panadamo's blog

Στο σχολειό που ονειρεύομαι δεν θέλω να είναι ασήκωτες οι τσάντες θέλω να μαθαίνω με εκείνον τον τρόπο που να μη το καταλαβαίνω , θέλω να διδάσκομαι από αυτά που αισθάνομαι και όχι από αυτά που ακούω ή βλέπω μόνο θέλω στο κουδούνι του σχολάσματος να σκέφτομαι πως πέρασε έτσι η ώρα θέλω εκείνα τα όρια που θα μάθω να βάζω μόνος μου, για να τα σέβομαι και όχι να τα φοβούμαι μόνο>>>… θέλω να είναι η χώρα των χρωμάτων και των εκπλήξεων , εκεί όπου μαγικά συμβαίνουν δεν θέλω άλλα αριστεία και βραβεία , παινέματα της μαμάς στη γειτονιά θέλω να ανασαίνω κανονικά και όχι στα κλεφτά όπως όταν ακούω για διαγώνισμα ,εξετάσεις, επιτυχία θέλω τους δασκάλους μου εκπαιδευτικούς και όχι εκπαιδευτές υπερήφανους δικούς μου ήρωες και όχι φοβισμένους ,σκυφτούς που κάνουν απλά μια δουλειά που φυσάνε απαλά τη φλόγα μου για να φουντώσει και όχι με δύναμη ανέμου να τη σβήνουν θέλω όταν γυρνάω στο σπίτι να έχω να λέω όμορφες ιστορίες και όχι να με ρωτούν μόνο πως στα μαθήματα τα πήγα δεν θέλω κανένα ταλέντο μου να ξαναπάει χαμένο γιατί ποτέ κανείς δεν έψαξε για να το ανακαλύψει δεν θέλω να διδάσκομαι δυο φορές το κάθε πράμα μια στο σχολειό και μια μετά το σχολειό θέλω να έχω χρόνο να παίξω ,να κάνω κάτι που μου αρέσει και να μη θυσιάζω το παρόν μου για το μέλλον μου θέλω να μαθαίνω με λαχτάρα για να μένει για πάντα και όχι με το πρέπει που έχει ημερομηνία λήξης θέλω να βλέπω τους συμμαθητές μου ως συνοδοιπόρους και όχι ως αθλητές που πρέπει να προσπεράσω θέλω να ανοίγομαι στους άλλους, να κοινωνώ και όχι να συγκεντρώνομαι ,πρωτιά για να πετύχω θέλω να μάθω να αναλύω ,να συνθέτω και να αξιολογώ και όχι μόνο αντιγραφή που από τη πρώτη δημοτικού ακόμα κάνω θέλω ένα σχολειό που να μη μπερδεύει το καλό με την αδράνεια και το κακό με τη δράση δεν θέλω ένα σχολείο που θα μου βάζει επαγγελματική ετικέτα πριν καν γνωρίσω τον κόσμο και τον εαυτό μου θέλω η ζωηράδα μου να είναι ευκαιρία για δημιουργία και όχι πρόβλημα μαθησιακό να θεωρείται θέλω να υπογραμμίζει τις ιδιαιτερότητες και όχι να γίνεται γόμα που θέλει να τις σβήσει θέλω να έχω ,όταν μεγαλώσω , να θυμάμαι και άλλα πράματα πέρα από τις εκδρομές και τα πάρτι θέλω το κουδούνι για μέσα να είναι το ίδιο γλυκό με το κουδούνι για έξω δεν θέλω σχολείο φυλακή και αίθουσες ανήλιαγα κελιά αλλά να είναι της ελευθερίας μου τα πρώτα μονοπάτια θέλω ένα σχολειό όπου να μη με μαθαίνει μόνο εντολές να υπακούω αλλά να δίνω σημασία στις πιο ισχυρές εσωτερικές φωνές μου θέλω να μου αφήνει χώρο για την παιδικότητα και την εφηβεία μου και όχι να με πιέζει να τις αναβάλω για αργότερα ή να τις ματαιώσω και τελείως και θέλω η Εκπαίδευση να είναι ο πιο έμπιστος υπηρέτης της Παιδείας και όχι εκείνος που εξαγοράστηκε για να την προδώσει.

Δημήτρης Τσιριγώτης .

