sntoumanis's blog

Από το www.tovima.gr

Ο μαθηματικός και συγγραφέας μίλησε, σε διάλεξή του στο Κυκλαδικό, για τη στενή σχέση των μαθηματικών με τις ρήσεις των απλών θνητών
ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ | Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010

Ο Απόστολος Δοξιάδης κατέληξε στο ότι μαθηματικά και ρητορική δομούνται από τους ίδιους κανόνες
Ποια είναι η σχέση ανάμεσα στο γνωστό μαθηματικό θεώρημα που λέει ότι το άθροισμα των γωνιών ενός τριγώνου είναι 180 και στη λαϊκή ρήση «μια ζωή την έχουμε»; Για τους απλούς θνητούς, καμία. Ο μαθηματικός και συγγραφέας Απόστολος Δοξιάδης όμως απέδειξε χθες- χωρίς μεγάλη προσπάθεια, είναι η αλήθεια, ότι η σχέση τους είναι στενότατη. Γιατί και τα δύο αποτελούνται από όμοια στοιχεία: δράση, περιγραφή, κανόνες.

Στην ομιλία του στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης ενώπιον πολυπληθούς και προφανώς ειδήμονος ακροατηρίου- αν κριθεί από τις ελάχιστες διαρροές- ο κ. Δοξιάδης χρησιμοποιώντας πλήθος μεθόδων προσέγγισης του κοινού και πειθούς (από τις βιντεοπροβολές, τους συσχετισμούς και τις αναφορές στην καθημερινότητα ως το χιούμορ) ανέμειξε μαθηματικά και ρητορική προκειμένου να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δομούνται από τους ίδιους κανόνες.

Θέμα της ομιλίας, που ήταν η πρώτη μιας σειράς συναντήσεων για τις πρόσφατες εξελίξεις στη μελέτη των αρχαίων ελληνικών μαθηματικών, ήταν η ανίχνευση του «Τι βρίσκεται ανάμεσα στον 6ο και τον 4ο π.Χ. αιώνα στην αρχαία Ελλάδα, ήτοι το πέρασμα στα ελληνικά μαθηματικά». Διότι μπορεί οι Αιγύπτιοι, ίσως και με βαβυλωνιακές επιρροές, να είχαν αναπτύξει ισχυρά υπολογιστικά μαθηματικά που επηρέασαν και τους Ελληνες από τον 6ο π.Χ. αιώνα, όμως τα μαθηματικά του 4ου π.Χ. είναι εντελώς διαφορετικά. Τι μεσολάβησε λοιπόν; «Μα ο 5ος αιώνας» , όπως εύστοχα παρατήρησε ο κ. Δοξιάδης, εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους αυτή η περίοδος προετοίμασε τα μαθηματικά του Ευκλείδη με την έννοια της αποδείξεως ως απαράβατης αρχής.

Ορόσημο για εκείνον αποτελεί άλλωστε μια χρονολογία, το 430 π.Χ. (συν- πλην 20 χρόνια), κατά την οποία πολλά σπουδαία συμβαίνουν στην ελληνική αρχαιότητα. Ανθηση της τραγωδίας, της ρητορικής και των μαθηματικών φυσικά. Γιατί όλα αρχίζουν από μια πρόταση και όλα καταλήγουν σε ένα συμπέρασμα, όπως επεσήμανε.

Οι επόμενες διαλέξεις

Στη δεύτερη διάλεξη (24 Νοεμβρίου) η κυρία Σεραφίνα Κουόμο του Πανεπιστημίου Μπίρκμπεκ του Λονδίνου θα αναφερθεί σε επιγραφές με λογαριασμούς του 5ου και 4ου αι. π.Χ. συνδέοντάς τες με την έννοια της αριθμητικής ικανότητας στην αρχαιότητα. Την 1η Δεκεμβρίου ο κ. Γιάννης Χριστιανίδης, καθηγητής του τμήματος Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, θα μιλήσει με θέμα «Μαθηματικά και παιδεία στην Υστερη αρχαιότητα: το έργο του Διοφάντου του Αλεξανδρέως» και τέλος στις 8 Δεκεμβρίου ο κ. Μιχάλης Σιάλαρος θα αναφερθεί σε δύο έργα που αποδίδονται στον Ευκλείδη, τα «Στοιχεία» και τα «Δεδομένα». (Οι διαλέξεις αρχίζουν στις 19.00 και η είσοδος είναι ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας.)

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=366364&dt=11/11/2010#ixzz153SMBRtZ

Από το www.tovima.gr

Οι ειδικοί συμβουλεύουν τους γονείς ώστε να κάνουν το παιχνίδι της ανάγνωσης διασκεδαστικό και κομμάτι της καθημερινότητας
Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010

Πόσο εύκολο είναι για ένα παιδί που δεν διαβάζει να ακονίσει τη φαντασία του; Τηλεόραση, Ιnternet, γιγαντιαίες οθόνες παντού και πουθενά η εικόνα γνώριμων προσώπων, του παππού ή της γιαγιάς, που να κάθονται σε μια καρέκλα και να διαβάζουν. Η εξάρτηση των παιδιών από την τεχνολογία σε συνδυασμό με την απουσία των γονιών τους πολλές ώρες από το σπίτι οδηγούν πολλές φορές σε συνήθειες που είναι δύσκολο να ανατραπούν.

