ΠΑΛΙΟΥΡΙΑ -ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ -ΔΕΣΚΑΤΗ 28.03.10

Ακόμη μία νέα διαδρομή του ποδηλατικού τμήματος των Ορειβατών –Οικολόγων Αιανής (ΟΡ.ΑΙ.ΟΙ.) με τη συμμετοχή του Χρήστου Κολοβού, του Γιώργου Μπουρνιώτη και του Θανάση Καλλιανιώτη.

 30.jpg

Φορτώσαμε τα ΜΤΒ στο ευρύχωρο φόρεστερ του Χρήστου κι έπειτα από 45 λεπτά φτάσαμε στην Παλιουριά. Τα κατεβάσαμε στον προαύλιο χώρο του Πνευματικού Κέντρου του χωριού κι ετοιμαστήκαμε να αντιμετωπίσουμε τόσο τον κρύο πρωινό άνεμο όσο και τους σωρείτες που επικρέμονταν απειλητικοί επάνω από το όρος Μπνάσια (επισήμως Βουνάσα, βλάχικο το έτυμό της).

Παρόδια πινακίδα πληροφορούσε ότι η διαδρομή μας ασφαλτοστρωνόταν. Η πρώτη αίσθηση ήταν μάλλον απελπιστική, διότι θα χάναμε το χώμα, αλλά έπειτα από σκέψη καταλήξαμε πως με το νέο δρόμο θα αναδειχθεί περαιτέρω η εντυπωσιακή Ιερά Μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, η Βαγγιλίστρα στο τοπικό ιδίωμα, η οποία αναστηλώνεται με αργούς ρυθμούς.

Έπειτα από μερικές δεκάδες μέτρα μπήκαμε στο χαλικοστρωμένο δρόμο, τον οποίο αυλάκωναν κοίτες μικρών χειμάρρων (έπεσαν πολλές βροχές φέτος), ενώ σε σημεία έχει υποστεί σοβαρές καθιζήσεις, προφανώς λόγω του σχιστολιθικού εδάφους.

Η άνοιξη ακόμη δεν ήρθε στη Μπνάσια, τα δέντρα ήταν γυμνά, αλλά η θέα του οροπεδίου αποζημίωνε. Ο Αλιάκμονας στις δόξες του, η Παλιουριά, η Δήμητρα, το Καρπερό, η Άνοιξη, το Δίπορο. Η Βασιλίτσα νεφοσκεπής, όχι όμως η Τριγγία, ο Κόζιακας, η Καράβα και τα Άγραφα που πρόβαλαν στο νότο φωτεινά.

Φτάσαμε στο μοναστήρι. Ανοίξαμε τη βαριά πόρτα, ήπιαμε νερό κι ανεβήκαμε στον ξενώνα (είπαμε προσεχώς να έρθουμε οικογενειακώς για διανυκτέρευση). Μένει ακόμη να ανοικοδομηθούν μερικά κελιά όπως επίσης κι ο ολόγυρος τοίχος.

Βράχοι στα ανατολικά της Μονής προσφέρονται για αναρρίχηση και μάλλον όταν καλυτερέψει ο δρόμος θα αποπειραθούμε να ανοίξουμε μερικά αθλητικά πεδία. Ξεκινήσαμε προς τα πάνω. Τεράστια ημεράδια έστεκαν δίπλα στο χωματόδρομο, στον οποίο δεν είχε πέσει ακόμη χαλίκι.

Έπειτα από μερικά λεπτά βγήκαμε στο πρώτο ισιάδι, καταπληκτική η θέα προς τα ΝΔ, ενώ κάτω φαινόταν η θέση Σκάλα. Ποδηλατώντας δυνατά είδαμε σε λίγο τη Δεσκάτη και το δεσπόζον ύψωμά της, τον Τρέτιμο.

Συνεχίσαμε χωρίς ανάσα. Χείμαρροι διέκοπταν σχεδόν όλες τις στροφές προσφέροντας την απόλαυση γρήγορων περασμάτων με τα ΜΤΒ. Δεν αργήσαμε να φτάσουμε στα πρόθυρα της Δεσκάτης και να καταλήξουμε στην πλατεία για πόση τριών σοκολατών.

Ήταν η πρώτη φορά που κάθισα εκεί φορώντας ποδηλατική στολή. Χαιρετίσαμε τους εκπαιδευτικούς, πάντα πρόσχαροι, που είχαν βγει για τον πρωινό καφέ κι απλωθήκαμε στον ήλιο παγωμένοι από τον άνεμο του βουνού, ιδιαιτέρως στα δάχτυλα.

Δε μείναμε πολύ. Πιάσαμε την άσφαλτο προς Παλιουριά, κατηφορική επί το πλείστον, με μειωμένη όμως ταχύτητα λόγω των αγριωπών ελαστικών. Το ψιλόβροχο που έπεφτε μας ανάγκασε να κλείσουμε αεροστεγώς τις μεμβράνες μας και τα γυαλιά θόλωναν από τα στίγματα του νερού. Φτάσαμε αρκετά γρήγορα, λύσαμε τα ΜΤΒ και τα φορτώσαμε.

Τέσσερις μόνο ώρες κράτησε ολόκληρη η ευχάριστη διαδρομή. Όμως φαίνεται προσφορότερη το Μάιο, όταν οργιάζει η βλάστηση, αλλά ίσως τότε τα νερά θα είναι λιγοστά.

Για να δείτε τη διαδρομή στο χάρτη πατήστε στο http://maps.google.com/?t=p&z=15&ll=39.940433502197266,21.72893714904785&q=http://api.motionxlive.com/motionx-remote/api/gps/host/0b2ad249-e61f-4e0d-9a8e-9e770f8cca31, προσφορά του Γιώργου Μπουρνιώτη

Δημοσιεύθηκε στην Γενικά και χαρακτηρίσθηκε , , , . Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση