Κάτω από τον γαλανό ουρανό, η αυλή μας μεταμορφώθηκε σήμερα σε έναν στίβο γεμάτο αθωότητα και πείσμα. Πολύχρωμα στεφάνια έγιναν πύλες για φανταστικούς κόσμους, οι ράβδοι σημάδευαν τον ορίζοντα και οι μπάλες κυλούσαν σαν μικροί πλανήτες στα χέρια των παιδιών. Εκεί, πάνω στη γραμμή της ισορροπίας, είδαμε το βλέμμα που συγκεντρώνεται και το χαμόγελο που ανθίζει μετά το πρώτο σταθερό βήμα. Μας θύμισαν εκείνα τα δικά μας απογεύματα στις αλάνες, τότε που η μόνη μας έγνοια ήταν να μη σταματήσει το παιχνίδι. Σήμερα, η Παγκόσμια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού δεν ήταν απλώς ασκήσεις, αλλά ένας ρομαντικός ύμνος στην προσπάθεια και τη χαρά του να ανήκεις σε μια ομάδα.

«Γιατί στο τέλος της ημέρας, το πιο σημαντικό μετάλλιο είναι η σκόνη στα γόνατα και η λάμψη στα μάτια.»