Φυσικός

Πηγή: ipaideia.gr

http://ipaideia.gr/auto-to-sxoleio-tha-elega-sxoleio-mou-tou-d-tsirigoti.15f9c63b059da863fdbf8e3a56f2b7f6.html

Βία, αν την αντιμετωπίσουμε όπως τις επιδημίες, ίσως να την εξαλείψουμε. Μια ενδιαφέρουσα ομιλία στα TED με ελλ. υπότιτλους.

«Έχουμε αντιστρέψει τις επιπτώσεις τόσων ασθενειών. Μπορούμε να κάνουμε το ίδιο και με τη βία».

Ο γιατρός Γκάρι Σλάτκιν αφιέρωσε μια δεκαετία στη μάχη κατά των επιδημιών της φυματίωσης, της χολέρας και του AIDS στην Αφρική. Όταν επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, σκεπτόμενος πως θα ξέφευγε επιτέλους από τους θανάτους που έφερναν οι επιδημίες, βρέθηκε αντιμέτωπος με την επιδημία του πολιτισμού: τη βία. Ξεκινώντας να παρατηρεί πιο προσεκτικά τη βία των όπλων, διαπίστωσε πως η εξάπλωσή της ακολουθεί ένα μοτίβο που μοιάζει πολύ με αυτά των μεταδοτικών ασθενειών.

Όπως στα αρχαία χρόνια, όπου μια επιδημία ήταν ακατανόητη και ερμηνευόταν με πολλούς τρόπους, έτσι αντιμετωπίζεται σήμερα και η βία. Ο Σλάτκιν τονίζει στην ομιλία του στα TEDMED πως όπως και στις επιδημίες, έτσι και στην επιδημία της βίας, είναι βασικό να καταπολεμηθούν τα αίτια, όχι τα συμπτώματα. Και όπου χρειάζεται, να αναθεωρηθούν αυτά που έχουμε ως δεδομένα, για να αποκτήσουμε μια νέα ματιά και ίσως μία αποτελεσματική λύση.

Πηγή: doctv.gr

http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG5280

Είναι ίσως η πιο γνωστή έφηβη στον κόσμο. Ακτιβίστρια, υπέρ της μόρφωσης και των δικαιωμάτων των γυναικών, η 16χρονη Μαλάλα Γιουσαφζάι από το Πακιστάν είναι «οπλισμένη» με τετράδια, βιβλία και ειρήνη. Πυροβολήθηκε στο κεφάλι από Ταλιμπάν, επειδή υποστήριζε τη μόρφωση των κοριτσιών. Νοσηλεύτηκε στην Αγγλία και ανάρρωσε πλήρως. Μετατράπηκε σε φεμινιστικό σύμβολο -ίσως και σε προπαγανδιστικό σύμβολο των αμερικανών τελευταία, βλέπε κακοί Ταλιμπάν, ο κακός άξονας του Μπους κ.λπ.

Στο βίντεο οι απαντήσεις της στην εκπομπή του Jon Stewart, Daily Show, τον αφήνουν άφωνο, μαζί και το κοινό του. Τόσο που της προτείνει, εάν δεν πειράζει και πολύ τον πατέρα της, να την υιοθετήσει.

Όταν ο Stewart τη ρωτάει πώς αντέδρασε όταν της πληροφόρησαν πως οι Ταλιμπάν την ήθελαν νεκρή, λέει: «Άρχισα να το σκέφτομαι. Και ρώτησα τον εαυτό μου τι θα έκανα αν ερχόταν ένας Ταλιμπάν να με σκοτώσει. Αρχικά σκέφτηκα, θα πάρω ένα παπούτσι και θα τον χτυπήσω. Μετά όμως συνειδητοποίησα πως αν το κάνω, τότε θα είμαι ίδια με τον Ταλιμπάν. Δε θα υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ μας. Δεν πρέπει να φερόμαστε στους άλλους με σκληρότητα. Πρέπει να πολεμάμε με ειρήνη, μέσω του διαλόγου. Θα του έλεγα λοιπόν πόσο σημαντική είναι η εκπαίδευση. “Ακόμα και για τα δικά σου παιδιά. Αυτό ήθελα να σου πω. Και τώρα κάνε ό,τι θέλεις”».

Τον Απρίλιο του 2012 η Μαλάλα, που μας θυμίζει μικρογραφία του Γκάντι, παρουσιάστηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού Time ως μία από «τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους στον κόσμο» και πήρε το πρώτο Εθνικό Βραβείο Ειρήνης Νέων του Πακιστάν. Φέτος τιμήθηκε με το Βραβείο Ζαχάροφ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Είναι και υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης του 2013.

