Δεκ 07

Εκπαιδευτικό Ιστολόγιο

Καλώς ήρθατε στο Ιστολόγιο

του Εκπαιδευτικού – Οικονομολόγου

Παναγιώτη Χρ. Φουτσιτζή

Μαΐ 13

«If» poem by Rudyard Kipling

 

 

 

 http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=663856

Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ: Ο νομπελίστας υμνητής του βρετανικού ιμπεριαλισμού

150 χρόνια από τη γέννηση του συγγραφέα του «Μόγλη», που αγαπήθηκε από τα παιδιά
Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ: Ο νομπελίστας υμνητής του βρετανικού ιμπεριαλισμού
Η θέση του Κίπλινγκ στα αγγλικά γράμματα είναι εμβληματική

«Λάτρευα τον Κίπλινγκ στα 13, τον μισούσα στα 17, τον απολάμβανα στα 20, τον περιφρονούσα στα 25 και τώρα μάλλον τον θαυμάζω πάλι». Αυτά γράφει το 1936 ο βρετανός συγγραφέας Τζορτζ Οργουελ του «1984» αναφερόμενος στον Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, τον πρώτο Βρετανό που τιμήθηκε με το Νομπέλ Λογοτεχνίας το 1907, στα 42 χρόνια του, παραμένοντας ως σήμερα ο νεότερος βραβευθείς λογοτέχνης στην ιστορία του θεσμού.
Δεν υπάρχει παιδί που σε κάποια στιγμή της ανήλικης ζωής του δεν διάβασε, δεν άκουσε ή δεν είδε στη μικρή ή στη μεγάλη οθόνη την ιστορία του Μόγλη, του αγοριού που μεγάλωσε στη ζούγκλα και ανατράφηκε από μια οικογένεια λύκων, με σύντροφο μια αρκούδα, τον Μπαλού, και φίλο έναν βόα, τον Κάα. Οι περιπέτειες του Μόγλη στα δύο «Βιβλία της ζούγκλας» του βρετανού συγγραφέα Ράντγιαρντ Κίπλινγκ συναγωνίζονται σε δημοφιλία στον κόσμο των ενηλίκων τους παραινετικούς στίχους του ποιήματός του «Αν»: «Αν μπορείς στην πλάση τούτη να περιφρονείς τα πλούτη / κι αν οι έπαινοι των γύρω δεν σου παίρνουν το μυαλό, / (…) αν μπορείς στην τρικυμία να κρατήσεις ψυχραιμία / (…) αν μπορείς στην καταιγίδα να μη χάνεις την ελπίδα, / (…) αν μπορέσεις τ’  όνειρό σου να μη γίνει ο όλεθρός σου, / (…) Ε! Παιδί μου τότε… / Θα μπορέσεις ν’ απολαύσεις όπως πρέπει τη ζωή σου… / Θα ‘σαι άνθρωπος σπουδαίος κι όλη η γη θα ‘ναι δική σου!».
Φως, διάβασμα και ταξίδια
 
Γεννημένος στις βρετανικές Ινδίες το 1865, ο Κίπλινγκ έζησε ως τα έξι χρόνια του στη Βομβάη, όπου ο πατέρας του, γνωστός γλύπτης και κεραμίστας της εποχής, είχε διοριστεί διευθυντής της Σχολής Καλών Τεχνών. Το σπίτι γέμιζε η μυρωδιά του πηλού, το παιδικό δωμάτιο κοσμούσε το ταριχευμένο κεφάλι μιας λεοπάρδαλης και οι πρώτες αναμνήσεις του μικρού Τζόζεφ από τα παιδικά του χρόνια είναι εικόνες γεμάτες φως και χρώματα: χρυσαφένιοι και βυσσινόχρωμοι καρποί στη φρουταγορά της Βομβάης και βραδινές βόλτες στην παραλία κάτω από τους φοίνικες.
Οταν ήρθε η ώρα να πάει στο σχολείο, οι γονείς του τον έστειλαν να ζήσει με την οικογένεια ενός αξιωματικού του Ναυτικού στην Αγγλία. Εκεί, σε ένα αυταρχικό, περιοριστικό και σκληρό περιβάλλον, ο μικρός Τζόζεφ βρίσκει παρηγοριά στο διάβασμα και στα βιβλία. Αποφοίτησε από κολέγιο όπου εκπαιδεύονταν όσοι ενδιαφέρονταν να ακολουθήσουν στρατιωτική καριέρα και εργάστηκε στη Λαχώρη ως δημοσιογράφος. Στα 20 χρόνια του είχε ήδη δημοσιεύσει αρκετά ποιήματα και διηγήματα.
Εζησε στην Ινδία, στη Βρετανία και στην Αμερική, ταξίδεψε πολύ σε όλον τον κόσμο και απέκτησε γρήγορα φήμη σπουδαίου συγγραφέα για τα ποιήματα, τα διηγήματα, τα μυθιστορήματα και τα βιβλία του για παιδιά. Οι ιστορίες του αφηγούνται περιπέτειες σε μέρη εξωτικά, με πρωταγωνιστές συχνά στρατιώτες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, με διασημότερο το μυθιστόρημα «Κιμ» (1901), που διαδραματίζεται μεταξύ δεύτερου και τρίτου αφγανικού πολέμου και παρουσιάζει λεπτομερώς την ανθρωπογεωγραφία και την κουλτούρα της Ινδίας.
«Αιρετικά» και κλασικά
Η θέση του στα αγγλικά γράμματα είναι εμβληματική. Ηταν εκείνος στον οποίο ανατέθηκε να συντάξει το ποίημα για το διαμαντένιο ιωβηλαίο της βασίλισσας Βικτωρίας το 1897. Το «Recessional», μια προσευχή στον Θεό, που υπενθύμιζε την περαστική φύση των εγκοσμίων, δυσαρέστησε στην εποχή του γιατί δεν συμβάδιζε με το εορταστικό πνεύμα της επετείου και την υπερηφάνεια για την ένδοξη Βρετανική Αυτοκρατορία. Παρ’ όλα αυτά, ήταν πάλι ένα ποίημα του Κίπλινγκ, το μελοποιημένο «Non Nobis Domine», που έγινε ο ύμνος των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου το 1948. Το «Αν», όπως προκύπτει από τις κατά καιρούς δημοσκοπήσεις, ανακηρύσσεται σταθερά το αγαπημένο ποίημα των Βρετανών και παροιμιώδης είναι πλέον στην αγγλική γλώσσα η φράση του «Είσαι καλύτερος άνθρωπος από μένα, Ντάνγκα Ντιν», από το ποίημα «Ντάνγκα Ντιν» του 1892, που αναφέρεται σε έναν ινδό νεροκουβαλητή που έσωσε τη ζωή ενός βρετανού στρατιώτη για να χάσει σύντομα τη δική του.
Οσο για τις παιδικές ιστορίες του Κίπλινγκ, εντάσσονται πλέον στα κλασικά κείμενα της παιδικής λογοτεχνίας, ενώ το «Βιβλίο της ζούγκλας» ενέπνευσε στον ιδρυτή του προσκοπισμού Ρόμπερτ Μπέιτεν Πάουελ την οργάνωση των Λυκόπουλων σε αγέλες σύμφωνα με τους κανόνες και τον τρόπο ζωής της αγέλης που ανέθρεψε τον Μόγλη.
Παρά την αναγνώριση και τις τιμές, ο Κίπλινγκ παραμένει αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Ηταν ο λογοτέχνης που απλώς περιέγραψε την εμπειρία του να ζει κάποιος στον καιρό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ή εκείνος που εξύμνησε και πρόβαλε τις αξίες του βρετανικού ιμπεριαλισμού, ένας «προφήτης του βρετανικού ιμπεριαλισμού», όπως ισχυρίστηκε κάποτε ο Τζορτζ Οργουελ; Ο Κίπλινγκ ήταν σίγουρα ένας άνθρωπος της εποχής του και ο ίδιος ο Οργουελ σε σχετικό δοκίμιό του καταλήγει: «Ο Κίπλινγκ αντιπροσωπεύει ορισμένες άσχημες όψεις της πραγματικότητας τις οποίες δεν μπορούμε να αρνηθούμε, παρ’ όλα αυτά το έργο του έχει ένταση και διάρκεια. Είναι απολαυστικός. Ακόμη ευχαριστιέμαι τις ιστορίες του. Τα ποιήματα και οι αφηγήσεις του είναι γεμάτα διαφορετικές φωνές και χιούμορ και εξαιρετικές παρατηρήσεις. Το γεγονός ότι λειτούργησε ως κράχτης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στις τελευταίες ημέρες της τον κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση. Το να τον απορρίψουμε ως μη «ορθό» για τη στάση που τήρησε ισοδυναμεί με το να αποκόψουμε τον εαυτό μας από τη μεγάλη απόλαυση που προσφέρει το έργο του».

