριστικό ήχο.
Στην roda της Καποέιρα υπάρχουν τρία βασικά είδη berimbau:
• Μία Gunga ή Berra-Boi berimbau με μεγάλη cabaca και μπάσο ήχο του οποίου η λειτουργία εκτός από το να συντονίζει τον ρυθμό του παιχνιδιού των καποερίστας, είναι να μαρκάρει τον βασικό ρυθμό (ισοκράτημα) όλων των οργάνων.
• Ένα berimbau Medio, με cabaca μετρίου μεγέθους, λίγο μικρότερης από αυτή της Gunga. Παράγει ήχο alto όσον αφορά στην τονική του περιοχή και λειτουργία του είναι να παίζει τον αντίστροφο ρυθμό από τον βασικό που παίζει η Gunga, ή να αυτοσχεδιάζει.
• Ένα berimbau Viola που έχει την μικρότερη cabaca, που παράγει οξύ ήχο και λειτουργία του είναι να σολάρει και να αυτοσχεδιάζει.
Είναι ένα όργανο που μαρκάρει τον ρυθμό του παιχνιδιού. Είναι Αραβικής προέλευσης και έφτασε στην Αφρική μέσω εμπόρων που βρίσκονταν σε βόρειες χώρες της ηπείρου, όπως την Αίγυπτο.
Πιθανόν το atabaque να έφτασε στην Βραζιλία μέσω των Πορτογάλων, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί σε γιορτές και θρησκευτικές πομπές. Γενικά, φτιάχνεται αποό δυνατό και ευλίγυστο ξύλο όπως ζακαραντά, κέδρο,μόγκνο, κομμένο σε λεπτές φαρδιές σανίδες οι οποίες δένονται η μία δίπλα στην άλλη με σιδερένια τόξα. Στο επάνω μέρος τοποθετείται ένα μεγάλο ατσάλινο δαχτυλίδι στο οποίο στερεώνεται ένα καλά κατεργασμένο και τεντωμένο κομμάτι δέρματος.
Είναι επίσης ένα όργανο που μαρκάρει τον ρυθμό του παιχνιδιού. Το έφεραν στην Βραζιλία οι Πορτογάλοι χρησιμοποιώντας το στις θρησκευτικές πομπές που έκαναν. Τα pandeiro μπορεί να έχου δερμάτινο ή πλαστικό κάλλυμα. Τα δερμάτινα pandeiro παράγουν ήχο καλύτερης ποιότητας, αλλά παρουσιάζουν προβλήματα κουρδίσματος που προκαλούνται από τις εναλλαγές του κλίματος, οπότε τα πλαστικά pandeirο συναντιούνται συχνότερα.
Είναι ένα σιδερένιο κρουστό μουσικό όργανο, που μετέφεραν στην Βραζιλία οι Αφρικανοί. Ο όρος προέρχεται από τη ναγκό (αφρικάνικη διάλεκτος) και σημαίνει καμπάνα.
Είναι ένα όργανο φτιαφμένο από ένα κομμάτι ξύλο, είτε μπαμπού με αυλάκια, ή ένα μικρό ελατήριο δεμένο πάνω σε μια ξύλινη βάση, πάνω στο οποίο τρίβεται με παλινδρομικές κινήσεις μια μεταλλική βέργα.
Το caxixi είναι μια μικρή κουδουνίστρα φτιαγμένη από πλεγμένο άχυρο. Την βάση του αποτελεί ένα στρογγυλό κομμάτι από cabaca. Το ανώτερο μέρος του είναι ευθύ και τελειώνει σε ένα χερούλι από το ίδιο άχυρο, για να στηρίζονται τα δάχτυλα κατά την διάρκεια του παιξίματος. Στο εσωτερικό του, το caxixi έχει ξερά σπόρια, που όταν κουνιούνται βγάζουν το χαρακτηριστικό ήχο.
Βιογραφικό
Ο Νίκος Σκαλκώτας (Χαλκίδα 8 Μαρτίου 1904, Αθήνα 19 Σεπτεμβρίου 1949 ) ήταν συνθέτης του 20ού αιώνα. Ήταν μέλος της Δεύτερης Βιεννέζικης Σχολής και είχε επιρροές τόσο από την κλασική μουσική όσο και από την Ελληνική παραδοσιακή μουσική.
