Στη Μέση Ανατολή αυτή την περίοδο διεξάγεται πόλεμος μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων. Ζεις μέσα στην εμπόλεμη ζώνη και συνεχείς βομβαρδισμοί σε αμάχους απειλούν τη ζωή σου και της οικογένειάς σου. Κρυμμένος/-η μέσα στο καταφύγιο γράψε στο ημερολόγιό σου τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου για τη φρίκη του πολέμου που είσαι αναγκασμένος/-η να βιώνεις. 

Από τον μαθητή του  Β1 Ε.Α

Γάζα, 12-11-2024

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Είναι απόγευμα. Αν βρισκόμασταν σε μια χώρα όπου επικρατούν κανονικές συνθήκες, θα χαιρόμασταν παίζοντας στη φύση με τα τόσο ωραία πλάσματα του Θεού. Αλλά όχι. Έχουμε πόλεμο, παντού πέφτουν βόμβες και ακούγονται εκρήξεις. Οι νεκροί…άπειροι. Στην ατμόσφαιρα, δυστυχώς, συνυπάρχει με τον καπνό, ένα κλίμα εχθρικό, γεμάτο μίσος και κακία. Εμείς, κρυβόμαστε σε ένα υπόγειο μετά βίας, με τις καρδιές μας να τρέμουν. Άσχημη κατάσταση, αλλά, εκτός απ’ το φαγητό και την ηρεμία, ένα μου λείπει απίστευτα: ο πατέρας μου, ο οποίος είναι στο μέτωπο και πολεμάει. Δεν μπορώ, ή, μάλλον, δεν τολμώ, να φανταστώ πως νιώθει, τι τρώει, αν…ζει.

Εδώ πέρα, στο μουντό υπόγειο, πλάι στη μητέρα μας, εγώ και τ’ αδέλφια μου, δεν περνάμε καλύτερα, αντιθέτως μάλιστα! Η μητέρα, σήμερα, προσπάθησε να φέρει φαγητό, να μην πεθάνουμε της πείνας, αν δεν αποχαιρετήσουμε τούτο τον κόσμο απ’ τη στενοχώρια. Δεν τα κατάφερε. Κάθε μέρα που ξυπνώ, στρέφω τα μάτια μου στον ουρανό και εύχομαι, με όλο μου το είναι, μ’ ολάκερη την καρδιά και την ψυχή μου, να σταματήσει αυτή η φρίκη, που δεν έχει λόγο και κέρδος, ούτε θετική πλευρά. Μόνο ένα πράγμα μας δίνει, που δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι… τον θάνατο. Μακάρι να σταματήσει όλο αυτό και να επανέλθουμε σε μία κατάσταση που θα έχουμε φαγητό, που θα αγαπάμε ο ένας τον άλλον, που θα μπορούμε να πούμε: δόξα τω Θεώ!

Τα λέμε αύριο…

Δικός σου, 

Α.

Από τον μαθητή Γ.Α

Γάζα, 15  Οκτωβρίου 2024                  

Αγαπητό μου ημερολόγιο,           

Σήμερα είναι η όγδοη μέρα στο καταφύγιο. Δεν έχω δει τον ήλιο για οχτώ μέρες…Η κατάσταση εδώ είναι τραγική. Βλέπω ανθρώπους να πεθαίνουν κάθε μέρα, μπορεί και οι γονείς μου να είναι νεκροί. Δεν τους έχω δει εδώ και ένα μήνα. Ο θείος, μου λέει πως έχουν φύγει στην Ελλάδα για να βρουν βοήθεια. Δεν τον πιστεύω…. Δεν αντέχω άλλο. Το σπίτι μου καταστράφηκε μαζί με όλα μου τα πράγματα, οι φίλοι μου δεν ξέρω καν αν ζουν και η οικογένειά μου έχει διαλυθεί. Μπορεί να μην έχει νόημα αλλά κάθε μέρα προσεύχομαι στον θεό, για να είμαι καλά εγώ και όλοι οι άνθρωποι που υποφέρουν από αυτόν τον αβάσταχτο πόλεμο. Το μόνο που πρόλαβα να σώσω από το σπίτι μου, ήταν ένα μολύβι και εσένα αγαπημένο μου ημερολόγιο. Χωρίς εσένα και τον θείο μου δεν θα τα είχα καταφέρει! Η μόνη ελπίδα που με κρατά ζωντανό είναι ότι μια μέρα θα τελειώσει ο πόλεμος και θα ξαναδώ τους γονείς μου!  Ελπίζω να τα τα πούμε αύριο.

 Καληνύχτα !

Δικός σου

Γ.

Από τον μαθητή του Β2 Μ.Μ

Ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον

Φαντασία και δημιουργικότητα

Ηρεμία και αυτοέλεγχος

Βελτίωση και εξέλιξη

Εμπειρίες που αποκτούμε καθημερινά

Ιδέες που καθοδηγούν τις επιλογές μας

Αναζήτηση ταυτότητας και αυτογνωσίας

Στη Μέση Ανατολή αυτή την περίοδο διεξάγεται πόλεμος μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων. Ζεις μέσα στην εμπόλεμη ζώνη και συνεχείς βομβαρδισμοί σε αμάχους απειλούν τη ζωή σου και της οικογένειάς σου. Κρυμμένος/-η μέσα στο καταφύγιο γράψε στο ημερολόγιό σου τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου για τη φρίκη του πολέμου που είσαι αναγκασμένος/-η να βιώνεις. 

Από τη μαθήτρια του Β΄2  Χ.Μ

Γάζα 16-10-2024

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Μόλις ξύπνησα. Βρήκα την ευκαιρία να σου γράψω, μιας και δεν έχει ξυπνήσει κανένας ακόμα. Χθες ήμασταν όλοι πολύ κουρασμένοι επειδή το προηγούμενο βράδυ κανείς μας δεν έκλεισε μάτι. Το προηγούμενο βράδυ ήμασταν όλοι συγκεντρωμένοι σε ένα δωμάτιο. Ξαφνικά ακούμε βομβαρδισμούς. Εγώ και ο πατέρας μου που παρακολουθούσαμε από ένα μικρό παράθυρο όσα γίνονταν έξω, είδαμε πολύ κόσμο να τρέχει πανικόβλητος στους δρόμους για να σωθεί. Αμέσως κλείσαμε το παράθυρο για να μην μας πάρουν είδηση. Οι βομβαρδισμοί συνεχίστηκαν όλο το βράδυ. Κατά το χάραμα τα πράγματα ηρέμησαν.
Δεν αντέχω άλλο! Είμαι κλεισμένη μέσα στο καταφύγιο εδώ και πέντε μήνες και τίποτα δεν φαίνεται να καλυτερεύει την κατάσταση. Κάθε μέρα πεθαίνουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι. Έχω πια χάσει την ελπίδα μου. Το μόνο πράγμα που με παρηγορεί είναι η οικογένεια μου. Ζούμε σε μια δύσκολη εποχή με άθλιες συνθήκες. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι υπομονή και τότε ίσως ο κόσμος να γίνει λίγο καλύτερος…

Δική σου, 

Χ.

Από τη μαθήτρια του Β2 Κ.Μ

  Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2024         

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Έχει περάσει σχεδόν μισός χρόνος από τότε που είμαστε κρυμμένοι εδώ. Οι γονείς μου ακόμη αγνοούνται. Είμαστε μόνο   εγώ ο αδελφός μου και η μικρή Αμάλ. Οι μέρες περνάνε πολύ  δύσκολα, δεν έχουμε αρκετό φαγητό και το κρύο είναι πού τσουχτερό. Χθες ακούσαμε και άλλους βομβαρδισμούς και η Αμάλ πάλι άρχισε να κλαίει, όμως ο Ουσάν την ηρέμησε. Τι να πει και αυτή η καημενούλα, οι γονείς της σκοτώθηκαν και από τότε που την βρήκαμε δεν έχει ξαναμιλήσει. Ευτυχώς όμως ο αδελφός μου την προσέχει πολύ και είμαι πολύ περήφανη για εκείνον.

 Είναι το αγαπημένο μου άτομο στον κόσμο ο αδελφός μου. Κάθε μέρα μου δίνει ελπίδες και δύναμη. Άλλωστε είναι ο μεγαλύτερος και ξέρει να με φροντίζει. Μερικές φορές νιώθω ότι τα κάνει όλα αυτός και εγώ δεν του δίνω αρκετά. Την περασμένη εβδομάδα βγήκε έξω μόνος του μέσα στη νύχτα για να μας βρει φαγητό. Φοβάμαι πολύ για εκείνον… Θέλω και εγώ να τον προστατεύσω, όπως προστατεύει και  αυτός εμάς. Δεν είναι τόσο εύκολο όμως. Σήμερα η μέρα ήταν πιο ήσυχη, δεν έχουμε ακούσει βομβαρδισμούς μέχρι τώρα  και η Αμάλ κοιμάται. Μακάρι να ήταν πάντα έτσι…Μακάρι να μην υπήρχε πόλεμος, να ήμασταν και πάλι όλοι μαζί, να ξαναπήγαινα σχολείο με της φίλες μου και η Αμάλ να ήταν  πάλι την οικογένεια της.

 Ελπίζω μια μέρα να ξαναγίνουν όλα όπως ήταν, αλλά τώρα σημασία έχει να επιβιώσουμε. Σήμερα ο αδελφός μου, όταν βγήκε να πάρει φαγητό   βρήκε ένα αγόρι, περίπου στην ηλικία μου, τραυματισμένο μέσα στον κάδο. Χωρίς δισταγμό τον πήρε και τον έφερε στο καταφύγιο μας. Έχει  χτυπήσει πολύ άσχημα και δεν είναι σε καλή κατάσταση. Εμείς κάνουμε ότι μπορούμε  για να τον σώσουμε. Όσο το σκέφτομαι, μου ραγίζει  η καρδιά. Κάθε μέρα είναι και πιο σκοτεινά και πιο κρύα και πιο επικίνδυνα. Μακάρι αυτή που κήρυξαν τον πόλεμο να σκέφτονταν και εμάς τα παιδιά. Σε τι φταίμε εμείς και το περνάμε όλο αυτό, ενώ θα μπορούσαμε να ζούμε σαν όλα τα αλλά παιδιά… Αν είχα την ευκαιρία να μιλήσω σε όλα τα παιδιά που ζούνε τη φρίκη που ζούμε κι εμείς, θα τους έπαιρνα μια σφιχτή αγκαλιά και θα τους έλεγα «Μην τα παρατάτε! Ο δρόμος για τον παράδεισο είναι μακρύς…»

Εξάλλου είμαστε παιδιά…

Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα.

Κ. 

Φανταστείτε ότι η Ήντιθ, η μητέρα της Άννας Φρανκ, γράφει και αυτή ημερολόγιο. Προβληματισμένη από το περιστατικό ανάμεσα στις κόρες της και τη σχέση της με τη μικρότερη κόρη της, Άννα, γράφει τις σκέψεις της στο ημερολόγιό της, κάνει την αυτοκριτική της και αναρωτιέται επίσης, κατά πόσο οι συνθήκες της ζωής τους στο κρησφύγετο επηρεάζουν τη σχέση τους.

Η Άννα Φρανκ με την οικογένειά της

Η μαθήτρια Α.Μ γράφει: 

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Τώρα τελευταία με απασχολούν πολλά, δεν ξέρω τι να κάνω, χρειάζομαι κάποιον να με βοηθήσει αλλά δυστυχώς έχω μόνο εσένα, γιατί κανείς δεν με καταλαβαίνει.

