Νηπιαγωγείο Αρχαίας Επιδαύρου

Κάθε χρόνο γίνονται άλλες πολλές άλλες λιγότερες δράσεις σε συνεργασία με το δημοτικό σχολείο του χωριού μας. Φέτος, όπως έχει αναφερθεί και σε παλιότερες αναρτήσεις του blog κάναμε διάφορες δράσεις με τα παιδιά κυρίως των πρώτων τάξεων του δημοτικού. Αυτό βοηθάει φυσικά στην ενδυνάμωση των σχέσεων των δύο σχολείων αλλά και στην ομαλή μετάβαση των  παιδιών του  νηπιαγωγείου στο δημοτικό σχολείο. Μια τέτοια δράση, η οποία γίνεται κάθε χρόνο είναι και η επίσκεψη των νηπίων και  ο δημιουργικός χρόνος που περνούν τα παιδιά εκεί με τους μαθητές της πρώτης τάξης του Δημοτικού. Γνωρίζουν τον χώρο και εντοπίζουν πιθανές ομοιότητες ή διαφορές στο τρόπο διδασκαλίας και ξανασυναντιούνται με τους παλιούς τους συμμαθητές.

Ανταλλάξαμε γνώσεις, ιστορίες , τραγούδια και κατασκευές καλοκαιρινές. τα ψαράκια μας θα κολυμπήσουν σε βαθιά νερά από τον Σεπτέμβρη όμως έχουν αξιόπιστα πτερύγια και θα τα πάνε περίφημα.

Ο τόπος μας είναι χαρισματικός και μαγευτικός με ιστορία αιώνων που τα παιδιά μυούνται στον πολιτισμό σχεδόν καθημερινά ακόμη και σε μια απλή βόλτα που κάνουν με την οικογένειά τους. Όταν υπάρχει χρόνος δεν χάνουμε κ εμείς την ευκαιρία να «αξιοποιούμε» τα μνημεία και την ιστορία του τόπου μας. Σήμερα, λοιπόν, περπατήσαμε κατά μήκος της παραλίας και μέσα από το μικρό μονοπάτι φτάσαμε στο μικρό θέατρο. Γίνονταν κάποιες εργασίες εντός του χώρου όμως εμείς δεν πτοηθήκαμε κάτσαμε κάτω από τις αιωνόβιες ελιές στο πάνω μέρος της περίφραξης του αρχαιολογικού χώρου. Παρατηρήσαμε την φύση και τον χώρο, συζητήσαμε για το θέατρο, μαζέψαμε ρίγανη φρέσκια και θαυμάσαμε την όμορφη θέα.  Στον δρόμο της επιστροφής απαραίτητη στάση ήταν στην παιδική χαρά όπου τα παιδιά έπαιξαν ποδόσφαιρο και χάρηκαν τις κούνιες !

Η μητέρα ύπαρξη ιερή, συνυφασμένη με την ανιδιοτελή και βαθιά αγάπη. Η “ιδιότητα”που καταλύει τον εγωισμό και ξαναδιδάσκει τα όρια των αντοχών και των αναγκών! Πόσοι και πόσοι ποιητές, ζωγράφοι και μουσικοί δεν ύμνησαν την Μάνα ..Χρόνια Πολλά σε όλες τις  μανούλες  που γιορτάζουν σήμερα αλλά και σε αυτές που προσπαθούν με δυσκολίες να αποκτήσουν ένα παιδί, σε αυτές που επιθυμούν, σε αυτές που στηρίζουν, που αντιμετωπίζουν προβλήματα  υγείας  δικά τους ή των παιδιών τους που  είναι εκεί και επιμένουν, σε αυτές που η ζωή τα έφερε δύσκολα και “έχασαν” ένα παιδί μα στέκονται αγέρωχες και δυνατές για να βοηθήσουν την υπόλοιπη οικογένεια…

Μιχάλης Γκανάς, [Εσύ δεν θα πεθάνεις…]