Η ΖΩΗ ΤΟΥ

  • 1865: Γεννιέται στη Βομβάη της Ινδίας, βρετανική αποικία.
  • 1894: Γράφει το «Βιβλίο της ζούγκλας».
  • 1897: Συνθέτει το ποίημα «Recessional» για το διαμαντένιο ιωβηλαίο της βασίλισσας Βικτωρίας.
  • 1901: Γράφει το μυθιστόρημα «Κιμ».
  • 1907: Τιμάται με το βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας.
  • 1910: Δημοσιεύεται το ποίημα «Αν», συμβουλές ενός πατέρα προς τον γιο του.
  • 1936: Πεθαίνει στο Λονδίνο σε ηλικία 70 ετών.

Μαΐ 13

Βιολογικοί περιορισμοί του ανθρώπου

Ως ορατό φάσμα χαρακτηρίζεται το τμήμα εκείνο της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίαςπου μπορεί να αντιληφθεί ο άνθρωπος με το αισθητήριο της όρασης. Το φάσμα αυτό εκτείνεται σε ακτινοβολίες με μήκος κύματος από 4000 Å (400 nm) μέχρι περίπου 7000 Å (700 nm). Οι συχνότητες με μήκος κύματος κάτω από 4000 Å αποτελούν την υπεριώδη ακτινοβολία (Ultra Violet ή UV), ενώ οι συχνότητες με μήκος κύματος πάνω από τα 7000 Å αποτελούν την υπέρυθρη ακτινοβολία.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%8C_%CF%86%CE%AC%CF%83%CE%BC%CE%B1
By Tatoute and Phrood – άγνωστος, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=504689

 

Φεβ 17

work

Φεβ 03

Το πέρασμα σε άλλες διαστάσεις

Πέντε λόγοι για να αναρωτηθούμε πόσο διαφορετική από την ευκλείδεια μπορεί να είναι η γεωμετρία του Σύμπαντος

Ποια είναι η γεωμετρία ολόκληρου του Σύμπαντος που μέσα σε αυτό ζούμε; Ζούμε μήπως σε μια τετραδιάστατη σφαίρα ή σε κάποιο άλλο περίεργο σχήμα που δεν προβλέπεται από τη γνωστή μας Γεωμετρία του Ευκλείδη; Διότι η Γεωμετρία του διάσημου αλεξανδρινού μαθηματικού προϋποθέτει ότι ο κόσμος είναι επίπεδος. Σε αυτόν υπάρχουν ευθείες που εκτείνονται ως το άπειρο χωρίς να κάμπτονται, αν είναι παράλληλες δεν θα συναντηθούν ποτέ και τα τρίγωνα έχουν πάντα άθροισμα γωνιών ίσο με 180 μοίρες. Αν όμως αυτό το επίπεδο ήταν φτιαγμένο από μια ελαστική μεμβράνη που αρχίζει να καμπυλώνεται και να μοιάζει περισσότερο με ένα μεγάλο μπαλόνι, τότε οι παράλληλες γραμμές παραμορφώνονται τόσο ώστε αρχίζουμε πλέον να βλέπουμε ότι δίχως άλλο κάπου θα συναντηθούν. Αφού όμως σε μια σφαιρική επιφάνεια δεν υπάρχουν γραμμές που δεν τέμνονται, και το άθροισμα των γωνιών τριγώνου αντί να είναι πάντα και ακριβώς ίσο με 180 μοίρες είναι μεγαλύτερο, οι μαθηματικοί αρκετούς αιώνες μετά τον Ευκλείδη άρχισαν να ψάχνουν για το τι ακριβώς συμβαίνει.