Πηγή: doctv.gr

http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG5119

Ογδόντα τέσσερα χρόνια μετά τη γέννησή του. Ξαναδιαβάζουμε το έργο του μεγάλου νομπελίστα, θεατρικού συγγραφέα και σκηνοθέτη Χάρολντ Πίντερ

ΔΙΑΤΑΓΗ (12 Σεπτεμβρίου, 1996)
ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΜΟΣ ΝΑ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ;!!
Όχι, δεν υπάρχει τίποτα να διατάξω
Όχι, είμαι ανίκανος να διατάξω
Όχι, θ’ αργήσω πολύ να διατάξω

Κι ενώ υπάρχουν τα πάντα
Και τίποτα για να διατάξω
Ο κατάλογος παραμένει μακρύς

Και το χάος τρέφεται από την κοιλιά της τάξης
Και η τάξη ζητά το αίμα της αναρχίας
Κι η «λευτεριά» κι η λάσπη κι άλλες πλάνες
Χρειάζονται την οσμή της τάξης να γλυκάνει τις δολοφονίες τους

Να στριμώξεις ένα ζητιάνο σε σκοτεινό δωμάτιο
Να βολέψεις κάποιον τραπεζίτη σε μια ζεστή μήτρα
Να παγιδέψεις ένα νήπιο σε παγωμένο σπίτι
Να φυλάξεις κάποιο στρατιώτη σε δηλητηριασμένο τάφο.

ΠΟΙΗΜΑ (17 Ιανουαρίου, 1995)
ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΣ/ Ο κόσμος πάει να διαλυθεί
Ο κόσμος πάει το φως του όλο να χάσει
Και στο σκοτεινό του πηγάδι να μας στριμώξει

Σε κείνο το μαύρο, γεμάτο κι αποπνικτικό μέρος
Κει όπου θα σκοτώσουμε ή θα πεθάνουμε ή θα χορέψουμε
Ή θα θρηνήσουμε ή θα ουρλιάξουμε ή θα στριγκλίζουμε
Ή θα σπρώχνουμε σαν τα ποντίκια ξανά
Να διαπραγματευτούμε την αρχική μας τιμή.

ΠΟΘΟΣ (26 Ιανουαρίου, 2006)
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΚΡΟΤΟΣ ΔΥΝΑΤΟΣ που ως το λόφο φτάνει
Φεύγεις από το φως
Μαύρες σκιές τρέχουν
Διασχίζοντας την ψαλιδωτή οροσειρά

Χαμογελούν καθώς ιδρώνουν
Χτυπούν τη μαύρη καμπάνα
Ρουφάς το υγρό φως
Που το κελί πλημμυρίζει

Και τον πόθο οσφραίνεσαι του ισχυρού
Την ουρά του καθώς τινάζει
Γιατί ο πόθος του ισχυρού
Έναν κρότο δυνατό στέλνει στον τοίχο
Και ο πόθος του ισχυρού -η γλυκιά σκοτεινή του δύναμη
Ακόμη σε θωπεύει

Ο ΦΡΟΥΡΟΣ (9 Απριλίου, 2007)
ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΚΛΕΙΝΕΙ κι ένας τυφλός καταφτάνει
Η νύχτα είναι σκοτεινή κι αυτός ακίνητος μένει σαν νεκρός
Υπάρχει μια λάμψη ξαφνική από σεληνόφως στο δωμάτιο
Φωτίζει το πρόσωπό του -ένα πρόσωπο που δε μπορώ να δω

Ξέρω πως είναι τυφλός
Αλλά με παρακολουθεί

ΚΡΙΚΕΤ ΤΗ ΝΥΧΤΑ (3 Ιουνίου, 1995)
ΑΚΟΜΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΡΙΚΕΤ ΤΗ ΝΥΧΤΑ
Παίζουν το παιχνίδι στο σκοτάδι
Είναι σ’ επιφυλακή για μια αναλαμπή φωτός
Χάνουν τη μπάλα σ’ ένα χτύπημα δυνατό

Προσπαθούν να μάθουν πώς το σκοτάδι βοηθά τη μπάλα να επιστρέψει
Προσπαθούν να βρουν νέο κόλπο ώστε η μπάλα να κινηθεί από το σκοτάδι στο φως
Είναι αποφασισμένοι να βάψουν μαύρο το σκηνικό
Μια μαυρίλα όμως ανακατεμένη με λευκό