— Εσύ δεν θα πεθάνεις.
— Μάζεψε τη φωτιά.
— Πεθαίνουν οι μανάδες; Δεν πεθαίνουν.
— Όχι. Κοίταξε μην καείς.
— Κι η μάνα του Νικόλα γιατί πέθανε;
— Ήταν άρρωστη πόναγε η καημένη.
— Κι εσένα που σε πόναγε το δόντι;
— Άλλο το δόντι. Δεν πέθανε κανένας από δόντι.
Σύρε να παίξεις.
— Δε θέλω. Θέλω να μην πεθάνεις.
— Μπα σε καλό σου. Φέρε μου το σινί.
— Η γιαγιά όμως θα πεθάνει.
— Θα ’σαι μεγάλος τότε μη φοβάσαι.
— Πόσο μεγάλος θα ’μαι;
— Άντρας. Θα ’χεις γυναίκα και παιδιά.
Μπορεί κι αγγόνια.
— Κι εσύ πώς θα ’σαι τότε;
— Σαν τη γιαγιά. Γριούλα.
— Σαν τη γιαγιά; Φαφούτα μ’ ένα μάτι…
Εσύ δεν θα ’σαι έτσι. Κι ούτε θα πεθάνεις.
Θα πεθάνεις;
— Όχι δεν θα πεθάνω. Φέρε τη γάστρα.
— Άμα πεθάνεις θα πεθάνω να το ξέρεις.
— Κούφια η ώρα. Μη λες τέτοιες κουβέντες.
— Άμα πεθάνεις θα πεθάνω. Μ’ ακούς;

Σ’ ακούω. Ψεύτη.
Ούτε αυτά που μου ’ταξες παιδί δεν κράτησες.

Από τη συλλογή Παραλογή (1993)

[πηγή: Μιχάλης Γκανάς, Ποιήματα 1978-2012, Μελάνι, Αθήνα 2013, σ. 137]

Είθε να έχουν όλες οι μαμάδες μια ανοιχτή αγκαλιά από τα παιδιά τους!

Μέσα σε κλίμα χαράς μα και συγκίνησης οι νηπιαγωγοί μαζί με τα παιδιά διοργάνωσαν για  μια ακόμη χρονιά μια γιορτή με καλεσμένες όλες τις μαμάδες των μαθητών. Ένα αφιέρωμα που τα είχε όλα χαρά, τραγούδια, παιχνίδια, χορό, ζωγραφιές, όμορφα λόγια και συγκινητικές στιγμές! Τα παιδιά προετοίμαζαν με πολύ χαρά όλη την περασμένη εβδομάδα το συγκεκριμένο αφιέρωμα στις  μαμάδες τους με ιδιαίτερες κατασκευές, τραγούδια και ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο!

Αν δεν βοηθήσουμε τον τόπο μας αρχικά να εξελιχθεί πως θα ανάψει η φλόγα για την κάθε μια άλλη μεγαλύτερη αλλαγή; Οι μικρές προσπάθειες για ομορφότερους, καθαρότερους και  ζωντανούς χώρους  βοηθά να συντελεστούν και μικρές αλλαγές μέσα μας. Οι «απλές» αυτές δράσεις εξωστρέφειας του σχολείου έχουν πολλά να μας διδάξουν τελικά.

Σήμερα ξεκινήσαμε όλοι μαζί για την κοντινή και αγαπημένη μας παραλία «Βαγιωνιά». Εκεί συναντηθήκαμε με το Δημοτικό Σχολείο της Αρχαίας Επιδαύρου όπου συμμετείχαμε στο Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα  που έχει ενταχθεί για τα  “Blue Schools”. Συμμετείχαμε κι εμείς με φορείς του Δήμου και την βοήθεια του Πολιτιστικού Συλλόγου αλλά και τα παιδιά του Δημοτικού σχολείου των τάξεων της Α και Β τάξης στον καθαρισμό της παραλίας και στην διαδικασία της δεντροφύτευσης . Αφού φορέσαμε τα απαραίτητα γάντια άρχισε η συλλογή των λίγων ευτυχώς σκουπιδιών και πλαστικών κατά μήκος της παραλίας.

Ύστερα τα παιδιά «υιοθέτησαν» τρία από τα περίπου 12 αρμυρίκια που φυτεύτηκαν κι αφού τα πότισαν κάτσαμε να πάρουμε μια ανάσα και να δροσιστούμε με ένα παγωτάκι..

Η Δράση δεν τελείωσε όμως εδώ διότι εμείς, τα παιδιά του νηπιαγωγείου, συνεχίσαμε για το σπιτάκι της Ανακύκλωσης όπου γονείς και παιδιά τον τελευταίο μήνα συλλέγουμε πλαστικά μπουκάλια με σκοπό την σημαντικότητα της αξίας της ανακύκλωσης αλλά και της ανταποδοτικής προσφοράς από αυτήν. Τα παιδιά ενημερώθηκαν σχετικά με το τρόπο συλλογής των μπουκαλιών και την διαδικασία καταμέτρησης .

Ήταν μια σπουδαία μέρα για όλους!

Ε…ΕΕΕ…εκδρομήηηηη!

