Πριν από κάποια χρόνια ο ρόλος του μουσείου στην Ελλάδα για ενα παιδί είχε περισσότερο «ακαδημαϊκό» χαρακτήρα και καθόλου ψυχαγωγικό. Σύμφωνα με το paidorama.com αν ρωτούσες τότε τι σκεφτόταν ένα παιδί για ένα μουσείο το πιθανότερο θα ήταν να απαντήσει ότι είναι κάτι βαρετό! Αλλά ακόμα και αν κατάφερνες να βαλεις ένα παιδί σε κάποιο μουσείο σίγουρα θα έβγαινε χωρίς να έχει καταλάβει τι έχει δει και γιατί το έχει δει. Με το πέρασμα του χρόνου κατανοήθηκε πως σημαντικό δεν είναι το «πόσα» θα δουν τα παιδιά, αλλά ο τρόπος και το «αποτύπωμα» που θα αφήσει το κάθε έκθεμα στην ψυχή και στο μυαλό τους.
Στις μέρες μας, η αντίληψη απέναντι στα μουσεία αλλάζει συνεχώς προς το καλύτερο, αφού βέβαια έγιναν και οι αντίστοιχες κινήσεις προσέγγισης της νεαρής ηλικίας. Σε πολλούς χώρους πραγματοποιούνται εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδικές ομάδες, που συνδυάζουν την εκπαίδευση με την ψυχαγωγία σε σχέση με τα εκθέματα που υπάρχουν στο εκάστοτε μουσείο.
Ιδρύθηκε το 1987 από μια ομάδα νέων επιστημόνων. Σκοπός του Ελληνικού Παιδικού Μουσείου είναι να βοηθήσει τα παιδιά να αναπτύξουν όλο τους το δυναμικό, ώστε να γίνουν πολίτες οι οποίοι με σεβασμό στην ατομικότητά τους θα αποκτήσουν και κοινωνική συνείδηση. Υπάρχει κατάλληλα διαμορφωμένος χώρος για παιδιά προσχολικής ηλικίας (βρίσκεται στο ισόγειο του μουσείου και κάθε χρονιά ανανεώνει την θεματολογία του! Το μότο του μουσείου: “Ακούω και ξεχνώ , βλέπω και θυμάμαι, κάνω και καταλαβαίνω ! “
Διάλεξε ένα νομό που θα ήθελες να βρίσκεσαι και ψάξε να βρεις για να γνωρίσεις τα μουσεία του.
Ποιο θα ήθελες να επισκεφτείς και γιατί ; —->>>> ΚΛΙΚ ΕΔΩ
Από το θεματικό κατάλογο, διάλεξε τομουσείο που προτιμάςΤι είναι αυτό που τράβηξε περισσότερο την προσοχή σου σε αυτό; ΚΛΙΚ ΕΔΩ
Το Μουσείο Αφής είναι ένα από τα 5 Μουσεία του είδους στον κόσμο. Η ιδιαιτερότητά του έγκειται στο γεγονός ότι οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να αγγίζουν τα εκθέματα, τα οποία είναι πιστά αντίγραφα των πρωτοτύπων που εκτίθενται σε άλλα Μουσεία της χώρας μας. Το Μουσείο Αφής ανήκει στο Φάρο Τυφλών της Ελλάδος.
Οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να αγγίξουν και να ψηλαφίσουν το άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου, του Ερμή του Πραξιτέλη, του Ποσειδώνα, του Ηνίοχου των Δελφών, του Κούρου της Βολαμάνδρας, μακέτα του λόφου της Ακρόπολης κατά τον 5ο π. Χ. αιώνα και άλλα.
Τα γεγονότα συμβαίνουν μια νύχτα του Οκτώβρη, στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. Ο Λάμπης, ο γιος του νυχτοφύλακα, επισκέπτεται το μουσείο και εξερευνεί τα αγάλματα. Το όνειρό του είναι να γίνει γλύπτης. Το μικρό μαρμάρινο αγόρι, νοσταλγεί να επιστρέψει στην πατρίδα του, την Μικρασία. Νιώθει τόσο μόνος , αλλά ξαφνικά αλλάζουν όλα. Αρχίζει να μιλάει με τον Λάμπη, να παίζουν παιχνίδια και να διηγούνται παραμύθια. Όλα έχουν αλλάξει σε λίγη ώρα. Το άγαλμα πλέον νιώθει τρισευτυχισμένο και δεν κρυώνει πια.
Το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου απέσπασε το βιβλίο «Το άγαλμα που κρύωνε» του ΚΛΙΚ—>>Χρήστου Μπουλώτη σε εικονογράφηση της Φωτεινής Στεφανίδη (σειρά Λογοτεχνικά βιβλία με πολύχρωμη εικονογράφηση).
H θεατρική παράσταση που παίζεται στην ύπαιθρο, κάτω από το φως των αστεριών, όπως έκαναν και οι “αρχαίοι ημών πρόγονοι” είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Θέλει προετοιμασία και πολλή προεργασία. ο κόπος όλων ανταμείβεται με τη χαρά της δημιουργίας και την επιβράβευση που έρχεται μετά.
Ας μάθουμε λίγα πράγματα για το Αρχαίο Θέατρο…
Οι γνώσεις μας για το αρχαίο θέατρο στηρίζονται σε τρεις πηγές:
α) από αρχαιολογικά ευρήματα, από ανασκαφές στα αρχαία θέατρα και παραστάσεις από αγγειογραφίες
β) από μεταγενέστερη παράδοση, όπως αναφορές ρητόρων και ιστορικών και
γ) από δραματικά κείμενα που σώθηκαν.
Τα πρώτα ελληνικά θέατρα συνδεύονται με τη λατρεία του Διονύσου. Ο ανοιχτός κυκλικός χώρος, που λατρευόταν ο θεός, με την πάροδο του χρόνου και την εξέλιξη του διθυράμβου σε δράμα μετασχηματίστηκε βαθμιαία στην αρχιτεκτονική μορφή του αρχαίου θεάτρου. Τα βασικά μέρη του αρχαίου θεάτρου ήταν τρία :
το κυρίως θέατρον ή κοίλον, το μέρος που προοριζόταν για τους θεατές.
η ορχήστρα, ο κυκλικός ή ημικυκλικός χώρος και χρησιμοποιούταν για την παρουσίαση του χορού.
η σκηνή, ο χώρος των υποκριτών, μια χαμηλή μακρόστενη κατασκευή, όπου έπαιζαν οι ηθοποιοί και πίσω από την οποία άλλαζαν προσωπεία και ενδυμασίες.
Το θέατρο γεννήθηκε στην αρχαία Ελλάδα, με την τραγωδία. Φαίνεται πως αυτή η θεατρική μορφή ξεκίνησε από τις τελετές της λατρείας του Διονύσου, θεού της γονιμότητας και του κρασιού.
Οι μεγαλύτεροι Έλληνες τραγικοί ήταν ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης.
Στην αρχαία Ελλάδα εκτός από την τραγωδία, υπήρχε και η κωμωδία ( Αριστοφάνης ), που ήταν πιο «ελαφριά» και διασκεδαστική. Στην κωμωδία υπήρχε ελευθεροστομία και σάτιρα γεγονότων και προσωπικοτήτων της επικαιρότητας.
H θεατρική παράσταση που παίζεται στην ύπαιθρο, κάτω από το φως των αστεριών, όπως έκαναν και οι “αρχαίοι ημών πρόγονοι” είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Θέλει προετοιμασία και πολλή προεργασία. ο κόπος όλων ανταμείβεται με τη χαρά της δημιουργίας και την επιβράβευση που έρχεται μετά.
