Η συνέχεια της ιστορίας…

Από τη μαθήτρια Μ.Λ. 

…Μόλις τελείωσαν για άλλη μια φορά το έργο τους, οι μαθητάδες και ο πρωτομάστορας γύρισαν στα σπίτια τους κατάκοποι από την κούραση… Όμως για τον πρωτομάστορα ήταν μάταιο να κοιμηθεί και να ξεκουραστεί, διότι τον είχε φάει η πίκρα για τη γυναίκα του, αλλά και η αγωνία για το αν θα στέκεται ακόμα το γεφύρι. Την επόμενη μέρα, ο πρωτομάστορας ετοιμάστηκε όσο πιο γρήγορα μπορούσε για να δει το γεφύρι, καθώς οι σκέψεις για την γυναίκα του ήταν ασταμάτητες. Όταν φτάνει στο γεφύρι, βλέπει ότι το γεφύρι δεν γκρεμίστηκε, νιώθοντας χαρά, αν και βαθιά μέσα του νιώθει λύπη, καθώς χρειάστηκε η θυσία της γυναίκας του για να χτιστεί το γεφύρι… Λίγα λεπτά περνάνε και οι μαθητές φτάνουν στο γεφύρι, αντικρίζοντας με χαμόγελα την επιτυχία τους… μα προβληματίζονται με την στάση του πρωτομάστορα. Πλησιάζοντας τον πρωτομάστορα, εκείνος τους ανακοινώνει την απόφασή του, η οποία είναι να δώσει στο γεφύρι το όνομα της γυναίκας του για να δείξει την αγάπη του για εκείνη…Κι έτσι, ακόμα και σήμερα, το γεφύρι ονομάζεται « Το γεφύρι της Λυγερής »

Από τη μαθήτρια Τ.Κ

“Το γεφύρι στεριώνει”

Όλο το βράδυ ο πρωτομάστορας δεν κατάφερε να κλείσει μάτι, σκεφτόταν την γυναίκα του η οποία ήταν πλέον μέρος του γεφυριού του οποίου είχε αναλάβει να χτίσει. Άραγε θα στεριώσει το γεφύρι έπειτα από τη θυσία; Ήταν σωστή η απόφαση που πήρα; Οι σκέψεις του τον βασάνιζαν όλο το βράδυ…                                 

Την επόμενη μέρα, ο πρωτομάστορας ξύπνησε από το χάραμα προκειμένου να πάει να δεί τι είχε γίνει το γεφύρι. Φτάνοντας, προς έκπληξή του το γεφύρι στεκόταν άθικτο στην θέση του χωρίς να έχει γκρεμιστεί. Έτσι, τρέχει γρήγορα πίσω στο χωριό για να φωνάξει τους μαστόρους του να δούνε και εκείνοι τι είχε συμβεί.                                                                   

Γυρίζοντας όλοι μαζί πίσω στο γεφύρι χαρούμενοι που κατάφεραν επιτέλους να στεριώσει, αποφάσισαν να κάτσουν για λίγο και να το θαυμάσουν.    Τα μάτια ωστόσο του πρωτομάστορα γεμίζουν δάκρυα όσο παρατηρεί το γεφύρι καθώς του έρχεται στο μυαλό η γυναίκα του. Αν και δεν μετανιώνει για ότι έκανε αφού δεν είχε άλλη επιλογή, δεν παύει να του λείπει η γυναίκα του…Με τα πολλά, συνειδητοποιεί ότι πλέον είναι αργά για να κάνει κάτι για να έχει πίσω την γυναίκα του… Έτσι, της δίνει τον λόγο του, λέγοντάς της ότι θα πηγαίνει κάθε μέρα στην γέφυρα για να την επισκέπτεται και να νιώθει ότι την έχει κοντά του….

