Νοέ 08
2
Παιδευόμαστε αλλά δεν εκπαιδευόμαστε
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 2 Νοεμβρίου, 2008 | Γράψτε σχόλιο
«Εξι χρόνια στο Δημοτικό, έξι χρόνια στο Γυμνάσιο, έξι χρόνια στο Πανεπιστήμιο, έξι χρόνια μεταπτυχιακά και έξι που ήμουν?, 30? Τώρα είμαι 36, πού πήγαν τα υπόλοιπα έξι;»
Η απάντηση στον 36χρονο του ?80 που έψαχνε πίσω από τα θρανία της πρώτης Μεταπολίτευσης τα χαμένα του χρόνια είναι ότι έγιναν σκέτα νούμερα στις στατιστικές της Eurostat που εμφανίζουν την Ελλάδα με το υψηλότερο ποσοστό ανέργων πτυχιούχων στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Σε μία φράση ο ήρωας της ταινίας του Θ. Μαραγκού, που σάρκαζε με τον τίτλο της «Μάθε παιδί μου γράμματα» το μεγάλο όνειρο της ελληνικής οικογένειας, συμπύκνωνε δύο δεκαετίες πριν όλες τις παραμέτρους του προβλήματος που καμία ηγεσία δεν κατάφερε ακόμη να λύσει:
Τα παιδιά της Ελλάδας είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι πολίτες της, περνούν τη ζωή τους βυθισμένα στα θρανία του σχολείου και του φροντιστηρίου περισσότερο από κάθε άλλον Ευρωπαίο συμμαθητή τους, συνθλίβουν την εφηβεία τους για να μπουν στο Πανεπιστήμιο κουβαλώντας την ενοχή για τις στερήσεις της οικογένειάς τους, συσσωρεύουν εφόδια, γυρίζουν από το στρατό, ψάχνουν για δουλειά και τότε τους τσακίζει η ήττα. Κουρνιάζουν στο πατρικό, λένε οι στατιστικές. Εχουν ηττηθεί πριν προλάβουν να πολεμήσουν.
Φταίνε τα γράμματα που τους μαθαίνουμε, αποφαίνονται οι ειδικοί. Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα δεν είναι συναρθρωμένο με την παραγωγή, δεν είναι προσανατολισμένο στην εργαλειακή γνώση. Γι? αυτό είναι παταγώδης η αποτυχία των Ελλήνων μαθητών στους διαγωνισμούς του ΟΟΣΑ, που τους ρωτάνε πόσα λίτρα εντομοκτόνου πρέπει να ξοδέψει ένας αγελαδοτρόφος για να εξοντώσει τις μύγες στους στάβλους του.
Λάθος διάγνωση, διαπίστωσε πρόσφατη έρευνα του Παντείου για την απορροφητικότητα των πτυχιούχων. Ακόμη κι αν καταφέρναμε να παράγουμε αποκλειστικά εξειδικευμένους πτυχιούχους, δεν θα μπορούσε να τους απορροφήσει η ελληνική αγορά εργασίας, των μεταπρατών, των αεριτζήδων και των τροφίμων του Δημοσίου που ταπεινώνει τους ανθρώπους ισοπεδώνοντας τα προσόντα τους.
Η πρώτη απόπειρα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος να προσεγγίσει το αγγλοσαξονικό μοντέλο των εργαλειακών γνώσεων, μέσω ενός γιγαντιαίου «πρότζεκτ» ριζικών ανατροπών στα αναλυτικά προγράμματα και βιβλία του Δημοτικού και του Γυμνασίου, το οποίο εφαρμόζεται για τρίτη χρονιά φέτος, προσέκρουσε σε σφοδρές αντιδράσεις. Σταχυολογούμε από τις πιο πρόσφατες, για το μάθημα της Γλώσσας, από ανοικτή επιστολή εκατό δασκάλων προς τον υπουργό Παιδείας: Γιατί στα νέα βιβλία έχουν υποχωρήσει τα πρότυπα του πολιτισμού και της παράδοσής μας παραχωρώντας τη θέση τους σε «συνταγές μαγειρικής για λαδερά και μακαρόνια με κιμά», «οδηγίες χρήσης καφετιέρας» και «μικρές αγγελίες πώλησης σκαφών αναψυχής»; Γιατί καλούμαστε να διδάξουμε στα παιδιά τον καταναλωτισμό και την επιφανειακή γνώση;
Την ερχόμενη Πέμπτη περίπου 1,5 εκατομμύριο μαθητές και 150.000 εκπαιδευτικοί θα ξαναμπούν στις αίθουσες. Η αναλογία είναι από τις τελειότερες στον κόσμο. Ενας εκπαιδευτικός προς δέκα εκπαιδευομένους. Τότε γιατί οι υπουργοί Παιδείας είναι κάθε χρόνο υπόλογοι για χιλιάδες άδειες έδρες;
Το πρώτο μέρος της έρευνας του ΕΤ με τον εύγλωττο τίτλο «Τι γράμματα μαθαίνουν τα παιδιά μας» εστιάζει στην ψυχή του σχολείου, τον εκπαιδευτικό.
Ανακτήθηκε από τον ιστότοπο: http://www.e-tipos.com
Σχετικός δεσμός:http://www.e-tipos.com/newsitem?id=50655
Ημερομηνία ανάκτησης: 2/11/2008
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.