Ας μάθουμε λίγα πράγματα για το Αρχαίο Θέατρο…
Οι γνώσεις μας για το αρχαίο θέατρο στηρίζονται σε τρεις πηγές:
α) από αρχαιολογικά ευρήματα, από ανασκαφές στα αρχαία θέατρα και παραστάσεις από αγγειογραφίες
β) από μεταγενέστερη παράδοση, όπως αναφορές ρητόρων και ιστορικών και
γ) από δραματικά κείμενα που σώθηκαν.
Τα πρώτα ελληνικά θέατρα συνδεύονται με τη λατρεία του Διονύσου. Ο ανοιχτός κυκλικός χώρος, που λατρευόταν ο θεός, με την πάροδο του χρόνου και την εξέλιξη του διθυράμβου σε δράμα μετασχηματίστηκε βαθμιαία στην αρχιτεκτονική μορφή του αρχαίου θεάτρου. Τα βασικά μέρη του αρχαίου θεάτρου ήταν τρία :
το κυρίως θέατρον ή κοίλον, το μέρος που προοριζόταν για τους θεατές.
η ορχήστρα, ο κυκλικός ή ημικυκλικός χώρος και χρησιμοποιούταν για την παρουσίαση του χορού.
η σκηνή, ο χώρος των υποκριτών, μια χαμηλή μακρόστενη κατασκευή, όπου έπαιζαν οι ηθοποιοί και πίσω από την οποία άλλαζαν προσωπεία και ενδυμασίες.
Το θέατρο γεννήθηκε στην αρχαία Ελλάδα, με την τραγωδία. Φαίνεται πως αυτή η θεατρική μορφή ξεκίνησε από τις τελετές της λατρείας του Διονύσου, θεού της γονιμότητας και του κρασιού.
Οι μεγαλύτεροι Έλληνες τραγικοί ήταν ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης.
Στην αρχαία Ελλάδα εκτός από την τραγωδία, υπήρχε και η κωμωδία ( Αριστοφάνης ), που ήταν πιο «ελαφριά» και διασκεδαστική. Στην κωμωδία υπήρχε ελευθεροστομία και σάτιρα γεγονότων και προσωπικοτήτων της επικαιρότητας.
Ένας νέος και πρωτοδιοριζόμενος δάσκαλος, ο Άρης Σιούτης, αναλαμβάνει την έκτη τάξη σε κάποιο δημοτικό σχολείο της Αθήνας. Από την πρώτη κιόλας μέρα, την προσοχή του τραβάει ο Λευτέρης, ένας εξαιρετικά αδύναμος μαθητής, σχεδόν αγράμματος. Σιγά-σιγά, ο δάσκαλος ανακαλύπτει ότι ο Λευτέρης είναι πολύ ευαίσθητο παιδί και διόλου καθυστερημένο, έχει μάλιστα συναρμολογήσει μόνος το ποδήλατό του. Παρά την αντίθετη γνώμη του διευθυντή του σχολείου, αλλά και του ευρύτερου περιβάλλοντος, αποφασίζει να τον βοηθήσει. Αρχίζει να του κάνει ιδιαίτερα μαθήματα, του μαθαίνει τις αριθμητικές πράξεις και ανάγνωση, και τον ορίζει ταμία στην έκθεση σχολικού βιβλίου. Μια μέρα που ο Άρης είναι άρρωστος, στην τάξη μπαίνει ο παλιός δάσκαλος κι ο Λευτέρης ξαναγίνεται ο περίγελος των συμμαθητών του. Απελπισμένος εγκαταλείπει το σπίτι του και ξεκινάει για τον Πλαταμώνα, για να συναντήσει τον παππού του. Στην παραλία τον βρίσκει ο Άρης που προσπαθεί να τον κάνει να ανακτήσει τη χαμένη του αυτοπεποίθηση.