Στις 23 Νοεμβρίου 1823 ο Janos Bolyai έγραφε στον πατέρα του ότι δημιούργησε «έναν καινούργιο, διαφορετικό κόσμο από το τίποτε», εννοώντας ότι είχε ανακαλύψει αυτό που λέμε έναν μη ευκλείδειο χώρο. Εναν παράξενο εκ πρώτης όψεως χώρο, που προκύπτει όταν δεχτούμε ότι για κάθε ευθεία μπορούμε να σύρουμε πολλές άλλες παράλληλες προς αυτήν από οποιοδήποτε σημείο εκτός αυτής! Επιπλέον αυτοί οι χώροι και τα αντίστοιχα μαθηματικά τους μπορούμε να θεωρήσουμε ότι εκτείνονται σε περισσότερες των γνωστών μας τριών διαστάσεων. Ο,τι πρέπει δηλαδή για τη θεωρία των χορδών, που προσπαθώντας να εξηγήσει τη δομή του υλικού κόσμου απαιτεί την ύπαρξη χώρων με 10 ή 11 διαστάσεις. Και σύμφωνα με τη θεωρία των χορδών, όπως γράφει ο Michio Kaku, «αν είχαμε ένα υπερμικροσκόπιο που να μας επιτρέπει να κοιτάξουμε στο εσωτερικό του ηλεκτρονίου θα βλέπαμε πως δεν είναι ένα σημειακό σωματίδιο αλλά μια παλλόμενη χορδή (ή καλύτερα μεμβράνη). Αν μπορούσαμε να κρούσουμε αυτή τη χορδή η ταλάντωσή της θα άλλαζε και το ηλεκτρόνιο θα μετατρεπόταν σε κάτι άλλο, π.χ. ένα νετρίνο… Τα σωματίδια δηλαδή είναι οι διάφορες «νότες» που μπορούν να παιχτούν σε μια υπερχορδή».

Με πέντε εξαιρετικά βιβλία και καλή διάθεση μπορούμε, χωρίς οι γνώσεις μας στα μαθηματικά να είναι… αστραφτερές, να ετοιμαστούμε για τα ερχόμενα. Διότι στη διάρκεια του χειμώνα οι εφημερίδες και τα περιοδικά θα γεμίσουν με περιγραφές από τις πρώτες δοκιμές ενός νέου υπερεπιταχυντή στη Γενεύη, με διαδρομή μήκους 27 χιλιομέτρων, θαμμένη σε βάθος 100 μέτρων κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, με εξοπλισμό συνολικού βάρους 100.000 τόνων και κόστος κοντά στα 2 δισ. ευρώ. Και όλα αυτά με την ελπίδα ότι ως τον επόμενο Ιούλιο όχι μόνο θα έχει λειτουργήσει όπως πρέπει ένα τέτοιο τέρας, αλλά θα έχει δώσει και τα πρώτα αποτελέσματα. «Λειτουργώντας» όπως είπε και ο Λουίς Αλβαρέζ στην κυριακάτικη ειδική έκδοση της ισπανικής «El Pais» πριν από περίπου έναν μήνα «σαν τεράστιο μικροσκόπιο, που θα θέλαμε να επιβεβαιώσει επιπλέον και ότι ζούμε σε ένα Σύμπαν όχι μόνο των τεσσάρων γνωστών διαστάσεων (μήκος, πλάτος, ύψος, χρόνος), αλλά των πέντε, έξι, επτά, οκτώ, εννέα…». Ισως μάλιστα να καταφέρει και να επιβεβαιώσει (ή να διαψεύσει) ότι η δύναμη λόγω της βαρύτητας δεν είναι πραγματικά τόσο ασθενέστερη από τις ηλεκτρικές ή τις πυρηνικές δυνάμεις, αλλά απλώς είναι διαμοιρασμένη σε όλες αυτές τις επιπλέον διαστάσεις! Οι χώροι λοιπόν διαφόρων διαστάσεων τους επόμενους μήνες ίσως γίνουν μόδα. Γι’ αυτό και ξεκινούμε από την «Επιπεδοχώρα». Ενα εκπληκτικό μικρό βιβλίο, το οποίο, αν και παρουσιάστηκε το 1884 σε τελική μορφή, διαβάζεται ευχάριστα και έχει να δώσει πολλά στον αναγνώστη, κινητοποιώντας ταυτόχρονα το μυαλό του καθώς περιγράφει πρώτα έναν κόσμο δύο διαστάσεων με όλους τους περιορισμούς του, ενώ κάποια στιγμή ένας κάτοικος της Επιπεδοχώρας απάγεται από μια σφαίρα, έναν επισκέπτη στον χώρο των δύο διαστάσεων, κάτοικο του χώρου των τριών διαστάσεων, οπότε το ενδιαφέρον κορυφώνεται. Γιατί ο απαχθείς βλέπει με κατάπληξη τον κόσμο του, εφοδιασμένο με μία επιπλέον διάσταση, να αποκαλύπτεται πλήρως, κάνοντας και εμάς να συνειδητοποιήσουμε ότι το ίδιο θα συνέβαινε αν βλέπαμε το δικό μας Σύμπαν από έναν χώρο με περισσότερες διαστάσεις (και χαρά που θα έκαναν οι αστυνομικές αρχές). Και εκεί κάπου υπάρχει η εξής ανταλλαγή απόψεων:

«Αισθάνθηκα δέος μπροστά στη θέα των μυστηρίων της γης που είχαν ξεδιπλωθεί μπροστά στο ανάξιο μάτι μου και στράφηκα προς τον σύντροφό μου: Κοίτα, τώρα έχω γίνει σαν τον Θεό. Και αυτό γιατί οι σοφοί στη χώρα μας λένε ότι ο μόνος που βλέπει τα πάντα είναι ο Θεός.

– Αλήθεια (του απαντά ο άλλος), τότε οι σοφοί της (Επιπεδο)χώρας σου θα λάτρευαν τους πορτοφολάδες και τους μαχαιροβγάλτες της χώρας μου σαν θεούς αφού όλοι τους μπορούν να δουν αυτά που βλέπεις εσύ τώρα».