Διώξαμε τα σύννεφα και τολμήσαμε επιτυχώς να πραγματοποιήσουμε την προγραμματισμένη εκδρομή μας στην Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ναυπλίου “Ο Παλαμήδης” και στο Φρούριο Παλαμηδίου.

Στην Βιβλιοθήκη παρακολουθήσαμε με προσοχή το πρόγραμμα που αφορούσε στην οργάνωση και την λειτουργία της βιβλιοθήκης, τον τρόπο ταξινόμησης των βιβλίων αλλά και την αρχική της ίδρυση, όλα πολύ ενδιαφέροντα και παρουσιασμένα μέσα από ένα όμορφο παραμύθι. Ακολούθησε ζωγραφική και ξενάγηση στο αναγνωστήριο και στους άλλους χώρους της βιβλιοθήκης.

Ύστερα αφού περπατήσαμε λίγο φτάσαμε στο Πάρκο όπου υπάρχει το άγαλμα του Κολοκοτρώνη που τόσο πολύ θαυμάζουν τα παιδιά. Εκεί αφού φάγαμε το πρωινό μας παρατηρήσαμε για λίγη ώρα τον χώρο και φυσικά το άγαλμα .

Μετά πήραμε πάλι το λεωφορείο και ανεβήκαμε στο Παλαμήδι. Τα παιδιά έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την φυλακή του Κολοκοτρώνη αλλά και η θέα από ψηλά μας μάγεψε όλους!

Περιττό βέβαια να πούμε οτι πάντα όπου και να πάμε μέσα στις ωραίες μας αναμνήσεις έχει σημαντικό ρόλο και ο Κ. Σωκράτης με το λεωφορείο του..

Στα πλαίσια της τρίτης ετήσιας ομαδικής συνάντησης και την παρουσία όλων των γονέων και των εκπαιδευτικών του Νηπιαγωγείου προσεγγίσαμε τα θέματα που απασχολούν την καθημερινότητα τόσο την ενδοσχολική όσο και την οικογενειακή πραγματικότητα με περισσότερο βιωματικό τρόπο.

Αξιοποιήσαμε τις γνώσεις μας στο θεατρικό παιχνίδι και στην ενδυνάμωση της ομάδας κι αποφασίσαμε αυτήν την φορά να «συνδιαλλαγούμε» με τους γονείς σε άλλη βάση. Ωστόσο οφείλουμε να παραδεχτούμε πως αυτήν την αλληλεπιδραστική σχέση την χτίζουμε από την αρχή της χρονιάς λίγο λίγο σε διάφορες συναντήσεις αλλά και σε σημαντικές περιστάσεις, όπως για παράδειγμα στην Χριστουγεννιάτικη γιορτή όπου οι γονείς των παιδιών συμμετείχαν ενεργά καθόλη την διάρκεια της.

Πιο αναλυτικά λοιπόν, για το ζέσταμα –warming–up της ομάδας επιλέξαμε μια χαρούμενη μουσική υπόκρουση και προτρέψαμε τους γονείς να κινηθούν στον χώρο χαιρετώντας με μη λεκτικό τρόπο όποιον συναντούσαν μόλις σταματούσε η μουσική. Ύστερα η οδηγία άλλαξε κι έπρεπε οι γονείς να χαιρετηθούν ακουμπώντας με κάποιο σημείο του σώματος τους, π.χ. αγκώνας, γόνατο και πλάτη.

Ύστερα, συστάθηκε ένας κύκλος και «χορέψαμε» τον χορό της βροχής. Οι κινήσεις του χορού ήταν διπλές και μεταδίδονταν από τον έναν στον άλλον σαν κύμα. Πρώτα παλαμάκια, χτύπημα δακτύλων, χτύπημα μηρών με τα χέρια, πόδια στο πάτωμα και τέλος τρίψιμο των χεριών κυκλικά.

Ακολούθησε «ο κύκλος με τα κοινά» όπου σηκώνονταν όρθιοι και άλλαζαν θέσεις όσοι είχαν κοινή απάντηση στην εκάστοτε ερώτηση (π.χ. να σηκωθούν όσοι πήγαν για δουλειές στο Ναύπλιο σήμερα ή όσοι πήγαν γυμναστήριο κ.λπ.).

Μετά είχαμε βάλει σε ένα κουτί έναν καθρέφτη κι έπρεπε ο καθένας να κοιτάξει το περιεχόμενο του κουτιού χωρίς να αποκαλύψει τι σημαντικό κρύβεται εκεί μέσα. Η σημαντικότητα του ίδιου μας του εαυτού και πόσο το λαμβάνουμε τελικά υπόψιν στην καθημερινότητα μας.. Μεγάλη συζήτηση..

