sntoumanis's blog

Από www.ethnos.gr

Οι πρυτάνεις των πανεπιστημίων της χώρας βάζουν «μαχαίρι» στον αριθμό των εισακτέων για το 2011. Η πρόταση για τη δραστική μείωση των φοιτητών που θα φθάνει έως και το 30%, «έπεσε» στο τραπέζι της τελευταίας Συνόδου του Οκτωβρίου στο Ρέθυμνο και βρήκε ευήκοα ώτα στο σώμα των πρυτάνεων. Αιτία, οι περικοπές κατά 33% στην κρατική χρηματοδότηση των ιδρυμάτων, που καθιστά οριακή ή και αδύνατη τη λειτουργία τους.

Τρία από τα πολυπληθέστερα πανεπιστήμια, το Αριστοτέλειο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), το Δημοκρίτειο της Θράκης (ΔΠΘ) καθώς και το Πανεπιστήμιο Αιγαίου ήταν τα πρώτα που συμφώνησαν να προχωρήσουν στο κόψιμο των εισακτέων, εάν ισχύσει τελικώς και για τα ΑΕΙ η περικοπή κονδυλίων. Ζητούν από το υπ. Παιδείας να σταματήσει να βάζει φοιτητές σε Ιδρύματα που… υποχρηματοδοτεί.
Προ ημερών, μάλιστα, το ΑΠΘ, που είναι το δεύτερο σε φοιτητές ΑΕΙ στη χώρα, εξέδωσε ψήφισμα, ζητώντας από την κυβέρνηση να εξαιρέσει τη χρηματοδότηση της ανώτατης εκπαίδευσης από την πολιτική της λιτότητας, προκειμένου τα ανώτατα ιδρύματα να ανταποκριθούν στις βασικές ακαδημαϊκές και λειτουργικές τους ανάγκες.
Η Σύγκλητος του ΑΠΘ διαπίστωσε την αδυναμία λειτουργίας του Πανεπιστημίου μετά την περικοπή κατά 33% του τακτικού προϋπολογισμού, καθώς και την αναμενόμενη μείωση, μεγαλύτερη του 50%, των δημοσίων επενδύσεων.
«Ζητούμε να εξαιρεθεί η ανώτατη εκπαίδευση από τη λιτότητα. Η υποχρηματοδότηση της Παιδείας ανατροφοδοτεί την ύφεση», λέει στο «Εθνος της Κυριακής» ο πρύτανης του ΑΠΘ κ. Ιωάννης Μυλόπουλος, συμπληρώνοντας: «Το κονδύλιο του τακτικού προϋπολογισμού που εγκρίθηκε για τη φετινή χρονιά δεν επαρκεί ούτε για την κάλυψη των ανελαστικών δαπανών».
Επιδείνωση
«Η κατάσταση επιδεινώνεται εξαιτίας του υψηλού κόστους του έκτακτου προσωπικού, προκειμένου να καλυφθούν τα μεγάλα κενά σε πάγιες και διαρκείς ανάγκες, κι εξαιτίας της αύξησης του φοιτητικού πληθυσμού, ως αποτέλεσμα των νέων διατάξεων περί μεταγραφών.
Δεν ζητούμε χρήματα για μας, αλλά για τα παιδιά. Μειώνεται η χρηματοδότηση αλλά συνεχίζουν να αυξάνονται οι δαπάνες. Με τις μετεγγραφές φέτος, διπλασιάστηκε ο αριθμός των φοιτητών μας.
Σε πολλές σχολές του Πολυτεχνείου και των Παιδαγωγικών τμημάτων, είχαμε αύξηση φοιτητών από 70% έως και 100%! Ξεχειλίζουν οι αίθουσές μας. Εάν λοιπόν δεν αυξηθεί η χρηματοδότηση, αναγκαστικά θα προχωρήσουμε στη μείωση των εισακτέων. Η πολιτεία έχει κάνει την επιλογή για ένα μαζικό πανεπιστήμιο, κι αυτή την επιλογή της πρέπει να τη στηρίξει οικονομικά».
Πανεπιστήμια στο νοίκι, σχολές χωρίς εργαστήρια κι επιστημονικό αντικείμενο, φοιτητικές εστίες ανύπαρκτες, τμήματα σπαρμένα σαν τα μανιτάρια από νησί σε νησί και από πόλη σε πόλη, χωρίς καμιά σύνδεση μεταξύ τους, «ιπτάμενοι» καθηγητές και χρέη παντού. Αυτή είναι σήμερα η εικόνα των εκτός Αθηνών ΑΕΙ.
ΔΙΟΓΚΩΣΗ ΔΑΠΑΝΩΝ
Η πολυδιάσπαση του Πανεπιστημίου Αιγαίου επιβάλλει τη διάθεση μεγάλου ποσοστού του προϋπολογισμού για τη φοιτητική μέριμνα (σίτιση και στέγαση). Επιπλέον η ύπαρξη 6 Πανεπιστημιακών Μονάδων επιβάλλει τη διασπορά υπηρεσιών και υποδομών, αποτέλεσμα της οποίας είναι το αυξημένο κόστος συντήρησής τους.
Για τα μισθώματα 41 ενοικιαζόμενων κτιρίων δίνονται: Μυτιλήνη: 645.192 ευρώ, Σάμος: 142.518 ευρώ, Χίος: 393.504 ευρώ, Σύρος: 157.447 ευρώ. Σύνολο: 1.999.460 ευρώ. Επίσης, η στέγαση των φοιτητών σε Μυτιλήνη, Ρόδο και Σάμο κοστίζει 1.020.322 ευρώ.
Για να σωθούν
Κόβουν από σίτιση και στέγαση
Ενα εκατ. ευρώ πληρώνει το Πανεπιστήμιο Αιγαίου για τη στέγαση των φοιτητών του και 2 εκατ. ευρώ για ενοίκια αιθουσών διδασκαλίας! Δύο εκατ. ευρώ για ενοίκια πληρώνει και το AΠΘ, ενώ παρόμοια ποσά δίνουν το Πανεπιστήμιο Κρήτης, το Ιόνιο, το Δ. Μακεδονίας, το Θεσσαλίας και το Θράκης.
«Λειτουργούμε οριακά Δεν έχουμε περιουσιακά στοιχεία για να επιβιώσουμε, όπως έχουν τα κεντρικά Ιδρύματα. Με περικοπές έως 33% κόβουμε από παντού, από τη σίτιση και τη στέγαση φοιτητών. Θα αναγκαστούμε για το 2011 να μειώσουμε μέρος των εισακτέων. Εάν τελικώς ισχύσουν οι περικοπές θα ζητήσουμε οπωσδήποτε δραστική μείωση των φοιτητών που δεχόμαστε ετησίως», μας λέει ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αιγαίου κ. Πάρις Τσάρτας.