Στο «Φλάτερλαντ» ο Ian Stewart, διάσημος μαθηματικός αλλά και συγγραφέας βιβλίων εκλαϊκευμένης επιστήμης, προσπαθεί περίπου έναν αιώνα μετά να συνεχίσει την προσπάθεια του Abbott. Καταπιάνεται με πολύ δύσκολα θέματα των μαθηματικών και της φυσικής – από το τι σημαίνει διαστάσεις περισσότερες από αυτές που βιώνουμε καθημερινά ως τη θεωρία της σχετικότητας -, χωρίς όμως να χρησιμοποιήσει έστω και έναν ακατανόητο μαθηματικό τύπο. Προχωρεί πάντα με διαλόγους, μερικούς μάλιστα αρκετά καίριους, όπως ο παρακάτω:

«- Εννοείς ότι (οι άνθρωποι) θα έπρεπε ν’ αναζητήσουν την Τέταρτη Διάσταση έξω από τον δικό τους χώρο;

– Οχι πάντοτε, μπορεί να πρέπει να κοιτάξουν τον δικό τους χώρο με διαφορετικό τρόπο».

Υστερα από αυτές τις δύο μυθιστορηματικές παρουσιάσεις του κόσμου των περισσότερων διαστάσεων, μπορούμε να σταθούμε για λίγο στο βιβλίο του Amir Aczel «Η εξίσωση του Θεού», διότι υπάρχουν δύο κεφάλαια αρκετά κατατοπιστικά, το τέταρτο σχετικά με τα αξιώματα του Ευκλείδη και το έβδομο σχετικά με τον Ρίμαν, για τον οποίον ο Εντινγκτον έχει πει: «Ενας γεωμέτρης σαν τον Ρίμαν θα μπορούσε σχεδόν να έχει προβλέψει τα πιο σημαντικά γεγονότα του πραγματικού κόσμου».

Οποιος δεν θέλει να μείνει εδώ μόνο, σχετικά με το θέμα των περισσότερων διαστάσεων υπάρχουν δύο ακόμη αξιοπρόσεκτα βιβλία. «Το παράθυρο του Ευκλείδη» του Mlodinow, όπου οι πρώτες 185 σελίδες ακριβώς εξηγούν πώς φθάσαμε στην «επανάσταση του καμπύλου χώρου», προχωρήσαμε δηλαδή πέρα από την ευκλείδεια γεωμετρία και φθάσαμε σε μαθηματικά που επέτρεπαν πλέον να ονειρευόμαστε και πολλές ακόμη άλλες διαστάσεις για να εξηγηθούν τα έως τότε ανεξήγητα. Για το τέλος μπορούμε να πάμε στο βιβλίο «Παράλληλοι κόσμοι» του Michio Kaku, καθηγητή της Θεωρητικής Φυσικής, όπου πλέον ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να μάθει πού οδήγησαν όλα αυτά, ξεκινώντας από το κεφάλαιο 7 «Θεωρία-Μ: Η μητέρα όλων των χορδών», ενώ ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το θέμα για το Πολυσύμπαν, τη θεωρία με βασικό υποστηρικτή τον άγγλο αστρονόμο Μάρτιν Ρις ότι υπάρχουν εκατομμύρια παράλληλα Σύμπαντα, από τα οποία τα περισσότερα είναι νεκρά επειδή το πρωτόνιο δεν είναι σταθερό, οπότε δεν μπορούν να συμπυκνωθούν άτομα και να σχηματιστεί DNA – άρα τα Σύμπαντα αυτά καταρρέουν ενώ το δικό μας αποτελεί εξαίρεση. Εκεί ξαναβρίσκουμε μια συζήτηση για την Επιπεδοχώρα, αλλά τώρα πλέον ξέρουμε αρκετά περισσότερα και αντιλαμβανόμαστε αλλιώς τα σχετικά με τη γεωμετρία του Σύμπαντος και την εξέλιξή του. Αυτός όμως δεν ήταν και ο σκοπός μιας τέτοιας (βιβλιο)περιπλάνησης, που έγινε επάνω σε χάρτινες, έστω και ευκλείδειες, επιφάνειες;

ΑΛΚΗΣ ΓΑΛΔΑΔΑΣ

Φεβ 03

Δ. Νανόπουλος: «Ζούμε σε δέκα διαστάσεις, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε»

Δεν υπάρχει μόνο ένα, αλλά πάρα πολλά σύμπαντα –συγκεκριμένα δέκα εις την πεντακοσιοστή και δεν αποκλείεται στο μέλλον να δημιουργούμε σύμπαντα στο εργαστήριο, ενώ δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πιθανότατα ζούμε σε δέκα διαστάσεις. Αυτές είναι μερικές νέες επιστημονικές ιδέες που ανέπτυξε πρόσφατα με την ερευνητική του ομάδα ο Δημήτρης Νανόπουλος, διακεκριμένος καθηγητής Φυσικής του πανεπιστημίου του Τέξας A&M και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, που μίλησε χθες στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών σχετικά με το πείραμα του CERN και την πειραματική διερεύνηση της ύπαρξης του Πολυσύμπαντος (multiverse).

Πηγή: http://tvxs.gr/news/sci-tech

Ειδικότερα, όπως αναφέρει ρεπορτάζ του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, ο κ. Νανόπουλος εκτιμά, με βάση μαθηματικές εξισώσεις, ότι είναι δυνατό να υπάρχουν δέκα εις την πεντακοσιοστή σύμπαντα, σύμφωνα με τη θεωρία της Υπερσυμμετρίας (SUSY) και των Υπερχορδών, η οποία προβλέπει ότι, εκτός από τις γνωστές τέσσερις «μεγάλες» διαστάσεις -τρεις του χώρου (μήκος, πλάτος, ύψος) και ο χρόνος- υπάρχουν ακόμα έξι ή επτά, που βρίσκονται «διπλωμένες» σε τρομερά μικρό χώρο, ανεβάζοντας σε 10 ή 11 τον συνολικό αριθμό των διαστάσεων. «Ζούμε σε δέκα διαστάσεις, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε», είπε χαρακτηριστικά.

Η θεωρία του πολυσύμπαντος ή των πολλών παράλληλων συμπάντων έχει διάφορες εκδοχές, μια από τις οποίες προωθεί σθεναρά ο κ. Νανόπουλος, ο οποίος τόνισε όμως ότι μια τέτοια θεωρία έχει νόημα μόνο αν καταστεί δυνατό να αποδειχτεί πειραματικά και σε αυτό μπορεί να βοηθήσει ο Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικών Ερευνών (CERN).

