ΣΤΑ ΥΨΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΛΙΘΙΑΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ 30.05.10

1.jpg

Ιδέα του Γιώργου Μπουρνιώτη για ορεινή ποδηλασία από τη Λιθιά Καστοριάς ως την Κλεισούρα. Φορτώσαμε λοιπόν τα ΜΤΒ στο τζιπ και με οδηγό τον ιδιοκτήτη του Χρήστο Κολοβό από την Κοζάνη κατευθυνθήκαμε προς την αφετηρία.

Φτάσαμε έξω από το χώρο εστίασης και πολιτισμού Αγκάλη (βλ. http://aggali.blogspot.com) του χωριού Λιθιά (παλαιότερα Κομανίτσεβο) και αρχίσαμε να ανηφορίζουμε το ύψωμα Μπούκα. Όμως τα σύννεφα βροχής που βλέπαμε να αδειάζουν πάνω από την πόλη της Καστοριάς γρήγορα έφτασαν και σε μας.

Επιστροφή λοιπόν πίσω και καταφυγή στη ρηθείσα ταβέρνα. Ο ιδιοκτήτης μας κέρασε καφέδες μέχρι να σταματήσει η βροχή και μας ξενάγησε στο μαγαζί του, πολύ προσεγμένο και με θέα όλη τη λεκάνη της Καστοριάς έως την Αλεβίτσα. Εκεί πήραμε περαιτέρω πληροφορίες για τη διαδρομή όπως επίσης και από δύο κατοίκους που ανηφόριζαν με ένα τζιπ.

Ξανά λοιπόν στον ανηφορικό χωματόδρομο, πότε ποδηλατώντας πότε περπατώντας δίπλα σε συστάδες θυμαριών και ενδιαμέσως πυκνότατου δάσους όπου κυριαρχούσαν οι δρυς (ημεράδια τα λέμε στο χωριό). Η λίμνη της Καστοριάς συνεχώς στα μάτια μας.

Λίγο αργότερα μπήκαμε μέσα σε οξιές, γι αυτό είπαν το ύψωμα Μπούκα (στην τοπική διάλεκτο η οξιά). Λαθεύοντας κατευθυνθήκαμε προς τα υψώματα Τσούκα και Γιάζια, ευτυχώς οι τζιπάκηδες βρέθηκαν μπροστα μας και μας διόρθωσαν.

Επιστρέψαμε πίσω και πήραμε το σωστό δρόμο, για την ακρίβεια ένα ανηφορικό μονοπάτι οργωμένο μερικώς από ξερά κι εντούρο, γεμάτο φύλλα και υγρασία. Με τα ποδήλατα συνεχώς στα χέρια ή τον ώμο φτάσαμε στην κορυφογραμμή.

Η κλίση έστρωσε και το χόρτο έδινε αλπικές πινελιές στο τοπίο. Με ταχύτητα και δίπλα από ένα πευκόδασος, όχι μάλλον φυσικό, στρίψαμε προς την Κλεισούρα. Αντί όμως να κατεβούμε στο χωριό, προτιμήσαμε τα υψώματα όπου υπήρχαν κεραίες κινητής τηλεφωνίας, για να δούμε τη λεκάνη του Αμυνταίου από ψηλά.

Πάλι λοιπόν στην κουραστική ανηφόρα. Δυστυχώς η θέα εκεί δεν μας αντάμειψε. Επιστροφή λοιπόν προς τη Λιθιά. Ζεστοί και με γρήγορο ρυθμό πήραμε πάλι την κορυφογραμμή και κατεβάζοντας τις σέλες μπήκαμε με προσοχή στο μονοπάτι, η ώρα του κινδύνου.

Του Γιώργου, που κατέβαινε δυνατά, έσπασε το λάστιχο, δεν είχε ανταλλακτικό. Πήρε τότε το ΜΤΒ στα χέρια, ενώ ο Χρήστος έτρεξε προς το τζιπ να το φέρει προς τα πάνω για να κερδηθεί απόσταση. Συνόδεψα ως το δρόμο το Γιώργο κι έφυγα κι εγώ προς τα κάτω.

Φορτώσαμε τελικά όλα τα ΜΤΒ στο όχημα και γυρίσαμε Κοζάνη. Ήταν τελικά εξαίρετη η διαδρομή.

Δημοσιεύθηκε στην ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ και χαρακτηρίσθηκε , , . Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση