Τα παιδιά με αφορμή την Καθαρά Δευτέρα μίλησαν για όλα αυτά τα έθιμα που χαρακτηρίζουν τη μέρα αυτή δίνοντας βέβαια έμφαση στο πιο αγαπημένο τους, αυτό του χαρταετού. Αυτό στάθηκε αφορμή να εξερευνήσουν την ιστορία γύρω από τους χαρταετούς και να μάθουν πως τους κατασκευάζουν και παίζουν με αυτούς παιδιά άλλων χωρών. Έπειτα κατασκεύασαν ο καθένας το δικό του χαρταετό και τους πέταξαν στην αυλή του σχολείου μας. Η εκπαιδευτικός είχε κατασκευάσει και κάποιους επιπλέον χαρταετούς με μεγαλύτερο βάρος και μήκος ώστε τα παιδιά να κάνουν παρατηρήσεις για το πώς τελικά οι παράγοντες αυτοί παίζουν ρόλο στο πέταγμά τους. Όλα αυτά που τα παιδιά σκέφτηκαν και παρατήρησαν τα αποτύπωσαν εικαστικά σε κάποια φύλλα παρατήρησης.
Τα παιδιά μέσα σ’ άλλα κατασκεύασαν τη δική τους αποκριάτικη στολή πιγκουίνου συνδέοντας όσα έμαθαν τις προηγούμενες εβδομάδες για τον Νότιο Πόλο. Οι στολές φορέθηκαν και και τα παιδιά έπαιξαν πολλά αποκριάτικα παιχνίδια απογειώνοντας την εορταστική διάθεση αυτών των ημερών.
Και οι δραστηριότητες μας δεν σταματούν εδώ …Το αγαπημένο βιβλίο της Ζωρζ Σαρή «Ο Αρλεκίνος »έγινε αφορμή και για μερικές ακόμα ευφάνταστες δημιουργίες ,αλλά και φυσικά το σύνθημα : ” Ζήτω οι Απόκριες. Ζήτω η τρέλα. Τούτο μόνο. Ας το μάθουνε πολλοί. Μια φορά μόνο το χρόνο πρέπει να ‘ μεθα τρελοί”
Αυτά τα λόγια τραγουδούσαν τις ημέρες της Αθηναϊκής αποκριάς στις αρχές του αιώνα μας , τονίζοντας την ανάγκη για εκδήλωση και εκτόνωση της τρέλας, του παραλόγου, του γέλιου τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο.
Σε όλους τους πολιτισμούς όλων των εποχών η ανάγκη αυτή υπήρχε και ικανοποιούνταν μέσα από μια πολύ μεγάλη ποικιλία γιορτών στην διάρκεια ενός έτους. Αυτή η εκτόνωση είναι πολύ σημαντική για τους ανθρώπους , γεγονός που αποδεικνύεται από το ότι το καρναβάλι και οι γιορτές γέλιου , κεφιού και ξεφαντώματος είναι από τα λίγα στοιχεία των παραδόσεων των λαών ,που έχουν διατηρηθεί μέχρι τις ημέρες μας , παρά τις κατά καιρούς προσπάθειες της Χριστιανικής ή πολιτικής εξουσίας να τις καταργήσει ως ειδωλολατρικές ,αλλοτριωτικές για τους ανθρώπους ή επικίνδυνες για το κράτος.
Μέσα λοιπόν από αυτή την λογική ,προσεγγίσαμε την περίοδο του Τριωδίου και των Αποκρεών στο τμήμα 2.
Διαβάσαμε αποκριάτικες ιστορίες , μάθαμε για τα παραδοσιακά αποκριάτικα καρναβάλια και έθιμα της πατρίδας μας, τραγουδήσαμε αποκριάτικα τραγούδια ,μασκαρευτήκαμε με πολλούς τρόπους, κάναμε πάρτυ, χορέψαμε και φτιάξαμε διάφορες χειροτεχνίες και κατασκευές. Πραγματικά το χαρήκαμε πολύ !
Παρακάτω παραθέτουμε και κάποιες πληροφορίες για τον ” ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟ ” από την αρχαιότητα έως σήμερα.
Ο γελωτοποιός ( αγγλικά fool ή jester , γαλλικά bouffon ) είναι ο άνθρωπος στο πρόσωπο του οποίου η χαρά ,η ευθυμία πραγματική ή προσποιητή , αποτελεί πηγή γέλιου και πειράγματος προς όλους τους άλλους ανθρώπους, ακόμα και προς τον ίδιο του τον εαυτό.
Οι γελωτοποιοί μέσω του λόγου , των κινήσεών τους και των χορευτικών ικανοτήτων τους από τα πολύ αρχαία χρόνια διασκέδαζαν το πλήθος γύρω τους. Άλλοτε κριτικάροντας , άλλοτε σαρκάζοντας ή κάνοντας διάφορα χωρατά ,άλλοτε ειρωνεύοντας, άλλοτε επικρίνοντας καταστάσεις και πρόσωπα του κοινωνικού τους περίγυρου προσπαθούσαν να σκορπίσουν το γέλιο στους δρόμους , στις πλατείες ,στις αυλές των πλουσίων ή στα συμπόσια των αρχόντων.
Εμφανίζονται επαγγελματίες γελωτοποιοί από την εποχή των Φαραώ της Αιγύπτου , μέχρι και σήμερα. Στην αρχαία Ελλάδα μάλιστα υπήρχε και ο Θεός του Γέλιου. Πρόκειται για έναν δαίμονα προσωποποίηση του γέλιου με το όνομα ” ΓΕΛΩΣ “.Λατρευόταν κυρίως στην Σπάρτη , όπου ο Λυκούργος είχε αναθέσει αγαλματίδιο του Γέλωτος. Εκεί υπήρχε επίσης και ιερό του Θεού όπως και στα Ύπατα της Θεσσαλίας, όπου τελούσαν ετήσιους αγώνες προς τιμήν του. Απεικονίζεται συνήθως ως μέλος του θιάσου του Διονύσου, ως νέος με μακρύ ένδυμα και κιθάρα. Τους γελωτοποιούς τους συναντάμε ακόμα και στην Περσία, στην Ρώμη, στην Γαλλία, στο Θιβέτ, στην Ασία και σε πολλές άλλες χώρες. Ιδιαίτερα στον Μεσαίωνα επιτέλεσαν και ένα άλλο πολύ σημαντικό έργο εκτός από την διασκέδαση. Έλεγαν αλήθειες, επέκριναν και καταδίκαζαν τα κακώς κείμενα της κοινωνίας και της εποχής τους, ασκούσαν κριτική σε πρόσωπα που βρίσκονταν στα ανώτερα σκαλοπάτια της εξουσίας και της ιεραρχίας και πρόβαλαν μία ανάγκη απελευθέρωσης των απλών καταπιεσμένων ανθρώπων και αντίστασής τους κατά του αυταρχισμού και της εκμετάλλευσης. Ήτανε συνήθως νάνοι, δύσμοφροι, καμπούρηδες φορούσαν στο κεφάλι καπέλο με αυτιά γαϊδάρου και κάλλαιον σαν του πετεινού, κουδούνια στην υπόλοιπη περιβολή τους και κρατούσαν στα χέρια κορύνη σαν σκήπτρο.
( ΠΗΓΗ : ΟΙ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ TERRAPAPERS )
Κάπως έτσι ολοκληρώσαμε τις αποκριάτικες εργασίες μας και δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε σε όλους Καλά Κούλουμα και καλή Αποκριά!!