Όπως υποστηρίζει ο Έλληνας φυσικός, κάθε επιμέρους σύμπαν (μεταξύ αυτών το δικό μας) μέσα σε αυτό το πολυσύμπαν μπορεί να έχει τους δικούς του ξεχωριστούς φυσικούς νόμους, που ισχύουν μόνο σε αυτό, ενώ στα άλλα σύμπαντα οι νόμοι που τα διέπουν, μπορεί να είναι αφάνταστα διαφορετικοί ή και σχετικά παρόμοιοι, έχουν όμως οπωσδήποτε ως κοινό παρονομαστή τη βαρύτητα. Το ένα σύμπαν «γεννάει» το άλλο, μέσα σε μια αέναη διαδικασία παραγωγής συμπάντων, η οποία, όπως είπε, καταργεί την έννοια της αρχής και του τέλους του χρόνου.

Τα άλλα σύμπαντα, τα οποία χαρακτήρισε φυσαλίδες της πραγματικότητας» που απαρτίζουν το πολυσύμπαν, είναι δυνατό να βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους αλλά δεν μπορούν να επικοινωνήσουν. Δεν απέκλεισε όμως ότι είναι πιθανώς δυνατό να γίνει μετάβαση από το ένα σύμπαν στο άλλο. Όλα τα σύμπαντα με τους ιδιαίτερους νόμους τους προκύπτουν κατά βάση από μόνα τους, σαν μια «τοπική μετάλλαξη» του χώρου σε ένα προϋπάρχον σύμπαν. Ο κ. Νανόπουλος δεν απέκλεισε μάλιστα ως σενάρια επιστημονικής φαντασίας τολμηρές υποθέσεις ότι κάποια σύμπαντα θα μπορούσαν π.χ. να αποτελούν δημιούργημα ενός «χάκερ» σε κάποιο άλλο σύμπαν. Επεσήμανε ότι, αν τελικά αποδειχτεί η θεωρία του πολυσύμπαντος, τότε «θα καταλαβαίνουμε τον μηχανισμό παραγωγής συμπάντων», οπότε, όσο κι αν ακούγεται εξωφρενικό, «είναι πιθανό στο μέλλον να δημιουργηθεί ένα σύμπαν στο εργαστήριο».

Ακόμα, ανέφερε ότι δεν αποκλείεται το σύμπαν που ζούμε τώρα, να δημιουργηθεί ξανά ακριβώς το ίδιο στο μέλλον, ενώ το τωρινό σύμπαν μας θα μπορούσε να είναι το νιοστό από το παρελθόν, να έχει δηλαδή ήδη προϋπάρξει πολλές φορές. Ωστόσο, κατέστησε σαφές ότι είναι νωρίς ακόμα για να επιβεβαιωθούν τέτοιες υποθέσεις, πρόσθεσε όμως ότι τελικά αποτελούν λογικές συνέπειες της ευρύτερης θεωρίας του πολυσύμπαντος, που θα έπρεπε κανείς να ακολουθήσει και να διερευνήσει.

Σύμφωνα με τον ίδιο, το σύμπαν που βλέπουμε (της ορατής ύλης) και το οποίο έχει ηλικία 13,7 δισεκατομμυρίων ετών, δεν είναι παρά το 4%, καθώς το υπόλοιπο είναι αόρατο, αποτελούμενο κατά 23% από «σκοτεινή ύλη» και 73% από «σκοτεινή ενέργεια». Υπολογίζεται ότι μόνο στο δικό μας σύμπαν υπάρχουν περίπου 100 δισεκατομμύρια γαλαξίες και κάθε ένας από αυτούς έχει περίπου 100 δισεκατομμύρια ήλιους, γύρω από τους οποίους περιφέρεται ένας τεράστιος αριθμός πλανητών. Ο κ. Νανόπουλος είπε ακόμα ότι ο ήλιος κάποτε θα «σβήσει», όμως το σύμπαν μας, που συνεχώς διαστέλλεται, είναι «ανοιχτό», συνεπώς ποτέ δεν θα «πεθάνει», ενώ είναι πιθανό να κάνει «μετάβαση» σε ένα άλλο σύμπαν-φυσαλίδα.

Επιτιθέμενος στους υπέρμαχους της «ανθρωπικής Αρχής» (που λένε ότι το σύμπαν είναι «κομμένο και ραμμένο» στα μέτρα των ανθρώπων), αντέτεινε ότι «δεν του καίγεται καρφάκι του σύμπαντος για εμάς», ενώ χαρακτήρισε τη θεωρία του πολυσύμπαντος «το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της τελεολογίας». Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, διευκρίνισε ότι δεν έχει χάσει το νόημα της η αναζήτηση μιας «ενοποιημένης θεωρίας του παντός» στην Φυσική, όμως δεν θα αφορά παρά μια λύση μοναδική για το δικό μας σύμπαν και τίποτε περισσότερο.

Απαντώντας σχετικά με τις φιλοσοφικές προεκτάσεις της θεωρίας του πολυσύμπαντος, είπε ότι παραπέμπει σε «ένα νέο Διαφωτισμό» που ανοίγει νέους δρόμους για την ανθρωπότητα, ενώ αρνήθηκε ότι υπάρχουν φραγμοί και όρια στις δυνατότητες του ανθρώπινου νου να συλλάβει την πραγματικότητα του σύμπαντος, εκτός από τα αναπόφευκτα ποσοτικά όρια στη συσσώρευση γνώσης στο μυαλό του ανθρώπου. Όμως γι’ αυτό, όπως είπε, υπάρχουν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ως συμπαραστάτες μας, ενώ στο μέλλον η σχέση τους με τους ανθρώπους θα μπορούσε να γίνει ακόμα πιο στενή. Αρνήθηκε επίσης ότι συσσωρεύοντας ολοένα περισσότερες γνώσεις, οι άνθρωποι χάνουν τη σοφία τους. Παράλληλα, συμφώνησε με τις εκτιμήσεις άλλων επιστημόνων ότι η Γη αργά ή γρήγορα «δύσκολα θα αντέξει» στα προβλήματά της, γι’ αυτό είναι ανάγκη να προετοιμαστεί η μετοίκηση της ανθρωπότητας σε άλλους πλανήτες.

