Από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα, κάθε μορφή του ελληνικού πολιτισμού, κάθε πρόταση τρόπου ζωής, ύπαρξης και συνύπαρξης, κάθε συμβολισμός της φιλοσοφίας και κυματισμός της ποίησης,κρυσταλλώνεται πάντοτε με ένα εικαστικό δημιούργημα. Θα λέγαμε δε ότι συνήθως πρόκειται για ένα έργο της Αρχιτεκτονικής, και μάλιστα της ναοδομίας.
Αρκεί να θυμηθούμε τον Παρθενώνα, τον περίπτερο αυτό ναό, που μορφοποίησε το πνευματικό φως που εξέπεμψε η Αθήνα του 5ου προ Χριστού αιώνα. Και ποιός μπορεί να ξεχάσει την Αγία Σοφία, του 6ου μετά Χριστόν αιώνα, της οποίας ο -μεταξύ ουρανού και γης- τρούλος, τι άλλο εκφράζει, παρά αυτήν ακριβώς την επικοινωνία Θεού και ανθρώπων, αυτήν ακριβώς τη συνάντηση του άυλου με το χοϊκό.
Περιδιαβάζοντας λοιπόν στα μονοπάτια αυτών των σκέψεων και αναζητώντας μέσα στην πόλη μας αρχιτεκτονικά ίχνη που διασώζουν ακέραιο το πνεύμα του Χριστού σταθήκαμε με σεβασμό μπροστά στις ιστορικές εκκλησιές της.Εκείνες που εικονίζουν μέσω της υλικής, συμπαγούς ύπαρξής τους, τη διαρκή αλληλοπεριχώρηση των τριών Προσώπων του Θεού, δημιουργώντας μας την αίσθηση πως αποτελούν στέρεες, χοϊκές στιγμές του αέναου χορού.
Ορθώνουν το ανάστημά τους χωρίς έπαρση. Απλώνονται με σεμνότητα στο χώρο. Οδηγούν από το ορατό στο αόρατο. Συμφιλιώνουν το τώρα με το πάντα. Κι αν κάποιο σούρουπο -καθώς ανύποπτος ρεμβάζεις- σου φανεί πως ο τρούλος χάνει σιγά-σιγά το βάρος του, η ύλη γίνεται λεπτοφυής και τελικά ίπταται δίνοντας μορφή στον αιώνιο κυκλικό χορό του σύμπαντος, ίσως να μην κάνεις λάθος!