Ένας νέος και πρωτοδιοριζόμενος δάσκαλος, ο Άρης Σιούτης, αναλαμβάνει την έκτη τάξη σε κάποιο δημοτικό σχολείο της Αθήνας. Από την πρώτη κιόλας μέρα, την προσοχή του τραβάει ο Λευτέρης, ένας εξαιρετικά αδύναμος μαθητής, σχεδόν αγράμματος. Σιγά-σιγά, ο δάσκαλος ανακαλύπτει ότι ο Λευτέρης είναι πολύ ευαίσθητο παιδί και διόλου καθυστερημένο, έχει μάλιστα συναρμολογήσει μόνος το ποδήλατό του. Παρά την αντίθετη γνώμη του διευθυντή του σχολείου, αλλά και του ευρύτερου περιβάλλοντος, αποφασίζει να τον βοηθήσει. Αρχίζει να του κάνει ιδιαίτερα μαθήματα, του μαθαίνει τις αριθμητικές πράξεις και ανάγνωση, και τον ορίζει ταμία στην έκθεση σχολικού βιβλίου. Μια μέρα που ο Άρης είναι άρρωστος, στην τάξη μπαίνει ο παλιός δάσκαλος κι ο Λευτέρης ξαναγίνεται ο περίγελος των συμμαθητών του. Απελπισμένος εγκαταλείπει το σπίτι του και ξεκινάει για τον Πλαταμώνα, για να συναντήσει τον παππού του. Στην παραλία τον βρίσκει ο Άρης που προσπαθεί να τον κάνει να ανακτήσει τη χαμένη του αυτοπεποίθηση.
Υπάρχουν ενημερωτικά φυλλάδια και κριτικές τέχνης που μας δίνουν πληροφορίες και κριτήρια για να επιλέγουμε ένα καλλιτεχνικό θέαμα.
Πώς παρουσιάζουμε και σχολιάζουμε (λέμε τη γνώμη μας για) ένα καλλιτεχνικό θέαμα.
Αναφέρουμε τον τίτλο, τους συντελεστές (σκηνοθέτη, ηθοποιούς, συνθέτη), τη διάρκεια, τη χώρα προέλευσης του έργου και τη χρονιά που παρουσιάστηκε.
Μιλάμε για την υπόθεση του έργου χωρίς πολλές λεπτομέρειες και χωρίς να αποκαλύψουμε το τέλος, δίνοντας μόνο τις πιο σημαντικές πληροφορίες για τους ήρωες και τις περιπέτειές τους.
Γράφουμε στο τέλος ένα σχόλιο, που θα είναι η γνώμη μας για το έργο, οι προσωπικές μας εντυπώσεις και τα συναισθήματα που μας προκάλεσε.
ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΕΜΟ 3D
Ο Νέμο, ένα τροπικό ψαράκι, ξεφεύγει από τον υπερπροστατευτικό πατέρα του, για να καταλήξει στο ενυδρείο ενός οδοντίατρου. Ο πατέρας του, παρέα με την Ντόρι, ένα ψάρι με κενά μνήμης, διασχίζει όλο τον ωκεανό προς αναζήτησή του.
ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ:
Κάνε μια παρουσίαση με την αγαπημένη σου ταινία.
ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ
Το επίθετο πολύς – πολλή- πολύ και το επίρρημα πολύ.
Το επίθετο πολύς – πολλή – πολύ γράφεται και στα τρία γένη σε όλες τις πτώσεις του πληθυντικού αριθμού με δύο λάμδα (λλ), ενώ στον ενικό αριθμό γράφεται με ένα λάμδα (λ), εκτός από το θηλυκό γένος, όπου γράφεται με δύο λάμδα (λλ).
Όταν η λέξη πολύ συνοδεύει κάποιο ρήμα, επίρρημα ή επίθετο, τότε είναι επίρρημα και όχι επίθετο. Π.χ. Έφαγα πολύ. (επίρρημα) Είναι πολύ ωραίος. (επίρρημα) Περάσαμε πολύ ωραία. (επίρρημα) Ενώ: Το πολύ φαγητό βλάπτει. (επίθετο)
Μπες —->>Ε Δ Ω για να εξασκηθείς στη χρήση του επιθέτου “πολύς-πολλή-πολύ και στο επίρρημα πολύ”