Γεννήθηκε σ’ ένα έντονα μουσικό περιβάλλον. O προπάππος του, Αλέξανδρος Σκαλκώτας ήταν γνωστός τραγουδιστής, βιολιστής και συνθέτης δημοτικής μουσικής. Ο πατέρας του, Αλέκος Σκαλκώτας, ήταν αυτοδίδακτος φλαουτίστας και ο πρώτος του δάσκαλος. Αργότερα ξεκίνησε τις σπουδές του με το θείο του Κώστα στη Χαλκίδα και συνέχισε στο Ωδείο Αθηνών όπου αποφοίτησε παίρνοντας το Πρώτο Χρυσό Βραβείο το 1920.
Το 1921, έφυγε για σπουδές στο Βερολίνο έχοντας εξασφαλίσει σειρά υποτροφιών. Από το 1921 ως το 1933 έζησε στο Βερολίνο, όπου αρχικά πήρε μαθήματα βιολιού από τον Willy Hess. Το 1923 αποφάσισε να εγκαταλείψει την καριέρα του ως βιολονίστας και έγινε συνθέτης. Σπούδασε σύνθεση με τους Paul Kahn, Paul Juon, Κουρτ Βάιλ, Philipp Jarnach και Άρνολντ Σένμπεργκ. Το 1933, όταν ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία, ο Σκαλκώτας γύρισε στη Ελλάδα, όπου ζούσε παίζοντας σε διάφορες ορχήστρες. Ένας άλλος λόγος για τον οποίο μπορεί ο Σκαλκώτας να γύρισε στην Ελλάδα εκείνη την εποχή, είναι ότι η υποτροφία που χρηματοδοτούσε τις σπουδές του έληξε. Στην Αθήνα αναζήτησε άλλους τρόπους χρηματοδότησης, που θα μπορούσε να ήταν κάποια άλλη υποτροφία ή εργασία. Πάντως γρήγορα απογοητεύτηκε από την κατάσταση στη μουσική πραγματικότητα της Αθήνας της εποχής καθώς το κοινό, μη συνηθισμένο στις νέες μουσικές τεχνοτροπίες στις οποίες διδάχτηκε ο Σκαλκώτας, αποδοκίμασε πολλά από τα έργα του.
Ο Σκαλκώτας πέθανε απρόσμενα το 1949 στην Αθήνα, από μία κήλη που είχε παραμελήσει, οδηγήθηκε σε περισφιγμένη με μοιραία κατάληξη, αφήνοντας μερικά συμφωνικά έργα με ημιτελή ενορχήστρωση. Τα περισσότερα έργα του πρωτοπαρουσιάστηκαν μετά το θάνατό του. Εκτός από το καθαρά μουσικό του έργο, ο Σκαλκώτας συνέταξε ένα σημαντικό θεωρητικό έργο, αποτελούμενο από αρκετά μουσικά άρθρα, μια πραγματεία ενορχήστρωσης, μουσικές αναλύσεις κλπ. Ο Σκαλκώτας γρήγορα διαμόρφωσε το προσωπικό του στυλ μουσικής γραφής έτσι ώστε κάθε επιρροή από τους δασκάλους του σύντομα αφομοιώθηκε δημιουργικά σε ένα τρόπο σύνθεσης που είναι απολύτως προσωπικός και αναγνωρίσιμος. Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες είναι οι προσπάθειες Ελλήνων και ξένων πανεπιστημιακών ερευνητών να αναλύσουν τη μουσική του γλώσσα. Επίσης, η δισκογραφική εταιρεία Bis έχει αναλάβει την ηχογράφηση όλων των έργων του.