Τέλος, χωριστήκαμε σε τέσσερις ομάδες με βάση τα συναισθήματα και είχαμε τις εξής ομάδες: χαρά, λύπη, θυμός, αγάπη. Οι γονείς κλήθηκαν να μιλήσουν για το συναίσθημα που διάλεξαν μετά από τυχαία επιλογή και να αποκαλύψουν πότε νιώθουν το καθένα δηλαδή σε ποια περίπτωση θυμούνται αντίστοιχα. Ύστερα ανά ομάδα ζωγράφισαν και παρουσίασαν τις ομαδικές τους δημιουργίες με αναφορά το συγκεκριμένο συναίσθημα.

Τέλος, ο «μαγικός κύκλος» έκλεισε συζητώντας τι θα έπρεπε να έχει ένας «κύκλος» για να περνάμε καλά.  Αυτή σαφώς ήταν η αρχή μιας μεγάλης και ενδιαφέρουσας συζήτησης για τους γενικότερους προβληματισμούς των γονέων σε σχέση με τα παιδιά και την συμπεριφορά τους. Όταν ο τρόπος προσέγγισης γίνεται πιο άμεσος και η ομάδα νιώθει περισσότερο άνετα τα συμπεράσματα μόνο ως εποικοδομητικά μπορούν να περιγράφουν. Ευχαριστούμε τους γονείς που ανταποκρίνονται με διάθεση και χαρά σε κάθε πρόκληση!

Λήψη αρχείου

Σήμερα στο σχολείο μας ήρθαν πάλι “Οι Παραμυθοπερπατητές” ή κατά κόσμον Μαρία και Ανδρέας όπου έκαναν μια ωραία και διασκεδαστική διασκευή του παραμυθιού “Ο μάγειρας του μαγεμένου τσίρκου”. Μια διαδραστική παράσταση αφήγησης με τίτλο ‘Το μαγικό τσίρκο’ όπου τα είχε όλα! Εκπλήξεις, μεταμφιέσεις, θέματα διατροφής αλλά και παιχνίδια αστεία και παραδοσιακά όπως το γαϊτανάκι..

Ευχαριστούμε πολύ για την όμορφη μέρα και τις διασκεδαστικές στιγμές που περάσαμε μαζί!

Όταν ένας Σύλλογος Γονέων δεν είναι μόνο για τα τυπικά αλλά και..για τα ουσιαστικά τότε… το σχολείο και κυρίως  τα παιδιά είναι πολύ τυχερά κι εμείς δικαίως ΚΑΙ φέτος νιώθουμε πολύ τυχεροί διότι έχουμε γονείς που οργανώνονται και δρουν με συνεργασία και καλή διάθεση.

Φέτος ο καιρός δεν επέτρεψε να ψήσουν οι εθελοντές γονείς τα σουβλάκια στο σχολείο αλλά μερίμνησαν και μας τα έφεραν έτοιμα ώστε τα παιδιά να έρθουν σε επαφή άμεση με το έθιμο .. απευθείας δηλαδή από την όσφρηση στον ουρανίσκο.. Τι ωραία η Τσικνοπέμπτη!

ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ

καμία δεν είχες

Εγώ είχα μία:

Αγαπούσα (Μ.Μπρεχτ)

Πόσα και πόσα ποιήματα και τραγούδια έχουν γραφτεί για την αγάπη όμως είναι άραγε αδυναμία το να μπορείς να αγαπάς.. μάλλον ευλογία θα λέγαμε εμείς . Τι πιο σπουδαίο από το να μπορείς να αγαπάς, να νιώθεις, μα και να βρίσκεις τρόπους να το εκφράζεις…Μέσα στον καταναλωτικό Βαλεντίνο πάντα βρίσκουμε λίγο χώρο για το πραγματικό νόημα των ημερών , για την πραγματική χαρά του να δίνεις και να παίρνεις αγάπη πολλές φορές τον χρόνο κι όχι μόνον μια ημέρα..

Φέτος μέσα σε όλα συμμετείχαμε και εντάξαμε αυτές τις μέρες την δράση του αγαπημένου μας schoolmarius του ευαισθητοποιημένου δάσκαλου και συγγραφέα Μάριου Μάζαρη όπου παρακίνησε χιλιάδες σχολεία να “Σπείρουν Αγάπη.. έτσι για μοσχοβολάει ο τόπος”

Κι εμείς μοσχοβολήσαμε κυριολεκτικά και μεταφορικά..