Από τη μαθήτρια Α.Κ 

Ο πρωτομάστορας την επόμενη μέρα, βλέποντας ότι το γεφύρι δεν γκρεμίστηκε, σκέφτεται ότι η θυσία της γυναίκας του έπιασε τόπο και το έργο που ανέλαβε ολοκληρώθηκε επιτέλους προς όφελος των πολιτών.  Τα συναισθήματά του είναι ανάμεικτα..Από τη μια πλευρά νιώθει ανακούφιση και ικανοποίηση που χτίστηκε το γεφύρι..από την άλλη όμως νιώθει τύψεις και ενοχές, που στέρησε στη γυναίκα του τη ζωή και την οδήγησε στον θάνατο με οδυνηρό τρόπο. Παράλληλα αισθάνεται λύπη, πίκρα και μεγάλο πόνο, γιατί η γυναίκα του ήδη έχει αρχίσει να του λείπει. Είναι τόσο μεγάλη η απόγνωσή του, που αποφασίζει να μην αναλάβει ξανά ένα τόσο μεγάλο έργο… φοβάται μήπως χρειαστεί να θυσιάσει πάλι ένα αγαπημένο του πρόσωπο… Παίρνει όμως μια απόφαση… ν’ αφήνει κάθε μέρα στο γεφύρι ένα μπουκέτο λουλούδια στη μνήμη της αγαπημένης του γυναίκας….

 Μια διαφορετική εκδοχή της ιστορίας: Η πραγματοποίηση της κατάρας της Λυγερής

Από τη μαθήτρια Ν.Κ.

“Ως τρέμουν τ’ άγρια βουνά, να τρέμει το γεφύρι

Κι ως πέφτουν τα καρυόφυλλα, να πέφτουν οι διαβάτες…”

……

Και τα θεμέλια σείστηκαν με την βαριά κατάρα

που η μοίρα επισφράγισε σε κείνη την καμάρα. 

Τα χρόνια πέρασαν γοργά και το γεφύρι εκτίστη

Και όποιος τόλμησε να το διαβεί μονομιάς γκρεμίσθη….

Το ημερολόγιο του πρωτομάστορα..

Από τη μαθήτρια Ε.Μ

Αγαπητό ημερολόγιο,

Καιρό τώρα 45 μάστορες 60 μαθητάδες προσπαθούν μαζί με εμένα να στεριώσουμε το γιοφύρι της Άρτας. Όλη μέρα παλεύουμε έντονα να το χτίσουμε, όμως την νύχτα αυτό γκρεμίζεται. Ένα πουλάκι όμως, σαν αγγελιαφόρος, με πληροφόρησε πως το γιοφύρι αυτό θα μπορέσει να στεριώσει μόνο αν θυσιάσω ένα άτομο πολύ κοντινό μου, το οποίο αγαπώ πολύ. Δεν έχω άλλη επιλογή παρά να θυσιάσω την γυναίκα μου. Αναγκάστηκα να στείλω τον μικρό αγγελιαφόρο να φέρει την γυναίκα μου στο γιοφύρι. Εκείνη, προς έκπληξη μου, ήρθε αναπάντεχα γρήγορα και με ένα τρομερό πόνο στην καρδιά την έστειλα στα θεμέλια να βρει ένα δαχτυλίδι που δήθεν είχα χάσει. Εκείνη ήταν και η τελευταία φορά που την είδα, αφού δεν ξαναγύρισε πίσω… Τη θυσίασα όπως διέταζε το καθήκον μου, μα το συναισθήματά μου ήτανε η θλίψη και ο πόνος που έχανα την γυναίκα μου… Είχα χρέος να θέσω σε προτεραιότητα το καθήκον μου, ανεξαρτήτως της ψυχικής μου δυστυχίας… 

Περνώντας από το γεφύρι της Άρτας, αφήνουμε το δικό μας μήνυμα…

Από τη μαθήτρια Β. Κ.

Κάθε γεφύρι που αντέχει κρύβει από πίσω μια ιστόρια που δεν πρέπει να ξεχαστεί ποτέ.
Οι πιο γεροί δεσμοί δεν χτίζονται με λίθους αλλά με δυνατές γυναίκες…

Από τον μαθητή Π.Λ.

Τι ωραίο γεφύρι!

Πόσοι άραγε να εργάστηκαν για την κατασκευή του;

Χάθηκε μια ανθρώπινη ζωή για να χτιστεί…

Τί πρωτότυπη ιστορία!