Από www.tanea.gr

Της Μάρθας Καϊτανίδη
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010

Κονσερβοποιηµένο παιχνίδι: αυτή την εντύπωση µου έδωσε η πρόσφατη βόλτα στην παιδική χαρά. Κυριακή πρωί, µε τη θερµοκρασία να επιµένει σε καλοκαιρινά επίπεδα, οι γονείς είχαν ξεχυθεί µε τα πιτσιρίκια τους στην πλατεία.

Η παιδική χαρά ήταν παραγκωνισµένη σε µια γωνία – το προαύλιο της εκκλησίας και η τσιµεντένια πλατεία δεν άφηναν περιθώρια για αίγλη.

Ουρές σχηµατίζονταν στις κούνιες, στην τραµπάλα, στις δύο τσουλήθρες, στον µύλο. Η αγωνία ζωγραφιζόταν στα πρόσωπα των µικρών οι οποίοι διεκδικούσαν µια θέση στη διασκέδαση.

Τραβούσαν την µπλούζα της µαµάς ή του µπαµπά δείχνοντας το αγαπηµένο τους παιχνίδι στο οποίο ήθελαν να ανεβούν. «Υποµονή», τα συµβούλευαν. «∆εν έχει έρθει η σειρά σου. Τώρα, κάνει κούνια το αγοράκι», έλεγαν. Τι; Πώς να είναι ένα παιδάκι υποµονετικό, όταν στερείται το αυτονόητο.

Κάποια, πιο ήσυχα πάλι, παραιτήθηκαν από τη διεκδίκηση. Πήραν τα αρκουδάκια τους, τα λαστιχένια ζωάκια, την µπάλα τους και αποµακρύνθηκαν. Το ένα περιεργαζόταν το άλλο, όµως ελάχιστα ήταν αυτά που ένωσαν τα παιχνίδια και τη διάθεσή τους.