Πώς θα μάθουν τα παιδιά να διαβάζουν όταν όλες οι πλευρές του σύγχρονου τρόπου ζωής οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα; Πρόσφατα, έρευνα του βρετανικού εκδοτικού οίκου Ρearson αποκάλυψε ότι οι γονείς καταφεύγουν σε λύσεις όπως η «δωροδοκία» για να πείσουν τα παιδιά τους να μελετούν. Το ένα τρίτο των γονέων (32,4%) παραδέχεται ότι επιτρέπει στα παιδιά να δουν τηλεόραση ή να χρησιμοποιήσουν το κομπιούτερ μόνο αν προηγουμένως έχουν διαβάσει τα μαθήματά τους, ενώ το 9,6% τους προσφέρει λιχουδιές (σοκολάτες, γλυκά) για να τα πείσει να «ανοίξουν τα βιβλία».

Στην Ελλάδα, σε μια προσπάθεια να αντιστραφεί ένα παρόμοιο κλίμα, το υπουργείο Παιδείας εισάγει εφέτος στα 800 ολοήμερα δημοτικά σχολεία που λειτουργούν σε πιλοτικό πρόγραμμα το μάθημα της Φιλαναγνωσίας, το οποίο θα διδάσκεται εκτός του σχολικού χρόνου. Τα παιδιά θα έρχονται σε επαφή με τα λογοτεχνικά βιβλία, ενώ αντίστοιχες δράσεις διοργανώνονται και με τους εκπροσώπους του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. « Διάβαζα βιβλία στα παιδιά μου από όταν ήταν μικρά και ευτυχώς αποδείχθηκε τελικά κάτι φυσικό γι΄ αυτά να έχουν ένα βιβλίο στο χέρι τους αρκετά συχνά » λέει η κυρία Χριστίνα Μαρκάτου, σύζυγος του πρώην πρύτανη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου κ. Νίκου Μαρκάτου και μητέρα δύο παιδιών. « Υπάρχουν κάποια βιβλία που τους κινούσαν πάντα το ενδιαφέρον και αυτά τους έπαιρνα » λέει η κυρία Μαρκάτου. « Ο γιος μου διαβάζει πιο πολύ βιβλία στο στυλ του Χάρι Πότερ,φαντασίας με δράκους και κάστρα,ενώ η κόρη μου προτιμάει πιο κοριτσίστικα αναγνώσματα. Τους διάβαζα όμως πάντα παραμύθια,στο κρεβάτι,πριν κοιμηθούν και μετά άρχισαν να το κάνουν μόνα τους » καταλήγει. Την ίδια ευθύνη με τους γονείς έχουν όμως και οι εκπαιδευτικοί, όπως λέει η εκπαιδευτικός κυρία Κατερίνα Ρινάκη. « Το παιδί δεν μαθαίνει από τη μια μέρα στην άλλη να διαβάζει. Πρέπει να αποτελεί φιλοσοφία ζωής της οικογένειάς του,την οποία θα τη μάθει από νωρίς » λέει. « Μπορούμε να παροτρύνουμε τα παιδιά να γράφουν μόνα τους ιστορίες και αυτό είναι κάτι που το κάναμε συχνά στην τάξη. Δεν πρέπει όμως να συνηθίζουν στην εικόνα μιας οικογένειας που περνάει τις ώρες της κολλημένη μπροστά σε μια τηλεόραση » καταλήγει.

Αρχή από τη βρεφική ηλικία

«Μ ια καλή μέθοδος για να αγαπήσουν τα παιδιά τα βιβλία είναι να εξοικειωθούν με αυτά από πολύ μικρή ηλικία, πριν ακόμα μάθουν ανάγνωση » λέει μιλώντας στο «Βήμα» η ψυχολόγος και γνωσιακή ψυχοθεραπεύτρια κυρία Μίνα Χριστοπούλου (φωτογραφία). « Επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει ότι ο γονιός που διαβάζει συχνά στο παιδί του βιβλία έχοντάς το αγκαλιάσυμβάλλει ποικιλοτρόπως στη μεταγενέστερη γλωσσική, νοητική και συναισθηματική του ανάπτυξη » συνεχίζει.

Πώς θα το πετύχουμε αυτό; « Κάντε το παιχνίδι της ανάγνωσης διασκεδαστικό και αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς του » απαντάει η κυρία Χριστοπούλου. « Διαβάστε του με ενδιαφέρον και ενθουσιασμό για να αντιδράσει κι εκείνο αναλόγως. Είναι βέβαια σημαντικό να διαβάζουν και οι γονείς βιβλία. Για να τα αγαπήσουν και να ασχοληθούν τα παιδιά με τα βιβλία πρέπει να τα αγαπάνε πρώτα οι γονείς » προσθέτει. « Σε παιδιά μικρής ηλικίας μπορούμε να διαβάζουμε για παράδειγμα ένα βιβλίο για τη φύση και την ανάπτυξη των φυτών και στη συνέχεια να φυτέψουμε σπόρους ή και να κάνουμε μια βόλτα σε κάποιο πάρκο, να παρατηρήσουμε πράγματα για τα οποία είχαμε διαβάσει. Ακόμα όμως και στα παραμύθια και στα λογοτεχνικά βιβλία μπορούμε να επινοήσουμε ένα πρακτικό κομμάτι» καταλήγει η κυρία Χριστοπούλου

Από www.tovima.gr

Η τάση που επικρατεί σήμερα στην Ευρώπη- και την οποία, προς το παρόν, υποτιμά η Ελλάδα- είναι η… πολλαπλογλωσσία
ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΚΟΥΖΕΛΗ | Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010

Η εποχή που τα αγγλικά συν ακόμη μία γλώσσα θεωρούνταν υπεραρκετά εφόδια έχει περάσει ανεπιστρεπτί
Η κατάκτηση μιας ή δύο ξένων γλωσσών σε επίπεδο φυσικού ομιλητή, κάτι που αποτελούσε ως τώρα στόχο της ξενόγλωσσης εκπαίδευσης, δεν είναι αρκετή στο σύγχρονο πολυπολιτισμικό περιβάλλον της κινητικότητας και των έντονων αλλαγών, υποστηρίζουν οι ειδικοί. Ο νέος όρος λοιπόν που επιστρατεύθηκε για να περιγράψει την τάση που επικρατεί σήμερα στην Ευρώπη σε ό,τι αφορά τη γνώση ξένων γλωσσών είναι «πολλαπλογλωσσία».

«Η ανάπτυξη δεξιοτήτων σε πολλές διαφορετικές γλώσσες και η χρήση τους στην επικοινωνία αποτελεί πλέον τη βάση για τον διαπολιτισμικό διάλογο, την κοινωνική συνοχή, την ενίσχυση της δημοκρατίας και την οικονομική πρόοδο» είπε ο Βάλντεμαρ Μαρτινιούκ, εκτελεστικός διευθυντής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Σύγχρονων Γλωσσών (ΕΚΣΓ) του Συμβουλίου της Ευρώπης, σε ανοιχτή συζήτηση με θέμα «Οι νέοι και οι ξένες γλώσσες: Εκπαιδευτικές προκλήσεις και επαγγελματικές προοπτικές», που διοργανώθηκε χθες στο Ινστιτούτο Γκαίτε στην Αθήνα, από το ελληνικό παράρτημα της Ενωσης Μορφωτικών Ινστιτούτων της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕUΝΙC).

Με αυτούς τους στόχους ευθυγραμμίζεται η ενιαία εθνική γλωσσική εκπαιδευτική πολιτική και σχεδιάζεται η αναβάθμιση της ξενόγλωσσης εκπαίδευσης στα σχολεία της χώρας. Από τις πρώτες εμπειρίες από τα 800 δημοτικά με Ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα προκύπτει πάντως ότι στα νέα προγράμματα γλωσσομάθειας δυσκολότερα προσαρμόζονται οι γονείς, σύμφωνα με την κυρία Βασιλική Δενδρινού, επιστημονική υπεύθυνη νέων προγραμμάτων για την ξενόγλωσση εκπαίδευση του υπουργείου Παιδείας.

Οι έλληνες γονείς θεωρούν ότι γνωρίζουν τι πρέπει να διδαχθεί το παιδί τους σε κάθε γλώσσα, πώς να τη διδαχθεί και πότε θα έχει «τελειώσει» με μια γλώσσα, αποκτώντας πτυχίο, και αντιστέκονται στη γλωσσική εκπαίδευση μέσω βιωματικών δραστηριοτήτων ή άλλων μέσων και χωρίς συγκεκριμένο εγχειρίδιο, επειδή αισθάνονται ανασφάλεια, ενώ υποτιμούν τη δημόσια εκπαίδευση σε σχέση με την ιδιωτική.

Στον νέο κόσμο των πολλαπλών γλωσσών που δημιουργείται, αισιόδοξες πάντως είναι οι δηλώσεις του κ. Μαρτινιούκ για το μέλλον των «μικρών» γλωσσών, όπως η ελληνική: «Είναι εκείνες που εκτιμώνται πλέον περισσότερο στον ακαδημαϊκό και στον επαγγελματικό χώρο όπου η αγγλική δεν αποτελεί προσόν γιατί θεωρείται δεδομένη» είπε, ενώ τόνισε τη σημασία κάθε γλώσσας ως εργαλείου σκέψης και έκφρασης συναισθημάτων, παράγοντα που λαμβάνεται υπόψη στις πολιτικές προώθησης και υποστήριξης της γλωσσομάθειας στην Ευρώπη ανεξάρτητα από το οικονομικό ενδιαφέρον και τον αριθμό των ομιλητών κάθε γλώσσας.