Χρονογραφική επισκόπηση του έργου του
Τα πρώιμα έργα του Σκαλκώτα, τα περισσότερα από τα οποία έγραψε στο Βερολίνο και μερικά από αυτά στην Αθήνα, είναι χαμένα. Τα πρωιμότερα από τα έργα του που είναι διαθέσιμα σε μας σήμερα χρονολογούνται από το 1922-24 και είναι συνθέσεις για πιάνο καθώς και η ενορχήστρωση του έργου Κρητική Γιορτή του Δημήτρη Μητρόπουλου. Ανάμεσα στα τελευταία έργα που γράφτηκαν στο Βερολίνο είναι η σονάτα για σόλο βιολί, αρκετά έργα για πιάνο, μουσική δωματίου και μερικά συμφωνικά έργα. Κατά την περίοδο 1931-34 ο Σκαλκώτας δεν συνέθεσε τίποτα. Άρχισε να γράφει ξανά στην Αθήνα μέχρι το θάνατό του. Το έργο του περιλαμβάνει συμφωνικά έργα (Ελληνικοί χοροί, η συμφωνική εισαγωγή Η Επιστροφή του Οδυσσέα, το παραμυθόδραμα Η Κόρη και ο Θάνατος, η Κλασική Συμφωνία για πνευστά, μια Συμφωνιέτα και αρκετά κοντσέρτα), έργα μουσικής δωματίου, καθώς και φωνητικά έργα.
Σύμφωνα με τον συνθέτη και μεγάλο μελετητή του έργου του Νίκου Σκαλκώτα, Γιάννη Α. Παπαϊωάννου, το μουσικό έργο και η ανάπτυξη του ύφους του Σκαλκώτα χωρίζονται σε τρείς περιόδους:
Περιλαμβάνει και την εποχή που ο Σκαλκώτας βρισκόταν στη Γερμανία. Εκείνη τη περίοδο, κυριαρχεί στα έργα του αυστηρός δωδεκαφθογγισμός. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, όπως οι "36 Ελληνικοί Χοροί" που δημιουργήθηκαν εκείνη την περίοδο.
Χαρακτηριστικά έργα της 1ης Περίοδου:
· Οκτέτο (1931)
· Πιάνο Τρίο (1936)
· Συμφωνική Σουίτα Νο.1 (1929)
Ο Σκαλκώτας δημιουργεί έργα μεγάλης διαρκείας και συλλογές συντομότερων έργων. Τα έργα εκείνης της εποχής είναι πιο επικά, με ηρωικώτερη διάθεση.
Χαρακτηριστικά έργα της 2ης Περιόδου:
· Κονσέρτο για Πιάνο και δέκα Πνευστά Όργανα (1939)
· Η Επιστροφή του Οδυσσέα (1942)
· 32 Κομμάτια για Πιάνο (1940)
Η τελευταία περίοδος πριν πεθάνει.Δημιουργεί έργα με δραματικότερη και σκυθρωπή διάθεση. Εκείνη τη περίοδο, εμφανίζονται και έργα εξ' ολοκλήρου τονικά και αρμονικά.
Χαρακτηριστικά έργα της 3ης Περίοδου:
· Η Θάλασσα (λαϊκό μπαλέτο) (1948-49)
· Ελληνικός Χορός σε Ντο Ελάσσονα (1949)
· Κονσερτίνο για Πιάνο (1948-49)
Γενικά, σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ο Σκαλκώτας παρέμεινε πιστός στα νεοκλασικά ιδανικά της "Νέας Αντικειμενικότητας" (Neue Sachlichkeit) και της "απόλυτης μουσικής" που διακηρύχθηκαν το 1925. Όπως ο Σένμπεργκ, καλλιέργησε επίμονα κλασικές φόρμες, αλλά ο κατάλογος των έργων του χωρίζεται σε έργα ατονικά και δωδεκαφθογγικα, και σε τονικά έργα, ενώ και οι δύο κατηγορίες εκτείνονται χρονικά σε όλη τη συνθετική του καριέρα.
Αυτή η φαινομενική ανομοιογένεια μπορεί να εντάθηκε από την αγάπη του για την ελληνική παραδοσιακή μουσική. Παρόλα αυτά, παρέμεινε σκεπτικιστής στις προσπάθειες των Ελλήνων συγχρόνων του να την ενσωματώσουν στο σύγχρονο συμφωνικό στυλ. Ο Σκαλκώτας ήταν προφανώς απρόθυμος να αναπτύξει το είδος αυτό των δομικών και στυλιστικών τάσεων που θα είχε προδώσει τα ιδανικά του για ενοποίηση, τα οποία είχε κληρονομήσει από τον Σένμπεργκ. Έτσι μπορεί να ιδωθεί σαν ένας σύνδεσμος ανάμεσα στην Δεύτερη Σχολή της Βιέννης, τη σχολή του Μπουζόνι και του Στραβίνσκι.
Προτεινόμενη Δισκογραφία
Η Κίνα απ’ όσο όλοι γνωρίζουμε είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο πληθυσμό στον κόσμο και έχει περίπου 1.500.000.000 κατοίκους. Την 3η χιλιετία σε αυτήν την πολυπληθή χώρα αναπτύχτηκε η μουσική. Τότε η μουσική έπαιζε μεγάλο ρόλο στην αρχαία Κίνα αυτό συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Ο ιδρυτής της μουσικής στην κινεζική μυθολογία ήταν Ling Lun, ο οποίος έκανε μπαμπού σωλήνες συντονισμένοι με τους ήχους των πουλιών.
Θιβέτ
Η μουσική του συνδέεται με τις διάφορες θρησκευτικές βουδιστικές αιρέσεις, τα διάφορα κρουστά και πνευστά όργανα προκαλούν παράξενα ηχοχρώματα. Γίνεται συνδυασμός και γυναικείων αλλά και ανδρικών φωνών.
Η κλασική μουσική Γιαγιουέ είναι ένα είδος κινέζικης κλασικής μουσικής η οποία παιζόταν μέσα στην αυλή του αυτοκράτορα ήταν επίσημη και ήθελε να ξεχωρίζει της αριστοκρατικές τάξεις. Η μουσική των συμποσίων εκτελούνταν και αυτή στην αυλή του αυτοκράτορα καθώς όμως εμφανίστηκαν αυτοκρατορικές αυλές η μουσική αυτή παιζόταν μόνο σε ναούς του κομφουκιανισμού. Τον 8ο αιώνα μ.x. εμφανίστηκε η κινέζικη Όπερα η ποιο διάσημη όπερα είναι η Όπερα του Πεκίνου. Η Όπερα του Πεκίνου περιέχει αυστηρούς ρόλους, λαρυγγισμούς, και τα όργανα που χρησιμοποιούνται είναι χορδόφωνα , ιδιόφωνα κ.ά.
Στην αρχή η Κινέζικη μουσική αποτελούνταν από 5 φθόγγους αλλά αργότερα έγινε επτατονική. Η κινέζικη μουσική είναι μονοφωνική ,όμως έχει και κάποια στοιχεία ετεροφωνίας. Τραγουδιέται με φαλτσέτο ή λεπτή φωνή.
Συνήθως, το απλό κρουστό σύνολο, του οποίου ο ρυθμός είναι δυνατός, αξιοποιείται στα ζεστά και ζωντανά έργα. Ενώ το κουρατέτο ή το κουιντέτο με λυρική και μαλακή μελωδία είναι άκρως κατάλληλα για μουσική δωματίου.
Το κλασικό κινέζικο όργανο είναι το τζιν ,είναι μακρύ χορδόφωνο ένα άλλο κινέζικο μουσικό όργανο είναι το τσενγκ και αποτελείται από πολλούς αυλούς τέλος είναι εκκλησιαστικό όργανο. Κρουστά όργανα που περιέχει η κινέζικη μουσική είναι τύμπανα, γκόνγκ ,καμπάνες, κουδούνια, ξυλόφωνα κ.ά. Το αντιπροσωπευτικό έγχορδο όργανο της Κίνας λέγεται πίπα , μοιάζει με το λαούτο κι έχει 4 χορδές.
SMZB band : a)Joining Forces
b)Scream for life
Cai Lou Ji
ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΛΑΤΙΝΙΚΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
ΑΡΓΕΝΤΙΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Στη Βόρεια Αργεντινή κυριαρχεί η μουσική των Άνδεων ενώ προς τα νότια της χώρας και συνάμα στην πρωτεύουσα Μπουένος Άιρες κυριαρχεί η μουσική «τάνγκο».
Το «τάνγκο» είναι ένα είδος μουσικής το οποίο αρχικά πρωτοεμφανίζεται στις αστικές και χαμηλές τάξεις τις Αργεντινής όμως αργότερα μετεξελίχτηκε σε μία μουσική η οποία ακουγόταν και στα μεγάλα σαλόνια τόσο της Ευρώπης όσο και της Βορείου Αμερικής. Το «τάνγκο» όταν πρωτοεμφανίστηκε δέχτηκε τόσο καλά όσο και επικριτικά σχόλια ακόμη και από τον ίδιο τον Πάπα.
2. ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
ΜΕΛΩΔΙΑ-ΡΥΘΜΟΣ
Η Αργεντίνικη Μουσική βασίζεται κυρίως στην επτατονική κλίμακα (ντο-ρε-μι-φα-σολ-λα-σι). Οι κλίμακες οι οποίες υπάρχουν μπορεί να είναι είτε μείζονες είτα ελάσσονες. Ο ρυθμός είναι συγκοπτόμενος. Το «τάνγκο» μπορεί να παιχτεί σε δύο διαφορετικούς ρυθμούς είτε 2/4 είτε 4/4.
ΜΟΥΣΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ
Κύριο μουσικό όργανο είναι το μπαντονεόν το οποίο είναι ένα αερόφωνο όργανο που έχει πλήκτρα. Πρώτη φορά κατασκευάστηκε την δεκαετία του 1840. Σε αντίθεση με το ακορντεόν, το μπαντονεόν διαθέτει και από του δυο πλευρές του στρόγγυλα πλήκτρα. Η δυσκολία που υπάρχει είναι ότι ο ήχος που παράγει το μπαντονεον όταν ανοίγει ή κλείνει η φυσούνα είναι διαφορετικός με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο στην εκμάθηση του.
Επίσης υπάρχουν και άλλα όργανα όπως το βιολί, το πιάνο, το φλάουτο και η κιθάρα τα οποία και συνοδεύουν τους διάφορους σκοπούς.
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ
1) Juan Carlos Caceres – Tango Negro Trio
2) Juan Carlos Caceres – Murga Argentina
3) Astor Piazzola – Τhe soul of tango
4) Astor Piazzola – The 4 season of Buenos Aires
5) Astor Piazzola – Tango: Zero Hour
Δείτε ένα βιντεάκιι που δείχνει ποια είναι η σωστή και εργονομική στάση εργασίας με φορητό υπολογιστή.
Σωστή Στάση Εργασίας Βίντεο YouTube
Βάθος Χρώματος: Το βάθος χρώματος ορίζεται ως ο αριθμός των bit που χρησιμοποιούνται για την παράσταση του χρώματος ενός pixel.Το πλήθος των διαφορετικών χρωμάτων που έχουν χρησιμοποιηθεί, για να χρωματιστούν τα εικονοστοιχεία της οθόνης, ονομάζεται βάθος χρώματος. Όταν λέμε ότι μια εικόνα έχει βάθος χρώματος 24 bit, τότε εννοούμε ότι έχουν χρησιμοποιηθεί: 8 bit για το κόκκινο χρώμα + 8 bit για το μπλε χρώμα + 8 bit για το πράσινο χρώμα. Δηλαδή υπάρχει η δυνατότητα να χρωματιστεί κάθε εικονοστοιχείο της εικόνας με ένα από 224 διαφορετικά χρώματα.
Μέγεθος της εικόνας: Πολλές φορές χρειάζεται να γνωρίζουμε πόσα Byte καταλαμβάνει μια εικόνα σε ένα αποθηκευτικό μέσο για να μπορούμε να τη διαχειριστούμε καλύτερα. Το μέγεθος μιας εικόνας υπολογίζεται από τον τύπο:
Μέγεθος εικόνας (σε Byte) = (Οριζόντιος αριθμός εικονοστοιχείων x
Κάθετος αριθμός εικονοστοιχείων x Βάθος χρώματος): 8
η διαίρεση με το 8 χρησιμεύει για να μετατρέψουμε τα bit σε Byte.
Επομένως, μια εικόνα με ανάλυση 1024×768 και βάθος χρώματος 8 bit χρειάζεται, για να αποθηκευτεί στη μνήμη χώρο: (1024x768x8) :8 = 786.432 Byte.