Το «πώς σε λένε; Εµένα µε λένε Ελένη. Θες να παίξουµε;», ήταν ένας διάλογος που δεν ειπώθηκε.

Είτε παρέµεναν αφοσιωµένα στη µοναξιά τους ή στα χάδια των γονέων τους ή στην πρόσκαιρη ικανοποίηση που προκαλεί η ζαλάδα από τον µύλο που γυρίζει µε φόρα.

Μια µητέρα µε την οποία µοιραζόµασταν το ίδιο παγκάκι εξέφρασε την ανησυχία της. «Ηθελα τον γιο µου πιο δυναµικό. Πιο κοινωνικό. Πιο χαρούµενο», δήλωσε και µετά έδωσε η ίδια την απάντηση στον εαυτό της: «Μεγαλώνει µε µεγάλους, παίζει µε µεγάλους, µιλάει µε µεγάλους…».

Αυτό που δεν ειπώθηκε είναι ότι οι µεγάλοι έχουνε µάθει – ή έχουν βολευτεί – να αγοράζουνε παιχνίδια (βιβλία, µπογιές, µπάλες, επιτραπέζια, αυτοκινητάκια, κούκλες)…

Από www.zougla.gr

Κάθε επάγγελμα έχει τις δυσκολίες του… Ένα από αυτά είναι και του εκπαιδευτικού ειδικά όταν προσπαθεί να επιβληθεί σε άτακτους μαθητές.

Έτσι λοιπόν, ένα απίστευτο περιστατικό συνέβη και στην Joyce Walters, η οποία είναι δασκάλα σε Δημοτικό σχολείο της Βρετανίας.

Η 50χρονη δασκάλα μπαίνοντας στην αίθουσα προσπάθησε να επιβάλει την τάξη, αλλά δυστυχώς για εκείνη οι έντονες φωνές δεν της βγήκαν σε καλό.

Η άτυχη εκπαιδευτικός έχασε τη φωνή της! Λίγη ώρα αργότερα επισκέφθηκε έναν γιατρό, ο οποίος της συνέστησε αφωνία.

Έξι μήνες αργότερα, τα αποτελέσματα της θεραπείας είναι αποθαρρυντικά για εκείνη αφού η βλάβη στις φωνητικές της χορδές είναι μόνιμη.

Η Joyce Walters μπορεί να μιλήσει μόνο για 5 λεπτά και μετά να παραμείνει σιωπηλή για 3 ώρες.

Όπως είναι φυσικό, η Joyce παραιτήθηκε, ενώ το βρετανικό υπουργείο παιδείας την αποζημίωσε με το ποσό των 150.000 δολαρίων.

Από το www.tovima.gr
Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2010 [ 19:10 ]

Λονδίνο

Οι μισοί γονείς αναγκάζονται να «δωροδοκούν» τα παιδιά τους για να διαβάσουν. Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει έρευνα του βρετανικού εκδοτικού οίκου Pearson για τη (όλο και πιό δύσκολη) σχέση των σημερινών παιδιών με το βιβλίο, σχολικό και μη.

Από την ερευνα, που έγινε σε δείγμα 1.100 ατόμων στη Βρετανία, προκύπτει ότι η εξάρτηση των σημερινών παιδιών από τη σύγχρονη τεχνολογία και τα θαυματουργά ηλεκτρονικά «γκάτζετ» τα έχει απομακρύνει από την ανάγνωση, και γι΄ αυτό το λόγο οι απελπισμένοι γονείς καταφεύγουν σε «αθέμιτες» μεθόδους, όπως η δωροδοκία με γλυκά ή η άδεια να δουν περισσότερη ώρα τηλεόραση, για να τα πείσουν να ανοίξουν ένα βιβλίο.

Τα ένα τρίτο των γονέων (32,4%) παραδέχεται, λοπόν, ότι επιτρέπει στα παιδιά να δουν τηλεόραση ή να χρησιμοποιήσουν το κομπιούτερ μόνο αφού προηγουμένως έχουν διαβάσει τα μαθήματά τους, ενώ το 9,6% προσφέρει στα παιδιά λιχουδιές (σοκολάτες, γλυκά) για να τα πείσει να διαβάσουν. Ενα ακόμη 5,9% αναφέρει ότι δίνει άλλα κίνητρα προς επίτευξη του ιερού σκοπού της ανάγνωσης.