Όσον αφορά στον CERN, δήλωσε ότι πλέον «δουλεύει ρολόι», αν και οι φυσικοί που αναλύουν τις συγκρούσεις των σωματιδίων, είναι αναγκασμένοι «να ψάχνουν ψύλλους στα άχυρα». Πάντως, σε προηγούμενη ομιλία του στην Αθήνα, είχε δηλώσει ότι αν τελικά τα πειράματα του CERN δεν φέρουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αποτυγχάνοντας να βρουν νέα σωματίδια και να επιβεβαιώσουν πειραματικά την υπερσυμμετρία, τότε «αυτό θα αποτελέσει ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα για τη Φυσική, θα προκαλέσει μια μεγάλη κρίση», καθώς θα σημαίνει, όπως είχε πει χαρακτηριστικά, ότι «πήραμε λάθος δρόμο».

Τέλος, αναφερόμενος σε πρόσφατο δημοσίευμα του περιοδικού «Nature», που θεωρεί πιθανή την κατάρρευση της θεωρίας της υπερσυμμετρίας, επειδή τα μέχρι τώρα αποτελέσματα των πειραμάτων του CERN δεν την επιβεβαιώνουν, ο έλληνας φυσικός χαρακτήρισε υπερβολική και πρόωρη μια τέτοια εκτίμηση.

Φεβ 01

ΣΥΝΕΔΡΙΑ 5Η – ΚΣΕ ΜΑΛΑΚΟΠΗΣ

Ατομική εργασία 5ης συνεδρίας 1/2/2018

Παναγιώτης Φουτσιτζής

Δημοψήφισμα Ευρώ ή Δραχμή;

 

Ιαν 16

10.1 Το επιχειρείν: ο επιχειρηματίας και η επιχείρηση

Τι είναι η επιχείρηση; (ορισμός)

Επιχείρηση είναι μια παραγωγική μονάδα, η οποία συνδυάζει τους συντελεστές παραγωγής (έδαφος, εργατική δύναμη, κεφάλαιο) προκειμένου να παράγει προϊόντα και υπηρεσίες με σκοπό το κέρδος.

 

Ποιες είναι οι σημαντικότερες λειτουργίες μιας μεγάλης ή μεσαίας επιχείρησης;

α) Παραγωγική λειτουργία . Είναι η σημαντικότερη και αναφέρεται σε όλες τις δραστηριότητες που αφορούν την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών.

β) Εμπορική λειτουργία: Περιλαμβάνει όλες τις ενέργειες μέχρι να φθάσουν τα προϊόντα στον τελικό καταναλωτή.

γ) Οικονομική λειτουργία: Αναφέρεται σε όλες τις δραστηριότητες σχετικά με τα οικονομικά θέματα και τις οικονομικές συναλλαγές (τιμολόγια, αποδείξεις, ΦΠΑ, επιταγές, υπολογισμός κέρδους/ζημίας κ.α.).

δ) Λειτουργία προσωπικού: Περιλαμβάνει όλες τις δραστηριότητες που αφορούν τη διεύθυνση του προσωπικού (προσλήψεις, τοποθετήσεις σε θέσεις, προαγωγές κτλ.).

Οι επιχειρήσεις μπορούν, επίσης, να διακριθούν ως εξής:

α) Επιχειρήσεις εντάσεως εργασίας και β) Επιχειρήσεις εντάσεως κεφαλαίου

α) Επιχειρήσεις εντάσεως εργασίας: χρησιμοποιούν πολλούς εργαζόμενους. Η εργασία είναι φθηνή, και αυτό συμφέρει τον επιχειρηματία.

Τέτοιες επιχειρήσεις είναι οι κλωστοϋφαντουργικές.

β) Επιχειρήσεις εντάσεως κεφαλαίου: χρησιμοποιούν σημαντικό κεφάλαιο. Στις περιπτώσεις αυτές υπάρχουν περισσότερα ή και καλύτερα μηχανήματα και λιγότεροι εξειδικευμένοι εργαζόμενοι. Τέτοιες επιχειρήσεις είναι π.χ. οι χημικές βιομηχανίες και οι επιχειρήσεις νέων τεχνολογιών.

Το επιχειρείν εμπεριέχει την επιτυχία και την αποτυχία. Όποιος ιδρύει μια επιχείρηση αναλαμβάνει και τα οφέλη και τις ζημιές της επιχείρησης. Αμέσως, με την ίδρυσή της η επιχείρηση αναλαμβάνει υποχρεώσεις έναντι των εργαζομένων, των προμηθευτών, των πελατών, του κράτους, του κοινωνικού συνόλου.

Αν η επιχείρηση επιτύχει, θα έχει κέρδη και ο επιχειρηματίας θα δρέψει τα κέρδη του. Αντίθετα, αν αποτύχει θα υποστεί τις ζημιές.

Ο επιχειρηματικός κίνδυνος είναι πανταχού παρών από τη στιγμή της ίδρυσης της επιχείρησης. Αντισταθμίζεται με την ελπίδα του κέρδους.

Ο επιχειρηματίας, με κριτήριο την οικονομική του δραστηριότητα, είναι μια δημιουργική προσωπικότητα

Δεκ 21

Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ – Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ – ώρες: 6

5o – Κεφάλαιο
Η τοπική κοινωνία
Προτάσεις Πολλαπλής Επιλογής / Σωστού – Λάθους

Κάθε Έλληνας πολίτης είναι δημότης

α) ενός μόνο Δήμου ή μιας μόνο Κοινότητας, β) πολλών Δήμων ή Κοινοτήτων

Δημότες ενός Δήμου είναι όσοι

α) είναι εγγεγραμμένοι στο δημοτολόγιο, β) όσοι κατοικούν στο Δήμο αυτό

Το τέκνο που γεννήθηκε

α) είναι δημότης του Δήμου, όπου είναι γραμμένος ο πατέρας ή η μητέρα του, β) δεν είναι δημότης κανενός Δήμου γιατί δεν έκλεισε τα 18 έτη

Έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν στις δημομοτικές εκλογές

α) όλοι όσοι είναι εγγεγραμμένοι στο δημοτολόγιο του Δήμου, β) όσοι κατοικούν στα όρια του Δήμου

Οι οι ομογενείς και οι πολίτες των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης

α) δεν έχουν δικαίωμα να ψηφίζουν στις δημοτικές εκλογές, β) έχουν δικαίωμα να ψηφίζουν