Το ημερολόγιο του Πρωτομάστορα

Η μαθήτρια Α.Π. γράφει..

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

εδώ και αρκετές μέρες είμαι απερίγραπτα θλιμμένος. Ετοιμάζουμε ένα δύσκολο έργο το οποίο δεν στεριώνει. Όλοι μου λένε ότι πρέπει να χτίσουμε την γυναίκα μου, για να ολοκληρωθεί το χτίσμα. Όλα αυτά μου φαίνονται αδιανόητα. Δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς την Λυγερή. Πριν από λίγες μέρες παντρευτήκαμε. Την αγαπώ πολύ και δεν μπορώ να τις κάνω κακό.

Από την άλλη πλευρά είναι πολύ σημαντικό να ολοκληρωθεί η κατασκευή του γεφυριού. Οι άνθρωποι το έχουν ανάγκη χωρίς αυτό δεν μπορεί να προοδεύσει η κοινωνία. Όλες οι μεταφορές, το εμπόριο, οι μετακινήσεις των ανθρώπων στηρίζονται στην γέφυρα. Καθημερινά αντιμετωπίζω την απόγνωσή στα μάτια των πολιτών όπου περιμένουν από εμένα να βρω την λύση.

Αγαπητό μου ημερολόγιο ελπίζω το γεφύρι να στεριώσει γρήγορα χωρίς να χρειαστεί να θυσιαστεί η αγαπημένη μου γυναίκα μακάρι οι ευχές μου να πραγματοποιηθούν…

Η συνέχεια της ιστορίας…

Η μαθήτρια Κ.Ψ. δίνει τη δική της έμμετρη εκδοχή..

...”Και σαν ξανασκέφτηκε,

και σαν ξαναείδε,

τότε πικρά κατάλαβε

και απόφαση το πήρε,

και ανέβηκε με λύπη

το μαύρο πια γεφύρι.

Και βυθισμένος μες στον πόνο του,

μέσα στην καταδίκη,

επήγε κ’ εχάθη

μέσα στου ποταμού τα βάθη,

να συντροφέψει, μια και καλή,

την μόνη του αγάπη…”

Η εκδοχή της μαθήτριας Α.Ρ.

…Αφού έθαψε την Λυγερή και όλοι οι μάστορες πήγαν στα σπίτια τους , ο πρωτομάστορας τρελά μετανιωμένος για το αμάρτημα του , πήγε πίσω στην γέφυρα και αποφάσισε να σώσει την γυναίκα που αγαπούσε . Σκεφτόταν ότι δεν άξιζε να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του χωρίς αυτή . Όσο πιο γρήγορα μπορούσε την έβγαλε από τα θεμέλια, αλλά η Λυγερή είχε χάσει πια τις αισθήσεις τις και ανέπνεε με δυσκολία.. . Όταν η Λυγερή συνήλθε, αυτός άρχισε να ζητάει συγγνώμη για την άσχημη πράξη του … Επειδή η Λυγερή δεν αισθανόταν καλά ο πρωτομάστορας την πήγε στο νοσοκομείο . Ξαφνιάστηκε όταν έμαθε ότι η Λυγερή ήταν έγκυος, μα έχασε το παιδί από το σοκ. Ο πρωτομάστορας ρώτησε την Λυγερή: <<Μα γιατί δεν μου το ‘πες; Γιατί; >> Και αυτή απάντησε <<Αυτό ερχόμουν στο γεφύρι να σου πω …>> .

Μετά από αυτό δεν μπόρεσε πότε να τον συγχωρήσει, άλλα πότε δεν σταμάτησε να τον αγαπάει. Κι ο πρωτομάστορας ποτέ δεν ξάπλωσε στο κρεβάτι του χωρίς να την σκεφτεί…  Κι έτσι τελειώνει , θλιβερά και  μοιραία, μια ιστορία αγάπης…

Μια διαφορετική εκδοχή από τη μαθήτρια Μ.Σ 

…Και μόλις ο πρωτομάστορας έβαλε τον μεγάλο λίθο στην τελευταία τρύπα της πρώτης καμάρας 
και η γυναίκα του ένιωσε την απογοήτευση να αυξάνεται, άκουσε τον άντρα της, τον αγαπημένο, να προσεύχεται στον Θεό.