Οι έξι στους δέκα γονείς (59,4% των ερωτηθέντων) και το 85,4% των εκπαιδευτικών πιστεύουν ότι τα παιδιά προτιμούν να μπουν στο κομπιούτερ τους παρά να διαβάσουν ένα βιβλίο. Το 57,2 % των γονέων ανησυχεί που τα ψηφιακά μέσα έχουν αντικαταστήσει το διάβασμα, ενώ το 76,6% πιστεύει ότι τα παιδιά του σήμερα δυσκολεύονται να μάθουν να διαβάζουν πολύ περισοτερο απ’ ότι οι ίδιοι όταν ήταν μικροί.

Τόσο οι γονείς όσο και οι εκπαιδευτικοί που πήραν μέρος στην έρευνα αναφέρουν ότι τα παιδιά θα διάβαζαν περισσότερο εάν είχαν πρόσβαση σε μέρος της σχολικής ύλης τους μέσα από τον υπολογιστή. Και σχεδόν οι εννέα στους δέκα εκπαιδευτικούς (88,7%) ανησυχούν που το διάβασμα γίνεται ολοένα και λιγότερο ελκυστικό για τα σημερινά παιδιά.

Οι υπεύθυνοι της έρευνας ζήτησαν επίσης από τα παιδιά να διατυπώσουν τις δικές τους απόψεις για το διάβασμα και διαπίστωσαν ότι στην πλειοψηφία τους προτιμούν να παίξουν ένα παιχνίδι στο κομπιούτερ, να σερφάρουν στο Internet και να δουν τηλεόραση από το να διαβάσουν ένα βιβλίο. Σε ποσοστό 61,9% τα παιδιά αναφέρουν ότι αυτές οι δραστηριότητες είναι πιο ενδιαφέρουσες από το διάβασμα, ενώ το 37,3% αναφέρει ότι θα προτιμούσε το διάβασμα των σχολικών βιβλίων να έμοιαζε με ένα βιντεοπαιχνίδι. Το 22% δηλώνει ότι βρίσκει βαρετό το διάβασμα των σχολικών βιβλίων.

Το αποκορύφωμα είναι ότι πολλά από τα παιδιά που ερωτήθηκαν ανέφεραν πως θα ήθελαν να διαβάζουν περισσότερα βιβλία – αλλά με πρωταγωνιστές τους αγαπημένους τους ήρωες από την τηλεόραση!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=364711&dt=03/11/2010##ixzz14FD0OPjX

Aπό www.enet.gr

Της ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ (spapa@enet.gr)
Στο «νέο σχολείο» που οραματίζεται η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας από φέτος κιόλας «καθιερώνεται ο θεσμός της φιλαναγνωσίας»: Ενα πρόγραμμα που θα εφαρμόζεται στις δύο πρώτες τάξεις του δημοτικού, με στόχο τη «σταδιακή εδραίωση μιας φιλικής σχέσης των μικρών μαθητών με το λογοτεχνικό βιβλίο».

Από μόνη της, η κίνηση είναι καλοδεχούμενη. Ποιο είναι όμως το γενικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσεται; Και κατά πόσο μια τέτοια παρέμβαση μπορεί ν’ απαλλάξει την ανάγνωση από τη ρετσινιά της αγγαρείας;

Τους κερδίζει ο υπολογιστής

Το ότι οι έφηβοι, ειδικά τ’ αγόρια, δεν διατηρούν και τις καλύτερες σχέσεις με τη λογοτεχνία το έχουμε διαπιστώσει εδώ και χρόνια, τουλάχιστον εμπειρικά. Αν κρίνουμε όμως από τ’ αποτελέσματα πρόσφατα δημοσιευμένης έρευνας του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, η παραπάνω διαπίστωση επιβεβαιώνεται πανηγυρικά. Η μεγάλη πλειονότητα των μαθητών του γυμνασίου από κάθε γωνιά της Ελλάδας που συμμετείχαν σ’ αυτήν -συμπληρώθηκαν πάνω από 25.000 ερωτηματολόγια- δεν το κρύβουν: σε ποσοστό 75% ομολογούν πως διαβάζουν λίγο ή καθόλου λογοτεχνικά βιβλία και ένας στους τέσσερις εμφανίζεται να διαβάζει πολύ, βασικά πεζογραφία.