Ανυπομονούν να εφαρμόσουν ένα νέο νόμο
Όπου η τύφλωση να λογαριάζεται φως

ΑΣ ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΛΑ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ (22 Ιανουαρίου, 2003)
ΝΑ ΤΟΙ, ΠΑΛΙ/ Οι Γιάνκηδες στην ένστολη παρέλασή τους
Τραγουδώντας ύμνους χαράς
Καθώς καλπάζουν στο μεγάλο κόσμο
Δοξάζοντας τον Θεό της Αμερικής

Τα κανάλια είναι φίσκα από νεκρούς
Κείνους που δεν ασπάστηκαν
Τους άλλους που αρνούνται να τραγουδούν
Κείνους που χάνουν τη φωνή τους
Κείνους που έχουν ξεχάσει το σκοπό

Οι ιππείς έχουν μαστίγια που κόβουν
Το κεφάλι σου κυλά στο χώμα
Το κεφάλι σου μια λίμνη στη βρόμα
Το κεφάλι σου ένας λεκές στη σκόνη
Τα μάτια σου βγαλμένα και η μύτη σου
Τη δυσοσμία παίρνει μόνο των νεκρών
Κι όλος ο νεκρός αέρας ζωντανεύει
Με τη μυρωδιά του Θεού της Αμερικής

Ποιήματα 1948-2004, Χάρολντ Πίντερ, εκδ. Κέδρος

Χάρολντ Πίντερ (10 Οκτωβρίου 1930 – 24 Δεκεμβρίου 2008): Άγγλος θεατρικός συγγραφέας και θεατρικός σκηνοθέτης. Έγραψε έργα για θέατρο, ραδιόφωνο, τηλεόραση και ταινίες. Το πρώιμο έργο του συνδέεται με το θέατρο του παραλόγου. Το 2005 κέρδισε το Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας καθώς και το Βραβείο Φραντς Κάφκα. Ήταν γνωστός επίσης για τον πολιτικό του ακτιβισμό και την αντίθεσή του στην αμερικανική εισβολή στο Αφγανιστάν και τον Πόλεμο στο Ιράκ. Πέθανε από καρκίνο του ήπατος

Πηγή: doctv.gr

www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG5090

Οταν ακούς ένα νέο παιδί να λέει “το πρόβλημά μου στην εκπαίδευση είναι ότι με πιέζουν να μάθω πως να πηγαίνω καλά σε τέστ και εξετάσεις, αλλά όχι πως να χρησιμοποιώ τις πληροφορίες της ζωής” …ξέρεις, ότι έχουμε αποτύχει την εξέλιξή μας. Αν σε νοιάζει, πονάει περισσότερο. Αν δεν σε νοιάζει καθόλου, θα σε νοιάξει και εσένα, γιατί κάποια μέρα θα βιώσεις το “κακό προϊόν” που βγάζει το σχολείο και το πανεπιστήμιο.

Η Ελλάδα είναι ζαλισμένη από το σοκ που ζούμε και η πλειοψηφία βγάζει “στον αφρό” όλα τα απωθημένα που είχε μέσα της, όλη την πίεση που δημιουργεί η αίσθηση ότι δεν ξέρεις τι να κάνεις, πως να επιβιώσεις …και το χειρότερο δεν προετοιμάστηκες ποτέ για αυτό, ούτε εσύ, ούτε τα παιδιά σου. Την ίδια στιγμή στο εξωτερικό, χωρίς να έχουν λύσει όλα τα προβλήματα, διεξάγεται ένας σοβαρός διάλογος και αποκαλύπτονται πτυχές των θεμάτων που λέγαμε ότι ξέρουμε (ως εκ της ρουτίνας), που δεν είχες φανταστεί.

Τι θα γινόταν αν στην ελλάδα φτιάχναμε ένα τέτοιο σκίτσο; Πόσα καινούργια πράγματα θα ανακαλύπταμε; Να σας πω ένα πρώτο; Η εκπαίδευση δεν είναι βιβλίο, γνώση, πληροφορία, προσωπικότητα…είναι όλα αυτά, αλλά και οικονομία, βιώσιμη ανάπτυξη, γεφύρωμα διαφορών και πολυ-πολιτισμικότητα, ανάπτυξη μοντέλων συνεργασίας και όσα ακόμη συγκρατήσετε από το πολύ εκπαιδευτικό βίντεο.

Πηγή: einai2030.gr

http://einai2030.gr/2013/09/17/%CE%B7-%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1/