Την προηγούμενη εβδομάδα υπήρξε ένα περιστατικό ξανά με την Μαργκότ και την Άννα. Ούτε που κάθισα να ακούσω περί τίνος πρόκειται, έδωσα κατευθείαν το δίκιο στην Μαργκότ. Μήπως ήταν λάθος μου αυτό;

Βαρέθηκα! Βαρέθηκα να πρέπει όλο κάτι να λύσω, κάποιο πρόβλημα των κοριτσιών, υπάρχουν και σημαντικότερα. Οι συνθήκες ζωής μας είναι άθλιες, το σπίτι είναι παγωμένο, φαγητό βρίσκουμε πολύ δύσκολα και τα κορίτσια ενδιαφέρονται μόνο για να τσακωθούν. Εγώ στη θέση τους θα ήμουν κολλητή με την αδερφή μου και θα με ένοιαζε να ζήσω και να παραμείνουμε όλοι μαζί!

Πριν λίγες μέρες βρήκα κάτι πολύ στενόχωρο, το ημερολόγιο της Άννας. Τυχαία το βρήκα φυσικά και μόλις άνοιξα να διαβάσω, με έπιασαν τα κλάματα κατευθείαν. Δεν άντεξα να διαβάσω άλλο μιας και τα μάτια μου είχαν θολώσει από το σιωπηλό μου κλάμα.

 Ξέρω ότι πολλές φορές τις αδικώ, είτε την μια είτε την άλλη, αλλά δεν μπορώ να ασχοληθώ και με αυτό, είμαι πολύ ταραγμένη για όλα όσα μας συμβαίνουν…

Στο τέλος απλά βγαίνω η κακιά και τελειώνει η ιστορία. Αλλά τις αγαπώ και τις δύο τόσο, που απλά λέω ένα τυχαίο όνομα που μου έρχεται. Ποτέ δεν λέω αυτό που νιώθω και τελικά πάντα με βρίσκω ξαπλωμένη να γράφω γιατί τίποτα άλλο δεν με ευχαριστεί και έτσι θα συνεχίσω να κάνω μέχρι να τελειώσει αυτό το μαρτύριο!

Σ’ εσάς που πήραν τις ζωές σας τόσο άδικα, που χάθηκαν τα όνειρά σας μέσα σ’ ένα στρατόπεδο και κάηκαν σε δευτερόλεπτα. Σ.Π.

Βασανισμένα τα παιδιά, θυμωμένη η δικαιοσύνη, αδύνατο το μέλλον. Χ.Π.

Παιδιά του Άουσβιτς και του Νταχάου, σ’  εσάς που δεν προλάβατε να πραγματοποιήσετε τα όνειρά και τις επιθυμίες σας εξαιτίας του ναζισμού. Ε.Π.

Παιδιά, εσείς που χαθήκατε σε τούτη εδώ τη γη∙ ένα μέρος γεμάτο χαμένα όνειρα. Το Άουσβιτς. Α.Δ.

Κλεμμένα τα όνειρα… σιγή σαν ηλιοβασίλεμα. χάνονται πίσω από τα βουνά. Αντίο, λοιπόν… Κι ας μην πρόλαβαν. Ε.Π.

Μικρά παιδιά, μεγάλα όνειρα, η μοίρα τους έταξε μεγάλες καταστροφές. Καμία επιστροφή και κανένα μέλλον. Σ.Ν.

Σ’ εσάς που δεν προλάβατε να ονειρευτείτε αυτά που θα θέλατε να κάνετε με την οικογένειά σας εξαιτίας του ναζισμού. Κ.Ο.

Σαν καπνός έφυγες από τη ζωή, μα σαν ευωδιαστό λουλούδι θα μείνεις στην ψυχή.

Μαζί με την παιδική μου ηλικία χάθηκαν τα όνειρα, η ελπίδα και το νόημα του να είσαι παιδί. Γ.Μ.

Μαζί με την παιδική ηλικία σας, χάθηκαν τα όνειρα και το μέλλον των περισσότερων ανθρώπων. Γ.Π.

Οι σκέψεις του Ε.Κ. 

Καλά παιδιά του Δεύτερου Παγκόσμιου, έχουν περάσει σχεδόν ογδόντα χρόνια από την άλωση του κόσμου από τον ναζισμό. Έχετε γράψει ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας για εμάς τα παιδιά, αλλά τα δικά σας όνειρα χάθηκαν, πεινάσατε, διψάσατε, τίποτα δεν ήταν εύκολο. Η θυσία σας θα μας φωτίζει για πάντα.

Ο Δ.Μ. αφιερώνει ένα ποίημα:

Παιδιά μικρά, μεγάλα,

κλεισμένα, απομονωμένα

μέσα στο σκοτάδι

κάτω από τη γη.

Με σκοπό να ζήσουν

να φύγουν από τους κακούς

τους δρόμους του Άουσβιτς,

του Μαουτχάουζεν και του Νταχάου.

Φανταστείτε ότι η Ήντιθ, η μητέρα της Άννας Φρανκ, γράφει και αυτή ημερολόγιο. Προβληματισμένη από το περιστατικό ανάμεσα στις κόρες της και τη σχέση της με τη μικρότερη κόρη της, Άννα, γράφει τις σκέψεις της στο ημερολόγιό της, κάνει την αυτοκριτική της και αναρωτιέται επίσης, κατά πόσο οι συνθήκες της ζωής τους στο κρησφύγετο επηρεάζουν τη σχέση τους.        Η οικογένεια της Άννας Φρανκ

Η Χ.Π. του Β΄3 γράφει :

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 1942

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Σήμερα η Άννα τσακώθηκε για μία ακόμα φορά με την αδελφή της. Δε γίνεται άλλο με αυτή την κατάσταση! Έχω κουραστεί!

Χτες το απόγευμα, η Μαργκότ διάβαζε ένα βιβλίο. Μόλις το άφησε πάνω στο τραπέζι για να βγει έξω από το δωμάτιο, η Άννα πήγε αμέσως να το πάρει – φαίνεται της είχε τραβήξει πολύ το ενδιαφέρον. Όταν γύρισε η Μαργκότ και το είδε, πειράχτηκε και ζάρωσε τα φρύδια της. Της ζήτησε το βιβλίο, αλλά η Άννα ήθελε να το κρατήσει. Τότε είδα τη Μαργκότ να νευριάζει για τα καλά. Μπήκα στη μέση για να τις χωρίσω. Δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να γίνει καβγάς και να μας ακούσουν οι Γερμανοί.

Ο φόβος δε βγαίνει ποτέ από το μυαλό μου. Ζούμε καθημερινά με το άγχος, τον φόβο, την έγνοια να μη μας ανακαλύψουν. Ποιος ξέρει τι θα γίνει και πού θα καταλήξουμε αν μας καταλάβουν κάποια μέρα! 

Τέλος πάντων, εγώ εκνευρισμένη – και μπορεί και λίγο απότομα – ζήτησα από την Άννα να δώσει το βιβλίο πίσω στην αδελφή της.

Καμιά φορά νιώθω άσχημα όταν δε μιλάω ωραία στη μικρότερη κόρη μου. Όμως, δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Πρέπει να κρατήσουμε κάποιες ισορροπίες μέσα σε αυτό το σπίτι, όχι μόνο επειδή κινδυνεύουμε, αλλά και επειδή, εφόσον έξω από το σπίτι μας δεν υπάρχει ψυχραιμία και ειρήνη, θα πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει μέσα.

Για να πω την αλήθεια, δεν μπορώ πάντα να κρατώ την ηρεμία μέσα στο σπίτι μου. Πολλές φορές είμαι και εγώ αναστατωμένη. Η πίεση μέσα στο σπίτι – που μόνο σπίτι μου δεν το νιώθω· δεν είναι παρά τέσσερις τοίχοι που προσφέρουν σ’  εμένα και στην οικογένειά μου απλώς στέγαση – είναι πολύ μεγάλη. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορώ να σκέφτομαι πάντα καθαρά και συχνά ξεσπάω στην οικογένειά μου.

Στην πραγματικότητα ξέρω πως δεν πρέπει να δίνω σημασία στους καβγάδες των παιδιών μου, αφού καταλαβαίνω πως είναι όλα ξεσπάσματά τους λόγω των συνθηκών και της εφηβείας.

Σου υπόσχομαι πως θα προσπαθήσω να το κάνω. Πρέπει να το κάνω. 

Η Ήντιθ σου