Δήμαρχος μπορεί να εκλεγεί ο δημότης που έχει την ικανότητα να

εκλέγει και έχει συμπληρώσει το
α) 25ο έτος, β) 21ο έτος

Δημοτικός σύμβουλος μπορεί να εκλεγεί ο δημότης που έχει την ικανότητα να εκλέγει και έχει συμπληρώσει

α) 20ο έτος, β) το 18ο έτος, γ) το 22ο έτος

Δημοτικός σύμβουλος , σύμβουλος της δημοτικής ή τοπικής κοινότητας μπορεί να εκλεγεί και ο πολίτης κράτους-μέλους της

Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο ομογενής. Σ/Λ

Στις εκλογές των δημάρχων και των δημοτικών συμβούλων θεωρείται επιτυχών συνδυασμός αυτός που συγκέντρωσε την

απόλυτη πλειοψηφία (50% + 1 ψήφο) του συνόλου των έγκυρων ψηφοδελ­τίων και επιλαχόντες όσοι συνδυασμοί έλαβαν έστω και μία έδρα.

Δήμαρχος εκλέγεται ο επικεφαλής του

α) επιλαχόντος συνδυασμού, β) επιτυχόντος συνδυασμού.

Εάν κανένας συνδυασμός δεν συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία τότε

α) η ψηφοφορία επαναλαμβάνεται την επόμενη Κυριακή ανάμεσα μόνο στους υποψήφιους δημάρχους των δύο συνδυασμών που έλαβαν τις περισσότερες ψήφους,   β) η ψηφοφορία ακυρώνεται

Ο  επιτυχών συνδυασμός καταλαμβάνει

α) Τα τρία πέμπτα (3/5) των εδρών του δημοτικού συμβουλίου β)  τα δύο πέμπτα (2/5) των εδρών του δημοτικού συμβουλίου.

Οι επιλαχόντες συνδυασμοί καταλαμβάνουν

α) Τα τρία πέμπτα (3/5) των εδρών του δημοτικού συμβουλίου β)  τα δύο πέμπτα (2/5) των εδρών του δημοτικού συμβουλίου.

Νοέ 15

4.5 Βασικά χαρακτηριστικά της Ελληνικής οικονομίας

4.5 Βασικά χαρακτηριστικά της Ελληνικής οικονομίας

Ερώτηση: Ποιο ήταν το οικονομικό δίλημμα (=οι δύο επιλογές) που κλήθηκε να αντιμετωπίσει η Ελλάδα μετά τον καταστροφικό Β΄ παγκόσμιο πόλεμο; Τι τελικά επιλέχθηκε;

Μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο η ανάγκη της ανασυγκρότησης της χώρας ήταν επιτακτική (=απαραίτητη, αναγκαία). Το δίλημμα που ετέθη τότε ήταν: ποσοτική και γρήγορη ή ποιοτική και αργή ανάπτυξη; Αλλιώς, γρήγορη οικονομική ανάπτυξη ή αργή συνολική ανάπτυξη;

Σήμερα, εκ των υστέρων, το δίλημμα ίσως δεν φαίνεται σπουδαίο. Τότε που η καταστροφή και η πείνα ήταν απλωμένες σε όλη τη χώρα, το δίλημμα ήταν σημαντικό. Και είναι γνωστό ότι επιλέχτηκε το μοντέλο της γρήγορης, οικονομικής ανάπτυξης.

Ερώτηση: Ποιος κύριος λόγος έκανε αναγκαίο τον κρατικό παρεμβατισμό στην οικονομία;

Παράλληλα, το κράτος ασκούσε έναν έντονο κρατικό παρεμβατισμό. Οι ιδιωτικές επενδύσεις δεν αρκούσαν για την ανασυγκρότηση της χώρας. Ο παρεμβατισμός του κράτους αυξήθηκε περισσότερο μετά τη μεταπολίτευση (1974).

Το κράτος επεκτάθηκε τόσο, ώστε, όπως έχει αναφερθεί, δεν υπάρχει τομέας της οικονομικής δραστηριότητας στον οποίο να μην αναμιγνύεται άμεσα ή έμμεσα ο δημόσιος τομέας.

Ερώτηση: Ποια είναι τα κυριότερα μόνιμα διαρθρωτικά (=που έχουν να κάνουν με τη δομή της οικονομίας) προβλήματα που παρουσιάζει η ελληνική οικονομία;

Απάντηση: α) Το δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος, β) Η απασχόληση και η ανεργία, γ) Το ελλειμματικό ισοζύγιο, δ) Ο κρατικός παρεμβατισμός και η προστασία, και ε) Η εξάρτηση.

Ερώτηση: Τι είναι το Δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος; Πώς δημιουργήθηκε το τεράστιο δημόσιο χρέος στην Ελλάδα;

Απάντηση: Το δημόσιο έλλειμμα υπάρχει γιατί τα δημόσια έσοδα είναι μικρότερα από τα δημόσια έξοδα. Και αυτό συνέβαινε για πολλά χρόνια. Κάθε χρόνο, το κράτος ξόδευε περισσότερα από όσα εισέπραττε. Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρχει δημόσιο έλλειμμα και το κράτος αναγκαζόταν, κάθε χρόνο, να δανείζεται για να το καλύψει. Έτσι το δημόσιο χρέος έφθασε στα ύψη.

Ερώτηση: Ποια είναι η κατάσταση της απασχόλησης (=αγοράς εργασίας) στην Ελλάδα και ποιος κύριος λόγος συμβάλλει στην διόγκωση της ανεργίας;

Η απασχόληση παρουσιάζει πολλές όψεις. Αρκεί να αναφερθούν μόνο δύο στοιχεία.

Πρώτον, το ποσοστό των απασχολούμενων σε σχέση με αυτό των μη απασχολούμενων μειώνεται. Όλο και λιγότεροι πρέπει να θρέψουν όλο και περισσότερους. Το 1/3 περίπου των εργαζομένων τρέφει τα 2/3 περίπου αυτών που δεν εργάζονται (μικρά παιδιά, άνεργοι, γέροι κτλ.).

