Σαν σήμερα πέθανε πριν 16 χρόνια ο ποιητής του Αιγαίου, του ήλιου και της θάλασσας.
Ο Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου το 1911 στο Ηράκλειο Κρήτης. Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στην Αθήνα στις 18 Μαρτίου του 1996.
Το όνομα Οδυσσέας Ελύτης είναι το φιλολογικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλλη. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές και μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του 1930.Διακρίθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τα ποιητικά του έργα: «Άξιον Εστί», «Ήλιος ο πρώτος», «Προσανατολισμοί» κ.α. Διαμόρφωσε ένα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα και θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης. Πολλά ποιήματά του μελοποιήθηκαν και μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες.Μέσα από την ποίησή του μας μίλησε για την αξία του Ελληνισμού, του έρωτα, το άφθαρτο γαλάζιο, το χρώμα των λέξεων, το Αιγαιοπελαγίτικο όνειρο.
Σήμερα η Ελλάδα, η χώρα που ύμνησε κι αγάπησε χρειάζεται πιο πολύ από ποτέ έναν Ελύτη που με το λόγο του να την κάνει να πιστέψει ξανά στις δυνάμεις της και να σηκωθεί.
Ήταν περήφανος που ήταν Έλληνας και που δεν έμοιαζε η χώρα του με καμία άλλη. Ίσως αν τον ρωτούσαν σήμερα να επαναλάμβανε τα σχόλιά του :
«Μια ζωήν ολόκληρη αγωνίστηκα για αυτό που λέμε Ελληνικότητα και που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας τρόπος να βλέπεις και να αισθάνεσαι τα πράγματα. Είτε στην κλίμακα τη μεγάλη, είτε στην ταπεινή. Θέλω να πω, είτε σ’ ένα Παρθενώνα, είτε σ’ ένα λιθάρι. Το παν είναι η ευγένεια, η ποιότητα, σε αντίθεση με το μέγεθος και την ποσότητα που χαρακτηρίζουν τη Δύση.» …. «Λαοί νέοι και μικροί σαν το δικό µας, γεμάτοι από χυμούς και δυνάμεις οστικές, εξαναγκάζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να ευθυγραμμιστούν µε τους μεγάλους και ισχυρούς, που έχουν χάσει κάθε ικµάδα και συντηρούνται με προπαρασκευασμένους ορούς πολιτισμού»
και να συνέχιζε αναλύοντάς μας τις δύο Ελλάδες που έβλεπε :
«Υπάρχουν δύο Ελλάδες. Αυτή που εξαναγκάζει και τους ίδιους τους υπηκόους της να καταπονεί και σε έναν διεθνή χορό μεταμφιεσμένων να μετέχει με το φόρεμα της Ευρωπαίας (διάβαζε: Αμερικάνας). Και υπάρχει η άλλη, που εξακολουθεί να υπακούει στον Ηράκλειτο και στον Μακρυγιάννη. Η πρώτη μπορεί να καταλυθεί μια μέρα. Η δεύτερη, ακόμη και αν μείνει χωρίς υπόσταση, ποτέ. Τουλάχιστον εγώ, γι’ αυτήν υπάρχω» (αυτό έγραφε το 1982).
«Πέστε, λοιπόν» θα κατέληγε ο Ποιητής «στον ήλιο νάβρει ένα καινούριο δρόμο,τώρα πια που η πατρίδα του σκοτείνιασε στη γη, αν θέλει να μη χάσει από την περηφάνεια του» και θα φώναζε στους νέους : «Να ενοχλείτε, να είστε η άμμος και όχι το λάδι στα γρανάζια του κόσμου»!
Πηγή (http://el.wikipedia.org-http://katsimpelis.gr)
