Ο στρατιώτης- θύτης γράφει ένα γράμμα στη μητέρα του…
Από τη μαθήτρια του Α.Μ
Αγαπημένη μου
μητέρα,
δε θα πιστέψεις τι έκανε ο μοναχογιός σου, τι έγκλημα έπραξε. Ούτε εγώ δεν είχα καταλάβει τι είχα κάνει μέχρι που είδα το σώμα του νεκρού δίπλα μου, χωρίς τα μάτια του ν’ ανοίγουν, χωρίς ν’ αναπνέει, χωρίς την καρδιά του να χτυπά. Σε παρακαλώ, μητέρα μου, στάσου δίπλα μου στο μαρτύριό μου, σε ικετεύω, πέφτω στα πόδια σου.
Ήταν μια συνηθισμένη μέρα πολέμου… με πόλεμο και πόλεμο και ξανά πόλεμο. Μόλις τελείωσε η μάχη, πήγα σε μια μικρή πηγή να ξαποστάσω, να πιω λίγο νερό.. Μόλις που είχα δροσιστεί, όταν ξαφνικά εμφανίστηκε ένας άγνωστος στρατιώτης. Πανικοβλήθηκα, δεν έβλεπα μπροστά του, ούτε ότι ήταν άοπλος δεν είδα. Κάποια στιγμή κάτι που έλεγε στη γλώσσα του, δεν το κατάλαβα, όχι όμως πώς προσπάθησα…Μετά για μένα όλα μαύρισαν, πήρα το όπλο μου και απλά… καταλαβαίνεις τη συνέχεια. Ξέχασα τι σημαίνει ανθρωπιά, ξέχασα εσένα, μητέρα, ξέχασα τις προσευχές μου να τελειώσει αυτό το μαρτύριο, ξέχασα τον Θεό… Ζητώ συγχώρεση.. από τον Θεό, από τη μητέρα εκείνου του κακόμοιρου παιδιού, από σένα. Κείνο το παιδί ήταν ένα παιδί σαν κι εμένα που περίμενε πως και πως να δει τη μητέρα του, την οικογένειά του. Σκότωσα τα όνειρά του και τα όνειρα της οικογένειάς του γι’ αυτόν…Πώς θα με συγχωρέσουν; Πώς θα συγχωρέσω εγώ τον εαυτό μου;
Δεν ξέρω τι να κάνω, ούτε πως να συνεχίσω τη ζωή μου μ’ αυτό το βάρος στην ψυχή μου. Πρέπει να συγχωρήσω τον εαυτό μου ή να ζήσω μ’ αυτό το βάρος ή…. δεν έχω άλλο χρόνο.
Σε φιλώ
Ο γιος σου
Κι ένα γράμμα στη μητέρα του νεκρού στρατιώτη…
Από τον μαθητή Φ.Α
Αγαπητή κυρία,
Ελπίζω να είστε καλά και ο Θεός να σας χαρίζει υγεία και δύναμη. Σας στέλνω αυτό το γράμμα για να σας ανακοινώσω κάτι θλιβερό…
Δυστυχώς ο γιος σας δεν είναι πια στη ζωή… Και το λέω με μεγάλο πόνο στην ψυχή μου. Είμαι συγκλονισμένος, δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που έκανα… εγώ ευθύνομαι για τον θάνατό του. Εγώ, εγώ, εγώ… και κανένας άλλος. Να ξέρετε πόσο έχω μετανιώσει, πόσο θα ήθελα να με συγχωρέσει ο γιος σας… αλλά ξέρω ότι δε μου αξίζει.
Είχα πάει στην πηγή να πιω νερό, να πλυθώ, να νιώσω ξανά άνθρωπος. Και πραγματικά, ένιωσα τόσο ήρεμος…όταν ξαφνικά είδα τον γιο σας. Χωρίς να το σκεφτώ, τράβηξα το όπλο και τον πυροβόλησα, σαν να’ μουν τέρας, έτσι μ’ έχει καταντήσει ο πόλεμος. Όμως πιστέψτε με, όταν τον είδα νεκρό και κατάλαβα τι έκανα, άρχισα να τρελαίνομαι. Αμέσως μετάνιωσα, γύρισα πίσω, προσπάθησα να τον κρατήσω στη ζωή…όμως ήταν αργά… Τον πήρα τότε στην αγκαλιά μου, του χάιδευα το χέρι, του μιλούσα σα να είναι ο αδελφός μου… Έτσι μας βρήκε το ξημέρωμα, όπου τον έθαψα με ευλάβεια κάτω από μια ελιά.
Συγχωρέστε με, ο πόλεμος με μεταμόρφωσε σε τέρας χωρίς καρδιά κι ανθρωπιά. Θα ήθελα να επανορθώσω, αλλά δεν ξέρω πώς… θα ήθελα να γίνω ο γιος που σας στέρησα, να σας φροντίσω, να σας φιλήσω τα χέρια και να σας ζητήσω συγχώρεση… δεν είμαι φονιάς…
Με σεβασμό
Ο στρατιώτης Φ.Α
Μετά την ανάγνωση του ποιήματος του Τ. Λειβαδίτη «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος»… οι μαθητές γράφουν τους δικούς τους στίχους…
Vanessa Van Garet, “Solidarity”
Από τη μαθήτρια Χ.Μ
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, θ’ αγαπάς τον συνάνθρωπό σου
Θα τον νοιάζεσαι πιο πολύ κι από τον εαυτό σου
Θα τον βοηθάς στις δυσκολίες
Θα ξενυχτάς στο πλάι του
όταν αρρωσταίνει
Θα τον φροντίζεις
όπως φροντίζεις την οικογένειά σου.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θ’ αποδέχεσαι τα ελαττώματα του συνανθρώπου σου
και δε θα τον κατηγορήσεις ποτέ γι’ αυτά.
Θα θυμάσαι
πώς έχεις κι εσύ ελαττώματα.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα κάνεις υπομονή
ακόμα κι αν σ’ αδικήσουν.
Ακόμα κι αν όλος ο κόσμος είναι εναντίον σου
θα σφίξεις τα δόντια
και θα προχωρήσεις.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα συγχωρείς και δε θα κρατάς κακία
θα σκορπάς απλόχερα αγάπη
χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