Τα κείμενα που διδάσκονται στο σχολείο, μολονότι ανταποκρίνονται αρκετά στα ενδιαφέροντά τους (έτσι δήλωσε το 45%), σπανίως τους ανοίγουν την όρεξη για ν’ ανακαλύψουν κι άλλα έργα των συγγραφέων που ανθολογούνται στα εγχειρίδια (47%). Και, ενώ τα κορίτσια δείχνουν να έχουν πιο ζεστή επαφή με το αντικείμενο, όσο περνούν κι αυτά από τη μία τάξη στην άλλη, όλο και απομακρύνονται από το εξωσχολικό διάβασμα. Το παιχνίδι μοιάζει να έχει χαθεί. Πράγμα που σημαίνει ότι χιλιάδες ελληνόπουλα, χωμένα για τα καλά στον υπολογιστή τους, είναι ανύποπτα για τον ρόλο που θα μπορούσε να παίξει η λογοτεχνία στην καθημερινή τους ζωή -στο ν’ αποκτήσουν θετικά πρότυπα, να τονώσουν την αυτοπεποίθησή τους, να ξεκαθαρίσουν τα συναισθήματά τους, να κατανοήσουν συμπεριφορές που τους ξενίζουν, να συμφιλιωθούν με το ότι η ανθρώπινη φύση είναι αντιφατική.

Η έρευνα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου πραγματοποιήθηκε με την ευθύνη της δόκτορος φιλολογίας Χριστίνας Αργυροπούλου την περίοδο 2004-2006, με στόχο να προσδιοριστεί σε ποιον βαθμό πάσχει το μάθημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο γυμνάσιο και με τι τρόπους θα μπορούσε η διδασκαλία του να γίνει πιο αποδοτική. Δεν στάλθηκαν όμως μόνο στα παιδιά ερωτηματολόγια αλλά και σε 2.803 καθηγητές. Ολως παραδόξως, οι τελευταίοι εμφανίζονται λάτρεις της λογοτεχνίας: Ενας στους τρεις δηλώνει πως διαβάζει πολύ για την προσωπική του απόλαυση, το 57% απαντάει αρκετά, μόνο το 11% λίγο, ενώ το ποσοστό εκείνων που δεν διαβάζουν καθόλου παρουσιάζεται μηδενικό… Αν όμως η λογοτεχνία είναι τόσο σημαντική για τους ίδιους, πώς και δεν καταφέρνουν να την κάνουν ελκυστική και για τους μαθητές; Μήπως το εκπαιδευτικό μας σύστημα τους σπρώχνει να λειτουργούν διεκπεραιωτικά;

Γίνεται καταναγκαστικό

Για τον πολυσχιδή Σάκη Σερέφα -ποιητή, ανθολόγο, δραματουργό και φιλόλογο, με δεκαετή θητεία στα θρανία της μέσης εκπαίδευσης- η όλη στρέβλωση ξεκινάει από την ένταξη του μαθήματος της λογοτεχνίας στην εξεταστέα ύλη. «Οταν μπαίνει το στοιχείο του καταναγκασμού, κάθε απόλαυση χάνεται». Τι κι αν το περιεχόμενο των σχολικών εγχειριδίων έχει από το 2006 ανανεωθεί; «Ενα ρετούς έγινε» υποστηρίζει ο ίδιος. «Η λογική των θεματικών ενοτήτων και της αποσπασματικότητας των κειμένων παραμένει. Στην πραγματική μας ζωή διαβάζουμε τα βιβλία ολόκληρα. Γιατί η αναγνωστική συμπεριφορά των παιδιών πρέπει να είναι διαφορετική;»

Πράγματι, στα «Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» και των τριών τάξεων του Γυμνασίου, η ύλη διαρθρώνεται γύρω από ενότητες όπως «Ο άνθρωπος και η Φύση», «Θρησκευτική ζωή», «Λαογραφία», «Οι φίλοι μας τα ζώα», «Εθνική ζωή», «Παλαιότερες μορφές ζωής», «Η βιοπάλη» ή «Ο καημός της ξενιτιάς»… Σ’ αυτές εντάσσονται αποσπάσματα από ευρύτερες ποιητικές ή αφηγηματικές συνθέσεις που καλύπτουν από τον Σολωμό ή τον Δροσίνη ως τον Ελύτη και τον Ρίτσο, από τον Τέλλο Αγρα και τον Αργύρη Εφταλιώτη ως τον Καρούζο και τη Δημουλά, από τον Καζαντζάκη, τον Θεοτοκά και τον Βενέζη ως τους Βαλτινό, Ζέη και Θέμελη, και από τον Καρκαβίτσα, τον Ουράνη ή τον Κρυστάλλη ως τη Μέλπω Αξιώτη και τον Δημήτρη Χατζή.

Θεσμός φιλαναγνωσίας

Τι κι αν 95% των καθηγητών -στην ίδια πάντα έρευνα- πιστεύουν πως η αξιοποίηση της μελοποιημένης ποίησης θα έκανε το μάθημα πιο ενδιαφέρον; Τέτοια ενότητα δεν προστέθηκε στα νέα βιβλία. Αν μη τι άλλο, υπάρχουν στίχοι του Σαββόπουλου, δείγματα γραφής περισσότερων μεταπολεμικών συγγραφέων -Ταχτσής, Κουμανταρέας, Σωτηρίου, Γαλανάκη, Σκαμπαρδώνης, Σουρούνης κ.ά.- καθώς και κείμενα με ξένες υπογραφές, όπως των Τσέχοφ, Μπρεχτ, Πρεβέρ, Χικμέτ ή Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί. Οι ερωτήσεις εν τούτοις που συνοδεύουν το μάθημα είναι κατά κανόνα φιλολογικού-γραμματολογικού τύπου, ενώ η λεπτομερής ανάλυση του κειμένου λειτουργεί συνήθως απωθητικά. Οπως και στα υπόλοιπα μαθήματα έτσι κι εδώ, τα θέματα SOS τα αναζητούν τα παιδιά στο τέλος της χρονιάς. Κι όπως φάνηκε από ακόμα πιο πρόσφατη έρευνα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου (2008), το 59% των μαθητών του γυμνασίου θεωρούν πως τα λογοτεχνικά τους εγχειρίδια δεν τους προσφέρουν ιδέες για δημιουργικές δραστηριότητες.

Μέσα σ’ αυτό το τοπίο, όπου ως γνωστόν και οι σχολικές βιβλιοθήκες καρκινοβατούν, φιλοδοξεί να επέμβει διορθωτικά το υπουργείο Παιδείας, αρχής γενομένης από το δημοτικό σχολείο. Ας σημειωθεί ότι στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, αυτόνομο μάθημα λογοτεχνίας δεν υφίσταται κι ας κρίνεται απαραίτητο απ’ όλους σχεδόν τους δασκάλους. Ενώ λοιπόν τα λογοτεχνικά κείμενα εξακολουθούν να προσεγγίζονται στο πλαίσιο της διδασκαλίας της «γλώσσας» (βλ. σύνταξη, γραμματική κ.ο.κ), από τη φετινή χρονιά, στα 800 ολοήμερα δημοτικά της επικράτειας, «καθιερώνεται ο θεσμός της φιλαναγνωσίας» για τα παιδιά που μένουν στο σχολείο ως το απόγευμα, με μία διδακτική ώρα τη βδομάδα για την Α’ και τη Β’ τάξη.

Ουσιαστικά πρόκειται για μια σύμπραξη του υπουργείου Παιδείας με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, που θα χρηματοδοτηθεί από κοινοτικά κονδύλια -μέσα στον Νοέμβριο θα πέσουν οι τελικές υπογραφές για την ένταξή του στο ΕΣΠΑ- το οποίο «δεν αποκλείεται να επεκταθεί σταδιακά στις υπόλοιπες τάξεις του δημοτικού, ενδεχομένως και στο γυμνάσιο» λέει ο Σάκης Σερέφας, υπεύθυνος σήμερα για τον συντονισμό του προγράμματος σε επτά νομούς της κεντρικής Μακεδονίας: «Στόχος είναι η εξοικείωση των μαθητών με το λογοτεχνικό βιβλίο, ως αντικείμενο πρώτα απ’ όλα. Ο δάσκαλος θα βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τα παιδιά, θα τους διαβάζει χαλαρά ιστορίες και, μέσα από παιγνιώδεις δραστηριότητες, όπως ζωγραφιές, κατασκευές, τραγούδια ή παντομίμα, θα τους μυεί στην απολαυστική εμπειρία της ανάγνωσης. Μια αρχή γίνεται. Γιατί το θέμα είναι ν’ αλλάξει ολόκληρη η φιλοσοφία για τη διδασκαλία της λογοτεχνίας».*

Από το www.tovima.gr

Ομιλοι για μαθητές, φοιτητές και επαγγελματίες αναβιώνουν το αγαπημένο «χόμπι» των αρχαίων Ελλήνων
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΕΛΛΗ ΙΣΜΑΗΛΙΔΟΥ | Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010

Αν τα αποστειρωμένα τηλεοπτικά ντιμπέιτ αδυνατούν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον σας και θεωρείτε ότι οι σημερινοί πολιτικοί επιδίδονται σε μακρόσυρτους παράλληλους μονολόγους (αντί για ουσιαστικό διάλογο), ίσως έχει έρθει η ώρα να πάρετε τη ρητορική… στα χέρια σας! Ρητορικοί όμιλοι για θιασώτες όλων των ηλικιών δημιουργούνται ο ένας μετά τον άλλον σε κάθε γωνιά της χώρας και φέρνουν τους Ελληνες σε επαφή με το αγαπημένο «χόμπι» των αρχαίων ημών προγόνων. Από τις πολιτικές συζητήσεις στα καφενεία ως τις παθιασμένες αντιμαχίες για τα αθλητικά και τις διαφωνίες στα φοιτητικά έδρανα, το «γονίδιο» της ρητορικής βρίσκεται κρυμμένο στο DΝΑ των Ελλήνων. Εν έτει 2010 οι ρητορικοί όμιλοι τούς δίνουν την ευκαιρία να το ανακαλύψουν και να το τελειοποιήσουν.

Το βασικό στοιχείο που θα σας εκπλήξει σε έναν ρητορικό αγώνα είναι ότι οι ομιλητές δεν επιλέγουν την άποψη που θα υποστηρίξουν, αλλά αυτή καθορίζεται… με κλήρωση. Στόχος είναι να αναγκασθούν να σκεφθούν δημιουργικά, χωρίς να περιορίζονται από τις παγιωμένες απόψεις ή τις τυχόν προκαταλήψεις τους. Συνεπώς, μην απορείτε αν σε ντιμπέιτ ακούσετε τον συντηρητικό συνάδελφό σας να υποστηρίζει με πάθος τη νομιμοποίηση των γκέι γάμων ή τη φιλελεύθερη φίλη σας να αναλύει τα πλεονεκτήματα της θανατικής ποινής!

«Ο εν λόγω κανόνας αρχικά ξενίζει τους νεοφερμένους και πολλοί δυσκολεύονται να υποστηρίξουν απόψεις με τις οποίες διαφωνούν. Αν, όμως, ξεπεράσεις το αρχικό “σοκ” και έχεις ανοιχτό μυαλό θα αντιληφθείς αυτό που αποτελεί την πεμπτουσία της ρητορικής:δεν υπάρχουν απόλυτες αλήθειες! Για κάθε άποψη υπάρχει και η αντίθετη, αρκεί να έχει κανείς τη διάθεση να την αναλύσει και να την κατανοήσει» δηλώνει στο «Βήμα» ο κ. Μάνος Μοσχόπουλος , ο οποίος γνώρισε τη ρητορική στα μαθητικά του χρόνια, συνέχισε τις προπονήσεις στον ρητορικό όμιλο του Πανεπιστημίου Deree και έπειτα από συμμετοχή σε περισσότερα από 25 πρωταθλήματα κέρδισε πέρυσι το βραβείο του καλύτερου ομιλητή στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ντιμπέιτ στην Τουρκία. Από την άλλη, για τον κ. Κώστα Σερδάρη, φοιτητή Νομικής Αθηνών και μέλος του αντίστοιχου ρητορικού ομίλου, η «προπόνηση» στη ρητορική τού δίδαξε πώς να… ακούει, κάτι που φαντάζει αυτονόητο, ωστόσο σπανίζει όλο και περισσότερο στις ημέρες μας. «Σε έναν ρητορικό αγώνα οι κριτές μάς βαθμολογούν για το αν αντικρούσαμε ένα προς ένα τα επιχειρήματα των αντιπάλων. Συνεπώς, αν κάποιος επιδίδεται σε ατελείωτο μονόλογο- όσο γοητευτικός και αν είναι αυτός- δεν έχει καμία ελπίδα να νικήσει» τονίζει ο νεαρός ρήτορας.