«Ο λαός με χρειάζεται 
η γέφυρα πρέπει να χτιστεί 
μα η καρδιά μου νοιάζεται 
για μια γυναίκα, λατρευτή 
και θέλω το καλό του τόπου 
αλλά η φαντασία μου δεν μπορεί 
να αντέξει αυτό που έκανα 
και ο νους δεν το χωρεί.
Συγγνώμη θέλω να ζητήσω 
για αυτό που θα ακολουθήσω 
αλλά η ανάγκη μου για ζωή 
πέθανε μαζί της εκείνη την στιγμή 
που η τρύπα η τελευταία έκλεισε 
και η Μοίρα, μου χασκογέλασε.

Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του πρωτομάστορα πρώτου πάρει φόρα 
και πηδήξει από το γεφύρι ώστε να πεθάνει ακαριαία με τελευταία σκέψη του, την πολύτιμη γυναίκα του. 

Μια διαφορετική εκδοχή της ιστορίας από τη μαθήτρια Κ.Π

…Και το πουλί έκανε όπως του είπε ο πρωτομάστορας. Πήγε στην γυναίκα του και της λέει : «αργά ντύσου, αργά άλλαξε, αργά να πας το γιόμα, αργά να πας να διαβείς της Άρτας το γιοφύρι». Έτσι ο πρωτομάστορας είχε λίγο παραπάνω χρόνο για να σκεφτεί την καλύτερη δυνατή λύση για το δίλημμα που τον βασάνιζε. Μέχρι να φτάσει το μεσημέρι, κι ενώ οι μάστορες και οι μαθητάδες έχτιζαν απ’την αρχή για πολοστή φορά το γεφύρι, ο πρωτομάστορας καθόταν σε μια γωνιά και σκεφτόταν το δίλημμά του. Φαινόταν ότι βασανιζόταν. Τον έβλεπαν οι μάστορες και οι μαθητάδες και σκιάζονταν η ψυχή τους. Δεν ήξερε ποιο είναι το σωστό. Να σκεφτεί το χρέος του απέναντι στο σύνολο ή την αγάπη του για την γυναίκα του.

Κι ενώ φτάνει το γιόμα κι ο πρωτομάστορας δεν ήταν ακόμα σίγουρος τι να διαλέξει, έφτασε η λυγερή. Ο πρωτομάστορας όμως δεν την πρόσεξε, γιατί ήταν απορροφημένος από τις σκέψεις του. Επειδή όμως οι συνάδελφοί του είχαν αρχίσει να καταλαβαίνουν ότι ο πρωτομάστορας έτεινε προς το να μην θυσιάσει την γυναίκα του, σκέφτηκαν έναν δόλο. Λόγω του ότι είχαν κουραστεί να χτίζουν το γεφύρι και αυτό να ξαναγκρεμίζεται συνεχώς, σκέφτηκαν να θυσιάσουν την Λυγερή χωρίς να το ξέρει ο πρωτομάστορας, έτσι ώστε να στεριώσει επιτέλους το γιοφύρι. Έτσι κάποιος ανέλαβε να απασχολήσει τον πρωτομάστορα ενώ θα εξαπατούσαν την γυναίκα του. Της είπαν ότι κάτι έπεσε στην καμάρα του γεφυριού και μόνο εκείνη χωράει να μπει για να το φτάσει. Όντας πρόθυμη, η Λυγερή τους πίστεψε και μπήκε μέσα στην καμάρα. Σύντομα συνειδητοποίησε   ότι την είχαν εξαπατήσει και άρχισε να φωνάζει για βοήθεια. Ακούγοντας τις φωνές της γυναίκας του, ο πρωτομάστορας έτρεξε για να την βοηθήσει. Την έβγαλε από τα θεμέλια και οργισμένος αποφάσισε τελικά να φύγει μαζί με την γυναίκα του μακριά από τον τόπο τούτο, ν’ αλλάξει επάγγελμα και να μην χρειαστεί πια να ξαναπάρει δύσκολες αποφάσεις…