>Μιλώντας για θέματα παιδείας στον σύγχρονο κόσμο μπορείς να κάνεις απλές προτάσεις για να διαπιστώσεις την αξία του σημερινού σχολείου.
Αν έβγαινε π.χ. μια υπουργική απόφαση, που είναι δυνατή, η οποία θα αύξανε το όριο απουσιών σε 300 ή 400, ποιος από τους σημερινούς μαθητές της Γ’ Λυκείου θα πήγαινε την επόμενη μέρα στο σχολείο; Σχεδόν κανείς.
Αυτό σημαίνει ότι έχουν απαρνηθεί οι μαθητές τη γνώση; Οχι, απλά θα πήγαιναν φροντιστήριο. Τι είναι λοιπόν το σχολείο; Εργαλειοθήκη βίας με εργαλεία τις απουσίες; Με αυτά τα εργαλεία οι μαθητές είναι δεμένοι γερά στις καρέκλες τους; Τι επιθυμούν οι μαθητές; Να τελειώνουν το γρηγορότερο; Ο καθένας, φυσικά, μπορεί να τους ρωτήσει. Να τους ρωτήσει αν η φαντασία τους είναι ελεύθερη, αν η διάθεσή τους για δημιουργικότητα μεγαλώνει και, όπως λέει ο Ken Robinson, αν μπορούν να κάνουν λάθος.
Το σημερινό σχολείο είναι γνωστόν ότι ακολουθεί τα χνάρια της βιομηχανικής εποχής, αλλά αυτή η εποχή πέρασε και το σχολείο της χάνεται, οι δυνατότητές του έχουν εξαντληθεί. Εν έτει, λοιπόν, 2010, το υπουργείο Παιδείας παρουσιάζει προτάσεις του 1996-1997. Πιστεύω ότι και ο τότε υπουργός Παιδείας Γ. Αρσένης, αν τον είχαν ρωτήσει, θα έλεγε: Οχι πια! Βρείτε άλλα σχήματα.
Διαβάστε το πλήρες άθρο του στην Ελευθεροτυπία το Σάββατο 17 Απριλίου 2010