Ο μαθητής Λ. Δ. έγραψε το παρακάτω ποίημα:

Στάχτη ο ουρανός

και οι σκιές χαράχτηκαν στο πεζοδρόμιο.

Φωνές που έγιναν ψίθυρος

και χάθηκαν στον άνεμο.

______

Μικρά χέρια έμειναν άδεια,

μάτια που δεν πρόλαβαν να ονειρευτούν,

ζωές που σβήστηκαν

με μια λάμψη που τύφλωσε τον κόσμο.

______

Μα η γη θυμάται.

Κάθε άνοιξη τα άνθη της κερασιάς

ανθίζουν γι’ αυτούς που έφυγαν νωρίς,

σαν υπόσχεση πως η μνήμη θα στέκει όρθια.

______

Κι εμείς,

στις σκιές τους περπατάμε σιωπηλά,

με δέος και ενοχή,

ελπίζοντας πως κάποτε η ανθρωπιά θα νικήσει τη φωτιά.

Ένα ακόμη ποίημα από τον μαθητή Λ. Μ. 

Στην άκρη της αυγής,

καίει ακόμα ο πόνος,

μια σκιά στον τοίχο,

μια κραυγή που δεν ειπώθηκε ποτέ.

______

Άνθρωποι γίναν άνεμος,

σκόνη πάνω σε πέτρες σπασμένες,

ονείρατα λιωμένα από φως

που δεν έμοιαζε με ήλιο.

______

Παιδιά που δεν μεγάλωσαν,

χέρια που δεν αγκάλιασαν ξανά,

τα μάτια τους τ’ αφήσανε στον ουρανό

να κοιτούν τη γη με απορία.

______

Μα η σιωπή φωνάζει ακόμα

μεσ στους λωτούς του ποταμού

πως κάθε ζωή είναι φλόγα

κι η ειρήνη χρέος αιώνιο.

 Ο Σαμ-σαν τηρεί την υπόσχεσή του στον Φούμιο: βροντοφωνάζει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το μήνυμα των θυμάτων της Χιροσίμα στον δυτικό κόσμο.

Η Α. Δ. γράφει:

Ονομάζομαι Σαμ, κατάγομαι από την Αμερική και θα ήθελα να μοιραστώ μια εμπειρία που άλλαξε για πάντα τη ζωή μου με την ελπίδα ότι θα αλλάξει και τη δική σας.

Πριν από έναν χρόνο υπήρξα οικότροφος σε μια οικογένεια στην Ιαπωνία. Ήταν πραγματικά καλοί άνθρωποι. Με έκαναν να νιώσω ζεστασιά και φιλοξενία, μα κάτι μου έκρυβαν· κάτι που έμαθα αργότερα, αυτό το κάτι που άλλαξε αυτά που ήξερα και αυτά που πίστευα και κάτι που με έκανε να αναζητώ μια άλλαγή.

Η οικογένεια με την οποία έζησα ήταν βαριά τραυματισμένη από την έκρηξη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα. Μένοντας μαζί τους, σταδιακά, ανακάλυψα αλήθειες και μου αφηγήθηκαν φρικτές σκηνές. Ο Φούμιο, ο οποίος με φιλοξένησε, ήταν βαριά άρρωστος στο νοσοκομείο. Στο δωμάτιό του ήταν άλλοι πέντε άντρες, θύματα και αυτοί της ραδιενέργειας. Θυμάμαι ακόμα το πρόσωπό του γεμάτο πληγές, με μια μόνιμη έκφραση πόνου και απαισιοδοξίας. Θυμάμαι ακόμα το πείραμα που έκαναν οι επιστήμονες με ένα ψάρι εκτεθειμένο σε ραδιενέργεια. Αυτό που είδα ηταν τρομακτικό, φρικιαστικό. Το ψάρι είχε δυο κεφάλια και τέσσερα μάτια. Το ίδιο γινόταν και με τα βρέφη· από γενιά σε γενιά παρουσιάζαν μεταλλάξεις.

Μένοντας καιρό εκεί είδα και κατάλαβα πολλά και αυτά θέλω σήμερα να μοιραστώ μαζί σας. Οι Αμερικανοί συμπατριώτες μου δεν έχουν την παραμικρή ιδέα των καταστροφικών συνεπειών της ατομικής βόμβας. Έτσι, δε θα σταματήσω να διαλαλώ αυτά που είδα και έζησα μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη στους άτυχους αυτούς ανθρώπους. Το υποσχέθηκα στον Φούμιο.

Το μήνυμα του Π. Κ. 

Αν και ο πόλεμος μας ανέδειξε νικητές, αγαπητοί Αμερικανοί, αυτό που έγινε στη Χιροσίμα είναι το χειρότερο πράγμα που έχουν δει τα μάτια μου σε όλη μου τη ζωή. Δε θα έπρεπε να είμαστε χαρούμενοι που τους αναγκάσαμε να συνθηκολογήσουν με αυτό τον τρόπο.

Κουράγιο σε όλους τους πληγέντες και τις οικογένειες της Χιροσίμα.

Το μήνυμα του Α. Λ. 

Η Χιροσίμα για εμένα δεν είναι απλά μια πόλη, αλλά μια ιστορία που με στοιχειώνει. Τα λουλούδια της, που συνεχίζουν να ανθίζουν, είναι σα να λένε ότι όσο κι αν η καταστροφή είναι μεγάλη, πάντα υπάρχει δυνατότητα για κάτι καλύτερο. Η τραγωδία που έζησε αυτή η πόλη δεν μπορεί να αλλάξει, αλλά ίσως μας διδάσκει ότι δεν πρέπει να επιτρέψουμε ποτέ ξανά να επαναληφθεί παρόμοια φρίκη. Νομίζω πως, όσο σκληρό κι αν είναι το παρελθόν, μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν κόσμο ανθρώπινο και υπεύθυνο. Είμαι βέβαιος ότι αυτο πρέπει να γίνει μάθημα σε όλους μας για να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο.  

                Το ποίημα της Κ. Ο.                                     

                           Στις σκέψεις μας,                                                            

                           σαν σιωπηλό ταξίδι,                                                      

                           ξεπροβάλλει μια μορφή,                                                

                            η Χιροσίμα είν’  αυτή,                                                   

                       που στον αιώνα έχει την παρουσία                                      

                       κι ακούγεται σαν παράδοση αιώνia.

                                      Το ποίημα της Χ. Π. 

                                                      Για τα παιδιά της Χιροσίμα

                                                            “Μια σκιά στο φως 

                                                  που πίσω από κανέναν δεν κρύβεται.

                                                              Γέλια πνιγμένα 

                                                         που βούτηξαν στη σκόνη.”

               Το ποίημα του Δ. Μ.                   

Η κραυγή της Χιροσίμα

Λάμψη, φωτιά, σιωπή βαθιά,

σκιές χαράχτηκαν στη γη.

Παιδιά, γυναίκες, μια κραυγή

κι ο κόσμος έσβησε ξανά.

Μα μέσα απ’τη στάχτη εκεί ψηλά

η μνήμη ανθίζει σιγά σιγά.