Tête, épaules, genoux et pieds.
Genoux, pieds.
Tête, épaules, genoux et pieds.
Genoux, pieds.
J’ai deux yeux, deux oreilles,
Une bouche et un nez.
Tête, épaules, genoux et pieds.
Tête, épaules, genoux et pieds.
Genoux, pieds.
Tête, épaules, genoux et pieds.
Genoux, pieds.
J’ai deux yeux, deux oreilles,
Une bouche et un nez.
Tête, épaules, genoux et pieds.
Le téléphone arabe (règles du jeu)
Un grand merci à Mme Sofia Lahlou pour l’idée des jeux traditionnels!
“Τα φανάρια των πεζών” είναι ένα παιχνίδι που παίζουμε συνήθως στην αρχή και στο τέλος της χρονιάς.
Δύο μαθητές παίρνουν θέση αντικριστά και παριστάνουν το κόκκινο φανάρι για τους πεζούς κρατώντας ψηλά το αντίστοιχο σήμα. Στο “πεζοδρόμιο” (δίπλα τους) περιμένουν υπομονετικά οι πεζοί. Όσο το φανάρι των πεζών είναι κόκκινο, η υπόλοιπη τάξη μιμείται ήχους αυτοκινήτων, κόρνες … (ε, ναι, υπάρχει μεγάλη αναταραχή, αλλά το απολαμβάνουμε!). Μόλις οι μαθητές σηκώσουν το πράσινο φανάρι, δύο από τους πεζούς που βρίσκονται σε απέναντι πεζοδρόμια και ετοιμάζονται να διασχίσουν το δρόμο, αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον. Στα μισά της διαδρομής συναντιούνται και κάνουν πολύ σύντομους διαλόγους μέχρι να ξαναγίνει το φανάρι κόκκινο.
-Salut Kyriakos!
-Salut Gkioulbar!
-Tu vas au skate-park?
-Oui!
Εναλλακτικά, χρησιμοποιώ τις κάρτες και σε “ανήσυχα” τμήματα, για να καταλάβουν πότε πρέπει να κάνουν απόλυτη ησυχία και πότε μπορούν να πάρουν το λόγο.
Καλό τριήμερο!
Transcription:
À la boulangerie, ça sent toujours bon!
Je dis: «Bonjour, madame!»
«Je voudrais une baguette et un pain de campagne.»
J’ai faim: j’achète un croissant.
Je demande: «C’est combien?»
La dame me dit: «C’est six euros.»
Je donne un billet de dix euros.
«Voilà la monnaie: quatre euros!», dit la dame.
Je dis: «Merci et au revoir!»
Je sors de la boulangerie … et je mange le croissant.