Δεύτερον, η απασχόληση κατά τομείς παραγωγής είναι «προβληματική». Υπάρχει διόγκωση του τριτογενούς τομέα (υπηρεσίες, τουρισμός) τη στιγμή που ο πρωτογενής και ο δευτερογενής τομέας συρρικνώνονται. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η χώρα να μην καλύπτει βασικές ανάγκες σε γεωργικά, κτηνοτροφικά αλλά και βιομηχανικά είδη, τα οποία έχει τη δυνατότητα και το επιστημονικό δυναμικό να τα παράγει η ίδια. Αποτέλεσμα του παραπάνω είναι η διόγκωση της ανεργίας και η μετανάστευση, κυρίως πτυχιούχων, σε άλλες χώρες.

Ερώτηση: Τι είναι το εμπορικό ισοζύγιο και για ποιο λόγο είναι ελλειμματικό στην Ελλάδα; Ποιοι τομείς αντισταθμίζουν το ελλειμματικό ισοζύγιο;

Το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας (=εισαγωγές–εξαγωγές), είναι μόνιμα ελλειμματικό. Με απλά λόγια, «δεν πουλάμε» προϊόντα, ακόμη και αυτά που παραδοσιακά παράγουμε (π.χ. λάδι, φακές, φασόλια κτλ.). Αντίθετα, και σε αυτά τα είδη κάνουμε εισαγωγές. Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε έλλειμμα.

Το τουριστικό και το ναυτιλιακό συνάλλαγμα ισοσκελίζουν κάπως το εμπορικό ισοζύγιο.

Ερώτηση: Ποιες μορφές πήρε ο κρατικός παρεμβατισμός στην ελληνική οικονομία; Τι είναι οι δασμοί;

Για αρκετές δεκαετίες, η ελληνική οικονομία αναπτύχθηκε σε καθεστώς κρατικών χρηματοδοτήσεων και προστασίας των επιχειρήσεων (π.χ. δασμούς σε ομοειδή εισαγόμενα προϊόντα). Δασμοί είναι ειδικοί κρατικοί φόροι που επιβάλλονται σε εμπορεύματα είτε κατά την εισαγωγή τους είτε κατά την εξαγωγή τους. Όμως, αυτό το μοντέλο δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά στο διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον που επιβάλλουν οι συνθήκες της ελεύθερης αγοράς.

Ερώτηση: Ποιες μορφές πήρε συγκεκριμένα ο κρατικός παρεμβατισμός στον πρωτογενή τομέα (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία κτλ);

Ο πρωτογενής τομέας στηρίχτηκε στις τιμές ασφαλείας, τις επιδοτήσεις, τον έλεγχο των τιμών κτλ., και αυτό συνεχίζει να είναι αίτημα των αγροτών. Το κράτος αντιστέκεται λόγω των δεσμεύσεων από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ερώτημα συνεχίζει να υπάρχει: πώς μπορεί να υπάρξει μια αγροτική οικονομία με συνεχή «προστασία»;

Ερώτηση: Ποιες μορφές πήρε συγκεκριμένα ο κρατικός παρεμβατισμός και η προστασία στον δευτερογενή τομέα (μεταποίηση, βιομηχανία, βιοτεχνία);

Ο δευτερογενής τομέας αναπτύχθηκε στη λογική των κινήτρων και των δασμών. Τα κίνητρα (=επιχορήγηση επενδύσεων, επιδότηση επιτοκίου κτλ.) ήταν μόνιμο αίτημα της ελληνικής βιομηχανίας και βιοτεχνίας. Το ίδιο ίσχυε και για τους δασμούς. Τα εισαγόμενα προϊόντα αρκετών κλάδων είχαν υψηλούς δασμούς, ώστε οι καταναλωτές να προτιμούν να αγοράζουν τα εγχώρια που ήταν φτηνότερα. Το αποτέλεσμα ήταν μια μικρή και μεσαία βιομηχανία και βιοτεχνία, με ξύλινα πόδια. Γι, αυτό και δεν μπόρεσε να αντέξει τον διεθνή ανταγωνισμό και υποχώρησε σημαντικά.

Ερώτηση: Ποιες μορφές πήρε συγκεκριμένα ο κρατικός παρεμβατισμός στον τριτογενή τομέα (υπηρεσίες, τράπεζες, μεταφορές, εκπαίδευση, εμπόριο κ.α.);

Ο τριτογενής τομέας δεν έμεινε έξω από το κρατικό ενδιαφέρον. Το κράτος είναι ιδιοκτήτης ή ελέγχει τράπεζες, ασφάλειες, μεταφορές, επικοινωνίες, εκπαίδευση, υγεία κτλ. Ο μεγάλος αριθμός των υπηρεσιών, η χαμηλή ποιότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών, ο ανορθολογισμός και ο παρασιτισμός χαρακτηρίζουν τον τριτογενή δημόσιο τομέα.

 

Ερώτηση: Ποιοι βασικοί λόγοι οδήγησαν στην εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας (και κατά συνέπεια της χώρας γενικότερα) από τις μεγάλες και ανεπτυγμένες οικονομίες του εξωτερικού;

-Το μόνιμο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου,

-ο έλεγχος βασικών κλάδων και τομέων παραγωγής από το ξένο κεφάλαιο,

-η εισαγωγή του απαραίτητου κεφαλαιουχικού εξοπλισμού και της τεχνολογίας από ξένες χώρες, αποτελούν μερικούς από τους λόγους εξάρτησης.

Ερώτηση: Ποια η διαφορά μεταξύ εξάρτησης μιας οικονομίας από το εξωτερικό και της αλληλεξάρτησης μεταξύ των οικονομιών;

Σήμερα, σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης καμιά οικονομία δεν θεωρείται αυτάρκης. Όμως, είναι άλλο πράγμα η αλληλεξάρτηση και άλλο η εξάρτηση.

Ερώτηση: Ποια άλλα διαρθρωτικά προβλήματα παρουσιάζει η ελληνική οικονομία;

Υπάρχουν και άλλα διαρθρωτικά προβλήματα που παρουσιάζει η ελληνική οικονομία, όπως: υψηλή φορολογία, άνιση διανομή εισοδήματος, περιφερειακή ανισότητα (=ανισότητα μεταξύ των μεγάλων πόλεων και των περιφερειών τους, ή μεταξύ Αττικής και υπόλοιπης Ελλάδας), παραοικονομία κτλ.

Παναγιώτης Φουτσιτζής, Εκπαιδευτικός-Οικονομολόγος

Παλαιότερα άρθρα «

Top
...
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων