Αρχικά κάναμε ένα «ταξίδι» στην Ελλάδα  και εντοπίσαμε στον χάρτη τις περιοχές με τα ξεχωριστά αποκριάτικα έθιμα.

Παρακολουθήσαμε σχετικές  φωτογραφίες και βίντεο και επικεντρωθήκαμε στο παραδοσιακό δρώμενο της Νάουσας: «Μπούλες και γενίτσαροι». Στη συνέχεια κατασκευάσαμε τις μάσκες μας  και αναβιώσαμε κι εμείς  το δρώμενο με τον δικό μας τρόπο.

Στο πλαίσιο της γνωριμίας με διαφορετικούς πολιτισμούς και με στόχο τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, ασχοληθήκαμε με τον πολιτισμό των Ινδιάνων. Μάθαμε για την κουλτούρα τους, για την καθημερινή ζωή τους και τη σχέση τους με τη φύση. Συζητήσαμε για την προσπάθεια εξόντωσής τους από τους Ευρωπαίους αποίκους και μάθαμε για το «Μονοπάτι των δακρύων» και τα Σχολεία – Οικοτροφεία Αφομοίωσης των Ινδιάνων (Residential Schools), στον Καναδά. Στα σχολεία αυτά, τα παιδιά των Ινδιάνων εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις παραδόσεις και τις γλώσσες τους. Παρακολουθήσαμε την αληθινή ιστορία της Phyllis Webstad, η οποία φοίτησε σε ένα από αυτά τα σχολεία και έγραψε τις εμπειρίες της στο βιβλίο της: “The Orange Shirt Story”, για να μας διδάξει ότι “Κάθε Παιδί Αξίζει.”

Στη συνέχεια, σχεδιάσαμε φτερά για το κεφάλι, κατασκευάσαμε ινδιάνικα μενταγιόν, χρωματίσαμε τοτέμ, διακοσμήσαμε τύμπανα με ινδιάνικα σχέδια και ετοιμάσαμε τους μάρσιπους πλάτης, για να κουβαλούν οι ινδιάνες τα μωρά τους.

Φάγαμε τα ψάρια που ψαρέψαμε στο ποτάμι, ακούσαμε ινδιάνικη μουσική, παίξαμε τα τύμπανα γύρω από τη φωτιά, στείλαμε μηνύματα με τα σήματα καπνού και χορέψαμε τον χορό της βροχής.  

Mε αφορμή, λοιπόν, την αποκριά, γίναμε για λίγο κι εμείς Ινδιάνοι μιας άλλης εποχής…